Ψωμί, ελιά και κότσο τα μαλλιά;
Αν βολεύει, θα έλεγα να ξεκινήσεις με το Never for Ever που ήσουν ο μοναδικός ενδιαφερόμενος για την κατηγορία Β, και αν τελικά δεν προλαβαίνεις για τα υπόλοιπα δύο (ή ένα εξ αυτών) να αναλάβει κάποιος που είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον αρχικά - και εφόσον ακόμη έχει την διάθεση, εννοείται!
Λοιπον, εχω να κανω συγκινητικο ριβιου αλλα πειτε μου λιγο, η προθεσμια ειναι αυριο?
EDIT: Οκ 22 Νοεμβριου λεει, αγχωθηκα αδικα… αλλα θα προσπαθησω να το κανω αυριο οπως και να χει.
Ενα απο τα καλυτερα πραγματα στην μουσικη ειναι να ανακαλυπτεις στα 45 σου εναν δισκο απο μια καλλιτεχνη που μεγαλουργησε πριν 3-4 δεκαετιες, και ο οποιος σου μιλαει κατευθειαν στην ψυχη.
Πάμε, λοιπόν, να κλείσουμε τα 80s για την Kate Bush.
The Sensual World (1989), Β
Και μετά την τεράστια επιτυχία της κυκλοφορίας που προηγήθηκε, ποια καλύτερη συνταγή από το να ακολουθηθεί ο δρόμος του “Hounds of Love”; Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, εννοείται πως δεν εννοώ ότι η Bush ακολούθησε μια ασφαλή πεπατημένη χρησιμοθηρικά, προκειμένου να καρπωθεί οτιδήποτε. Απλά, συνέχισε στον ίδιο δρόμο αυτού του τεράστιου 80s ήχου, μιας pop προσέγγισης, που, όμως, με το μαγικό άγγιγμα της Βρετανίδας ξεχωρίζει άνετα από τον σωρό της εποχής.
Και πόσο πιο ξεκάθαρο να γίνει αυτό, όταν ο δίσκος ανοίγει με το πανέμορφο ομώνυμό του, όπου η έμπνευση ταξιδεύει κάπου ανάμεσα στις σελίδες (αλλά κι έξω από αυτές) του James Joyce και σε μαγευτικά δάση, με την Bush να χορεύει/αιωρείται σαν μεσαιωνικό αερικό; Υπέροχο τραγούδι, με το καλημέρα.
Το “Love and Anger” που ακολουθεί είναι όσο καλό 80s θα το ήθελε κανείς, με μια ιδιαίτερα δυναμική ερμηνεία. Αξιομνημόνευτο βίντεο, επίσης. Α ναι… με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, εδώ παίζει κιθάρα και κάποιος κύριος David Gilmour, λέει…
Το “The Fog”, πόσο τραγουδάρα; Ατμοσφαιρικό, μελωδικό, εντελώς σαγηνευτικό… Προσωπικά, είναι το αγαπημένο μου από τον δίσκο.
Με σπασμένα τα φρένα, η Bush παραδίδει εν συνεχεία μία larger than life μπαλάντα, με το “Reaching Out” να βρίθει ποιότητας και την ίδια να γονατίζει τον ακροατή με την καθηλωτική ερμηνεία της.
Να πώς θα μπορούσα να υποστηρίξω ότι η 80s Bush, ενώ κάνει κλικ στην εποχή της, ταυτόχρονα μπορεί και ξεχωρίζει με χαρακτηριστική άνεση από τον «μέσο» ήχο της συγκεκριμένης δεκαετίας: απλά, με το “Heads We’re Dancing”. Ωραιότατο κομμάτι κι αυτό, με πάρα πολλούς να εξαίρουν και τις μπασογραμμές του «κουμπάρου» Αντώνη Μιχαηλίδη (aka Mick Karn) και ποιος είμαι εγώ για να διαφωνήσω, δηλαδή; Πολύ ενδιαφέρουσα και η πραγματική ιστορία πίσω από την έμπνευση για τους στίχους στο συγκεκριμένο, την οποία, ομολογουμένως, την ψιλο-τερμάτισε η Bush.
Το “Deeper Understanding” είναι κι αυτό πολύ όμορφο τραγούδι, ωστόσο, αυτό που το κάνει ακόμη πιο σπουδαίο κι ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι παρότι μιλάμε για τέλη των 80s, απεδείχθη επικίνδυνα προφητικό από άποψη στίχων. Πατώντας κι εγώ κάνα 2 κουμπιά (oh, the irony…) έπεσα πάνω στην ακόλουθη απάντηση της Bush, περί του μηνύματος:
“This is about people… well, about the modern situation, where more and more people are having less contact with human beings. We spend all day with machines; all night with machines. You know, all day, you’re on the phone, all night you’re watching telly. Press a button, this happens. You can get your shopping from the Ceefax! It’s like this long chain of machines that actually stop you going out into the world. It’s like more and more humans are becoming isolated and contained in their homes. And this is the idea of someone who spends all their time with their computer and, like a lot of people, they spend an obsessive amount of time with their computer. People really build up heavy relationships with their computers!”.
Και αν τα computers (και οι αριθμοί) ήταν, απλά, μια προειδοποίηση της Bush, τότε, μη λησμονούμε ότι το υπό συζήτηση album επικεντρώνεται στον κόσμο των (πραγματικών) αισθήσεων, άρα, πώς θα μπορούσε να λείπει και μία (ακόμη) τραγουδάρα που καταπιάνεται με τις προαιώνιες ισορροπίες μεταξύ της σχέσης των δύο φύλων; Επίσης, κι εδώ πολύ ενδιαφέρουσα η πηγή της έμπνευσης των στίχων, από μια σκηνή του “The Godfather”. Μια ατάκα παίρνει η Καίτη και την κάνει χρυσάφι.
Και συνεχίζουμε με τους ανεκπλήρωτους έρωτες και ό,τι μπορεί να ονειρεύτηκε/οραματίστηκε κανείς, με το (ω, τι έκπληξη!!!) υπέροχο “Never Be Mine”. Μην το ακούσετε αν είστε σε φάση «τρυφερό πόδι» και η καρδιά είναι σμπαράλια, γιατί κάπου με την ερμηνεία-μαχαιριά της Bush ή στον στίχο-ταφόπλακα “I want you as the dream/Not the reality” υπάρχει το ενδεχόμενο τα πράγματα να πάρουν δρόμους χωρίς γυρισμό.
Στο “Rocket’s Tail” ξεφεύγουμε αρκετά (κι ευτυχώς, δηλαδή, γιατί χρειαζόταν αυτή η ανάσα) από ό,τι προηγήθηκε, με τη φωνητική ομάδα “Trio Bulgarka” (η οποία συμμετέχει και στα “Deeper Understanding” και “Never Be Mine”) να έχει την τιμητική εδώ και να «κουβαλάει» αυτό τον άψογο συνδυασμό world/ethnic και art-pop. Συγκλονιστικό τραγούδι και ίσως αυτός ο περίεργος κύριος Gilmour που παίζει κιθαρούλα κι εδώ να έχει συμβάλει κάτι ψιλά στις όλες εντυπώσεις. Στο τσακ χάνει από το “The Fog” στην ανάδειξη του αγαπημένου μου από τη συγκεκριμένη κυκλοφορία.
Συγχωρέστε με, αλλά το “This Woman’s Work” καταπιάνεται μ’ ένα ζήτημα τόσο έντονο και προσωπικό για εμένα, που ακόμη κι αν είναι ένα φοβερό τραγούδι, δεν μπορώ παρά μόνο να δω το άγγιγμα στον ώμο, σ’ έναν άντρα ανήμπορο να βοηθήσει περαιτέρω. Κι ας μην έχουν όλες οι ιστορίες αίσιο τέλος. Κρατάμε τις πληγές που μάς έξυσε έντονα η Bush και πορευόμαστε. Όπου κι όπως μας βγάλει.
Μπορεί το “The Sensual World” να μην έχει το εκτόπισμα του προκατόχου του, ωστόσο, δεν μπορεί να υποτιμηθεί ότι πρόκειται για έναν σαφώς πιο συνεκτικό δίσκο, ο οποίος δεν υστερεί σε ποιότητα. Στα δικά μου αυτιά, και χωρίς να ανακαλώ ό,τι έγραψα για το “Hounds of Love”, το “The Sensual World” το προτιμώ για αυστηρά προσωπικούς λόγους.
Μένει ένα κεφάλαιο ακόμη για το κλείσιμο κι εκεί θα ταξιδέψουμε σε άλλες (προσωπικές) θάλασσες… Τότε που οι θάλασσες, φουρτουνιασμένες, απέραντες και λυτρωτικές, προμήνυαν κάτι από το μέλλον (μου) που ερχόταν με γοργούς ρυθμούς. Τίποτα. Κάτι δικά μου…
Μεγάλη ζημιά η Bush, παίδες…
Hounds of Love (1985) - Α
Σε αντίθεση με τον φίλτατο @The_Black_League, εγώ θα έπρεπε να περιμένω 10 χρόνια και 2 μήνες μετά την κυκλοφορία του δίσκου για να έρθω στον μάταιο τούτο κόσμο, κι άλλα είκοσι περίπου χρόνια για να τον ακούσω και - αυτή τη φορά χωρίς περιστροφές - να τον αγαπήσω.
Το “Hounds of Love” είναι ένας αληθινά σκοτεινός δίσκος. Όχι με την πιο gothic η horror σκοτεινιά των προκατόχων του, που ακόμη έπαιζαν με όρους των ‘70s, αλλά με εκείνη την σκοτεινιά των ‘80s, πηγμένη μέσα στα neon φώτα και τους ηλεκτρονικούς ήχους. Παρ’ όλο που είναι ένας δίσκος για την αγάπη, βασίζεται στη δυσαρμονία που δημιουργείται μεταξύ φούξια συναισθηματισμού και πικρής απογοήτευσης. Απευθείας με το “Running Up That Hill”, οι ανθρώπινες σχέσεις αναδεικνύνονται σ’ όλη τους την ματαιωμένη πολυπλοκότητα, σ’ ένα επιβλητικό και βαρύθυμο κομμάτι, αρχικά τιτλοφορούμενο ως “Deal With God”, το πιθανώς μεγαλύτερο χιτ που έγραψε ποτέ η Bush.
Και μπορεί το πρώτο κομμάτι να τραβά όλο το φως των προβολέων, όμως βρίσκω το ομώνυμο ακόμη πιο ευφυές στη σύλληψή του: ο έρωτας μεταμορφώνεται σε τέρατα αντίστοιχα με το Σκυλί των Μπάσκερβιλ, που κυνηγά να κατασπαράξει την νεαρή πρωταγωνίστρια. Εκείνο το υπαρξιακά επώδυνο και αυτοακυρωτικό συναίσθημα του έρωτα όπως περιγράφεται στην κουλτούρα μας τουλάχιστον απ’ την εποχή του Σαίξπηρ και εξής, μοιάζει τόσο επικίνδυνο και τρομακτικό, που πρέπει να πετάξεις τα παπούτσια σου και να πλατσουρίσεις στο νερό με την ελπίδα να χάσουν τα σκυλιά του έρωτα τα ίχνη σου. Ένα τόσο πολυφορεμένο ήδη θέμα, εδώ αναδεικνύεται με μία διαστροφική σοβαρότητα, το πόσο αυτή η πολυδιαφημισμένη ρομαντική αγάπη κρέμεται από πάνω μας σαν Δαμόκλειος Σπάθη. Το ότι κάνει δεύτερες στον εαυτό της ως ωδικό τετράποδο (γάου γάου γάου γάου γάου γαγάου) είναι εκείνη η μικρή λεπτομέρεια που έκανε ανέκαθεν την Kate Bush ξεχωριστή!
Τα υπόλοιπα κομμάτια επίσης έχουν αυτή τη σκοτεινή ενασχόληση με την ιδέα της έντονης αγάπης, απ’ το βιβλικό "The Big Sky που είναι όνομα και πράγμα, με ένα βρωμόμπασο που σε κάνει να θέλεις να κοπανήσεις τα πάντα γύρω σου, μέχρι το “Cloudbusting”, που επίσης καταπιάνεται με τα σύννεφα και τη βροχή, αλλά αυτή τη φορά εστιάζοντας στη σχέση πατέρα και γιου. Μιας και αφορά πιο συγκεκριμένα τη σχέση του Peter Reich με τον πατέρα του, τον Wilhelm Reich, διάσημο αναλυτή και μαθητή του Φρόυντ, μπαίνω στον πειρασμό να δω τις παράλληλες γραμμές με την φιγούρα του Πατέρα στην αναλυτική θεωρία, και στο πώς τα δύο αυτά κομμάτια έχουν εικόνες παιδικότητας/ενηλικίωσης, βροχής ως μεταμορφωτικό επίκεντρο της σχέσης, και μίας σχέσης με τον πατέρα που χάνεται μεταξύ ταύτισης και αποξένωσης. Ανάμεσά τους, το “Mother Stands For Comfort”, το οποίο εξετάζει πάλι τη σχέση παιδιού-γονέα, αλλά με την μητέρα αυτή τη φορά. Συμπαθητικό αλλά και λίγο αδιάφορο κομμάτι, με τον τρόπο που περνάει αδιάφορο ένα ferreo rocher ανάμεσα σε ένα ραβανί και μία πορτοκαλόπιτα με παγωτό καϊμάκι. Το άταστο μπάσο είναι εκεί, όπως και το ανορθόδοξο στιχουργικό θέμα, αλλά στα 3 του μόλις λεπτά μοιάζει με μία σύντομη παρένθεση.
Από εκεί κι έπειτα, ξεκινάει η σουίτα του “The Ningth Wave”, ένα απ’ τα πιο φιλόδοξα, πειραματικά, και όμορφα πράγματα που έχει γράψει η Bush. Μπορώ ειλικρινά να χαθώ μία αιωνιότητα σε εκείνο το ένρινο “oooooh, I’ll wake up” όπως το τραγουδά ακριβώς στο πρώτο λεπτό του “…and Dream of Sheep”. Το δίπολο “Under Ice / Waking the Witch” είναι ένα ΑΝΥΠΕΡΒΛΗΤΟ κινηματογραφικό έπος, καθηλωτικό και τρομακτικό, όπως οι αποδομημένοι ηλεκτρονικοί ήχοι και τα παραμορφωμένα φωνητικά ξεσπάνε. Είναι ίσως η πιο “καταπίνω τη γλώσσα μου” στιγμή στη δισκογραφία της Bush όπως την έχω βιώσει εγώ, ειδικά μετά την αμνιακή ηρεμία των διαφόρων wake up. Πώς καταφέρνει και μπλέκει ιεροεξεταστές, λατινικές ψαλμωδίες, τραγουδάκια των θαλασσών και ηλεκτρονική μουσική, με ξεπερνά. Δεν αποτυγχάνει ποτέ να με υποβάλλει (GUILTY, GUILTY GUILTY, GUILTY).
Η ανάσα του “Watching You Without Me” είναι ευπρόσδεκτη, και εδώ θα έλεγα ότι ξεκινάει και μία πιο The Dreaming στιγμή του άλμπουμ. Τα παραδοσιακά έγχορδα του “Jig of Life” τονίζουν αυτήν την εντύπωση, και εξισώνουν τους ηλεκτρονικούς πειραματισμούς με πιο οργανικούς ήχους, που χωρίς υπερβολή σε κάνουν να θέλεις να σηκωθείς και να χορέψεις όπως ο Jack και η Rose στον Τιτανικό (τι εννοείς η ταινία βγήκε μετά τον δίσκο, αλλά θα μπορούσε άνετα να είναι ένα soundtrack της Rose πάνω στη σανίδα;*). Το “Hello Earth” είναι ένα ακόμη διπολικό κομμάτι που μπλέκει διαφορετικά ηχοτοπία με μοναδικό τρόπο, και καταλήγει πιο ανατριχιαστικό απ’ όσο θα είχε το δικαίωμα, ενώ μαζί με το “Morning Fog” κλείνουν υποδειγματικά ένα 25λεπτο progressive rock / art pop ΕΠΟΣ, από εκείνα που πολλοί σπουδαγμένοι μουσ(ι)καράδες θα ζήλευαν να είχαν έστω και λίγο την έμπνευση να συνθέσουν αντί να βασανίζουν τα όργανά τους και τα αυτιά μας με την φλυαρία τους.
Το “Hounds of Love” είναι ένα αψεγάδιαστο 10/10, ένας δίσκος που συνδυάζει pop singles που θα τραγουδιούνται για δεκαετίες, με πειραματικά εικοσάλεπτα για μία γυναίκα που παρασέρνεται απ’ τα κύματα στην κρύα και σκοτεινή θάλασσα. Είναι η πιο εμπορικά πετυχημένη στιγμή της Kate Bush, σύμφωνοι, όμως δεν είναι απαραίτητα ένα εμπορικό άλμπουμ. Είναι ένας δίσκος που ξεχειλίζει από έμπνευση, μαεστρικό συνδυασμό ασύμβατων φαινομενικά ιδεών, και μοιάζει απίστευτο πώς όχι μόνο κοντράρει στα ίσια το αμέσως προηγούμενο άλμπουμ, αλλά εκσυγχρονίζει και τον ήχο της και τον περνάει απ’ τα ένδοξα '70s στα εμβληματικά '80s, με περισσότερους ηλεκτρονικούς ήχους, άλλη παραγωγή, και διαφορετικές χρωματικές και στυλιστικές παλέτες. Είναι ένα απαραίτητο μνημείο μουσικής για κάθε δισκοθήκη, και ίσως ο λόγος που ακόμη μιλάμε για την Bush ως μεγάλο pop είδωλο. Δεν είναι διόλου τυχαίο που η επιστροφή της στην σκηνή μετά από δεκαετίας απουσίας εστίασε τόσο σε τούτο εδώ το άλμπουμ.
Kate Bush, ήσουν, είσαι, και θα είσαι, η απόλυτη Mother, και σ’ ευχαριστούμε για όλα.
*βέβαια, ενώ η Rose οργανώνει όλη της τη βιογραφία γύρω απ’ το κομενάκι, η Kate Bush οργανώνει το “Ninth Wave” γύρω απ’ τη σχέση της ηρωίδας με τον εαυτό της, και αυτό είναι που την κάνει για άλλη μία φορά ξεχωριστή και καλλιτέχνιδα. Αυτή η πιο feminist προσέγγιση στο κόνσεπτ δεν πέρασε απαρατήρητη κι απ’ όσους σχολίαζαν ότι πρόκειται για progressive έπος, σ’ έναν χώρο παραδοσιακά διαμορφωμένο απ’ το male gaze.
Ένα δάκρυ κύλησε
Α ρε Ηρακλειάρα
KATE BUSH - NEVER FOR EVER (1980)
(Γ)
Νever for Ever ή αλλιώς Never heard of it (until now). Με εξαίρεση δύο εμβληματικά κομμάτια, στα οποία θα αναφερθώ λίγο παρακάτω, το συγκεκριμένο άλμπουμ μου ήταν παντελώς άγνωστο. Χωρίς αμφιβολία πρόκειται για μεταβατική δουλειά στην καριέρα της Kate Βush, κάτι που γίνεται προφανές από την πρώτη κιόλας ακρόαση. Το άλμπουμ ανεβαίνει πολύ ακούγοντας το υπό τις κατάλληλες συνθήκες και ανεβαίνει θεαματικά με κάθε νέα ακρόαση.
Οι πιανιστικές μπαλάντες με τις όμορφες και ασυνήθιστες ενορχηστρώσεις που κυριαρχούν στους δύο πρώτους δίσκους της υπάρχουν και εδώ αλλά έχουν περιοριστεί αρκετά. Αντίθετα σε πολλές συνθέσεις βλέπουμε να ανθίζει μια ελαφρώς art rock διάθεση πειραματισμού, κάτι που μου θύμησε σε στυλ και χαρακτήρα την πρώτη σόλο δουλειά του Peter Gabriel, την οποία είχα επισκεφτεί πρόσφατα. Θα έλεγα ότι στο ΝFE συναντάμε ίσως και για πρώτη φορά αρκετά prog στοιχεία περασμένα μέσα από το ιδιαίτερο φίλτρο της ΚΒ. Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση είναι το πόσο φρέσκο ακούγεται, η παραγωγή είναι το λιγότερο εκπληκτική με κάθε όργανο να ακούγεται πεντακάθαρα και την Κate να τραγουδά και να αναπνέει (Βreathing) λες και βρίσκεται στον ίδιο χώρο με εσένα.
Έναρκτήριο κομμάτι το Babooshka το οποίο και γνώριζα από το κλασσικό video-clip του με την Kate να κάνει cosplay ως βάρβαρη πολεμίστρια! Το κομμάτι λες και είναι βγαλμένο μέσα από κάποιο περίεργο musical, είναι ανεξήγητο γιατί μου αρέσει τόσο που καταντάει παράνομο. Ίσως είναι o uplifting ρυθμός του και το κολλητικό ρεφρέν του, ίσως η σέξι εικόνα της Kate στα καλύτερα της, αποτελεί πάντως μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της.
Δεν γίνεται να υπάρχει μεγαλύτερη απόκλιση στο στυλ με το δεύτερο κομμάτι. Το Delius (Song for Summer) είναι ένα σχεδόν παραμυθένιο ambient ρυθμικό ηχόστρωμα, με λίγα όμορφα και ακατάλυπτα φωνητικά από την Κate και άλλον έναν τύπο. Θα το βαφτίσω το “Cocteau Twins” κομμάτι του δίσκου για να δώσω μια ιδέα ως προς τι ακούγεται.
Σειρά έχει το Blow Away που ηχητικά προσεγγίζει τις πρώτες δουλειές της. Μια κάπως τυπική μπαλάντα με μια ιδιοσυγκρασίακη ερμηνεία από την ΚΒ. Νοt my Cup of Tea.
Ακολουθεί το ψυχεδελικά άρτιο All We Ever Look For, κομμάτι που άνετα θα μπορούσα να φανταστώ να ερμηνεύει η Bjork, ίσως γιατί ο τίτλος του μου έφερε στο νου το All is Full Of Love της Ισλανδής.
To μυστηριακό “proggy” Egypt πρέπει να το έχει κάνει εικόνισμα ο φίλτατος Steven Wilson. Μακάρι μόνο να διαρκούσε περισσότερο από τα τέσσερα λεπτά του.
Έγραψα παραπάνω ότι ο ήχος του δίσκου είναι τόσο φρέσκος και σύγχρονος που αν δεν ήξερε κανείς θα μπορούσε να υποθέσει ότι πρόκειται για νέα κυκλοφορία. Αυτή η αίσθηση γίνεται ακόμη πιο έντονη με το Τhe Wedding List, βρετανική ποπ από το πάνω ράφι.
Στην συνέχεια έχουμε το ξέφρενο και κιθαριστικό παρά τον τίτλο του Violin, το “Sparks” κομμάτι του δίσκου, καθώς μου θύμησε λιγάκι το δικό τους This Town Ain’t Big Enough for Both of Us. Τhumbs Up, γιατί σπάνια ακούμε την Kate να Ροκάρει!
Ακολουθεί μια δεύτερη μπαλάντα με τίτλο Τhe Infant Kiss, αρκετά ατμοσφαιρική αυτήν τη φορά με υπέροχες μελωδίες και κάπως σκοτεινό περιεχόμενο.
Μετά το Night Scented Stock, μια σύντομη a capella εισαγωγή που μου έφερε στο νου πάλι την Bjork και τα πειράματα που έκανε με τις φωνές στο album της Medulla περνάμε στο δεύτερο “hit” του NFE που δεν είναι άλλο από το πανέμορφο Army Dreamers. Με μια ευγενική μελωδία που θα μπορούσε να είχε γράψει ο Μανος Χατζιδάκις και με άλλο ένα χαρακτηριστικό βίντεο κλιπ, την Kate ντυμμένη αυτήν τη φορά στα χακί να ψάχνει στα δάση τον γιο της (;), αποτελεί το έτερο κομμάτι μετά το Babooshka που γνώριζα μέσα από τον δίσκο…
…ο οποιος αν τελείωνε εδώ θα ήταν και πάλι εξαιρετικός. Όμως όχι. Η Καιτούλα μας κράτησε τα καλύτερα για το τέλος. Το δραματικό Βreathing που κλείνει το άλμπουμ μπορεί και να είναι η μεγαλύτερη καλλιτεχνική της δημιουργία. Και η ερμηνεία της απλά χωρίς σχόλια… Είναι σίγουρα πάντως το αγαπημενο μου κομμάτι της αυτήν την περίοδο (sorry, Jig of Life, σε αγαπάω ακόμα!). Τι να πει κανείς για αυτό το τραγούδι, η όλη σύλληψη των στίχων του, με το αγέννητο έμβρυο να αφηγειται την πυρηνική καταστροφή είναι νομίζω ανεπανάληπτη.
“chips of plutonium are twinkling in every lung”, τι γράφει η γυναίκα…
Το οutro ειναι τόσο μα τόσο Pink Floyd. Eψαξα αμέσως να βρώ ποιος παίζει μπάσο στο κομμάτι. John Giblin, ο οποιος έπαιξε μπάσο σε πολλούς δίσκους της Kate όπως επίσης και στο Peter Gabriel III (Melt), έτσι εξηγούνται κάποια πράγματα.
Λίγο τα τεχνικά και καλλιτεχνικά πάρε-δώσε με τον Gabriel, λίγο η μεγαλύτερη ελευθερία από την δισκογραφική της και πολύ η χωρίς φραγμούς δημιουργικότητα της ΚΒ και μιλάμε ίσως για τον πρώτο από μια σειρά αριστουργηματικών δίσκων που μας χάρισε στα 80s, τελείως μα τελείως διαφορετικών μεταξύ τους.
Συμφωνώ με πολλά που αναφέρεις. Διευκρίνηση, τα 2 πρώτα σου αρέσουν? Πολύ λιγότερο?
Εχω ακούσει μόνο σκόρπια κομμάτια από τα δύο πρώτα οπότε δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα. Δεν υπάρχει κάτι που να μην μου άρεσε μέχρι στιγμής. Προτιμώ όμως κάτι παραπάνω τα πιο πειραματικά της.
Έχοντας ακούσει κατά βάση τα 4 πρώτα και ελάχιστα το Hounds… αναρωτιέμαι πόσα πράγματα που κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή στο mainstream ήταν πιο πειραματικά από τα πρώτα της 2. Αληθινή απορία αυτό.
Ψυχανεμίζομαι προσωπικά μάλλον το The Dreaming σαν turning point για την καριέρα της.
Η αλήθεια είναι πως αν και στα 4 είχα δηλώσει κατηγορίες Β & Γ, αυτό έχει να κάνει πιο πολύ με το γεγονός πως τα επισκέπτομαι πολύ συχνά, ανακαλύπτω τόσα πράγματα ακόμα μέσα τους και, αν και τα ξέρω σαν άλμπουμ, αποτελούν ακόμα πεδίο εξερεύνησης. Πολύπλοκες συνθέσεις, πλούσιες ενορχηστρώσεις, φωνητικές μελωδίες και ακροβασίες τόσο ασυνήθιστες, μακριά από pop λογικές (ακόμα κι αν συχνά ξεχωρίζει εύκολα κανείς κάποια τραγούδια τους ως πιο “pop”). Μόνο η τεράστια Joni Mitchell έρχεται στο μυαλό μου από παλιότερα ονόματα που η φωνή τους λειτουργεί στο μυαλό μου σαν έξτρα όργανο, που μπορεί να πάρει ακόμα και φαινομενικά απλές ιδέες και με τις ερμηνείες της να τις μετατρέψει σε κάτι πολύ ιδιαίτερο έως και περίεργο (στις πρώτες ακροάσεις κυρίως θα έλεγα). Για μένα υπάρχει μια διαρκή εξέλιξη σε όσα λίγα έχω ακούσει από αυτήν (ίσως τα πρώτα 2 βέβαια να μοιράζονται περισσότερες ομοιότητες) αλλά στα επόμενα υπάρχουν εμφανείς διαφοροποιήσεις. Και είναι και ένας λόγος που δεν έχω προχωρήσει ακόμα στις επόμενες δουλειές της. Έχουν αυτοί οι δίσκοι τέτοιο πλούτο που μπορείς να τους επισκέπτεσαι για χρόνια και να ανταμοίβεσαι κάθε φορά με κάτι νέο.
Ναι το The Dreaming ειναι ακραία πειραματικό ακόμη και με τα σημερινά δεδομένα. Σίγουρα θα πάω και στα δύο πρώτα κάποια στιγμή, αφού λες ότι έχουν και πολύ ψωμί.
Το Τριανδρία για τη Δισκογραφία με έκανε να βάλω το χέρι στην τσέπη με κάθε γκρουπ/καλλιτέχνη που επισκεπτόμαστε. Με την Κate αισθάνομαι ότι τελικά θα πάω για όλη την δισκογραφία- ευτυχώς δεν είναι πολύ μεγάλη!
Σίγουρα έχουν. Να το θέσω και αλλιώς. Στα πρώτα 2 νιώθω πως χρησιμοποιεί όπλα που, με εξαίρεση την φωνή, κι άλλοι τα είχαν χρησιμοποιήσει αλλά κανείς δεν τα είχε αξιοποιήσει με αυτόν τον τρόπο. Κατά τ’άλλα, τα νιώθω εντελώς πειραματικά και μοναδικά.
Same. Κι εγώ έχω να χτυπήσω διάφορα από Bush και Gabriel (από αυτόν δεν έχω κανένα… 
)
1978 (B)
Η γνωριμία μου με την εν λόγω αενάως δεσποινίδα ξεκίνησε με τους Angra. Ειδικά την εποχή, όπου βρισκόμουν σε μία πυρετώδη power metal αναζήτηση και γνωρίστηκα με τους Βραζιλιάνους, εμφανίστηκε και το όνομά της. Ακούω τη διασκευή των Βραζιλιάνων και μένω κάγκελο. Ακούω και την αυθεντική εκτέλεση, και για χρόνια αποφάσισα να μην την ξανακούσω. Μπορεί αυτή η απόφαση με το πέρασμα των ετών να παρήλθε, αλλά ειλικρινά και τίμια γράφοντας, η διασκευή είναι μακράν η αγαπημένη μου εκτέλεση.
Η δεύτερη αλήθεια, σε συνέχεια της παραπάνω εξομολόγησης, είναι πως η φωνή της Kate ήταν για μένα κάτι σαν την πρώτη φορά που άκουσα Θανάση Παπακωνσταντίνου. Μία αποκρουστική στιγμή. Αδύνατον να διανοηθώ, πως δύναμαι να το συνηθίσω. Πάραυτα, όμως, τα χρόνια περάσαν, οι ηχητικοί μου ορίζοντες πλάτυναν τω τρόπω κι έτσι αμφότερες οι φωνές έγιναν προσφιλείς στα αυτιά μου (ειδικά και ιδιαιτέρως του Θανάση).
Όσον αφορά τη σχέση μου με το ντεμπούτο, μπορώ να αναφέρω πως είναι από τα πιο απλοϊκά και μεστά ακούσματα που μπορεί να προσθέσει ο οποιοσδήποτε στη δισκοθήκη του. Είναι pop τη στιγμή που κρύβεται πέρα από την όποια pop δημοσιότητα. Είναι art τη στιγμή που ενδύεται την απλότητα, για να μην υποπέσει σε επίδειξη τεχνικής. Είναι πολλά και την ίδια στιγμή παρουσιάζεται σα να μην είναι τίποτα. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο είναι ένας σημαντικός δίσκος. Διαθέτει το χαρακτηριστικό, πως τα πάντα είναι γέννημα του ονόματος που η pop κουλτούρα ζητούσε απλά να δανείζει φωνή και εικόνα (το όνομα). Συνεπώς, πρόκειται για καλλιτέχνημα, αφού η Kate ενάντια σε όλα τα στοιχήματα αποκαλύπτει τον εαυτό της και “ενορχηστρώνει” με το ντεμπούτο της την όποια pop κουλτούρα.
Θα μπορούσα με άνεση να κάθομαι μία ολόκληρη μέρα και να ακούω μονάχα το “Moving”. Είναι τόσο μεθυστικό και ακαταμάχητο, που μπορείς να το βάλεις να ακουστεί σε οποιαδήποτε συνθήκη της ζωής. Είναι ένα βαλς για τα πόδια, για τις σκέψεις, για το κούνημα του κεφαλιού, για την απαλή οδήγηση, για τα πάντα. Δεν χρειάζεται, βέβαια, να κάνω την όποια αναφορά στην προοδευτικότητα του “The Saxophone Song”, αλλά θα σταθώ στο γεγονός ότι το “Oh to Be Love” θα μπορούσε, ως hit, να είναι πολύ ανώτερο εμπορικά από το “Wuthering Heights” (Angra αγάπες μου). Θα μπορούσε να είναι σε διαφημίσεις, στα ραδιόφωνα όλων των εποχών, but my opinion is just a point of view.
Θεωρώ, ότι το “The Kick Inside” είναι τόσο αυθεντικά pop και τόσο αυθεντικό ως μουσικό έργο, που ακούγεται διαχρονικά και μου φαίνεται αδύνατον να παλιώσει ή να το συζητάμε, τοποθετώντας το ότι ανήκει σε μια άλλη εποχή. Γεννήθηκε το '78 για να μεγαλώνει τους επόμενούς μας. Αυτό.
Υπέροχο κειμενάκι.
Ένα ασύλληπτο που μου ψιθύρισε φίλος πριν λίγες μέρες ήταν πως το The Man with the Child in His Eyes το έγραψε στα 13 της… Και αναρωτιέσαι “πώς???”.
Κ εμένα πρώτη επαφή με την Bush φυσικά ήταν οι Angra. Για καιρό δεν αντιλαμβανόμουν το Wuthering Heights, άκουσα όταν απόκτησα ίντερνετ και το ορίτζιναλ και πάλι δε μου είπε πολλά (αγαπώ και τα 2 πια, ειδικά αυτό το κιθαριστικό σόλο στο τέλος του ορίτζιναλ) οπότε για άπειρα χρόνια δεν ασχολήθηκα με την κυρα Kate.
Οπότε πριν καμια εξαετία (?), δηλαδή σχεδόν 20 χρόνια μετά τους Angra, με έφερε ο δρόμος μου σε φεστιβαλάκι στο Hyde Park να δω Pearl Jam. Μία από τις support μπάντες οι James and the Cold Gun. Αρκετά punk αν δε με απατά η μνήμη, ωραία ενέργεια στη σκηνή, λέω θα τους ψάξω. Μου έκανε εντύπωση και το όνομα, οπότε λίγες μέρες μετά το γκουγκλάρω. Πάνω πάνω, Kate Bush, λέει, James and the Cold Gun. Άντε λέω, ας το βάλω να παίξει, την είχα πάντα στο μυαλό ως κάτι ποιοτικό που κάποτε θα μου φανερωθεί. Σοκ! Τι χιτάρα είναι αυτή? Που ήταν όλη μου τη ζωή?
Καμία έκπληξη πως έβαλα τον δίσκο να παίξει 3-4 φορές στο καπάκι. Καθόλου τυχαία, ξέχασα εντελώς για ποιο λόγο γκούγκλαρα “James and the Cold Gun” εκείνη την μέρα. Έξι περίπου χρόνια μετά, μπορεί ακόμη να μην έχω ακούσει τίποτα από την ομώνυμη μπάντα, αλλά στάθηκαν αφορμή να γνωρίσω την Kate, οπότε μάλλον καλά πήγε αυτό.
Στο σημείο αυτό, αξίζει νομίζω να πούμε ότι ο Andre ο Matos ηταν από τους λίγους, τους ελάχιστους, που μπορούσε να ερμηνεύσει τραγούδι της Καιτούλας και να μην γελοιοποιηθεί.
Και να προσθέσουμε μία ακόμη αίσθηση, προσωπική μεν υποκειμενική δε, ότι ο Andre τραγουδάει Kate Bush, αλλά την ερμηνεύει μ’ ένα ύφος, σε μήκος και πλάτος, α λα Steve Perry.
Έφτασε, λοιπόν, αυτή η ώρα.
Aerial (2005), (Β, αν κι έπρεπε Α)
Κάποτε, μια φωτισμένη ψυχή, η οποία αν δεν θέλω να είμαι τόσο δραματικός (αλλά ειλικρινής, ωστόσο) ώστε να ισχυριστώ ότι μου έσωσε τη ζωή, με καθοδήγησε με τον καλύτερο τρόπο σχετικά με το πώς να ρίχνω λίγο φως στο προσωπικό μου σκοτάδι και να πορεύομαι μέσα σε αυτό το χάος της επίγειας ματαιότητας, ξεπερνώντας όλα τα κύματα που δοκιμάζουν την καθημερινή πορεία. Μία από (τις πολλές) ατάκες της που με τάραξαν συθέμελα ήταν η εξής: «Όσο μεγαλύτερο το αδιέξοδο που βρίσκεσαι κι όσο μεγαλύτερες οι σωματικές σου αντιδράσεις, τόσο το καλύτερο για εσένα, γιατί δείχνεις πόσο μεγάλη διάθεση έχεις να ζήσεις και να κάνεις το πρώτο βήμα προς τα εμπρός, εγκαταλείποντας τα βαρίδια».
Τι σχέση έχουν, όμως, όλα αυτά με την Kate Bush και το “Aerial”, εν προκειμένω;
Μερικά χρόνια πριν από το καρμικό μου συναπάντημα με το προαναφερθέν άτομο, τα έφερε η τύχη να περάσω τους 11 μήνες (του κέντρου κατάταξης εξαιρουμένου, προφανώς) των υποχρεώσεων της ετήσιας θητείας μου σ’ ένα νησί στη μέση του Αιγαίου. Οι πρώτοι 4 μήνες αυτών, λοιπόν, ήταν σ’ ένα φυλάκιο, σε μια ξεχασμένη, έρημη άκρη του τόπου, όπου η δική μου υπηρεσία αφορούσε μια 12ωρη υποχρέωση στην πύλη. Έχω αναφέρει στο παρελθόν λίγα λόγια (pun intended) γι’ αυτή την εμπειρία:
Συνεπώς, μόνος μου σ’ ένα καμαράκι, δίπλα σε μία πύλη, με το κεντρικό κτήριο ένα χιλιόμετρο κάτω, είχα συντροφιά δύο καρέκλες, μία για να ξαποσταίνω και μία για να ακουμπάω το laptop που έπαιζε σχεδόν αδιάκοπα κι ένα παράθυρο στον κόσμο. Μα τι κόσμο… Το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου και τον καταγάλανο ουρανό του, από μια προνομιακή θέση ύψους, κυριολεκτικά ορισμό του «Μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι σου». Με τη θάλασσα άλλοτε φουρτουνιασμένη, σαν την τροπή που είχε πάρει ο εσωτερικός μου κόσμος ήδη από το καλοκαίρι του 2005 (λίγους μήνες πριν την κυκλοφορία του “Aerial”/χμμμμμ….) και άλλοτε ήρεμη και γαλήνια, σαν ό,τι αποζητούσα διψασμένος (που ανάθεμα κι αν ήξερα τι ήταν τότε αυτό), «περπατώντας» σαν χαμένος ήδη (τότε) σχεδόν πέντε χρόνια. Ευτυχώς, δηλαδή, που δεν ήξερα ότι θα χρειαζόμουνα άλλα 14 σχεδόν, γιατί λίγο το πλαίσιο της θητείας (στην οποία, βέβαια, ομολογώ ότι πέρασα πολύ καλά, γιατί το πλαίσιο του νησιού μού ταίριαξε πάρα πολύ, όπως και τα περισσότερα παιδιά που τύχαμε μαζί και περάσαμε σχεδόν όλον τον χρόνο μας μαζί στο νησί), λίγο η απομόνωση, λίγο το χάος του μυαλού και τα μπερδεμένα συναισθήματα, λίγο το άγχος του μετά, δεν θα ήθελε και πολύ να χειροτερέψει η κατάσταση από το επαχθές βάρος και την απογοήτευση της χρονικής έκτασης της δύσκολης πορείας.
Επανερχόμενοι στα αμιγώς μουσικά, όμως, 2 album ήταν αυτά που αυτούς τους 4 μήνες είχαν την απόλυτη τιμητική τους εντός αυτού του 12ωρου (το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, ήταν «σπασμένο» σε 2 εξαωρίες, 08:00-14:00 και 20:00-02:00), άρα, βιώθηκαν τόσο υπό το ζεστό φως του ήλιου και την απεραντοσύνη του ματιού, όσο και υπό το φως του φεγγαριού που καθρέφτιζε στο σκοτεινό πέλαγος (και με καθοδηγούσε κιόλας κατά την επιστροφή πεζή, μη γκρεμοτσακιστώ πουθενά) και το μυστήριο πέπλο των άστρων: Αυτά ήταν το “Souvenirs” των The Gathering και το “Aerial” της Kate Bush.
Άρα, σε τούτο το κείμενο, θα μου επιτρέψετε να μην κάνω μια απλή παράθεση των τραγουδιών, λέγοντας 2-3 λόγια για την αξία τους, βάσει των εντυπώσεών μου. Κι αυτό γιατί το “Aerial” είναι μέσα μου. Δεν το έχω ακούσει απλώς. Το έχω βιώσει. Μπορεί να μη γίνεται ευκόλως κατανοητό όλο αυτό, διότι ασφαλώς πρόκειται για μια τόσο προσωπική εμπειρία που σε ορισμένους ενδέχεται να φαντάζει ακόμη και υπερβολική, αλλά εγώ ΤΗΝ είδα την Sea of Honey και ΤΟΝ Sky of Honey. Δεν υπήρξαν, απλά, δυο διακριτές ονομασίες των δύο μερών του φανταστικού πονήματος της Kate Bush. Ήταν το μουσικό πλαίσιο που με ταξίδεψε, με προβλημάτισε, με έκανε να δακρύσω, να ανατριχιάσω, να κλάψω, να χαμογελάσω, χαμένος και απομονωμένος μέσα σ’ ένα σκηνικό γεμάτο αντιθέσεις, πάνω σ’ ένα σταυροδρόμι της ζωής μου, λίγο πριν την ανεξάρτητη έξοδό μου στον «πραγματικό» κόσμο, η οποία πλησίαζε με γοργούς ρυθμούς (κι ας μετρούσα κάθε δευτερόλεπτο της θητείας, μήπως ξάφνου κινηθεί ο χρόνος λίγο γρηγορότερα κι έρθει η απόλυση). Φαντάζομαι, βέβαια, ότι η Kate Bush θα μπορούσε να αντλήσει ανετότατα έμπνευση και να γράψει μέχρι και τραγούδι για ένα τέτοιο μπερδεμένο κι αλλοπρόσαλλο σκηνικό, όπου ένας τύπος με στρατιωτικά ακούει αδιάκοπα το “Aerial” από ένα laptop, μονάχος σ’ ένα ύψωμα, με τα βράχια από κάτω και το απέραντο πέλαγος και τον ουρανό «πιάτο» και θείο δώρο. Α… και κάνα αγριοκάτσικο να σκάει μύτη που και που.
Δηλαδή, δεν υπάρχει κάτι από τον δίσκο που να μην το είδα (ή «είδα») μπροστά μου και να μην το έζησα εκείνο το τετράμηνο: Βεβαίως και υπήρξα βασιλιάς στο βουνό μου. Μοναχικό και ξεχασμένο μεν (ίσως σαν του μύθους του Elvis), βασίλειο δε. Αναλογίστηκα όλα τα π που είχα γράψει έως τότε στη μαθητική/φοιτητική μου πορεία και αναρωτιόμουν αν το (τότε) πρόσφατα αποκτηθέν πανεπιστημιακό χαρτάκι μου, θα μπορούσε να με βοηθήσει κάπως να βγάλω το ψωμί μου αργότερα. Αποφάσισα (τότε) ότι πολύ δύσκολα θα έκανα οικογένεια και πιθανόν έναν γιο για να του τραγουδήσω κάποτε, αλλά το μέλλον με διέψευσε (και με έπαιξε) με κάθε πιθανό τρόπο. Είδα στην κάθε κυρία Bartolozzi όλες τις γυναίκες της μέχρι τότε ζωής μου, αλλά κυρίως τον καθημερινό αγώνα της μάνας μου μέσα στο σπίτι, μπας και φέρει βόλτα 4 κατεργαραίους. Συνέχισα να βρίσκω τους καλύτερους τρόπους για να είμαι αόρατος, καθότι με βάραινε αφόρητα ο συγχρωτισμός και τα «απλά» του κόσμου, με σταθερό και αιώνιο «σύμμαχο», φυσικά, το (αμέτρητο) αλκοόλ. Να τες πάλι οι γυναίκες (της ζωής μου), αν και θα χρειαζόμουν κάποια χρόνια ακόμη για να συναντήσω το δικό μου όραμα, την προσωπική αγία της ψυχής μου. Τα δωμάτια με τα κοράλλια θα τα μάθαινα από πρώτο χέρι πολύ αργότερα. Αλλά θυμήθηκα τα βράδια που δεν κοιμόμουνα σαν παιδάκι, αναλογιζόμενος τον θάνατο (αργότερα, θα έβγαζα μια κάποια άκρη). Το “Prelude” δεν το καταλάβαινα (τότε), και πώς θα μπορούσα άλλωστε όταν ήδη από χρόνια είχα απωλέσει κάθε αθωότητα; Ευτυχώς, δηλαδή, που μου είχε απομείνει η παρατηρητικότητα, την οποία έστρεψα κάποια στιγμή και στον εαυτό μου, μπας και με επαναφέρω. Πόσους προλόγους είχα κάνει μέχρι τότε; Και πόσο θάρρος μού έλειπε για να περάσω στο κυρίως κείμενο; Τα όνειρα του κάθε δημιουργού (αρχιτέκτονα, ζωγράφου… όποιου, τέλος πάντων) τα άφησα να τρέξουν στο κεφάλι μου. Από την Bush να εμπνέεται όλο το “Aerial”, μέχρι και την τελειότητα του τοπίου που απλωνόταν μπροστά μου. Κι ας ήμουν ασφαλής στον ετεροπροσδιορισμό μου και τον φόβο να βάλω μπροστά τα δικά μου όνειρα και τις εμπνεύσεις. Τα (μαγικά) θερινά ηλιοβασιλέματα που παρά την ομορφιά τους, με μελαγχολούσαν έτι περαιτέρω. Και με τη νύχτα που ερχόταν, έπιανα τον εαυτό μου να οραματίζεται να ότι ίπταται σαν ένα νυκτόβιο αερικό, κάπου ανάμεσα στ’ άστρα και τα υπόλοιπα πλάσματα, υπό ένα μουσικό μοτίβο ήχων της φύσης: από το φύσημα του αέρα, έως τον παφλασμό των κυμάτων πάνω στους κοφτερούς βράχους.
Το “Aerial” έχω να το αγγίξω από το 2008 ολόκληρο. Μεμονωμένα, έχω ακουμπήσει πράγματα μέσα σε όλη αυτήν την περίοδο, αλλά να το πιάσω από αρχής μέχρι τέλους, δεν το τόλμησα ποτέ. Για τον τρέχοντα γύρο του παιχνιδιού, το άκουσα 2 φορές (και φυσικά θυμόμουν ξεκάθαρα κάθε δευτερόλεπτο). Τόσο άντεξα την πλημμυρίδα των συναισθημάτων που με κατέκλυσαν και των εικόνων που έτρεξαν στο μυαλό μου, τόσο ζωντανές σαν να ήταν χθες. Λυπάμαι που πιθανότατα το παρόν κείμενο δεν θα βοηθήσει στο να αποκρυσταλλώσει κάποιος το album, αλλά για εμένα, που κάθε αυλακιά του “Aerial” είναι χαρακιά βαθιά μέσα μου, δεν μπορεί παρά να είναι τόσο προσωπικό. 12 χρόνια πήρε στην Bush να κυκλοφορήσει το “Aerial”, μετά το “The Red Shoes”. 14 σχεδόν πήρε σε εμένα να βγω στην επιφάνεια, από εκείνο το καλοκαίρι που το “Aerial” ήταν ο καλύτερός μου σύντροφος. Βάλε και ότι κυκλοφόρησε τη χρονιά που βάρεσαν τα προσωπικά μου καμπανάκια… Ο δίσκος αυτός γράφτηκε για εμένα. Τέλος. Καλές ακροάσεις και καλές θάλασσες.
Τωρα βγαζει απολυτο νοημα το οτι βρισκεις το Last Candle κομματαρα…
Ήμουν σίγουρος. Αλλά όταν θα έρθει η στιγμή για τους Helloween -και δε θα 'μαι εγώ αυτός που θα τους προτείνει-, θα σε φτιάξω. Θα ειπωθούν αλήθειες, τις οποίες εσύ τις προσπερνάς. Τότε θα ‘ρθει η ώρα σου ν’ ανάψεις ένα last candle.
Και φτάνουμε στο…
Never for Ever (1980) (A)
Το να γνωρίζεις σαν καινούριες κυκλοφορίες τα album που κατέληξες να θαυμάζεις είναι οπωσδήποτε σπουδαία εμπειρία, όμως και η εκ των υστέρων αποτίμηση μιας δισκογραφίας παρουσιάζει ενδιαφέρον, αφού υπάρχει η πολυτέλεια της χρονικής απόστασης και της γνώσης όσων ακολούθησαν. Ακούγοντας λοιπόν “τώρα” το “Never for Ever” το πρώτο πράγμα που συμπεραίνει κάποιος είναι ότι πρόκειται για ένα μεταβατικό album, που καταδεικνύει ταυτόχρονα πόσο είχε ωριμάσει η Kate Bush στο μεσοδιάστημα από το “Lionheart”. Ένα μεσοδιάστημα το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, σε αντίθεση με τα δύο πρώτα LPs που απείχαν μεταξύ τους μόλις 6-7 μήνες, εδώ έφτασε τα δύο χρόνια!
Ο χαρακτηρισμός αυτός του αποδίδεται γιατί, ενώ διατηρεί αναπόφευκτα δεσμούς με ότι προηγήθηκε, βλ. το “Blow Away” (που μνημονεύει τους “πεσόντες” rock stars και είναι αφιερωμένο στον Bill Duffield, τον υπεύθυνο φωτισμού που σκοτώθηκε στην Tour of Life περιοδεία), προοιωνίζει τα επόμενα, έχοντας να επιδείξει ένα ευρύτατο στυλιστικό φάσμα που περνάει από την χιτάρα ”Babooshka”, στο ακαταμάχητα πανέμορφο κι “εύθραυστο” “Army Dreamers”, το “Wedding List” όπου η Kate ακούγεται πειστικά εκδικητική, το “νευρωτικό” rock του “Violin” που διαθέτει μάλιστα και solo στην κιθάρα, για να καταλήξει στο μεγαλειώδες φινάλε του Floyd-ικού “Breathing”!
Έχοντας πλέον μεγαλύτερη καλλιτεχνική ελευθερία όπως και έλεγχο σαν συμπαραγωγός, η Καιτούλα άφησε ελεύθερη την έμπνευση της και πειραματίστηκε χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά synthesizers, με τα υπέροχα μέρη στο πιάνο να είναι βέβαια πάντα παρόντα αλλά όχι πια απόλυτα κυρίαρχα, κι ας μην ξεχνάμε τις folk “πινελιές” από τον αδελφό της, Paddy! Εύγλωττο και το εξώφυλλο που την απεικονίζει να απελευθερώνει από το φουστάνι της όλων των ειδών τα πλάσματα, φανταστικά και μη, τρομακτικά ή όχι!
Μεταβατικό ξε-μεταβατικό, το “Never for Ever” κατέκτησε την κορυφή του καταλόγου επιτυχιών της πατρίδας της, επίτευγμα πρωτοφανές από βρετανίδα solo μουσικό και μάλιστα από την εβδομάδα κυκλοφορίας του, κάτι ανεπανάληπτο έως τότε από οποιασδήποτε εθνικότητας γυναίκα! Πέρα απ’ όλα τα υπόλοιπα, το πώς η Kate Bush κατάφερνε με τέτοιες ιδιότροπες και ιδιοσυγκρασιακές δημιουργίες να εκπορθεί το “κάστρο” της εμπορικότητας, παραμένει εντυπωσιακό!
The kick inside (1978) - Γ
Καταρχην, τα ευσημα μου για την επιλογη της Kate Bush με βαση αυτον τον δισκο και οσο εχω ακουσει τους αλλους δυο που μου ανατεθηκαν.
Καποτε (που ημανε θρασοκαφρος χεντμπανκης κατα βαση) ειχα πει η Bush μαλλον δεν ειναι για εμενα. Αργοτερα που τα μουσικα γουστα μου διευρυνθηκαν καπως παλι ειπα το ιδιο, κακως οπως αποδεικνυεται.
Ηξερα λοιπον λιγα χιτ, ποτε δεν ειχα ακουσει καποιο δισκο της ολοκληρο, και απο οτι εχω μυριστει το ντεμπουτο δεν ειναι καν το πιο must.
Ενα μικρο σοκ λοιπον απο την πρωτη ακροαση, ευκολοακουστα μεν, αλλα πολυ εμπνευσμενα κομματια, μια μαγικη φωνη, και αρκετα καλλιτεχνικη προσεγγιση για κατι που ανηκει στο ευρυτερο mainstream θα ελεγα. Και που εχει μια διαχρονικη αξια, χωρις να μαρτυραει τοσο εντονα την εποχη του οσο αλλα πονηματα των late 70s.
Ολα τα κομματια μου αρεσουν, skip ουτε για αστειο, περισσοτερο απο τα αλλα τα moving, saxophone song, strange phenomena, wuthering heights (το ηξερα κι εγω απο τη διασκευη του που αναφερθηκε και παραπανω) και them heavy people.
Παρα πολυ ωραιος δισκος, λοιπον, συγκινητικος σε σημεια, επανερχομαι οταν μεστωσουν μεσα μου και τα επομενα.
