Παρατήρησα στον εαυτό μου τον τελευταίο καιρό κάποια επεισόδια που μοιάζουν με μανία ή υπομανία. Το έχω αντιμετωπίσει ξανά στο παρελθόν και τότε κράτησε περίπου έναν μήνα.
Εκείνη την περίοδο είχα κάνει πράγματα που σήμερα μου φαίνονται υπερβολικά. Είχα κάνει τεράστιες αγορές — νομίζω ότι συνολικά είχα ξοδέψει περίπου 10.000 ευρώ — μιλούσα ασταμάτητα και είχα μια αυτοπεποίθηση σε τέτοιο βαθμό, που άνθρωποι που με γνώριζαν για πρώτη φορά μου έλεγαν ότι πρέπει να γίνω life coach (το λέω και γελάω τώρα).
Τις τελευταίες περίπου δέκα ημέρες παρατηρώ ξανά αρκετά έντονα σημάδια:
- Πολύ αυξημένη ενέργεια. Μπορώ να καθαρίζω και να οργανώνω το σπίτι μέχρι τελικής εξάντλησης.
- Πολύ μικρή ανάγκη για ύπνο. Κοιμάμαι μία ή δύο ώρες και ξυπνάω με διάθεση να ακούσω μουσική, να διαβάσω και να κάνω πράγματα.
- Υπερβολική αυτοπεποίθηση. Έφτασα μέχρι και να αγοράσω ένα ροζ πουκάμισο, κάτι που σε άλλη φάση ίσως δεν θα τολμούσα ποτέ.
- Παρορμητικές αποφάσεις. Μέσα σε λίγες ημέρες αγόρασα πάνω από 100 CD από τη wantlist μου στο Discogs.
- Πολύ γρήγορη ομιλία. Παρόλο που έχω περάσει σοβαρά προβλήματα υγείας και εγχειρήσεις, μιλάω τόσο γρήγορα που πολλές φορές κόβεται η ανάσα μου, πνίγομαι από το σάλιο μου ή χάνω τον ειρμό της σκέψης μου.
Παράλληλα, νιώθω έντονα συναισθήματα για όσα συμβαίνουν γύρω μου. Για παράδειγμα, μπορεί να ξεσπάσω σκεπτόμενος πώς φτάσαμε σαν κοινωνία στο σημείο να υπάρχουν άνθρωποι που σκοτώνουν τη μητέρα των παιδιών τους — τη γυναίκα που έφερε στον κόσμο τα παιδιά τους — ή να σκέφτομαι ανθρώπους που καθημερινά συναντώ, όπως τους ταξιτζήδες που με μεταφέρουν στα νοσοκομεία, και να συγκινούμαι από την ανθρώπινη πλευρά τους.
Παράλληλα με αυτές τις περιόδους έντονης ενέργειας, συνήθως υπάρχουν και περίοδοι κατάθλιψης — κάτι που κουβαλάω σχεδόν από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου.
Ένα μεγάλο κομμάτι αυτής της δυσκολίας πιστεύω ότι έχει τις ρίζες του στην παιδική μου ηλικία. Πολλές φορές ένιωσα ότι γεννήθηκα περισσότερο για να φροντίζω τους γονείς μου παρά για να ζήσω τη δική μου ζωή. Ένιωσα σαν να ήμουν ένα «αντικείμενο» που μεταφέρθηκε από μια χώρα σε μια άλλη.
Γεννήθηκα στη Γερμανία και ήρθα στην Ελλάδα σε ηλικία 6 ετών. Στη Γερμανία ήμουν το χαρούμενο παιδί από την Ελλάδα. Στην Ελλάδα, όμως, βρέθηκα πολλές φορές αντιμέτωπος με ρατσισμό από παιδιά της ίδιας μου της ηλικίας, επειδή είχα γεννηθεί στη Γερμανία. Για κάποιους ήμουν «ο Γερμανός», με όλα τα στερεότυπα που κουβαλούσε αυτή η λέξη λόγω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Αυτά τα συναισθήματα τα κουβαλάω μέσα μου από τότε και, όσο κι αν έχω προσπαθήσει, δεν είναι εύκολο να τα αφήσω πίσω.
Το ίδιο ισχύει και για άλλες εμπειρίες της ζωής μου. Όπως την περίοδο της οικονομικής κρίσης, όταν τελικά επιλέχθηκε να απολυθώ εγώ από τον προϊστάμενο του τμήματος αντί για ανθρώπους που, κατά τη δική μου άποψη, δεν προσπαθούσαν το ίδιο. Εγώ πάντα προσπαθούσα να είμαι συνεργάσιμος, φιλότιμος και να δίνω περισσότερα.
Γράφω όλα αυτά γιατί προσπαθώ να καταλάβω τι μου συμβαίνει. Δεν ξέρω αν πρόκειται για διπολική διαταραχή ή κάτι άλλο, αλλά βλέπω μοτίβα που επαναλαμβάνονται και θέλω να τα αντιμετωπίσω με σοβαρότητα.
Να μας κρατάς ενήμερους!