ΟΚ, τότε Κυριακή 18 Οκτωβρίου λήξη
1 Like
Ρε είχα πάρει μέρος κι εγώ…
Αν γίνεται να με χώσετε κάπως…
Τι να πω τώρα, δεν ξανακάνω μοιρασιά. Αν το θες πολύ, πάρε δύο τρεις δίσκους και γράψε. Δεν νομίζω να έχει κανείς πρόβλημα.
1 Like
Ισχύει, δεν ξέρω γτ δεν πήρε τις ψήφους, ίσως επειδή από το γραφείο κάνει κόλπα το ιντερνετ. Θα κάνω κανένα κειμενάκι. Έχω μαύρα μεσάνυχτα από σόλο Γκάμπριελ και το είδα σαν ευκαιρία.
3 Likes
Ας κάνω λοιπόν εγώ την αρχή, και τι πιο δόκιμο από το να ξεκινήσουμε με το…
Peter Gabriel aka “1” aka “Car” (1977) (A)
Το ντεμπούτο του πρώην τραγουδιστή των θρυλικών Genesis παρουσιάζει ξεχωριστό ενδιαφέρον, μιας και ο Peter Gabriel ήταν πλέον σε θέση να ηχογραφήσει κάθε “τρελή” ιδέα του χωρίς να πρέπει να λάβει έγκριση από την “λαϊκή δημοκρατία” των υπόλοιπων στο μέχρι πριν από λίγα χρόνια συγκρότημα του – αυτή τουλάχιστον ήταν η επικρατέστερη εκδοχή για τους λόγους της αποχώρησης του. Και δεδομένου ότι ήταν από τους κινητήριους μοχλούς των τεράστιων, ένας solo δίσκος του θα έπρεπε να είναι ένα “ιδιότροπο” αριστούργημα, σωστά;
Ακούγοντας το “Car”, οι παραπάνω εκ των προτέρων εκτιμήσεις επαληθεύονται εν μέρει.
Το εισαγωγικό “Moribund the Burgermeister” με τους χαρακτηριστικούς “ρόλους” στις φωνές, καταδεικνύει με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο ποιος ήταν πίσω από το μεγαλύτερο μέρος του “The Lamb…”. Το “Solsbury Hill” (το πρώτο single) που ακολουθεί είναι ένα από τα γνωστότερα κομμάτια του Peter Gabriel – άξια, σίγουρα.
Αμέσως μετά έχουμε το “Modern Love” ένα hard rock –ίζον κομμάτι, κομπλέ με τις “επιθετικές” κιθάρες του κλπ. Οι αλλαγές στο ύφος συνεχίζονται στο “Excuse Me” που ακούγεται σαν pop τραγούδι (πολύ) παλιότερης δεκαετίας. Υπάρχει μια progressive διάθεση στον ήπιο τόνο του “Humdrum” που κλείνει την πρώτη πλευρά, ενώ η δεύτερη ξεκινάει δυναμικότερα με το πολύ καλό “Slowburn”. To “Waiting For The Big One” είναι ένα piano blues κομμάτι (!) με κάπως υπερβολική διάρκεια, ακολουθούμενο από το (οπωσδήποτε καλύτερο) “Down the Dolce Vita” σε πιο majestic pop ύφος, το οποίο υπηρετεί με μεγαλύτερη επιτυχία ο τραγουδιστής.
Ο δίσκος τελειώνει με το επικό, δραματικό, μεγαλειώδες “Here Comes the Flood”, όπου ο Peter Gabriel καθηλώνει τον ακροατή με αυτή την σκανδαλώδη άνεση, όπως ακριβώς τον αγαπήσαμε - λάθος, λατρέψαμε.
Συμπερασματικά, το “Car” μπορεί να μην είναι το υπέρτατο αριστούργημα, όμως είναι ένα αντιπροσωπευτικό του δημιουργού του album, ενδεχομένως με υπερβολικές αλλαγές στο ύφος και τις διαθέσεις του, πολύ καλό πάντως. Το ποιος τελικά με την πάροδο του χρόνου ζημιώθηκε περισσότερο από το “διαζύγιο”, ο ίδιος ή οι Genesis, είναι μια άλλη κουβέντα, περιττή μάλλον.
6 Likes
PETER GABRIEL (3) (1980)
(B)
Part 1
“I know the touch and the smell of all the pretty dresses you wear”
Πριν από 6,7 χρόνια έβλεπα ένα επεισόδιο μιας αστυνομικής σειράς και σε μια σκηνή o BTK Killer - πραγματικός διαβόητος serial killer - εμφανίζεται φορώντας μια μάσκα και γυναικεία ρούχα, περιτριγυρισμένος από τα «ενθύμια» των θυμάτων του, προτού το πλάνο σκοτεινιάσει και ξεκινήσει ένα τραγούδι με ανατριχιαστικό ρυθμικό ήχο. Δεν ήταν άλλο από το Intruder του Peter Gabriel, εναρκτήριο κομμάτι του τρίτου προσωπικού του άλμπουμ που ακούγεται στο τελευταίο επεισόδιο της 2ης σεζόν της σειράς Mindhunter. Και δεν θα μπορούσε να γίνει καλύτερη επιλογή για το κλείσιμο του επεισοδίου…
Στο Intruder ντραμς παίζει ο Phil Collins, απόδειξη ότι οι σχέσεις τους μετά την φυγή του Gabriel από τους Genesis παρέμεναν σε καλό επίπεδο. Όχι ότι έχει και μεγάλη σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι η γέννηση αυτού του παραμορφωμένου μονότονου και εκκωφαντικού ήχου των ντραμς που πάνω του χτίστηκε το τραγούδι. Ο ήχος αυτός χαρακτήρισε σε μεγάλο βαθμό των ήχο των 80s. Λίγο αργότερα ο ίδιος ο Phil Collins επαναλαμβάνει την συνταγή στην μεγάλη του εμπορική επιτυχία “Ιn the Air Tonight”, αλλά και άλλοι καλλιτέχνες σπεύδουν να τον αντιγράψουν, (πχ ο Sprinsteen με το Born in the USA). Και δεν έχω αμφιβολία ότι κάπου στo Cleveland του Ohio ένας πιτσιρικάς με το όνομα Τrent Reznor άκουγε πολύ προσεκτικά…
H σχέση μου όμως με το Peter Gabriel 3 ή αλλιώς Μelt ξεκίνησε πολύ, πολύ νωρίτερα…
Part 2
“She’s so popular”
Είμαι παιδί του ΜΤV, δεν υπάρχει λόγος να το αρνηθώ. Γυρνούσα από το σχολείο και έτρωγα το φάγητό μου μπροστά στην τηλεόραση βλέποντας μουσικά βίντεο κλιπς. Το MTV έπαιζε συχνά Peter Gabriel, τα κλιπς του ήταν συνήθως έξυπνα, πρωτοποριακά και καλογυρισμένα και ένα από αυτά που έβλεπα συχνά ήταν και το υπέροχο Games Without Frontiers. Τι να πούμε για αυτό το κομμάτι; Έχει backing vocals από την θεά Κate Bush ( στην γαλλική ‘Jeux sans frontières’ εισαγωγή που επαναλαμβάνεται και άλλες φορές στο τραγούδι και που τελείως λανθασμένα την ακουγα να λέει “She’s so Popular”, απ’ότι φαίνεται δεν ήμουν ο μόνος!), έχει synth pop επιρροές από Ηuman League ( πρωτοποριακή μπάντα, ακούστε πχ το Being Boiled του '78, όχι μόνο τα pop τους), έχει αντιπολεμικά μηνύματα δωσμένα με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο, ασυνηθιστο για τραγούδι που έκανε καριέρα στα pop charts της εποχής. A και ο στίχος “Jane plays with Willie, Willie is happy again” γαμάει!
Part 3
“You can blow out a candle/But you can’t blow out a fire”
To Biko είναι και θα είναι το κομμάτι για το οποίο και μετα από 100 χρόνια κάποιοι θα μνημονεύουν τον Peter Gabriel. Λιτό και απέριττο, με ήχους της Αφρικής αλλά και σκοτσέζικη γκάιντα, χωρίς φθηνούς συναισθηματισμούς τιμά τον αγωνιστή Steve Biko που δολοφονήθηκε από το καθεστώς του Apartheid. Τώρα πως βρέθηκε και να ντύνει ηχητικά επεισόδιο της cult σειράς “Οι Σκληροί του Μαιάμi” είναι ένα εύλογο ερώτημα!
Post punk, art rock, world music, αλλά που να βρίσκεται εκείνη η αγνή prog ψυχή; Αντικαταστάθηκε πλήρως από τους ψυχρούς ρυθμους των βλοσυρών '80s; Ή μήπως όχι;
Part 4
“I don’t really hate you,I don’t care what you do/We were made for each other, me and you”
Δεν έχω καμιά κουλ ιστορία να πω για αυτό το κομμάτι. Μόνο ότι όταν το άκουσα για πρώτη φορά, το έβαλα κατευθείαν να ξαναπαίξει δυο τρεις φορές. Μαλλον η πιο Genesis στιγμή του άλμπουμ και το αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου. Το ευγενικό πιανάκι στην αρχή καταλήγει σε μια ονειρική μελωδική εκφραση μέχρι να μπουν τα υπόλοιπα όργανα και το κομμάτι να μεταλλαχθεί σε δυναμικό ρόκερ και πάλι μετά να επιστρέψει στην αρχική του εσωστρέφεια. Υπάρχει και αυτή η αμφισημία στους στίχους, ενώ στην αρχή νομίζεις ότι μιλάει σε πρώτο πρόσωπο κάποιος που ετοιμάζεται να διαπράξει μια πολιτική δολοφονία στην συνέχεια οι αναφορές σε κάποιο μοναχικο αγόρι και τα προβλήματα επικοινωνιάς που έχει με τους γονεις και τους φίλους του θωλώνει την εικόνα. Για το Family Snapshot όλα τα παραπάνω.
Part 5
Έχεις Καιτούλα και Phil Collins μαζί, φέρνεις Crimson King να κάνει τα τρελά του, φέρνεις Paul Weller, τι roster είναι αυτό για Champions League που έχεις μαζέψει για τον δίσκο ρε τρελέ! Την παράσταση τελικά την κλέβει το ξηλόφωνο του Νο Self Control, το σαξόφωνο του Start, το μπάσο που βιάζει αυτάκια στο αλα Talking Heads I Don’t Remember, η απολαυστική κακοφωνία του And Τhrough the Wire, η ηχητική πανδεσία του Not One Of Us που μου θυμίζει αυτά που κάναν λίγο αργότερα οι Κilling Joke, η χαλαρωτική ambient του Lead A Normal Life και έχεις τον τέλειο δίσκο.
9 Likes
Και συνεχίζουμε με αυστηρά χρονολογική σειρά…
Peter Gabriel aka “2” aka “Scratch” (1978) (A)
Έχοντας απολαύσει (υπέρ το δέον, ίσως) την – πρωτόγνωρη γι’ αυτόν - στυλιστική ελευθερία με το ντεμπούτο του, ο σπουδαίος τραγουδιστής επανήλθε έναν χρόνο αργότερα με τον δεύτερο solo δίσκο του, μια κυκλοφορία που φιλοδοξεί να εμφανίζεται πιο συνεκτική της πρώτης – χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα και καλύτερη!
O δίσκος ηχογραφήθηκε “βιαστικά”, καθ’ υπόδειξη του εκτελούντος χρέη παραγωγού Robert Fripp, προκειμένου να μην χαθεί ο αυθορμητισμός. Ο Fripp ισχυρίστηκε επίσης ότι το “2” πρέπει να θεωρηθεί ως μέρος μιας τριλογίας μαζί με το προσωπικό του “Exposure” και το “Sacred Songs” του Daryl Hall, ενώ επηρέασε προς την κατεύθυνση μιας πιο “ωμής” παραγωγής.
Χωρίς να περιέχει κάποιο πραγματικά σπουδαίο κομμάτι, το album έχει τις καλές στιγμές του. Το “On the Air” είναι μια δυναμική έναρξη, το “Mother of Violence” μια πολύ συναισθηματική, “σκοτεινή” ερμηνεία συνοδεία μόνο μιας ακουστικής και πιάνου που θυμίζει τις “βουκολικές” μπαλάντες των παλιών Genesis, ενώ το “White Shadow” κερδίζει χάρη και στο ωραίο solo στην κιθάρα. Έχουμε επίσης και το “A Wonderful Day in a One - Way World”, μια γοητευτική “παράξενη” σύνθεση, τα πιο μελοδραματικά “Indigo” και “Home Sweet Home”, τα κάπως pop προσανατολισμένα “D.I.Y.” και “Perspective”, και τον πειραματισμό του “Exposure” – ένα κομμάτι που βρίσκεται και στον προσωπικό δίσκο του Fripp, με άλλον τραγουδιστή, προφανώς.
Η γενική ομολογία θέλει το “2” να είναι το λιγότερο καλό από τα τέσσερα ομότιτλα πρώτα LPs του Peter Gabriel. Ανεξάρτητα από αυτό, εδώ έχουμε άλλη μια ενδιαφέρουσα πρόταση από την προσωπική πορεία του εμβληματικού performer.
7 Likes
Peter Gabriel 3: Melt (1980) - Γ
Ενα μικρο disclaimer, αφου ειναι και ο πρωτος δισκος που γραφω για τον Gabriel, ενω ειμαι εξοικειωμενος με τμημα της δισκογραφιας των Genesis, δεν ειχα την παραμικρη ιδεα για τη solo δισκογραφια του. Φυσικα και τον ειχα ακουσει αρκετες φορες σαν ονομα, αλλα για καποιο λογο δεν ειχε κλικαρει ποτε το κουμπακι της περιεργειας να ακουσω το εργο του. Κλασικη περιπτωση Γ σε ολα δηλαδη και αποψη απο καποιον που δεν εχει ξανακουσει.
Ξεκίνησα με το Melt, που ηταν και ο πρωτος χρονολογικα δισκος που μου ανατεθηκε, και ηταν μια αρκετα ευχαριστη εκπληξη απο τις πρωτες κιολας ακροασεις.
Υφολογικα παταει σε πολλα διαφορετικα πραγματα, new wave, prog rock, post punk, world music- ειδικα στο biko, pop (σε καποια απο αυτα σαν να εχει βαλει ενα λιθαρακι σαν μενιρ σε μεγεθος στη διαμορφωση τους, ετσι δεν ειναι? Ο δισκος κυκλοφορησε μολις το 1980 αλλα ακουγεται αρκετα μπροστα απο την εποχη του)
Τα κομματια- πλην του συντομου start και του πολυ ωραιου art-pop/rock ορχηστρικου lead a normal life - ειναι ολα μικρα ή μεγαλα χιτ, με αγαπημενα μου να ειναι τα intruder και no self control, αλλα ολα μου αρεσουν αρκετα. Ειναι ταυτοχρονα αρκετα catchy απο την πρωτη κιολας ακροαση, αλλα και εχουν και αφθονες λεπτομερειες που προσεχεις αργοτερα που βυθιζεσαι βαθυτερα στο δισκο οσο προχωρανε οι ακροασεις.
Μια αναφορα σιγουρα αξιζει στα τυμπανα του Collins, που - ιδιως στις τρεις πρωτες χιταρες- δινουν εναν ψυχρο, μινιμαλιστικο και ακρως εθιστικο τονο.
Το εξωφυλλο, ασπρομαυρο, σκοτεινο και αρρωστημενο, ταιριαζει αρκετα σε αυτα που ακουγονται στο δισκο, αλλα και μεγαλο μερος των στιχων
Ετυμηγορια: εξαιρετικο
7 Likes
Το λοιπόν:
Όπως έχω ήδη αναφέρει, έχω μαύρα μεσάνυχτα από solo Peter Gabriel, ενώ θα έλεγα ότι και από Genesis κατέχω τα απαραίτητα κυρίως, στοιχείο που είναι ξεκάθαρα ντροπή μου.
Άρα, καλή ευκαιρία παρουσιάστηκε με την συγκεκριμένη επιλογή, τόσο για να ξεστραβωθώ σ’ έναν βασικό βαθμό, όσο και να ξεφύγουμε λίγο από τις πρώτες μεταλλικές επιλογές του νήματος.
Όλα Γ, επομένως, και ας εκκινήσουμε με το πρώτο χρονικά που μου έλαχε, ήτοι το:
“Us ”, 1992 / (Γ)
Αυτονόητο είναι ότι εφόσον μιλάμε για το 6ο album του Peter Gabriel και με δεδομένη την άγνοιά μου για το τι έχει προηγηθεί (δυστυχώς, δεν έχω περισσότερο χρόνο να αφιερώσω αυτήν την εποχή για να πιάσω τα πάντα όλα του εξ αρχής), δεν μπορώ να κάνω αναφορές και συγκρίσεις, επομένως, θα το προσεγγίσω ανεξάρτητα και καλοδεχούμενα τα σχόλια ή/και οι διορθώσεις από τους μύστες του εν λόγω καλλιτέχνη, σε περίπτωση που παραλείψω κάτι ή πετάξω καμία κοτρόνα.
Κατ’ αρχάς, εξαιρετικό το εξώφυλλο. Μουσικά, μένω με την εντύπωση ότι ο δίσκος ισορροπεί άριστα μεταξύ της μεγαλεπήβολης προσέγγισης της δεκαετίας που μόλις έχει προηγηθεί και της τάσης για απλοποίηση των πραγμάτων και μίας αδιόρατης εσωτερίκευσης (που στο “Us” μάλλον αποτυπώνεται κατά μείζονα λόγο στους ενδοσκοπικούς στίχους), που -ας υποθέσουμε ότι- χαρακτήρισε τα 90s. Και όλα αυτά υπό ένα μουσικό πέπλο «παγκόσμιας» προσέγγισης, όπως το εκλαμβάνω εγώ τουλάχιστον, σαν ο Gabriel να γράφει την κατάλληλη στιγμή (ή και λίγο πριν) το soundtrack για την παγκοσμιοποίηση, όπως εξιδανικευμένα μάς παρουσιαζόταν κάποτε στα βιβλία και όπου αλλού. Εν πάση περιπτώσει, μπορεί να είναι και δική μου -τραβηγμένη από τα μαλλιά ή/κι εντελώς άκυρη- ερμηνεία το παραπάνω, αλλά θαρρώ πως αυτό που είναι βέβαιο είναι πόσο αριστοτεχνικά αφουγκράζεται και σερβίρει (αν όχι στιχουργικά, σίγουρα μουσικά) την (τότε) εποχή του ο Peter Gabriel.
Το οποίο αποτέλεσμα, διόλου τυχαία, πούλησε πολύ και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, εφόσον το παιχνίδι ήταν «στημένο από τα αποδυτήρια», καθότι τον μεγάλο Gabriel συνέδραμαν (τόσο ως παίκτες, όσο και ως συμμετοχές) στο album πληθώρα ονομάτων, ορισμένα εκ των οποίων προκαλούν δέος. Περιττό, επίσης, να αναφέρω οτιδήποτε για παραγωγή, ήχο, αποδόσεις και τα συναφή τεχνικά, καθώς εδώ μιλάμε για masterclass. Επιπροσθέτως, ένα ακόμη στοιχείο που προσδίδει στο πόσο τεράστιο (όχι απαραίτητα ως καλλιτεχνική αξία, αλλά ως εν γένει δημιούργημα) είναι το “Us”, είναι το γεγονός πως, παρά τη μεγάλη διάρκειά του, κυλάει πανεύκολα, ίσως λόγω και της ποικιλομορφίας που το διακρίνει, ενώ ακούγεται εντελώς φρέσκο, ακόμη και σήμερα, δείγμα του πόσο για την πλάκα τους μπορούν ορισμένοι από τους μεγάλους να παράγουν μουσική που γερνάει όμορφα (ή δεν γερνάει και καθόλου).
Να πούμε και τίποτα για τα τραγούδια, όμως, ε;
Εντάξει, το “Come Talk to Me”, προφανώς, το ήξερα. Ντουέτο με την Sinéad O’Connor, το οποίο μουσικά μπορεί να σε ταξιδεύει στην Αφρική ή όπου τραβάει η φαντασία σου, αλλά στιχουργικά καταπιάνεται με δύσκολες οικογενειακές ισορροπίες μεταξύ του Gabriel και της κόρης του, μετά τον χωρισμό του από τη μητέρα της. Περίεργο συναπάντημα το ηχητικό με το στιχουργικό (σαφώς, φυσικά, μπορεί κανείς να ερμηνεύσει και διαφορετικά την πρόσκληση για ομιλία, ως κάλεσμα μεταξύ των εθνών αυτού του πλανήτη για ανοιχτό διάλογο, συνεννόηση κ.λπ.), αλλά, μιλάμε για πασίγνωστο και πανέμορφο κομμάτι.
Περνάμε στο “Love to Be Loved”, μια εθιστική τραγουδάρα από εδώ έως το υπερπέραν. Πανέμορφο σε κάθε του δευτερόλεπτο, με συγκλονιστική ερμηνεία. Ταξιδιάρικο, τόσο με 70s πινελιές, όσο και μια 80s αύρα, δηλαδή συνταγή που ο μέσος καλλιτέχνης θα μπουρδούκλωνε τα πόδια του, οι εδώ εμπλεκόμενοι τη μετατρέπουν σ’ ένα κομψοτέχνημα, με χαρακτηριστική άνεση. Μάλλον η αγαπημένη μου στιγμή του δίσκου.
Στο “Blood of Eden” οι ρυθμοί παραμένουν γαλήνιοι, με το εξ Ιρλανδίας αηδόνι να ξανασυμμετέχει εδώ. Ωραίο.
Του funk το ανάγνωσμα στο “Steam”. Ρυθμικό, με το μπάσο σε -αναμενόμενα- πρωταγωνιστικό ρόλο. Από τα πιο 80s τραγούδια του “Us” σαν feeling το συγκεκριμένο. Χορεύεται ανετότατα.
Το “Only Us” πρέπει να είναι το πιο progressive (με την ευρεία έννοια) τραγούδι του δίσκου. Κάτι ανάμεσα σε τελετουργία κι ενδοσκόπηση, πρόκειται για πολύ ενδιαφέρον κομμάτι, από την αρχή έως το τέλος του, όπου αποκτά κι ένα -κάτι σαν- groove παραπάνω.
Οι ρυθμοί ξαναγίνονται ήπιοι στο “Washing of the Water”, καθότι το τραγούδι καταπιάνεται με τη διαδικασία της θεραπείας (πνευματικής και σωματικής). Κατάλληλο «σφηνάκι» για ό,τι ακολουθεί, ήτοι…
…Το “Digging in the Dirt”. Funk rock μέχρι τα μπούνια, με την ερμηνεία να αγριεύει κάπως σε σημεία, αν και πάλι οι στίχοι εξερευνούν ψυχισμούς, σκοτάδια και συμπεριφορές που δυσχεραίνουν την προσωπική βελτίωση και -κατά συνέπεια- την επικοινωνία με τον περίγυρο.
Μεγάλο κόλλημα το “Fourteen Black Paintings”. Από την εισαγωγή του, που θα μπορούσε να είναι και ηπειρώτικος σκοπός, μέχρι το ατμοσφαιρικό «χαλί» πάνω στο οποίο κεντάει ερμηνευτικά ο Gabriel, όσο και οι υπόλοιποι παικταράδες, μιλάμε για μια σκέτη ομορφιά. Τραγουδάρα από τις λίγες και πώς θα μπορούσε να μην είναι άλλωστε όταν ενεπλάκη φουλ ο John Paul Jones στην όλη ιστορία.
Με το “Kiss That Frog” επιστρέφουμε σε πιο ρυθμικά μονοπάτια. Ωραίο είναι, αλλά -για εμένα τουλάχιστον- δεν είναι και τόσο αξιομνημόνευτη στιγμή.
Ο δίσκος κλείνει με το “Secret World”, μία ακόμη σχετικά χαλαρή στιγμή, η οποία αφήνει μια νότα αισιοδοξίας μουσικά, παρά το γεγονός ότι οι στίχοι καταπιάνονται εκ νέου με αρνητικά ζητήματα των διαπροσωπικών σχέσεων.
Εν κατακλείδι, το “Us” μού άρεσε από αρκετά έως πολύ σε σημεία.
6 Likes
Και για να κλείσει ο κύκλος…
Peter Gabriel aka “3” aka “Melt” (1980) (A)
Οι περισσότεροι συμφωνούν ότι με τον τρίτο δίσκο του, ο Peter Gabriel “ενηλικιώνεται” σαν solo καλλιτέχνης, μιας και το συγκεκριμένο album περιέχει τα καλύτερα στοιχεία των δύο (επίσης χωρίς τίτλο) προηγουμένων, κι επιπροσθέτως “εξωτικά” όργανα σε εξεζητημένες ενορχηστρώσεις και μια πανοραμική άποψη του οράματος του σπουδαίου δημιουργού.
Ένα όραμα που πλέον δεν έχει τίποτε κοινό με τους Genesis, εκτός από την Φωνή και τη θεατρικότητα της ερμηνείας του Μεγάλου - όχι και τόσο ασήμαντη λεπτομέρεια, αλλά λεπτομέρεια! Αντίθετα, ο πάντα ανήσυχος Peter Gabriel τείνει ευήκοον ους και στα επίκαιρα ρεύματα της εποχής (new wave), αλλά και στην λεγόμενη world music (ειδικότερα την αφρικανική) – δεν είναι τυχαίο ότι την ίδια χρονιά ιδρύει την WOMAD. Κι όπως πάντα, με μια πληθώρα ταλαντούχων μουσικών να τον υποστηρίζουν, παλιών (Phil Collins, Robert Fripp, Tony Levin) και νέων (Kate Bush, Paul Weller).
Σε όλα αυτά ας συνυπολογίσουμε και τους καταπληκτικούς στίχους που πραγματεύονται τις σκοτεινότερες πτυχές της ανθρώπινης φύσης. Από τον εισβολέα που απολαμβάνει να μπαίνει στα ξένα σπίτια στο εφιαλτικά υποβλητικό εναρκτήριο “Intruder” (όπου πρωταγωνιστεί το φαινομενικά απλό drumming του Collins), στην παράνοια (“No Self Control”) και στην άρνηση οποιουδήποτε λάθους (το…νευρωτικά pop “I Don’t Remember” με το chapman stick του Tony Levin να κρατάει τον εθιστικό ρυθμό!). Το δε “Family Snapshots” είναι μια συγκινητική ματιά στην ταραγμένη ψυχολογία ενός δολοφόνου διασήμων, με τη μουσική να ανεβαίνει σε ένταση ακολουθώντας τις διακυμάνσεις των στιγμών.
Η δεύτερη πλευρά ακολουθεί την ίδια θεματολογία μόνο που δεν επικεντρώνεται στο “άτομο εναντίον της κοινωνίας” αλλά στο “η κοινωνία εναντίον του ατόμου”, με θέματα όπως ο πόλεμος (“Games Without Frontiers”, το μεγαλύτερο hit του δίσκου), την ξενοφοβία (“Not One of Us”), τη δυσκολία της επανένταξης (“Lead A Normal Life” που έχει λίγα λόγια, αλλά πολύ εύγλωττη ατμόσφαιρα!) και τον ρατσισμό στο πασίγνωστο “Biko” όπου η επανάληψη λειτουργεί προς όφελος του τραγουδιού.
Καθόλου παραδόξως για έναν τόσο πειραματικό δίσκο, η κραταιά Atlantic αρνήθηκε να τον διανείμει στις ΗΠΑ κρίνοντας τον άνευ ενδιαφέροντος. Ευτυχώς όμως το “3”, φτιαγμένο με όλη την εκκεντρικότητα και το πάθος του δημιουργού του, έγινε το πιο επιτυχημένο εμπορικά album του Peter Gabriel μέχρι εκείνη τη στιγμή, ενώ αποδείχθηκε και επιδραστικό, ειδικά στον τομέα του ήχου, με τον Steve Lillywhite να γίνεται περιζήτητος παραγωγός έκτοτε.
5 Likes
Κάτι που δεν αναφέρθηκε από κανέναν μας σχετικά με το Peter Gabriel 3 ( και με το 4) είναι η κυκλοφορία του άλμπουμ για την Γερμανικη αγορά με στίχους στην όχι και τόσο μελωδική αυτή γλώσσα! - αντίστοιχο ίσως με τις δίγλωσσες κυκλοφορίες των Kraftwerk. Η Γερμανική έκδοση δεν νομίζω να κυκλοφορεί πια, αλλά υπάρχει στο YouTube για όποιον ενδιαφέρεται.
Ένας καλός γνώστης της Γερμανικής θα μπορούσε να μας πει τις εντυπώσεις του για την προφορά του Gabriel και τις απαραίτητες αλλαγές που γίναν στους στίχους, αν και προσωπικά είμαι καλυμμένος με την original εκδοχή του δισκου!
Peter Gabriel - Us (1992)
(Α)
Μπορεί το έκτο προσωπικό άλμπουμ του Peter Gabriel να έχει απλά την λεξούλα Us κάπου διακριτικά στο εξώφυλλο, αλλά νομίζω δεν θα μπορούσε να έχει πιο ταιριαστό τίτλο, συνυφασμένο τέλεια με την θεματική του. Us. Εμείς. Εγώ και Εσύ, ο Αντρας και η Γυναίκα, οι σχέσεις, με τα πάνω και τα κάτω τους, με τα ωραία και τα άσχημα. Το διαζύγιο με την πρώτη γυναίκα του έπαιξε σίγουρα και αυτό τον ρόλο του στην στιχουργική κατεύθυνση του δίσκου αυτού.
Αρχικά ο δίσκος μοιάζει σαν μια επανάληψη της πετυχημένης συνταγής του πολυπλατινένιου So. Έτσι έχουμε για μια ακόμη φορά ένα επικό εναρκτήριο κομμάτι με το Come Talk to Me, ένα ντουέτο και τις αντίστοιχες αγκαλίτσες στο βίντεοκλιπ με μια καταξιωμένη τραγουδίστρια ( Sinead O’ Connor ) με το Blood of Eden , ένα ενεργητικό funky ανεβαστικό κομμάτι και το αντίστοιχο ότιναναι βίντεοκλιπ του με το Steam και πάει λέγοντας. Άλλά δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα.
Η τελευταία κυκλοφορία του Gabriel πριν το Us ήταν το Passion, η μουσική που έγραψε για την ταινία The Last Temptation of Christ του Martin Scorsese. Ίσως για αυτό και πολλά κομμάτια στο Us είναι διαποτισμένα με μια πνευματικότητα σχεδόν θρησκευτική. Οι αναφορές του στην γεμάτη μυστήρια Έρημο, η Αγάπη ως κάτι το υπερβατικό, ο Κήπος της Εδέμ, το Νερό που ξεπλένει το αμαρτωλό Παρελθόν, ο Μυστικός Κόσμος που δημιουργείται ανάμεσα σε δύο ερωτευμένες υπάρξεις. Kαι όλα αυτά διαποτισμένα με υπέροχες μουσικές. Η ποικιλία των ήχων και η τελειομανία του Gabriel σε συνδυασμό με τις παικτικές ικανότητες των μουσικών του έχουν σαν αποτέλεσμα άλλο έναν σπουδαίο δίσκο που ισορροπεί τέλεια ανάμεσα στην ενδοσκόπηση και στην εξωστρέφεια. Δίσκος χωρίς skip, ακόμη και το αμφιλεγόμενο Kiss that Frog αν και λιγότερο τέλειο από τα υπόλοιπα κερδίζει δικαιωματικά την θέση του στο tracklist για την ασυνήθιστη και απρόβλεπτη δομή του. Ασε που μετά ακολουθεί το πανέμορφο Secret World να βαλει τα πράγματα στην θέση τους.
Πληροφοριακά το Us είναι ο αγαπημένος δίσκος του Chris Martin των Coldplay. Αν θέλετε να δείτε τον τύπο να κάθεται σαν μαθητούδι δίπλα στον Peter Gabriel ή να λέει σαχλά αστεία και να γελάει μόνος του δείτε την τελετή εισαγωγής του Gabriel στο Rock ‘n’ Roll Hall of Fame όπου ο Μartin έκανε την παρουσίαση.
Το Us είναι και ο δικός μου αγαπημένος μου δίσκος από Peter Gabriel, ο πρώτος που άκουσα ποτέ, ο πρώτος που αγόρασα και αυτός που περιέχει το αγαπημένο μου Gabriel κομμάτι που δεν είναι άλλο από το Digging in the Dirt. Eίμαι τρελός για πετυχημένες αλλαγές στο ύφος κατά την διάρκεια ενός μόνο τραγουδιού (Wild Μood Swings) και στο συγκεκριμένο ο τύπος αλλάζει 3,4 διαθέσεις με τον τρόπο που το ερμηνεύει. Το βίντεοκλιπ του είναι σίγουρα από τα αγαπημένα μου ever, κλασσικούρα 90s τι να λέμε τώρα! …αν και με έσκιαζε λιγάκι όταν ήμουν μικρός!
4 Likes
Και συνεχίζουμε…
Peter Gabriel aka “4” aka “Security” (1982) (B)
Είθισται δίσκοι σαν τον τέταρτο του Peter Gabriel να χαρακτηρίζονται ως μεταβατικοί – στην περίπτωση του Μεγάλου βέβαια όλα σχεδόν τα album του είναι ενδεικτικά μιας εξελικτικής πορείας και της μετάβασης στο επόμενο στάδιο ενός διαρκώς διαστελλόμενου καλλιτεχνικού οράματος!
Αυτό γιατί στο εν λόγω “Security” (με αυτόν τον τίτλο κυκλοφόρησε στη Βορ. Αμερική) συναντάμε τον απόηχο ενός progressive παρελθόντος, τις τρέχουσες pop ευαισθησίες (χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το “Shock the Monkey” που του χάρισε και την πρώτη μεγάλη επιτυχία στις ΗΠΑ) και τις επελαύνουσες world music επιρροές κυρίως με την μορφή των αφρικάνικων tribal ρυθμών που συχνά ορίζουν το κομμάτι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, αρχής γενομένης (αλλά όχι περιοριστικά) με το “The Rhythm of the Heat”. Εδώ υπάρχει για άλλη μια φορά μια πολύ δυνατή ομάδα μουσικών για τις ανάγκες της ηχογράφησης των τραγουδιών που ο Peter Gabriel έχει γράψει και διαμορφώσει έχοντας στη διάθεση του ένα Fairlight CMI synthesizer και ένα drum machine, συν την πολύτιμη βοήθεια του παραγωγού David Lord. Το αποτέλεσμα κυμαίνεται από μινιμαλιστικό – ψυχρό που δίνει βάρος στην ατμόσφαιρα έως το γνωστό από παλιά “νευρωτικό” ύφος, συνοδεία στίχων που όπως πάντα καταπιάνονται με ενδιαφέροντα, εκτός των καθιερωμένων, θέματα, και εννοείται έχοντας σαν κορωνίδα τα φωνητικά που μεταδίδουν το ανυπόκριτο πάθος και συναίσθημα του ερμηνευτή.
Πλέον, έχοντας κατακτήσει αλλεπάλληλες καλλιτεχνικές κορυφές, είχε φτάσει η ώρα για τον αγαπημένο τραγουδιστή να κατορθώσει και την τεράστια εμπορική επιτυχία με το επόμενο βήμα του.
4 Likes
So (1986) - Γ
Η πρωτη εντυπωση οταν το ακουσα- μετα το Melt, που ηταν και ο πρωτος δισκος του PG που ακουσα -στα πλαισια του νηματος- ηταν πως ειναι ενας λιγοτερο σκοτεινος, λιγοτερο πειραματικος δισκος, καπως περισσοτερο pop.
Σταδιακα με τις ακροασεις αρχισαν να με πιανουν ενα ενα τα κομματια, και μπορω να πω πως ολα ειναι απο πολυ ωραια και πανω, με τα red rain, don’t give up (με την Kate Bush), sledgehammer, mercy street και big time να ξεχωριζουν λιγο για εμενα.
Θα ηθελα να πω εδω πως δεν ειμαι ιδιαιτερα μεγαλος φαν του μουσικου είδους που ο δισκος πρεσβευει, αλλα διαολε, οταν ειναι τοσο καλο το υλικο ειναι σχεδον υπερανω ειδων και προτιμησεων. Και ειναι γεματο και αυτο απο μικρες art rock πινελιες, funky ρυθμους και μικρους πειραματισμους που κανουν το συνολο πολυ πιο ενδιαφερον.
Ετυμηγορια: Παρα πολυ καλο.
3 Likes
Peter Gabriel (Car) (1977)
(Β)
Η πρώτη σόλο δουλειά του Peter Gabriel μετά την αποχώρησή του από τους Genesis είναι μια περίεργη υπόθεση. Η μάλλον έντονη παρουσία και συμμετοχή του VIP παραγωγού Bob Ezrin (ΚΙSS, Alice Cooper, PInk Floyd κ.α) στην δημιουργία του δίσκου, αλλά και η ανάγκη του ίδιου του Gabriel να αποβάλει την prog-rock ρετσινιά του, οδήγησε σε ένα εκλεκτικό μείγμα τραγουδιών, χωρίς ωστόσο ιδιαίτερη συνοχή μεταξύ τους. Παραδόξως το τελικό αποτέλεσμα λειτουργεί μια χαρά λόγω της ποιότητας των συνθέσεων. Σε αυτό μου θύμίζει λίγο το A Night at the Opera των Queen που κυκλοφόρησε δύο χρόνια πριν, ένα άλμπουμ ομολογουμένως με αρκετή ανομοιογένεια ανάμεσα στα κομμάτια του.
Το μεγαλύτερο βάρος του δίσκου το κουβαλάνε δύο υπέροχα τραγούδια. Το ένα είναι το νοσταλγικό Solsbury Hill, η πρώτη μεγάλη επιτυχία της προσωπικής καριέρας του Gabriel. Ένα ποπ καλλιτέχνημα με ασυνήθιστο τέμπο και ισόποση δόση μελαγχολίας και ψυχικής ανάτασης. Το δεύτερο είναι το συγκινητικό, post-apocalyptic, Here Comes The Flood που αν και λίγο over-produced, ξεχωρίζει χάρη στον Genesis λυρισμό που εκπέμπει και στην τεράστια ερμηνεία του Gabriel, κλείνοντας τον δίσκο ιδανικά.
Όσων αφορά τα υπόλοιπα κομμάτια…αν ο Peter Gabriel ήταν ένας τυχαίος Rock Star θα ξεκινούσε το ντεμπούτο σόλο άλμπουμ του με το δυναμικό Ηard Rock σε Glam αποχρώσεις του Modern Love. Αλλά αυτός φυσικά μας συστήνεται με το σχιζοφρενικό Moribund the Burgermeister που είναι το λιγότερο μια περίεργη επιλογή για να ξεκινά έτσι ο δίσκος. Αλλού συναντάμε το βγαλμένο από νούμερο καμπαρέ του Excuse Me, που ΟΚ έχει την φάση του αλλά μέχρι εκεί. Αντίθετα το σαγηνευτικό Ηumdrum μας παρασέρνει με τον σχεδόν χορευτικό ρυθμό του και το Slowburn την μια ροκάρει κανονικά και την αλλη προγκίζει επικίνδυνα ανήμπορο ή απλά αδιάφορο να αποφασίσει που τελικά ανήκει. Το επτάλεπτο μπλουζάτο Waiting for the Big One προσωπικά με κουράζει, αν και παραδέχομαι ότι ο Gabriel μου ακούγεται αξιοπρεπής σε ένα είδος που δεν του ταιριάζει απόλυτα. Τέλος το Larger than Life/Rock ‘n’ Οrchestra του Down The Dolce Vita είναι με μία λέξη, Bombastic!
Tελικά μάλλον μου αρέσει ο δίσκος. Αν μη τι άλλο είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα μουσική πρόταση από έναν ταλαντούχο καλλιτέχνη που δεν είχε κατασταλλάξει κάπου και ακόμη το έψαχνε. Και λίγα χρόνια αργότερα το βρήκε.
5 Likes
Χαιρετώ σας και φιλώ σας. Επιτέλους, το σύστημα με δέχθηκε.
Λογικά, είναι ανέφικτο να συμμετέχω σε αυτόν τον γύρο, αλλά να με υπολογίζετε για τους επόμενους.
2 Likes
I/O (2023) - Γ
Ο κύκλος μου- στα πλαίσια του νήματος πάντα- στη δισκογραφία του Peter Gabriel κλείνει με το τελευταίο μέχρι σήμερα έργο του, το πολυαναμενόμενο από τους fans του I/O.
Έχοντας ηδη γραψει για τα Melt και So, τα οποία μου άρεσαν πολύ, ήρθα σε επαφή με εναν ακόμα πολύ ωραιο δίσκο του.
Το ύφος ειναι art pop/rock με διάφορα ηλεκτρονικά στοιχεία και μικρούς πειραματισμούς, κατι που υπήρχε και σε άλλους δισκους του που άκουσα ως τώρα, ως κληρονομιά και των σπουδαίων Genesis. Σε σχέση με τα προηγούμενα δυο για τα οποία είχα γράψει θα το χαρακτήριζα λιγο πιο χαλαρό σε εντάσεις, λιγότερο ρυθμικό αλλα περισσότερο εσωτερικό και βαθιά συναισθηματικό.
Από κομμάτια ξεχωρισα τα Panopticom, Playing for time, I/O, Four kinds of horses και Road to Joy, αλλα κυριολεκτικά μου αρέσει όλος ο δίσκος, με τα περισσότερα βέβαια κορυφαία κομμάτια του να είναι κυρίως στην αρχή και μέση.
Στιχουργικά, όσο πρόλαβα να ασχοληθώ προσεγγίζει τον άνθρωπο, τη φύση και πολλά άλλα θέματα με σκοπιά εισόδου και εξόδου πληροφορίας (εξου και το Ι/Ο). Μου άρεσαν αρκετοί στίχοι που διάβασα, αλλα δεν πρόλαβα να κανω μια πιο ενδελεχή μελέτη τους.
Η παραγωγή είναι καταπληκτική και στα δυο mixes (εκ των οποίων δυσκολεύομαι πολύ να διαλέξω ποιό προτιμάω).
Ετυμηγορία: εξαιρετικό
4 Likes
Μπαίνω σε αυτή τη δισκογραφία μην έχοντας την παραμικρή ιδέα για το τι θα ακούσω. Πέρα από ένα-δύο τραγούδια, δεν έχω καμία επαφή με τις προσωπικές δουλείες του Gabriel. Οπότε πάμε κι ό,τι βγει.
Peter Gabriel “1” or “Car” (1977) (Γ)
Αυτή η δουλειά μου αρέσει πολύ. Αρχικά, νιώθω πως πειραματίζεται ο Gabriel. Φυσικά, είναι τόσο σπουδαία και χαρακτηριστική η φωνή του που συνέχεια γίνονται συνειρμοί που αφορούν την πρώην μπάντα του αλλά δεν παύει να ακούγεται αυτή η προσπάθεια ως εντελώς αυτόφωτη. Και σε σημεία νιώθεις πόσο μεγάλο μέρος της δημιουργικότητας τους ηταν ο Gabriel.
Κάποιος (ο Ιαν ίσως) είχε αναφέρει κάπου πως αντιλαμβάνεσαι ποιες ιδέες προέρχονται από ποιο μέλος τους μόνο αφού ακούσεις τις σόλο δουλειές τους, πράγμα που εδώ γίνεται φανερό (αν και μερικοί ίσως να υποπτεύονταν για τις ιδέες του Gabriel) ήδη από το εναρκτήριο, Moribund The Burgermeister. Τα hit εξαιρετικά, τα deeper cuts (?) ακόμα καλύτερα ίσως. Ηumdrum, Slowburn, Down the Dolce Vita (ειδικά αυτό)… Και το σημαντικό, όλα τα τραγούδια έχουν κάτι να δώσουν. Ακόμα και το Waiting for the Big One, που ακόμα δεν μου έχει κάτσει, όπου αρνείται τον blues χαρακτήρα του μαγεύει με την ατμόσφαιρά του.
Υπέροχος δίσκος. Eίναι prog? Eίναι art? Ποιος νοιάζεται.
*Σημείωση που ισχύει για όλα τα άλμπουμ, απίθανοι μουσικοί. Ειδικά ο Levin στο μπάσο σκίζει.
Peter Gabriel "2 " or “Scratch” (1978) (Γ)
Έχει πλάκα που διάβασα την wiki και το μόνο που συγκράτησα είναι κάτι για dry παραγωγή του Fripp. Η αίσθηση που πήρα από την πρώτη ήδη ακρόαση ήταν warm and welcoming… Εξαιρετικός δίσκος. Δεν έχει ίσως τα τραγούδια που να ξεχωρίζουν αμέσως (λίγο μετά όμως ναι!). Επιφανειακά κρίνεται ως λιγότερο εντυπωσιακός από το ντεμπούτο. Αλλά νομίζω φαίνεται πως ο Gabriel απομακρύνεται από το παρελθόν του.
Πιο πολύ φαντάζει στις πρώτες ακροάσεις για έναν από αυτούς που αποκαλώ δίσκους “mood”. Που πας σε αυτούς γιατί θέλεις να ξαναζήσεις την (όποια) ατμόσφαιρά τους. Mου φάνηκε γλυκός, υπέροχα μελωδικός, με πολύ όμορφες και ενδιαφέρουσες ενορχηστρώσεις.
Ιn a way, μου φαίνεται πως θα γυρνάω πιο συχνά σε αυτόν σε σύγκριση με το ντεμπούτο, έχει κάτι που με τραβάει πολύ (κείμενο και ακροάσεις έγιναν χρονολογικά ανά κυκλοφορία). Σαν να έχει όραμα εδώ ο Gabriel πλέον ενώ πριν ψαχνόταν…
*Σημείωση, δεν έχω δώσει βάση σε στίχους ακόμα αλλά το “And I won, yes I won. Like I never won before” στο Home Sweet Home αμέσως μου θύμισε Trump. Thank you for your attention to this matter.
Peter Gabriel “3” or “Melt” (1980) (Γ)
Πώς καταφέρνει ο Gabriel, με το πλέον μηχανικό-ψυχρό ήχο ως τότε, να με κάνει να τον νιώθω πιο δίπλα μου από ποτέ? Ειδικά το ρομποτικό drumming κανονικά θα έπρεπε να με ενοχλεί, εγώ που αποζητώ συνήθως ζεστούς και “ανθρώπινους” ήχους από την μουσική. Κι όμως, ούτε αυτό στέκεται εμπόδιο στην απόλαυση αυτού του δίσκου. Η new wave σχεδόν ποτέ δεν ακούστηκε πιο εθιστική, τα tempo πιο κολλητικά, ενώ όταν οι Genesis εμφανίζονται στο προσκήνιο (στο κορυφαίο Family Snapshot κυρίως), σκάνε άπειρες ανατριχίλες. Είναι αυτές οι μελωδίες που είναι εκπληκτικές…
Ο Gabriel για τρίτη συνεχόμενη κυκλοφορία αλλάζει. Mε τις πιο θεατρικές ερμηνείες ως τότε, εντάσει κάποια στοιχεία world music, αλλά το μεγάλο συν θεωρώ είναι η ύπαρξη “κενών” (και η πολύ ουσιαστική σημασία τους όπως έχουν επισημάνει τεράστια ονόματα της μουσικής), το πώς λειτουργούν αισθητικά τα σημεία όπου η ενορχήστρωση, πέραν των όποιων αποστειρωμένων κρουστών (φυσικών ή ηλεκτρονικών), αρκείται σε μελωδίες από απογυμνωμένες κιθάρες ή πλήκτρα και ενίοτε φωνητικά, αποφεύγοντας τις πολύ πυκνές στρώσεις ήχων. Αριστουργηματικός δίσκος. Δυσκολεύομαι να μιλήσω γι’ αυτόν λόγω έλλειψης εξοικείωσης με τέτοιους ήχους αλλά δηλώνω μέγας φαν.
Peter Gabriel “4” or️ “Security” (1982) (Γ)
Δεν ήμουν έτοιμος γι’ αυτόν τον δίσκο και θα πω λίγα. Δεν με βρήκε καθόλου σε φάση να τον μελετήσω. Μου φάνηκε πολύ φορτωμένος. Η μουσική σαν να βασίζεται κυρίως στα όσα συμβαίνουν στο ρυθμικό κομμάτι, ακόμα κι αν νιώθω πως ο Gabriel κάνει κάποιες από τις καλύτερες ερμηνείες του. Οπότε θα βάλω μια άνω τελεία εδώ και σίγουρα θα το επισκεφτώ ξανά κάποια άλλη στιγμή γιατί σίγουρα γίνονται πραγματάκια κι εδώ.
Αυτά τα ολίγα κι από μένα. Σιγά σιγά θα πάρουν σειρά και τα επόμενα.
7 Likes
Με τι να αρχισει καποιος που δεν εχει ακουσει μιση νοτα γκάμπριελ, κύριοι ;