Όταν φτύνεις εκεί που έγλυφες

Καλησπερα φιλόμουσοι και φιλόμουσες και κυρίως ομοιδεάτες…

Ανοίγω αυτό το θέμα για να θίξω ένα θέμα που με στεναχωρεί πολύ, και απο ένα σημείο και μετά αρχίζει και γίνεται και ενοχλητικό. Το θέμα μου είναι η ευκολία με την οποία απαξιώνουμε ένα συγκρότημα (με πλήρη απολυτότητα) μόνο και μόνο επειδή μεγαλώσαμε και αλλάξανε τα γούστα μας.
Δεν εννοώ την περίπτωση την οποία δεν μας αρέσει ένα συγκρότημα και έχουμε 1 ή 2 επιχειρήματα πάνω σε αυτό (ή στο κάτω κάτω γούστα είναι δεν είναι ανάκγη να δικαιολογήσουμε γιατί δεν μας αρέσει κάτι). Μιλάω για την περίπτωση, του να φτύνεις εκεί που παλιά έγλειφες. Τι εννοώ?

Για παράδειγμα αυτήν την στιγμή δεν μπορώ να ακούσω Maiden πιά. Τα γούστα μου αλλάξανε. ‘‘Ωρίμασα’’ αν θέλετε μουσικά και ψάχνω κάποια άλλα πράγματα. Ωραία ως εδώ. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πλέον μπορώ να χαρακτηρίζω τους Maiden σαν μαλάκες. Να βλέπω άτομα να τους αρέσουν και να τους χλευάζω. Το ότι δηλαδή πριν 6 - 7 χρόνια με πόρωνε και εμένα αυτή η μουσική το ξεχνάω? Και φυσικά δεν μιλάω μόνο για Maiden. Υπάρχει μια μεγάλη γκάμα τέτοιων συγκροτημάτων (κυρίως Ελληνικά) όπως π.χ Τρύπες, Διάφανα Κρίνα (και πολλά άλλα ξένα) πραγματικά οι Maiden είναι το μόνο τρανταχτό παράδειγμα που μου έρχεται τα οποία όταν μεγαλώσουμε τα απαξιώνουμε με μια ευκολία λες και ποτέ δεν τα αγαπήσαμε.

Έτυχε σαν αγαπμένο συγκρότημα απο μικρός να έχω τους Floyd με αποτέλεσμα όσο και αν έχω ψάξει να μην έχω βρει κάτι αντίστοιχα τόσο μεγάλο. Πιστεύω ότι αν είχα για ‘‘θεούς’’ τους Purple για παράδειγμα ή τους Zeppelin κάποτε, πάνω στο ‘‘μουσικό ψάξιμο’’ θα έβρικσα κάτι καλύτερο. ΠΟΤΕ, όμως όταν θα έβλεπα έναν μικρότερο μου να ακούει Zeppelin και να τρελαίνεται με τα σόλα του Page ή με την φωνή του Plant δεν θα του έλεγα ‘‘Ε σιγά μωρέ, τι να μας που και αυτοί. Ξεκόλλα λίγο και δες μπροστά και μπλα, μπλα, μπλα’’ γιατί πολύ απλά όταν και εγώ ήμουν στην ηλικία του έκανα ακριβώς τα ίδια. Με ποιο δικαίωμα ζητάω να πάνε στο επόμενο βήμα χωρίς πρώτα να ακούσουν τα βασικά???

Αυτά και συγνώμη αν σας κούρασα. Εκφράστε την άποψη σας με κύρος και σεβασμό και κυρίως χωρίς να χλευάζεται αυτά που ακούει ο άλλος λες και κάποτε δεν τα ακούγατε και εσείς… (και εγώ)! Πραγματικά απολαμβάνω συζητήσεις μουσικής με υπερβολικά λίγα άτομα, γιατί όλοι οι υπόλοιποι έχουν στο νού τους πρώτα πρώτα να δείξουν τις μουσικές τους γνώσεις (πράγμα που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί) ή να το πάιξουν ψαγμένοι πετώντας δυό τρεία άγνωστα συγκροτήματα. Ενώ με πολύ λίγα άτομα πργαματικά συζητάω και πέρνω κάτι απο την κουβέντα και φαντάζομαι πέρνουν και αυτοί. Ας προσπαθήσουμε να γίνουμε οι δεύτεροι… Ε ??? :-k:-k:-k

αδερφέ καλα τα λες και είμαι πολύ μαζι σου αλλά…

αγνοείς την ύπαρξη του

rockόμετρου ή metalόμετρου.

δυστυχώς πολύς κόσμος που ακούει συτή τη μουσική δεν την ακούει με κριτήριο καθαρά γούστου, αλλά από αντίδραση. Ξέρεις, όταν είσαι πιτσιρικάς είναι μια έκφραση αντιδραστικότητας, διαφορετικότητας και αντιπαλότητας με τους άλλους πολλές φορές.

Πολλοί ακούνε αυτή τη μουσική για να βρουν ένα επιχείρημα να πούνε τους άλλους φλώρους που αντίστοιχα δεν ακούνε rock και ενδεχομένως πάνε με το ρεύμα της εποχής.

Σε αυτή την κλίμακα που μπαίνεις είναι υποχρέωσή σου να ανέβεις. Να γίνεις λίγο γκουρού ανάμεσα στους ομοιδεάτες σου. Αυτό επιτυγχάνεται με το να μπορείς να λες ότι ξέρεις χιλιάδες συγκροτήματα, έχεις χιλιάδες δίσκους και έχεις πάει σε εκατοντάδες συναυλίες.

Όμως το πιο σημαντικό είναι να επιβάλλεσαι στον άλλο. Να δείχνεις ότι είσαι καλύτερος από αυτόν. Όταν δεν μπορείς να ανέβεις τι κάνεις? Υποβαθμίζεις τον άλλο για να φαίνεσαι ψηλότερα. Είναι μια γνώριμη τακτική στην Ελλάδα κυρίως σε επαγγελματικό αλλά και σε όποιο ανταγωνστικό επίπεδο σκεφτείς.

Έτσι λοιπόν, φίλε μου μην παραξενεύεσαι πυ φτύνουμε εκεί που γλυφουμε. Μόνο έτσι δείχνεις ότι επιβάλλεσαι.

  • Maiden ? Για πιτσιρίκια. Έχω να ακούσω από τα 16 μου. Ακόμα δεν μεγάλωσες?

  • Iced Earth? Τελειωμένοι. Όταν τους άκουγα εγώ πριν 10 χρόνια κάτι είχαν να πουν. Τώρα μόνο αν είσαι άσχετος πιτσιρικάς ασχολείσαι μαζί τους.

  • Dream Theater? Έλα μωρέ τώρα εχουν γίνει κουραστικά Αμερικανάκια και δεν έχουν σχέση όταν τους ήξερα εγω και άλλοι 10.

κ.ο.κ.

Συμφωνώ απόλυτα για όλα εκτός από ένα πράγμα φίλε Τάσο.

Δεν υπάρχει επόμενο βήμα (sic) στη μουσική.

Δηλαδή μπορεί κάποιος να είναι πχ 35 και να ακούει Διάφανα Κρίνα. Πολύ καλά κάνει.

Δεν υπάρχει μουσική που ακούγεται σε μια συγκεκριμένη ηλικία ή μουσική που είναι ένα προηγούμενο στάδιο για να πας στο επόμενο. Πολλές φορές λειτουργεί έτσι αλλά φυσικά και δεν είναι κανόνας.

Και εγω δεν πιστεύω ότι υπάρχει θέμα ηλικίας. Εγώ προσωπικά έχω ακόμη τα παιδικά μου ακούσματα, τουλάχισταν αυτά που μου αποτυπώθηκαν πιο έντονα. Οπως είναι φυσκό όμως κάτι που τώρα απευθύνεται σε μικρότερες ηλικίες δεν με συγκινεί (Τοκιο Χοτελ ας πούμε), αντίθετα με κάτι που άκουγα πριν 15-20 χρόνια με άλλους συνομήλικους και το οπόιο ακόμα ακούω (όπως οι Maiden που αναφέρθηκαν, αλλα και από άλλα είδη όπως οι Cure ή οι Depeche Mode). Λογικό είναι να έχει μειωθεί η επαφή, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να χλευάσω και να υποτιμήσω κάτι που μου άρεσε παλιά.
Όσο για τους Iced Earth είναι καλό παράδειγμα γιατι τους άκουσα πρώτη φορά στα 33 και μου άρεσαν πολύ, ενώ πια οι περισσότεροι τους έχουν βάλει στην κατάψυξη…

αυτο ακριβως ημουν ετοιμος να γραψω

Συμφωνω με τον mano οσον αφορα το γεγονος οτι για καμμια μουσική δεν απαιτειται μια συγκεκριμενη ηλικία!Είναι καθαρα προσωπικο γουστο του καθενως.Άκουγα Maiden στα 18 μου,ακουω στα 26 μου και θα ακούω και στα 46 μου!Τι θα πει ανωριμος?Οποιος θεωρει κατι τέτοιο φιλε Tasosgeo,περαστικα για την βλακεια που τον δερνει!

Κι όμως φίλε Eddie13 υπάρχουν και τέτοιοι…

Εγώ όταν πρωτοξεκίνησα με αυτό το είδος τελός πάντων, είχα σε μεγάλη εκτίμηση τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Πράγμα που απο καιρό σε καιρό έπεσε, μέχρι που μετά το τελευταίο άλμπουμ του χάθηκε αλλά αυτό είναι άλλο θέμα… :slight_smile:
Ωστόσο δεν λέει να την πω σε έναν πιτσιρικά που του αρέσει ο βασίλης και πορώνεται. That’s my point…

Μάνο είτε το πιστεύεις είτε όχι, έχω ακούσει απο πολλούς και διάφορους τον όρο ‘‘λυκιακό ροκ’’. Δεν ξέρω αν τον γνωρίζεις αλλά εννούνται όλα αυτά που ακούγαμε στο Λύκειο. (Όσα προανέφερα) Εκεί να δεις πως ξεχωρίζεται το τι ακούς και σε τι ηλικία το ακούς. #-o

υπάρχει αυτό που λες.
δεν είναι τυχαίο που το ελληνόφωνο ροκ έχει απήχηση σε μαθητές λυκείου πολύ περισσότερο από ότι σε μεγαλύτερους ηλικιακά.

είναι η αισθητική, είναι και η λογική της μάζας.

από μια άποψη δεν μπορείς να κρίνεις κανένα για τη μουσική που ακούει.

από την άλλη δίνεις σημασία στα λεγόμενα του άλλου περι μουσικής ανάλογα με το πόσο δείχνει να έχει ασχοληθεί και με τον τρόπο που την προσεγγίζει.

Αυτό το θέμα, σε συνδυασμό με το θέμα περί “ανοιχτομυαλιάς/στενομυαλιάς” ενός οπαδού πιστεύω βρίσκονται σε ένα πολύ κεντρικό σημείο όσο αφορά τη μουσική μας. Κι αυτό γιατί απλά τα συναντούμε σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό.

Υπάρχει όντως ο κόσμος που απαξιώνει κάτι μόνο και μόνο γιατί το έχει συνδέσει με τα “παλιά” και την εποχή της “ανωριμότητας”. Αν μιλάμε για άτομα που άκουγαν ροκ στα 17 τους και το γύρισαν στα σκυλάδικα, τότε είναι φανερό πως έχουμε να κάνουμε με ετεροκατευθυνόμενους ανθρώπους, έρμαια της λογικής της μάζας, που παρασέρνονται απλά απο τους κανόνες της πλειοψηφίας.

Αν μιλάμε για άτομα που εξακολουθούν να ακούν ροκ/μέταλ (και που μάλλον σε αυτούς αναφέρεται το θέμα), τότε πραγματικά σε κάνει να απορείς τι είναι αυτό που στρέφει ορισμένους απο αυτούς στην απαξίωση όσων είχαν αγαπήσει παλιά. Όταν κάποιος ακούει μουσική για ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ πέρα απο το γούστο του, μπορούμε πιστεύω να αναμένουμε τέτοιες αντιδράσεις απο αυτόν, κάποια στιγμή.

Βέβαια, το ενδεχόμενο κάποιος να έχει απλά βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια είναι φυσικό και προσωπικά μου αρέσει να βλέπω κόσμο να προχωράει παραπέρα (όχι “μπροστά”, παραπέρα), όσο αφορά τα ακούσματα του. Αυτό όμως είναι άλλο. Το να λες “αυτό ήταν μια εφηβική παρόρμηση και δε το ακούω τώρα” φανερώνει πως τα κριτήρια των επιλογών σου δεν είναι παρά κάποιες παρορμήσεις.

Προσωπικά, τη βρίσκω και θα τη βρίσκω πάντα με αυτά που είχα αγαπήσει πίσω, στα 18 μου.

Για να κάνω όμως και τον δικηγόρο του διαβόλου λίγο:

Δηλαδή αν κάποιος ξεκινήσει ακούγωντας κάτι και μετά καθώς μαθαίνει περισσότερα πράγματα από μουσική το “αποτιμήσει στην σωστή του διάσταση” θα πρέπει να αποφεύγει να το εκφράζει αυτό από σεβασμό στις παλαιότερες δικές του κρίσεις; :-k
Eίναι λογικό αυτό;

Προσοχή: Μιλάω μόνο για την έκφραση γνώμης και όχι για το “κράξιμο” σε όσους ακούν σήμερα φανατικά κάτι που εμείς ακούγαμε παλιότερα.

Η μουσική δεν κρίνεται με αντικειμενικά κριτήρια. Η μουσική είναι το συναίσθημα που σου προκαλεί.

Δεδομένου ότι μια μπάντα σου άρεσε παλιά και σε έκανε να νιώθεις πολλά πράγματα, είναι χαζό στη συνέχεια να την υποτιμάς ή να την υποβιβάζεις.

Ντάξει να μάθεις από μουσική και όταν μεγαλώσεις να πεις καλοί οι ταδε αλλά από τεχνική και πρωτοτυπία δεν έλεγαν πολλά πράγματα. Αλλά ως εκεί και τίποτα παραπάνω.

Mule, αναφέρεσαι περισσότερο σε γνωσιολογικό επίπεδο. Δηλαδή όταν τα κριτήρια μας είναι οι “γνώσεις”, ο νους, είναι περισσότερο εγκεφαλικά. Γνωρίζοντας κάποια πράγματα γύρω απο τη μουσική π,χ, βλέπουμε με άλλο μάτι κάτι που μας άρεσε παλιά.

Υπάρχει όμως και η αμιγώς συναισθηματική πλευρά, το να σου “αρέσει” απλά κάτι πίσω και περα απο κρίσεις του νου. Οι δεύτερες βέβαια μπορεί να επηρεάσουν τη μετέπειτα οπτική σου για κάποιο συγκρότημα… αλλά μάλλον εδώ τίθεται θέμα των κριτρίων μέσω των οποίων ακούμε μουσική και μας αρέσει ή όχι κάτι, και αν αυτά τα κριτήρια είναι περισσότερο εγκεφαλικά (αντικειμενικά) ή συναισθηματικά (υποκειμενικά).

Σωστά το θέτεις Ellanor. Eίναι σαφώς θέμα του πως ακούμε μουσική. Όσο όμως και αν θέλει κάποιος να ακούει με συναισθηματικά κριτήρια, μαθαίνοντας περισσότερα για την μουσική -ειδικά αν μαθαίνει ο ίδιος να παίζει μουσική- αναπόφευκτα η “εγκεφαλική” προσέγγιση συμβαίνει σχεδόν ταυτόχρονα όσο και αν προσπαθείς να την αποφύγεις. Και μοιραία σε κάποιες περιπτώσεις σε οδηγεί στο να αναθεωρείς κάποιες απόψεις. Είναι κακό αυτό;
Eπίσης, αν πάρουμε για παράδειγμα κάποιον που δεν είναι μουσικός και η προσέγγιση του είναι μόνο συναισθηματική: Ένα παιδί που χωρίς να έχει ακούσει παλιότερα ροκ άκουσε κάποια στιγμή στη δεκαετία του '80 ή του ‘90 τους Guns n’ Roses και ενθουσιάστηκε. Μεταξύ άλλων τους βρήκε και “πρωτότυπους”. Ο φιλαράκος μας εμβαθύνοντας ανακαλύπτει τους Zeppelin και τους Aerosmith. Δεν είναι λογικό όσο και αν τον συγκινούν τα κομμάτια του Appetite, όσο και αν του θυμίζουν την “μύηση” του στο ροκ, να πάψει να τους θεωρεί τόσο πρωτότυπους όσο τους θεωρούσε;
Eμένα αυτό μου φαίνεται λογικό και καθόλου κακό.

Na πω και γω τη μπαρουφίτσα μου…

Το συγκεκριμένο φαινόμενο είναι πολύ συνηθισμένο στην ελληνική ροκ κοινωνία. Απ’όσο το’χω φιλοσοφήσει, νομίζω πως έχει να κάνει με κάποιου είδους σύνδρομο “ενηλικίωσης” από τον οπαδό.
Όπως δλδ, όταν μεγαλώνουμε και μπαίνουμε στην εφηβεία, για ένα διάστημα κόβουμε κάθε δεσμό με τα αμαξάκια, τα τραινάκια, τα στρατιωτάκια μας ή οτιδήποτε άλλο μας συνδέει με την παιδική μας ηλικία, έτσι και μια μερίδα οπαδών, όταν συμπληρώσει κάποια λίγα χρόνια ενασχόλησης με το χώρο, αποφασίζει πως “μεγάλωσε” και κόβει τους δεσμούς με το παρελθόν της. Νοιώθουν -εσφαλμένα- “παλαίουρες” ρε παιδί μου, άσχετα αν αυτό δεν έχει κανένα νόημα. Όσο μεγαλώνεις κι άλλο βέβαια, εκτιμάς καλύτερα τις καταστάσεις, και τονίζω πως αυτό το φαινόμενο είναι παροδικό. Μετά από μερικά ακόμα χρόνια, ο οπαδός καταλαβαίνει ποιές ήταν πραγματικά οι “παιδικές ασθένειες” που κουβαλούσε κατά καιρούς, κατά τη διάρκεια της ενασχόλησής του με το χώρο.

Από την παραπάνω σκέψη μου, εξαιρώ αυτούς που ήδαν την “άγρια ροκ εφηβεία” τους συνολικά σαν μια παιδική ασθένεια. Οι τουρίστες ποτέ δεν με απασχολούσαν…

@mule:¶λλο να θεωρείς πιο πρωτότυπους άλλο πιο καλούς.

ΟΚ, έστω πως ο φίλος μας οδηγείται στο συμπέρασμα που έχεις και στο signature σου! 8)
Δεν έχει δικαίωμα να αναθεωρήσει και να το εκφράσει; :-k (χωρίς να βγεί και να πεί πως οι gn’r δεν αξίζουν τπτ)

Φυσικά και έχει.

Ναι δυστυχως υπάρχουν.Και το παράδειγμα που ανεφερες είναι άλλο.Το να μην σε εκφράζει πλεον η να μην εχει τιποτα να σου πει ενας καλλιτεχνης διαφέρει από το να αναγκαστεις να μην τον ακους επειδη θεωρείται “ανωριμοτητα” από κάποιους “φωστηρες”.

Δεν διαβασα ολα τα posts του thread…εκεινο π εχω να πω για μενα ειναι οτι καθολου δεν φτυνω εκει που εγλειφα αν και οντως παρατηρειτα αυτο απο πολλους.το να ακουω λιγοτερο μια μπαντα που παλιοτερα ακουγα παρα πολυ(οπως πχ Nirvana) δεν σημαινει σε καμια περιπτωση οτι την υποτιμω…Ισα ισα που μ αρεσει πολυ,απλα ακουω κ αλλα πραγματα τα οποια εμαθα με τον καιρο!
Πως γινεται αλλωστε ενα συγκροτημα που θαυμαζες και ακουγες πολυ,ξαφνικα να το θεωρεις αδιαφορο και να μειωνεις την αξια του???

Εντάξει, παλιότερα άκουγα Evanescence και Linkin Park αλλά ανακαλύπτοντας και άλλους τους παράτησα. Αλλά δεν θα την πω στον 13χρονο που ακούει τώρα γιατί αυτά πρέπει να ακούσει πριν περάσει στα πιο βαριά. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι καμιά φορά σκέφτεσαι: “Τι να μας πουν οι Evanescence μπροστά στους Nightwish” πχ. αλλά δεν θα αρχίσεις να βρίζεις όσους ακούνε. Μπορείς μόνο να τους προτείνεις να ακούσουν και κάτι που μοιάζει ή που πιστεύεις ότι θα τους αρέσει σύμφωνα με τα τωρινά γούστα τους. Δεν θα τους υποτιμήσω όμως επειδή ανακάλυψα,πχ, τους Amon Amarth…