Probably. Εγώ ας πούμε τείνω να το θεωρήσω το κορυφαίο τους άλμπουμ!

(Και εύκολα το αγαπημένο μου φετινό άλμπουμ μέχρι στιγμής - αν και ομολογουμένως έχω να ακούσω αρκετά ακόμα)

Μουσικά το θεωρώ ανώτερο από τους προκατόχους, αυτό που μου λείπει είναι να ακούσω την Christine σε φωνητικές μελωδίες που τη φέρνουν μπροστά (αν γίνομαι κατανοητός). Βλέπε Desert Rose.

Παρόλα αυτά είναι σίγουρα ο δίσκος που έχω ακούσει περισσότερο από κάθε άλλον.

I hear you. Είναι όντως ελαφρώς διαφορετική σε σχέση με τα προηγούμενα η θέση των φωνητικών ως προς τη μουσική και αυτό μπορεί να θεωρηθεί μειονέκτημα για κάποιους.

Σε ό,τι με αφορά, δεν έχω κανένα απολύτως παράπονο, ίσα ίσα, σε κάθε φράση της Θεάς λιώνω πραγματικά. Είμαι ενθουσιασμένος με την επιστροφή των Christian Mistress όπως την έκαναν.

Btw τώρα ακούω πρώτη φορά το Havukruunu (το σκόπευα καιρό, παρατηρώντας τη γενική αποθέωση) και πραγματικά έχω ανατριχιάσει ε.

Άλμπουμ για εδώ, ξεκάθαρα.

Και εδώ η άποψη του Νίκου που τα λέει σωστά και όμορφα.

Deafheaven, Lambrini girls, Daxx Riggs, DITZ μέχρι στιγμής τα αγαπημένα μου.

Αφού φτάσαμε στα ~μέσα του έτους και βλέπω πως βγαίνουν σχετικές λίστες στο site:

Με έχουν ψαρώσει κάποια που έχεις βάλει, πολύ ενδιαφέρουσα λίστα!

Ωραία, χαίρομαι που το ακούω …γιατί το φοβόμουν πως τζάμπα τα γράφω. Το νόημα βέβαια είναι να εμφανιστούν και άλλες λίστες μπας και βρω και εγώ κάτι στο οποίο δεν έδωσα σημασία.

Πρόσθεσα κάποιες μικρο-περιγραφές για αυτά που δεν είναι τόσο στη θεματολογία του rocking, δηλαδή τα τζαζ κυρίως.

Καλά έκανες, γιατί απ’ τα 50 επέλεξα κάποια που μου έκαναν εντύπωση κυρίως βάσει ονόματος, άρα πρακτικά στα τυφλά. Γράψε και για τα υπόλοιπα, εκτός κι αν ξργ είσαι απόλυτα σίγουρος ότι τα γνωρίζουμε (π.χ. Messa)

Λοιπόν, αρχικά, καλό μήνα, μόλις κλείσαμε ένα εξάμηνο στο κολαστήριο που λέγεται 2025.

Υποχρεωτικό και πατροπαράδοτο λοιπόν, mid-year post.

Καταλήξαμε σε τούτα τα metal, rock, alternative, άλμπουμ συλλογικά.

Τώρα, προσωπικά μιλώντας, πάμε για το

Aν έδινα τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, 15δα, θα ήταν αυτή, δίχως πολλή σκέψη ούτε για την κατάταξη, αφού δεν μου έχει πει πολλά γενικά μέχρι τώρα η χρονιά (link για κριτική και ιδίωμα στην παρένθεση, σε περίπτωση που):

1. • The Murder Capital - Blindness (post-punk)
2. • Propagandhi – At Peace (thrash/punk rock)
3. • Teitanblood – From The Visceral Abyss (black/death metal)
4. • Turnstile – Never Enough (post-hardcore)
5. • Sunny War – Armageddon In A Summer Dress (gospel/blues/folk rock)
6. • Arm’s Length – There’s A Whole World Out There (emo punk rock)
7. • Habak - Mil Orquideas En Medio Del Desierto (neo-crust)
8. • Billy Woods - Golliwog (experimental hip-hop)
9. • Grey Aura - Zwart Vierkant: Slotstuk (avant-garde black metal)
10. • Alabaster DePlume – A Blade Because A Blade Is Whole (experimental/jazz)
11. • Sumac & Moor Mother – The Film (experimental/post-metal)
12. • Messa – The Spin (gothic heavy metal)
13. • Century – Sign Of The Storm (heavy metal)
14. • Jim Ghedi – Wasteland (folk)
15. • War//Plague – The Rot Thickens (crust punk)

Αν έπρεπε τώρα να αναφέρω δίσκους που άκουσα πάνω από 10 φορες και τους θεωρω ενδεικτικούς της φάσης μου φέτος, σε σημείο όπου εκτιμώ άλλους περισσότερο άλλους λιγότερο για διαφορετικούς λόγους, ώστε να τους πρότεινα και σε σχετικά αυτιά πάνω σε μια μουσικοκουβέντα, αυτοί θα ήταν τα νέα άλμπουμ των (η σειρά συνειρμική, άμα το ξεχνάω, μάλλον δεν το κρατάω):

Τέλος, επειδή έτσι, και δίχως να έχω καταλήξει για τα νέα Public Enemy και McKinley Dixon, βάζω και μια 10δα hip-hop άλμπουμ που έλιωσα μέχρι τώρα:

Για να δουμε το Δεκέμβρη πόσο συνεπείς θα είμαστε

& the Attachment Theory, αλλά εκτιμούμε το shout out!

Πω, σκέφτομαι τώρα την εισαγωγή στην κριτική σου και γελάω.

???

(it’s a complete sentence)

Ότι το έγραψα λες και ήταν πανκ μπάντα, μπομπο

Ααααα, ναι ναι, σωστός, τρου, τρου, 'σχύει

Mid-year λίστα αφιερωμένη στον Όζζαρο.

SIDE SATAN:

Το μοναδικό άλμπουμ μέχρι στιγμής που μου πήρε τα μυαλά και τα έκανε κόμπο είναι προφανώς το “From the Visceral Abyss” των μυθικών TEITANBLOOD. Το ότι ταυτόχρονα είναι ένα υπερβίαιο χάος αλλά έχει κι έναν καρα-traditional metal χαρακτήρα κατευθείαν απ’ τις εποχές των early SLAYER,MORBID ANGEL και δε συμμαζεύται συνιστά κολοσσιαίο κατόρθωμα.

Από κει και πέρα δέος ξανά με τους EREB ALTOR και το “Hälsingemörker”, ιδίως την τριπλέτα που κλείνει τον δίσκο και ξεριζώνει σωθικά. Φανατισμός και κοπάνημα με το “Reviving Tehom” των ELEVENTH RAY που κοινωνεί το νέκταρ των απαρχών του μαυρομεταλλικού ήχου (βλ. CELTIC FROST και σία).

Κερδισμένο το στοίχημα της επιστροφής των NO HAND PATH, καθώς ο “Μυστικισμός της Ενηλικίωσης” ακούγεται τόσο αγχωτικός όσο είναι και στην πραγματικότητα. Σταθερά ποιοτικός ο ONIRIK, εμφανίζεται πιο λυρικός στο “Curling Serpents Under Stone”, ενώ οι WARLOGHE παραμένουν στην σωστή (aka όχι ξεφτιλέ) πλευρά του φινλανδικού, ξερακιανού bm με το “Logos of All that Ends”. Για να γηπεδικούς οπαδούς οι δίσκοι των REVENGE (“Violation.Strife.Abominate”) και WULKANAZ (“Luftuz”), μπορεί να μην παθαίναμε και κάτι αν δεν κυκλοφορούσαν ποτέ αλλά είπαμε, είμαστε ultras. Άλλη φάση, ίδια κατηγορία (οπαδική) και το “Under the Eternal Shadow” των FINAL DOSE οι οποίοι και ηχητικά παραδίδουν τα σκοτάδια που υπόσχεται η γενικότερη αισθητική τους.

Στο death metal, εξαιρετικά τρίτα άλμπουμ τόσο από τους πιο τεχνικούς DEVILPRIEST (“Where I Am The Chalice, Be Thou The Blood”), όσο και από τους τίγκα ολντ-σκουλ PYRE (“Where Obscurity Sways”). Ευχάριστο σφηνάκι και το 7’'EP των DESEKRYPTOR (“Sarcophagal Corridors”). Τέλος, αναμενόμενα ποιοτικός ο “Planetoktonos” των DEPHOSPHORUS.

SIDE LUCIFER:

Σε πιο ήπιες φόρμες τώρα, οι NAEVUS, τους οποίους ξαναπιάνω μετά το ‘12, στο “Raise your Puppet” μας χαρίζουν ένα εξαιρετικό μείγμα neofolk, post-punk έως και indie φορμών και μέσα σ’ όλα παραδίδουν και μια “ραδιοφωνική χιτάρα” με το “Going South”.

Σε άλλα νέα, έχω περάσει πολύ καλά και θα συνεχίσω να το κάνω με το indie/punk των PUP (“Who Will Look After the Dogs”), το post-punk των PREOCCUPATIONS (“Ill at Ease”) και το gothic/darkwave του THIS ETERNAL DECAY (“Spettro”).

Για πιο περίεργα, “πειραματικά” αν το θέλετε, πραγματάκια με κέρδισαν οι NEPTUNIAN MAXIMALISM στο “Le Sacre Du Soleil Invaincu”, το οποίο για να είμαστε ειλικρινείς παίζει στο όριο της φασεΐλας αλλά με κάποιο μαγικό τρόπο δεν το ξεπερνάει. Αντίστοιχα και οι YHWH NAILGUN στο “45 Pounds” είναι στο “τόσο όσο” (σε διάρκεια αλλά και σε εκτέλεση) ως προς την ιδιαίτερη προσέγγισή τους στο post-punk. Τέλος, ειδική κατάσταση (για μένα) το “Wasteland” του JIM GHEDI -ενώ αναγνωρίζω ότι είναι δισκάρα και ενώ έχει πάρα πολλά στοιχεία που θεωρητικά αναζητώ, κάτι με κρατάει από το να αφεθώ στη ροή του, τοπ κυκλοφορία όπως και να έχει.

Η σο-φαρ λίστα μου με τα πολυαγαπημένα:

Grade I

Cave Sermon – Fragile Wings (Post-Metal)

Grade II (αλφαβητικά)

Black Country, New Road – Forever Howlong (Art Rock)
Blood Abscission – I I (Black Metal)
Candelabro – Deseo, carne y voluntad (Art Rock)
Fer de Lance – Fires on the Mountainside (Heavy Metal)
Gazpacho – Magic 8-Ball (Progressive Rock)
Havukruunu – Tavastland (Black Metal)
Heinali & Andriana-Yaroslava Saienko – Гільдеґарда (Drone)
Le Reste – All Is Weird and Ridiculous (Indie Pop)
mclusky – the world is still here and so are we (Noise Rock)
Motorpsycho – Motorpsycho (Progressive Rock)
Oria – This Future Wants Us Dead (Progressive Metal)
Syrinx – Time Out of Place (Progressive Metal)
Vauruvã – Mar da deriva (Black Metal)

Grade III (αλφαβητικά)

Castle Rat – The Bestiary (Heavy Metal)
Eli Winter – A Trick of the Light (Jazz Fusion)
Ethel Cain – Perverts (Drone)
Grey Czar – Euarthropodia (Progressive Rock)
Maruja – Pain to Power (Post-Punk)
maud the moth – The Distaff (Neoclassical Darkwave)
Messa – The Spin (Doom Metal)
Mossback – Black Canyon City (Stoner Metal/Country Blues)
Oak – The Third Sleep (Progressive Rock)
Owlbear – Feather & Claw (Heavy Metal)
Paradise Lost – Ascension (Doom Metal)
Species – Changelings (Technical Thrash Metal)
Temple Fang – Lifted From the Wind (Progressive Rock)
The Infinity Ring – Ataraxia (Post-Rock)

Άρχισαν (υπερβολικά νωρίς νομίζω) να βγαίνουν οι λίστες…

Με αφορμή το παραπάνω, να πω ότι θεωρώ πως όσα συγκροτήματα κυκλοφορούν δίσκους στο τέλος της χρονιάς, “πυροβολούν τα πόδια τους” αφού δεν πρόκειται να εμφανιστούν σε καμιά λίστα με ότι αυτό συνεπάγεται!

Αν κάποτε υπήρχε η σκοπιμότητα να βγαίνουν στην αγορά album το τελευταίο 20ημερο του Δεκεμβρίου γιατί ο κόσμος ήταν σε mood Χριστουγέννων και αγόραζε περισσότερο (που και πάλι ήταν δύσκολο να πουλήσουν όλοι αυτοί ταυτόχρονα), πλέον εξέλιπε αυτός ο λόγος.

Και για να μην είμαι εντελώς εκτός θέματος, να πούμε ότι (και) φέτος τις λίστες μας θα τις ανεβάσουμε στο γνωστό τόπικ, @anhydriis ;