Αν τοποθετήσουμε το Τake Cover στο χρονικό σημείο που κυκλοφόρησε τα προγνωστικά δεν είναι καλά εξαρχής. Ανάμεσα στον όνειδο που ονομάζεται Operation Mindcrime II και στην σπουδή στην βαρεμάρα του American Soldier, δεν υπήρχε καμιά περίπτωση να αποτελούσε αναλαμπή στο μακρύ σερί αδιάφορων δίσκων της άλλοτε σπουδαίας αυτής μπάντας. Και τώρα προσοχή, ακολουθεί τελείως υποκειμενική απόψη.

Το Τake Cover ΔΕΝ είναι για τα μπάζα!

51DW4z1HS3L.UF1000,1000_QL801000×1000 73.3 KB

(Γ)

Ομολογώ ότι πάντα με ενθουσίαζε μια καλή διασκευή. Πόσο μάλλον ένα ολόκληρο άλμπουμ διασκευών, ειδικά αν αυτές γίναν με μεράκι και Κανάκι. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα τέτοιων άλμπουμς που το αποτέλεσμα είναι τόσο πετυχημένο ώστε να τα τοποθετώ άνετα δίπλα στις καλύτερες δουλειές της εκάστοτε μπάντας ή καλλιτέχνη, πχ το Through the Looking Glass από Siouxsie and the Banshees, το She Loves You των Τwilight Singers του Greg Dulli, το Strange Little Girls της Tori Amos, ακόμη και το Garage Inc που είναι μια από τις πιο συχνές επιλογές μου όταν θελήσω να βάλω κάτι από Μetallica. Είναι όμως το Τake Cover των Queensrÿche ένα τέτοιο άλμπουμ; H απάντηση μου είναι όχι…

…χρειάζεται να είναι όμως;

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το Take Cover δεν είναι μέταλ άλμπουμ (ΟΚ αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό), δεν έχει καμία συνοχή στις επιλογές των κομματιών που διασκευάζονται καθώς η μόνη λογική είναι "α, αυτό μου αρέσει άρα το βάζουμε", δεν έχει καλή ροή ανάμεσα στα κομμάτια και κλείνει με μια super cringy live performance εκ μερους Geoff Tate. Και όμως υπάρχουν και θετικά!

Το Welcome to the Machine των Floyd είναι θεματικά μια λογική επιλογή για εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ, καθως γίνεται μια απευθείας σύνδεση με το παρελθόν της μπάντας και δίσκους όπως το Rage For Order. Στην συνέχεια όμως έχουμε κάποιες σχεδόν σχιζοφρενικές επιλογές κομματιών που κανείς δεν θα φανταζόταν ποτέ ότι επηρέασαν έστω και λίγο την μπάντα. Παραδόξως αυτό είναι και το σημείο που ευχαριστήθηκα περισσότερο! Μερικά σπουδαία τραγούδια που δεν τα ήξερα καν. Το Heaven On their Minds από τo μιούζικαλ Jesus Christ Superstar θα ταίριαζε τέλεια μέσα στο Streets των Savatage, εδώ όμως είναι οι 'Ryche που του δίνουν και καταλαβαίνει. Η καλύτερη απλά διασκευή του δίσκου. Τα Αlmost Cut My Hair και For What It’s Worth είναι Αmericana από το πάνω ράφι ενώ το For the Love Of Money με έστειλε αυτομάτως να αναζητήσω το original στο youtube και να λιώσουν τα μούτρα μου από την μπασογραμμή του. Θυμάμαι κάπως την διασκευή στο Synchronicity II , ενός από τα πιο δυναμικά τραγούδια των Police, όπως και στο αγαπημένο μου Red Rain του Peter Gabriel. Ίσως την περίοδο εκείνη να είχα ακούσει επιλεκτικά δυο-τρία κομμάτια του δίσκου. Ακούγοντας τα ξανά σήμερα μπορώ να πω ότι δεν με χαλάει κάτι ιδιαίτερα, είναι όσο κοντά στα ορίτζιναλ χρειάζεται με μια μικρή επιμετάλλωση.

Δεν είναι όλα τέλεια. Δυστυχώς οι προσπάθειες των 'Ryche να αποδώσουν τα Ιnnuendo και Νeon Knights ωχριούν μπροστά στα κορυφαία αυθεντικά. Προσπερνάμε γρήγορα και το οπερατικό Οdissea με την ναρκισσιστική ερμηνεία του Τate και κλείνουμε με την live διασκευή του Bullet the Blue Sky ενός εκπληκτικού κομματιου των U2( ναι σωστά διαβάσατε) που το έχουν διασκευάσει μέχρι και οι Sepultura, να καταστρεφεται εξαιτίας του Tate (πάλι) που του ήρθε ανάγκη να το παίξει δεύτερος Bono (λες και δεν μας φτάνει ο ένας) και να ενσωματώσει έναν αυτοσχέδιο μονόλογο μετατρέποντας το επικό αυτό κομμάτι σε δεκάλεπτο βασανιστήριο αυτιών.

Οπότε για εμένα με το Τake Cover έχουμε άλλο ένα άνισο Queensrÿche αλμπουμ, όπου κρατάμε τις διασκευές που μας κάναν κλικ, προσπερνάμε τα υπόλοιπα και πάμε παρακάτω. Έτσι απλά.

Δύσκολο το εγχείρημα: 4 άλμπουμ από μια μπάντα που δεν έχεις ταυτηστεί ποτέ και οι πάλαι ποτέ κορυφαίες μέρες έχουν περάσει προ πολλού. Πως το προσεγγίζεις? Ας κάνω μια μικρή εισαγωγή: όταν ήμανε μικρό μεταλλάκι, έβλεπα στο tv war, τα βίντεο από το Operation:Livecrime (ή τουλάχιστον έτσι θυμάμαι) και δεν μου έλεγαν απολύτως τίποτα. Βλέπεις, αν δεν έχεις επαφή με κάποιες μπάντες στην αρχή της τριβής σου με έναν ήχο, για μπορέσεις να αργότερα, δυσκολεύεσαι αρκετά. Όταν άκουγα αυτά είχα ήδη περάσει από τους Ιron Maiden, τους Black Sabbath και τους Blind Guardian, στους Slayer, τους Sepultura, τους Death, τους Deicide και εν τέλει στους Dream Theater και τους Shadow Gallery και τους Savatage. Όχι ότι είχα γίνει γνώστης της σκηνής, αλλά πλέον η έκλπηξη που θα μπορούσε να μου προκαλέσει το Operation λόγω λίγων ακουσμάτων, έχει περάσει. Τα χρονια παιρνάνε, οι Dream Theater γίνονται Pain Of Salvation, Symphony X κλπ, να μην συνεχίσω το name dropping, δεν έχει νόημα.
Αυτό που έχει νόημα, είναι πως σε μικρή ηλικία δεν άκουσα Queensryche, οπότε δεν ταυτίστηκα ποτέ με την μπάντα. Αν η μνήμη μου δεν με απατά, προτοάκουσα (πέρα από 2-3 κομμάτια), στο Operation:Mindcrime II (!!), όταν πλέον δεν χρειαζόταν να αγοράσεις (ή να αντιγράψεις ένα δίσκο από φιλο σου), αλλά η aDSL είχε αρχίσει να μπαίνει για τα καλά στην ζωή μας. Θυμάμαι τότε, να μου κάνει πολύ θετική εντύπωση το ΙΙ, αλλά έχω να το ακούσω από τοτε. Για την ακρίβεια το έβαλα πριν μερικές μέρες, με αφορμή αυτό το θρεντ και μετά από λίγο το έβγαλα. Στην συνέχεια πήγα στο Tribe, το οποίο το είχα βρεί συμπαθητικό και τέλος πήγα στο original Mindcrime. Συγχρόνως ήταν εποχές που το Metropolis είχε βάλει τις φοβερές προσφορές του με 6.90 και 6,40, οπότε και τότε αγοράστηκαν τα Operation, Empire και Promised Land.
Έχοντας κάνει την παραπάνω εισαγωγή, να πω μόνο πως και τους 3 δίσκους τους βρήκα ωραίους, με πιο ξεχωριστό για μένα τότε το Promised Land.

Δυστυχώς δεν έχω όσο χρόνο θέλω για να κάνω τις κριτικές, γιατί την Τεταρτη φεύγω για διακοπές σφηνάκι, οπότε συμπιέζεται λίγο παραπάνω ο χρόνος.
Αυτό που με προβλημάτισε ήταν πως θα προσεγγίσω τους δίσκους? Από το τελευταίο προς τον πρώτο? Από τον πρώτο στον τελευταίο (να φανεί και η εξέλιξη της μπάντας έτσι?) ή ανακατεμένα? Ενώ η πρόθεση μου ήταν το πρωτο-> τελευταίο, τελικά έκανα το τρίτο, γιατι το Q2K δεν το είχα ακούσει ποτέ, σε αντίθεση με το Warning, που το έχω ακούσει αρκετά ώστε να έχω άποψη, αλλά όχι τόσο πολύ ώστε να το ξέρω απ έξω.

Εισαγωγή στην εισαγωγή : όπως έχεις καταλάβει, δεν είμαι ο ιδανικός ακροατής για την συγκεκριμένη μπάντα. Πιστεύω ότι ο τίτλος του progressive είναι λίγο παραπλανητικός, γιατί μπορεί να είχαν πολλές τέτοιες πινελιές, μπορεί να έχουν Rush επιρροές, αλλά ποτέ δεν ήταν to the core progressive. Ήταν μια εκλεκτική μπάντα, προσεκτική με τον ήχο της, που είχε πολλά glam στοιχεία (Operation/Empire και λίγο Warning) από την αρχή, με ωραίους παίκτες, αλλά δεν την αισθάνθηκα ποτέ progressive. Τελοσπάντων, το γράφω εδώ όσο είναι νωρίς, για να φύγει όποιος δεν θέλει :D.

Πάμε λοιπόν από την αρχή:
Warning : Β

Ένα καινούργιο συγκέρασμα της Lifeson νοοτροπίας στο πως παίζεται η κιθάρα, αλλά με πολλές Maiden μελωδικές απολήξεις. Μπορεί να γίνομαι λίγο άδικος, αλλά αυτή η πρόταση, τουλάχιστον στα αυτιά μου, περιγράφει τον πρώτο δίσκο των Queensryche. Θυμάμαι να έχω διαβάσει ότι οι ίδιοι είχαν ξενερώσει με την δισκογραφική τους, γιατί τους άλλαξε την σειρά των κομματιών στον δίσκο, οπότε δεν τον έχουν τόσο πολύ στην καρδιά τους. Εγώ θα πω, έχοντας τουλαχιστον μια 20ετία απόσταση (plus) από τότε βγήκε ο δίσκος και ακούγοντας τον στα μουσικά μου γεράματα, μια χαρά είναι το tracklisting. Ο δίσκος δεν πιστεύω ότι βρίσκεται στην κατηγορία «διαμάντια», καθώς έχει σημεία που κάνει σχετική κοιλιά ή κομμάτια που ξεχωρίζουν με την μια (Warning, En Force, N M 156 – να μην κανω το ανώριμο σχόλιο για ΝΙΜΟΥ ε?, Child of Fire που μου θυμίζει απίστευτα Audrey Horne – ναι πρώτα ακουσα το ομωνυμο των Horne και αρκετά αργότερα το Warning για πρώτη φορά, όπως και το 10λεπτο Roads to Madness) , αλλά σίγουρα δείχνει το ξεκίνημα μιας δυνατής μπάντας. Φυσικά ο υψίφωνος Tate, ξεχωρίζει με την φωνή του και τις αρκετά ώριμες ερμηνίες, αφού φαίνεται να ξεχωρίζει πότε πρέπει να πάει ψηλά και πότε όχι, χωρίς να γίνεται επιδειξίας ικανοτήτων.

Φεύγουμε από το ντεπούτο, παραβλέπουμε το Rage for Order (ακόμα ένας δίσκος που δεν έχω ακούσει αρκετά) και πάμε στο σωτήριο έτος 1988, που βγήκαν ένα κάρο δισκάρες. Τι κάνουν οι Queensryche?

Operation : Mindcrime : Β
Πολλοί εκφράζουν την άποψη ότι είναι ένας από τους καλύτερους concept δίσκους (και εδώ μέσα είχαμε κάποιες φοβερές αναλύσεις επί του concept, του τι ειναι και τι δεν είναι, μου φαίνεται ο @Leper_jesus είχε κάνει κάποια ωραία ποστ). Εγώ δεν θα πω τίποτα για το concept, γιατί δεν έχω ασχοληθεί καθόλου με τους στίχους (ότι έχω πιάσει μόνο). Μουσικά όμως μπορούμε να πούμε αρκετά. Συνεχίζουν να έχουν την νοοτροπία του no riff (είπαμε Lifeson είναι αυτός), αλλά να παίζουν αρκετά με τα ακόρντα, το οποίο τους κάνει λίγο διαφορετικούς από την υπόλοιπη σκηνή. Το glam κάνει πιο φανερή την παρουσία του (πως αλλιώς μπορείς να χαρακτηρίσεις το σημείο που μπαίνει ο Tate στο Revolution Calling?) και συγχρόνως αυτός ο ήχος του βάζει και μια σφραγίδα εποχής – χωρίς βέβαια να το χαρακτηρίζεις αρνητικό. Βέβαια είναι τέλειο να ακούς ένα δίσκο που σου αρέσει και να μην καταλαβαίνεις πότε έχει βγεί – σε αυτόν τον δίσκο δεν συμβαίνει αυτό, το βάζεις και ξέρεις ότι βγήκε στα 80s. Αν βέβαια αφήσουμε αυτά τα χαρακτηριστικά στην άκρη, τότε είναι που ξεκινάμε και βλέπουμε ένα διαμάντι των 80s μπροστά μας. Εξαιρετικές δισολίες, κορυφώσεις την στιγμή που πρέπει, αυξομείωση εντάσεων, εξαιρετικές ερμηνείες από ένα Tate που γίνεται θεατρικός και ουσιαστικός ταυτόχρονα. Ένα ήχος κρύσταλλο, που ακούγονται τα πάντα όπως πρέπει . Πέρα από τα προφανή κομμάτια, πρέπει να αναφέρω το καταπληκτικό Breaking The Silence το οποίο που θυμίζει πάρα πολύ Fates Warning για κάποιο λόγο. Δεν μου φαίνεται ότι υπάρχει λόγος για ξεχωριστή αναφορά για το Suite Sister Mary. Aν έχω κάποιο παράπονο, αυτό είναι που δεν αναπτυχθηκαν σε ξεχωριστά κομμάτια τα Electric Requiem και My empty Room, τα οποία δεν ξέρω πόσο εξυπηρετούν το concept, αλλά μουσικά σαν κομμάτια, ακόμα και σαν ιντερλουδια, φαίνονται να κοβονται απότομα, που θα μπορουσαν να γίνουν κομματάρες. Αντε να πω και αλλο ενα παραπονο: To Speak ξεκινάει συγκλονιστικά και μπαίνει το main riff με τον Tate, τρως σφαλιάρα γιατί δεν είναι στο ίδιο επίπεδο με το ξεκίνημα, αλλά σε επαναφέρει το ρεφραιν.

Ναι μεν γνωρίζω τι γίνεται στην συνέχεια με τα Empire και Promised Land, αλλά δεν είχα επαφή εκτός του Tribe και το Operation 2 για το τι γίνεται μετά και με το θάψιμο που έχουν φάει τα Hear και Q2K, είχα μεγάλη απορία να δω τι θα ακούσω. Και εδώ δυστυχώς είναι και το κομμάτι που μένει παραπονεμένο, καθώς οι 3 φορές που έχω ακούσει το Q2K δεν είναι αρκετές – θα ήθελα αλλη μια.

Q 2K : Γ
Μη ξέρωντας τι να περιμένω, ακούγοντας τα εισαγωγικά τύμπανα στο Falling Down, με εξέπληξε ευχάριστα, με το hard rock riff που μπαίνει στην συνέχεια, να σε μπερδεύει. Ακούω Queensryche τώρα? O Τate χωρίς εφφέ στην αρχή , μου ακούγεται σαν τον Gildenlow στα Road Salts – απογυμνωμένος. Όχι απαραίτητα κακό αυτό. Οι Seattle επιρροές είναι πολύ εμφανείς στο refrain, το οποίο κάνει αμέσως μια Queensryche αλλαγή και έρχονται τα πράγματα στα ίσια τους. Ναι ακους Queensryche, αλλαγμένους μεν, αλλά αυτοί είναι. Μπαίνει το Sacred Ground με τις seattle επιρροές ακόμα πιο έντονες και σε μπερδεύει πάλι. Χωρίς να είναι κακό, μάλλον είναι αδιάφορο, παρόλο που ακούς ότι είναι πολύ δουλεμένο. Δηλαδή δεν το αφησαν στην τύχη του, έχει πολλά layers, απλά δεν πέτυχαν. Το Οne Life συνεχίζει πιο μελωδικό, με στοιχεία Soundgarden και Pearl Jam στην λογική του ρυθμού μαζί με τις κιθάρες. Όχι κακό, όχι κάτι συγκλονιστικό. Το When The Rain Comes, που είναι πάλι στα ήρεμα/μελωδικά grunge χωράφια, σου δείχνει ότι ήθελε ένα τραγουδιστή να το απογειώσει, ήθελε γρέζι, που ο Tate δεν έχει. Ωραίο κομμάτι όμως. Το How could I συνεχίζει στην λογική του προηγούμενου κομματιού, αλλά ο Tate το υποστηρίζει πολύ καλύτερα. Το Besides you, συνεχίζει στην ίδια λογική για 3ο συνεχόμενο κομμάτι και κάπου λες, οκ παιδιά, το ακούσαμε αυτό. Παραμένει όχι κακο και δουλεμένο, αλλά κάπου να ακούσουμε κάτι διαφορετικό. Το Liquid Sky από την εισαγωγή του ακούγεται ότι θα πάει διαφορετικά, με μια πιο Queensryche πινελιά, από τα καλύτερα του δίσκου. Το Breakdown μπαίνει πιο riffaτο, αλλά πολύ Seattlikό το οποίο σε αυτές τις εντάσεις, μου δίνει την εντύπωση ότι δεν ταιριάζει στον Tate – συμπαθητικό πάντως. Χμ μόλις μου ήρθε ένας παραλληλισμός που κολλαγε κάπου και δεν έβγαινε. Η λογική σε αρκετά κομμάτια , είναι πολύ κοντά σε αυτή των Incubus του Morning View. To Burning Man φέρνει μια αύρα από το Promised Land, με τις κιθάρες και τις μελωδίες από εκεί που δεν το περιμένεις να πλέκονται πολύ όμορφα. Το Wot Kinda Mat, είναι μια σύμπραξη του Breakdown και του Burning Man, δηλαδή με μια παραπάνω ένταση, που την έχει ανάγκη ο δίσκος. Τα επόμενα 2 δεν μου είπαν απολύτως τιποτα, ενώ το τελευταίο Howl, έχει και αυτό κάποιες πιο Queensryche αφορές, αλλά όχι τοσο πετυχημένα.

Να πω την αλήθεια, μου άρεσε που άκουσα αυτόν τόν δίσκο. Σαφέστατα διαφορετικός, σίγουρα όχι το σκουπίδι που λένε, αλλά επίσης σίγουρα έχει πολλές μέτριες στιγμές. Είναι αρκετά δουλεμένος, έχουν βάλει προσπάθεια το οποίο πρέπει να το πιστώσουμε στην μπάντα. Οκ, δεν μετράει μόνο η προσπάθεια, αλλά τουλαχιστον δεν πέταξαν κάτι προκάτ για να γεμίσουν με μουσική έναν δίσκο. Δεν ξέρω πόσο θα τον ακούσω στο μέλλον, αλλά είχε ενδιαφέρον, όπως ενδιαφέρον είχε πως η αρχική ακρόαση ήταν «τι μαλακία είναι αυτή», όμως στο τέλος, ακούγοντας την δουλειά που έχει πέσει, λες «χμ, πρέπει να το ξανακούσω». Ξανακούγοντας τον, σου εμφανίζει κάποια στοιχεία του.

Και πάμε στην εποχή με τον συμπαθέστατο La Torre. Δεν θυμάμαι τι έχει παίξει με τους ‘Ryche στο μεταξύ (θα είχε ενδιαφέρον να πεί κάποιος επιγραμματικά, γιατί δεν θέλω να ψάχνω), αλλά το έχω απορία τι θα μπορούσε να είναι αυτό που θα ακούσω.Και ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον το γεγονός ότι ξεκίνησα με το Warning και κλείνω με το Digital Noise Alliance. Δεν ξέρω αν το έκανε επίτηδες ο κλειδοκράτορας (@The_Black_League), αλλά αν το έκανε, θενξ είχε πολύ ενδιαφέρον

Digital Noise Alliance : Γ
Με το που μπαίνει λοιπόν το In Extremis σε πιάνει από τα μούτρα. Δεν σε νοιάζει που ακους άλλη φωνή, γιατί είναι καλή, σαφέστατα πιο μεταλ σε σχεση με το Q2K που άκουσα πριν, με μεγάλη όρεξη και ωραίες κιθάρες, ωραίο ρεφραιν. Λες κατι γίνεται εδώ πέρα. Το Chapters, κατεβάζει ελαφρώς την ένταση και είναι καλούλι. Όσο προχωράει ο δίσκος όμως έχουμε κάτι καλοπαιγμένο, χωρίς το κάτι που χρειάζεται για να ξεχωρίσει. Καλοπαιγμένο ήταν και το Q2K και άκουγες την δουλειά που είχαν βάλει. Εδώ δεν ακούγεται τόσο πολύ – φαίνεται πιο προκατ. Ξεχωρίζουν 3-4 κομμάτια από το σύνολο (In Extremis, Chapters, Behind The Walls(στο σημείο did you ever, θυμίζει τρομερά Control Denied), Tormentum), αλλά γενικά νοου κουκου.

Πολύ ενδιαφέρον πρώτος γύρος – ήθελα λίγο χρόνο παραπάνω, αλλά δεν πειράζει.
Αυτά

Μεγάλε… πήγες Ξάνθη μέσω Ηγουμενίτσας και αφού έκανες έναν προσεδαφισμό στη Θάσο. Μ’ έχασες πολύ και με βρήκες. Ωραίος. (Με χιουμοριστική διάθεση το επόμενο σχόλιο) με φάνηκες σαν ένας 15χρονος, που τώρα μπήκες στην παρέα μας.

Στα της μουσικής, έχω την αίσθηση, πάντως, [έτσι, για να γίνεται και λίγο κουβέντα επί τούτου] ότι η μεγάλη επιρροή στις κιθάρες, πέραν των κλασσικών μεταλλικών πηγών, -και ειδικά για τον DeGarmo- υπήρξαν οι Pink Floyd και όχι τόσο οι R U S H. Δηλαδή, στα δικά μου αυτιά, τουλάχιστον, στο “OM” τα αρπίσματά τους είναι τέρμα για τέρμα Φλοϋδικά. Κάτι το οποίο χρησιμοποίησαν στο έπακρο, το καλλιέργησαν, κι έγινε ο κιθαριστικός τους “στιγματισμός” στα αυτιά μας.

Ήρθε και κούμπωσε, κατά έναν τρόπο.

rage-for-order800×1422 150 KB

Ένα συνηθισμένο κλισέ σχετικά με το Rage for Order είναι αυτό το μοτίβο αξιολογήσεων “εκατό χρόνια μπροστά από την εποχή του”, “το σκεφτόμενο μέταλ που ξεβλάχεψε τους μαλλιάδες όταν επιτέλους το πιάσανε, καμιά δεκαετία μετά την κυκλοφορία του” κ.ο.κ. Οι γνωστές υπερβολές που όμως υπάρχει λόγος που τόσα χρόνια διατυπώνονται τόσο ανερυθρίαστα - καθότι σε μεγάλο βαθμό βασίζονται σε πραγματικές μαρτυρίες, σε ολοζώντανη πείρα από τη ζόρικη αναμέτρηση της σχετικά νεαρής ακόμα τότε και άβγαλτης μεταλομάζας με ένα έργο τόσο αλλόκοτο για την εποχή του. Και, φυσικά, όλα αυτά τα βαρύγδουπα έχουν παράξει (σε σαφώς μικρότερο βαθμό ευτυχώς) και τις σχετικές παρενέργειες / αντίστροφα αποτελέσματα, “δηλώσεις” που όταν τις διαβάζεις στο ίντερνετ φαντάζεσαι ότι αν ο τύπος ή η τύπισσα που τις λέει έχει μακριά μαλλιά, παίζει και να τα τινάζει προς τα πίσω την ώρα που τις ξεφουρνίζει, τύπου “εγώ πάντως το έπιασα με την πρώτη” (ή με τη δεύτερη ή την τρίτη, ανάλογα με τον βαθμό σχετικά εξισορροπητικής συστολής). Τελευταία έχω παρατηρήσει επίσης το φαινόμενο να εμφανίζονται και ορισμένοι που το παίζουν ακόμα πιο έξυπνοι, λέγοντας “σιγά τη μαλακία που έχει και βάθος κιόλας και πρέπει να ζοριστείς για να πιάσεις το νόημα” κ.λπ., αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης.

Εγώ δεν θα το παίξω καθόλου έξυπνος και θα πω με παρρησία ότι όταν αναμετρήθηκα για πρώτη φορά με το Rage for Order, δεν το κατάλαβα κα-θό-λου. Εντάξει, ίσως έπαιξε τον ρόλο του σε αυτό και το γεγονός ότι είχα την αποκοτιά να επιχειρήσω αυτή την αναμέτρηση στα 16 προς 17 μου, στην άκρως τρυφερή μεταλλική ηλικία μόλις ολίγων μηνών που άκουγα τέτοια μουσική. Κυρίως όμως, πιστεύω, είχε να κάνει με το ίδιο το περιεχόμενο του δίσκου, που ήταν πολύ μακριά από όσα θεωρούσα τότε αποδεκτά στο “μέταλ μου”.

Στις πρώτες κάμποσες ακροάσεις, θυμάμαι, το μόνο κομμάτι που πραγματικά μου άρεσε ήταν το Walk in the Shadows - όχι τυχαία, το μόνο κομμάτι που ας πούμε ήταν κάπως στα πρότυπα του “γνήσιου” μέταλ όπως το είχα στο μυαλό μου. Σχετικό ενδιαφέρον έβρισκα και σε κάτι The Whisper, Chemical Youth και Surgical Strike, αλλά ακόμα κι εκεί με απωθούσαν οι “άκυρες” - όπως πίστευα τότε - ηλεκτρονικές παρεμβολές. Από κει και πέρα έπεφτε πολλή πίκρα, όχι μόνο με τις “περιοχές” του άλμπουμ που μου ακούγονταν εντελώς απόκοσμες, παγωμένες, ρομποτικές (ή με εκείνη την 100% ποπ στιγμή λίγο πριν τα μισά του δίσκου, άκουσον - άκουσον), αλλά και με τα υπερβολικά πολλά σορόπια. Μα σοβαρά τώρα; Από τα 11 κομμάτια, τα 4 μπαλάντες; Σε μέταλ δίσκο υποτίθεται;

Τέτοιες μαλακίες είχα στο μυαλό μου 25 χρόνια πίσω.

Η συνειδητοποίηση του μεγαλείου του Rage for Order ήταν ασφαλώς μια σταδιακή διαδικασία, αλλά όχι απολύτως γραμμική. Δεν μπορώ να θυμηθώ πλέον ποιο ακριβώς (ή πότε) ήταν το “σημείο καμπής”, όταν “είδα το φως το αληθινό”, σίγουρα όμως θυμάμαι πολύ καλά τα συναισθήματα όταν αυτό συνέβη - και ιδίως με αυτά που θεωρώ τα τρία απόλυτα highlights του δίσκου (και κατ’ επέκταση μεταξύ των highlights ολόκληρου του σκληρού / προοδευτικού ήχου των 80s γενικά). Θυμάμαι τους σφυγμούς να ανεβαίνουν επικίνδυνα στο Neue Regel. Θυμάμαι το σφίξιμο του στομαχιού στο London (για μένα παίζει ξύλο με το A Tale That Wasn’t Right για τον τίτλο της κορυφαίας ροκ/μέταλ μπαλάντας των 80s). Θυμάμαι τον υπαρξιακό τρόμο και την ανείπωτη ένταση του Screaming in Digital.

Η φήμη του Rage for Order έχει γιγαντωθεί στις δεκαετίες που μεσολάβησαν από την κυκλοφορία του, και απολύτως δίκαια. Έχει δε μεγαλώσει τόσο πολύ που ξέρω αρκετό κόσμο για τον οποίο έχει ξεπεράσει μέχρι και το Operation Mindcrime στην ιεραρχία της δισκογραφίας των Queensryche. Εντάξει για μένα είναι Νο 2. Και Νο 3 για τη δεκαετία.

Not bad.

Εγώ που δεν ψήφισα, είχα τις αμφιβολίες μου, κτλ. απολαμβάνω να σας διαβάζω τελικά. Ακόμα και για τον ίδιο δίσκο, γράφονται διάφορες απόψεις, good job.

(B)

Το πιο πρόσφατο album της δισκογραφίας της τεράστιας μπάντας είναι ό,τι πιο «λιωμένο» από μεριάς μου, μετά το 1994. Ξεκάθαρα. Δεν είναι ο δίσκος που θα σου αλλάξει τη ζωή, αλλά είναι τόσο φρέσκος, τόσο Queensrÿche και τόσο θελκτικός στο άκουσμα που -εγώ τουλάχιστον- οφείλω να παραδεχτώ πως είναι ό,τι καλύτερο μετά το “Promised Land”. Καλώς το μας κι ας άργησε, λοιπόν!

Συνεπώς, επί του παρακάτω σχολίου:

ας προσθέσω ακόμη μία, για να γίνει πιο ενδιαφέρον το παιχνίδι μας. Πολύ ωραία τα έγραψε γενικά ο @Sevek (δεν σου λέει τίποτα το “The Right Side of My Mind”, βρε αθεόφοβε;!;), αλλά για εμένα το “Digital Noise Alliance” δεν κάνει απλά κούκου, αλλά κελαηδάει μελωδικότατα!

Κι επειδή τα γραπτά μένουν, ιδού η αρχική μου άποψη για το album, η οποία δεν έχει μεταβληθεί στο ελάχιστο. Αναλυτικότερα:

Η πρώτη πεντάδα τραγουδιών είναι, όντως, να την πιείς στο ποτήρι. Δηλαδή, όταν η μπάντα μπαίνει με “In Extremis” και σου σκάνε τα πάντα όλα από τη χρυσή εποχή, τι μπορεί να πάει λάθος; «Δυναμίτης» και το “Chapters” με τις φωνητικές μελωδίες να ξεχωρίζουν. Το “Lost in Sorrow” είναι μια εθιστικότατη τραγουδάρα από εδώ έως το υπερπέραν, με το ανθεμικό ρεφραίν να σε κάνει να σκέφτεσαι ότι αν είχε κυκλοφορήσει άλλη εποχή, θα μιλούσαμε για αιώνιο classic. To “Sicdeth” είναι φοβερό και τρομερό και δεν θα μου έκανε εντύπωση αν κάποιος υποστήριζε ότι είναι το highlight του δίσκου. Το “Behind the Walls” μοιάζει σαν να βγήκε από την εποχή του “Rage for Order” και αυτό είναι τεράστιο παράσημο. Από εκεί και πέρα ο δίσκος στέκεται λίαν αξιοπρεπώς εν γένει, με μόνη αρνητική διαπίστωση ότι αν έλειπαν 2-3 κομμάτια ίσως να κέρδιζε έτι περαιτέρω σε εντυπώσεις, λόγω συνοχής και αμείωτου ενδιαφέροντος. Και το “Nocturnal Light” και το “Out of the Black” τίμια τα λες, αλλά εν συγκρίσει με ό,τι έχει προηγηθεί υστερούν κάπως σε πρωτοτυπία. To “Forest” καλείται να κουβαλήσει τη βαριά κληρονομιά των μπαλαντών της μπάντας, αλλά εν πολλοίς δεν… Τουλάχιστον εμένα, δεν μου κάνει. Με το “Realms” επανερχόμαστε στις λαμπρές στιγμές του δίσκου. Κομματάρα. Το “Hold On” δεν μου πολυ-κάνει, για να είμαι ειλικρινής, αλλά δεν με ενοχλεί και τόσο. Και το ύστατο μακροσκελές που κλείνει το songwriting του δίσκου, μοιάζει να θέλει να πετύχει πολλά, αλλά δεν ξέρω σε τι βαθμό το καταφέρνει αυτό, τουλάχιστον σε όλη τη διάρκειά του. Φορτωμένο κομμάτι, ενδιαφέρον ως ένα σημείο, αλλά χωρίς να φτάνει την ποιότητα της κορυφαίας εξάδας των πέντε πρώτων κομματιών και του “Realms”. Τέλος, επαναλαμβάνω από την προ τετραετίας -φρέσκια τότε- κριτική μου, ότι η διασκευή στον μέγιστο Billy είναι παντελώς αχρείαστη και αταίριαστη με το ύφος της μπάντας.

Οι παλιοί Wilton και Jackson βάζουν την πλούσια ιστορία σε μία τάξη, ραφινάρουν μαεστρικά τα πολυκαιρισμένα δομικά στοιχεία του πάλαι ποτέ επιβλητικού οικοδομήματος και με μία όμορφη παραγωγή παραδίδουν έναν ωραιότατο δίσκο, που στέκεται πανάξια στο πλάι των λοιπών «ασημικών» της μπάντας. Ο La Torre έχει προ πολλού ξεπεράσει τις όποιες φωνές περί μίμου κ.λπ. (αν τον επηρέασαν και ποτέ δηλαδή) και κάνει ε-ξαι-ρε-τι-κή δουλειά στα φωνητικά, επισφραγίζοντας τον -εώς σήμερα- καλύτερο δίσκο της εποχής του (αν και θα ήθελα να έχω αφιερώσει περισσότερο χρόνο και στα υπόλοιπα). Να επισημάνουμε ότι εδώ παίζει drums για πρώτη φορά (στουντιακά) ο μεγάλος Casey Grillo, που κάνει την απουσία του Rockenfield (άλλη μια ιστορία προστριβών και από εκεί) λιγότερο αισθητή.

Εν ολίγοις, το “Digital Noise Alliance” είναι τόσο καλό, που με κάνει να αδημονώ για το επόμενο.

Queensryche- Empire (B)

To Empire ηταν ο τρίτος δισκος τους που ακουσα, μετα τα δυο προηγουμενα του, καποια στιγμη στα early 00s. Ειχα να τον ακουσω αρκετα χρονια, οποτε το game ηταν μια ωραια αφορμη να τον φρεσκαρω.

Ξεκινώντας με το υφος του αλμπουμ, σε συγκριση με το προηγουμενο του, το ΟΜ, ειναι αρκετα λιγοτερο σκοτεινο, λιγο πιο mainstream (προς alt/hard/glam μερια). Λιγοτερο συνθετο ή πειραματικο (αρα και λιγοτερο prog θα μπορουσαμε να πουμε) και περισσοτερο εστιασμενο στα μεμονωμενα τραγουδια παρα στο συνολο.

Παταω play λοιπον και θυμαμαι γιατι μου αρεσε τοσο πολυ αυτος ο δισκος τοτε που τον ακουγα πιο συχνα. Πριονοκορδελα ολκης Best I can/The thin line/Jet city woman/Della Brown/Another rainy night/Empire/Resistance/ μπαλανταρα SL καλησπερα, ειμαστε οι Queensryche και απο εμπνευση δεν εχουμε (ακομα) κανενα προβλημα. Mετα hand on heart/one and only που δεν ειναι στα αγαπημενα μου του δισκου σιγουρα, αλλα σε καμια περιπτωση δεν νοουνται ως “κοιλια” παρτε αλλη μια μπαλανταρα να εχετε (Anybody Listening?), γεια σας. Tate φανταστικος και εδω btw οπως και ολη η μπαντα.

Σπουδαιος δισκος, και αυτος, οπως και τα δυο προηγουμενα και το επομενο. Αφηνοντας τα γνωριμα, η επομενη κριτικη ειναι για το Hear in the Now Frontier (Γ) το οποιο θα πρωτοακουσω σημερα (!) και ελπιζω να εχω μεχρι την Παρασκευη εμπεδωσει αρκετα ωστε να μπορω να γραψω εστω μια εντυπωση.

Έρχομαι να συμφωνήσω εις το έπακρον, αλλά και να προσθέσω ότι πλάι στο συγκεκριμένο άσμα στέκονται ως κορυφές και τα “Light Years” (με αυτό το Psychοtic Waltz πέπλο στην κεφαλή του, ειδικά στις κιθάρες), “Dark Reverie” και “Portrait”. Τα οποία άσματα, βεβαίως, είναι που τα εκτοξεύει ο Todd και η γενικότερη παρουσία του στο προσκήνιο (χωρίς παρασκήνιο), που ωθεί τους υπόλοιπους. Πέραν της υπέροχης δυναμικής της φωνής του.

Ωραία τα λέτε, παρατηρώ ευγενικές φιλοφρονήσεις, “ελαστικές” διαφωνίες, σχόλια γεμάτα καλοψυχία, ένα όμορφο ενωτικό κλίμα.

Τι είπατε; Τι είναι το φτυάρι που κρατάω; Τίποτα ιδιαίτερο, έκανα κάτι δουλειές στον κήπο…Θα τα ξαναπούμε προσεχώς (και εντός προθεσμίας).

Αυτά είναι

Do your absolute worst, boy

Απόψε όταν γύρισα σπίτι, κουρασμένος, έβαλα να παίξει το Operation: Mindcrime. Με έναν περίεργο τρόπο τα αγαπημένα άλμπουμ από τα παλιά, από την εφηβεία μας ακόμα, μοιάζουν λίγο με τους φίλους από το σχολείο ή το πανεπιστήμιο, που κάποτε βλεπόμασταν κάθε μέρα, πηγαίναμε για καφέ, για φαΐ, για ποτά, για σινεμά, για ό,τι θες, αράζαμε και κοιμόμασταν ο ένας στο σπίτι του άλλου και πάει λέγοντας, αλλά όσο μεγαλώνουμε χανόμαστε και οριακά αναρωτιέσαι κάτι μέρες “ρε συ πώς είναι η φάτσα του τάδε ξέρω γω”. Να ας πούμε το OΜ προηγούμενη φορά το είχα ακούσει νωρίτερα σήμερα, το μεσημέρι, και πριν απ’ αυτό το είχα βάλει χμμμμ δεν μπορώ να θυμηθώ ρε γαμώτο αλλά πρέπει να πέρασαν τουλάχιστον πέντε μήνες, μπορεί και έξι. Αχαχούχα.

Κανονικά τώρα αυτό το άλμπουμ δεν χρειαζόταν καν να το βάλω να παίξει ξανά για να γράψω κείμενο γι’ αυτό, άλλωστε αυτό το κείμενο εντάσσεται στην κατηγορία ΑΛΦΑ του παιχνιδιού, και δεν είπα ψέματα, όντως το ξέρω απέξω κι ανακατωτά (θυμάμαι πάντα μέχρι και τη λεπτομέρεια της λεπτομέρειας, π.χ. ότι το κεντρικό ριφ, όχι μισό λεπτό, η κεντρική ΡΙΦΑΡΑ του ομότιτλου στην αρχή τελειώνει σε “καθαρή” νότα, μετά της ρίχνουν λίγο σκοτάδι και γίνεται κάπως “θολή” συγχορδία αλλά προς το τέλος, εκεί στα “…make something of your life boy, let me into your mind…” και δεν συμμαζεύεται, για κάποιον λόγο που μπορεί να είναι σημειολογικός ή μπορεί και όχι, την επαναφέρουν την “καθαρή” νότα στο τέλος του ριφ! Btw δεν ξέρω αν το υποψιαστήκατε αλλά όχι, δεν έχω προχωρημένες γνώσεις μουσικής θεωρίας ). Δεν είναι δηλαδή ότι έπρεπε να το θυμηθώ το άλμπουμ (bitch please). Τι ήταν τότε;

Δεν ξέρω, μάλλον απλά δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ. Τις προάλλες διαβάζοντας το κείμενο του sevek για τον ίδιο δίσκο έπιασα τον εαυτό μου να χαμογελάει στο σημείο όπου χαρακτηρίζει το ύφος του OM …glam (ΟΚ δεν το είπε ακριβώς έτσι αλλά τέλος πάντων κάπως έτσι το είπε). Δεν έχω ιδέα αν ο αγαπητός συμφορουμίτης ανήκει σε διαφορετική γενιά από μένα ή αν είναι κι αυτός μπάρμπας σαν και του λόγου μου και απλά μεγάλωσε με διαφορετικά πράγματα στο μυαλό του, σίγουρα πάντως από κόσμο που τσεκαρισμένα είναι ίδιας γενιάς με μένα ποτέ δεν άκουσα τέτοια σύνδεση, ειδικά για το OM. Ούτε μένα βέβαια μου πέρασε ποτέ από το μυαλό κάτι τέτοιο. Αλλά ντάξει, πού ξέρεις, μπορεί εμείς στραβά να αρμενίζουμε και να έπρεπε να έρθει κάποιος να ισιώσει τον γυαλό που δεν ήταν στραβός, άλλωστε υπάρχουν και προηγούμενα. Π.χ. πάντα είχα στο μυαλό μου ότι οι πρωτοπόροι του progressive metal (όχι μόνοι τους βέβαια αλλά ναι) ήταν ακριβώς τούτοι δω οι κύριοι, οι Queensryche, αλλά μια φορά έβλεπα ένα βίντεο για την ιστορία του prog metal και έλεγε ότι το σημείο εκκίνησης του ήχου είναι οι Rush. Wtf, ποιος το σκέφτηκε αυτό το πράγμα μωρέ, οι Rush παίζουν progressive rock, όλοι το ξέρουν αυτό. Μετά βέβαια το σκέφτηκα λίγο, έφερα στο μυαλό μου και κάποια πολύ χαρακτηριστικά κομμάτια των Καναδών και είπα …χμ. ΟΚ δεν είναι και τελείως άκυρο εδώ που τα λέμε. Μπορεί όντως να θεωρηθεί ότι οι Rush ήταν εκείνοι που δημιούργησαν το blueprint γι’ αυτό που αργότερα εξελίχθηκε στο progressive metal, οπότε το ακούω.

I digress though (except I don’t, not really). Κάτσε να δούμε και σ’ αυτή την περίπτωση, μπας και. Ναι ΟΚ όχι δεν ισχύει, progressive metal είναι παιδιά. Μπορεί οι Rush να τους πρόλαβαν τελικά όπως λένε κάτι “επαγγελματίες” από τον Καναδά αλλά και οι Σιατλιώτες το πιάσανε το νήμα, και όχι μόνο δηλαδή, του δώσανε και κατάλαβε. Απλά δεν ήταν φάση βιρτουόζοι ας πούμε, μια χαρά τα ξέρανε βέβαια να τα παίζουν τα όργανά τους αλλά όπως σωστά ειπώθηκε η λογική τους ήταν πιο πολύ προς Floyd, πάνω απ’ όλα η σύνθεση κι έτσι, και ΟΚ θα το ακούσεις κι από μας εδώ κι εκεί το “ανορθόδοξο” time signature αλλά σε αντίθεση με πολλούς άλλους δεν είναι αυτοσκοπός, χρησιμοποιείται απλά ως εργαλείο για να προσθέσει στο κομμάτι ένταση ή ταραχή ή να κάνει με κάποιον τρόπο disruption στα μέχρι τότε μουσικά τεκταινόμενα, whatever, δεν ξέρω, οι Ryche έτσι ήτανε, επέλεγαν το διαφορετικό. Όπως ας πούμε δυο χρόνια πριν, ενώ είχαν βγάλει το Warning και ήδη τους έπαιρνε πίπες όλο το μεταλλικό σύμπαν, “ιδού οι καινούργιοι Maiden” και τέτοια, they flipped the script και έβγαλαν έναν δίσκο που δεν μπορούσε να καταλάβει άνθρωπος.

Έτσι και το '88 λένε, μάγκες, το παίρνουμε αλλιώς πάλι. Θα ελαττώσουμε τα πολύ “έξαλλα” στοιχεία, βασικά όλες αυτές τις λαμαρινιές που κάνανε τους μαλλιάδες να ανατριχιάσουν σύγκορμοι, θα γράψουμε και πιο πιασάρικα ρεφρέν και μελωδίες (τι σόι γκλαμ μπάντα είμαστε άλλωστε, χοχο) και πάνω σε όλο αυτό τι θα βάλουμε; Μια σειρά ιστορίες για ζόρικα γκομενάκια, ξίδια, τσαμπουκάδες στα στενά και ίσως κάναν μεσαιωνικό θρύλο. Psyyyyych. Εννοείται ότι θα βάλουμε μια ιστορία για ένα πρεζάκι που μπλέκει με τη 17 Νοέμβρη και στο τέλος τον μπουζουριάζουνε. Α και σε όλο το στόρι υπάρχει μία μόνο γκόμενα, η οποία είναι και καλόγρια of all things. Πριν βέβαια ήταν πόρνη. Τέλος πάντων. Και μην ανησυχείτε μπορεί κάποια στιγμή ο Dr. X-όπουλος να μπει φυλακή και να σαπίσει εκεί για καμιά εικοσιπενταριά χρόνια και κάποια στιγμή να πούνε, εντάξει μωρέ ας τον αφήσουμε να φύγει, ένα γεροντάκι είναι, αλλά μέσα σε λίγες μέρες με μια ανακοίνωση από Ουάσιγκτον τον πούλο κύριε Γιωτέξ, άκυρη η αποφυλάκιση. Topical humor.

Τώρα έφτασα βέβαια σε καυτό θέμα που ταλανίζει και διχάζει (well not really) όπως φάνηκε και πριν λίγα χρόνια σε ένα άλλο παιχνίδι. Τι είναι μωρέ τούτοι δω οι Ryche; Με μας είναι ή με τους αλλοινοί; Είναι οι Βελουχιώτηδες των βορειοδυτικών ΗΠΑ ή τίποτα Τζήμεροι με cautionary tales για ΕΑΜοβούλγαρους που έτσι και μπλέξουν τα παιδιά μας (εντάξει όχι ο εν προκειμένω, αυτός ένας ναρκομανής loser ήταν οπότε fuck him) τον ήπιανε και πάει η καημενούλα η ζωούλα τους; Ρε σεις, τι να πω, εγώ ακόμα και στα 16-17 μου πότε ήταν που πρωτοβούτηξα στο ΟM στην απορία ήμουν. Αρχικά μας τα λένε έτσι, μετά μας τα γυρνάνε και μας τα λένε γιουβέτσι. Ή μήπως όχι; Ας πούμε, και διορθώστε με αν κάνω λάθος, ο κακομοίρης ο Νίκι ποτέ δεν φτάνει σε κάποιο σημείο όπου ξεσπάει με κάνα “ε γαμώ την επανάστασή τους όμως ε, με γαμήσανε, καπιταλισμός μέχρι να πλακώσει η Queen of the Reich και να τα διαλύσει όλα λέμε”. Άρα, υπόθεση τώρα, μήπως οι Ryche τα ψιλοπιστεύουν αυτά που λένε στην αρχή; Και απλά λένε μετά, όμως μην μπλέξουμε ρε παιδιά με τίποτα αδίστακτους δόκτωρες που θα μας κάνουν μαριονέτες τους; Ακόμα και όταν το vibe του δίσκου φεύγει από τις αγκιτάτσιες των Speak και των Spreading the Disease και αρχίζει να πηγαίνει στο πιο προσωπικό το πράγμα, κάποιες λεπτομέρειες αφαιρούν από το όλο αφήγημα τη βεβαιότητα του “όχι ΑΥΤΟ θέλουν να πουν”. Προσέξτε ας πούμε εκεί που πάνε εναλλάξ από το “My mission saved the world” στο “My mission changed the world”. Και εντάξει δεν θα σας παραμυθιάσω τώρα ότι στην Γ’ Λυκείου καθόμουνα και σκεφτόμουν τέτοια πράγματα, πολύυυυ αργότερα μου δημιουργήθηκαν σχετικοί προβληματισμοί. Αλλά η ουσία δεν αλλάζει - κάτι παίζει εδώ. Πώς το βλέπετε; Είναι απλά μια εναλλαγή λέξεων χωρίς ιδιαίτερη σημασία; Ή μήπως παίζουν και λίγο με την 100% υπαρκτή - αν το σκεφτείτε - διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στο να αλλάξεις τον κόσμο και στο να τον “σώσεις”, δηλαδή να τον εμποδίσεις από το να αλλάξει;
Αμ-φι-ση-μί-α.

Τέλος πάντων, για να μην τα πολυλογώ για το “ιδεολογικό” κομμάτι του ΟΜ, θέλει απλά να κρατάς πισινή θαρρώ εγώ. Ούτε επαναστάτες ακριβώς ήταν ποτέ οι Ryche, ούτε όμως και βδελυροί αντεπαναστάτες. Τι ήτανε; Να σας πω. Απλά μια μπάντα που έκανε τα δικά της. Δεν είχαν μόνο την τύχη να περιλαμβάνουν στις γραμμές τους έναν από τους δέκα (στη χειρότερη τώρα ε) τραγουδιστές που τριφτήκανε ποτέ με το μέταλ, συν τουλάχιστον άλλον έναν χαρισματικό σε generational επίπεδο τραγουδοποιό. Είχαν και την ανησυχία - τουλάχιστον τότε, στα χρυσά τα χρόνια - να θέλουν και να προσπαθούν μονίμως να δοκιμάσουν κάτι καινούργιο ή τέλος πάντων έξω από τα συνηθισμένα, να σε βγάλουν από την comfort zone σου, να κάνουν το καθετί ενδιαφέρον μέσα στο πλαίσιο του ήχου όπου κινούνταν κάθε φορά. And boy did they do just that. Mission και Suite Sister Mary δεν έγραψε άλλος στα 80s. Βασικά ούτε τις επόμενες δεκαετίες. Λέω μόνο αυτά τα δύο για να έχει τούτο δω το κείμενο μια επίφαση μουσικοκριτικής στο περίπου, “αξιολογούμε ψύχραιμα και μετρημένα έναν δίσκο που βγήκε το 1988”. Μη γράψουμε “είναι το OPERATION: MINDCRIME γαμώ το στανιό σας, κάθε νότα από την πρώτη μέχρι την τελευταία είναι θεϊκό δώρο στην ανθρωπότητα”. Μη μας πούνε και τίποτα ραϊχοφανμπόηδες. Που είμαστε βέβαια. Τούτων δω των Queensryche, των proper. Πριν επέλθει η αποκαθήλωση.

Αυτά από μένα για το κορυφαίο άλμπουμ της δεκαετίας του ‘80 και ένα από τα 4-5 κορυφαία όλων των εποχών. Τώρα περιμένω το φτυάρι του martian, μπας και διασκεδάσουμε λίγο επιτέλους σ’ αυτό το θρεντ.

Μπάρμπας και εδώ (42), αλλά μου φαίνεται είπα την ιστορία μου παραπάνω και σου έμεινε το glam, αλλά όχι τα υπόλοιπα
Επίσης δεν τους χαρακτήρισα glam, αλλά ότι έχουν στοιχεία από αυτό (είναι και συγχρονο του δίσκου), ένα ρεφραιν από εδώ, 1 σκάσιμο ταμπούρου την σωστή στιγμή απο εκεί κλπ. Δεν το λέω για συμπαντική αλήθεια, αλλά ότι αυτό μου έβγαλαν όταν τους πρωτοάκουσα.
Και έχει σημασία ότι τους άκουσα (πέρα από κυριολεκτικά 1-2 τραγούδια), μετά τα 18, αφού είχα ακούσει πολλά πράγματα (σίγουρα είχα ήδη θεούς τους Dream Theater και τους Pain of Salvation, σίγουρα είχα ακούσει Shadow Gallery, Fates Warning, Symphony-X, μην πω για πιο ακραία πράγματα όπως Therion, Death κλπ), οπότε το να ακούσω Queensryche μετά από όλα αυτά τα ακούσματα, δεν μου έκανε την εντύπωση που θα έκανε και σε κάποιον που δεν έχει επαφή με τον ήχο. Και έχοντας ακούσει τα παραπάνω και μόνο, μπορείς να καταλάβεις ότι το Operation:Mindcrime δεν ακούγεται τόσο progressive με την πρώτη αυτιά.
Αν κάτσεις και δεις ημερομηνίες και δείς τι κυκλοφόρησε και πότε, καταλαβαίνεις την ιστορία και πως εξελίχθηκε ο ήχος(ακόμα και ο Petrucci τους έχει αναφέρει ως επιρροή), αλλά χωρίς αυτό, χάνεις λίγο γιατί είναι λιγότερο progressive από τα ύστερα, περισσότερο progressive εν τέλη για τον ίδιο λόγο.

Άιντε, συχωρεμένος

a2094097961_16700×700 73.5 KB

Με αφορμή το όλο εγχείρημα να γίνει μια επανεξέταση σε όλη την δισκογραφία των Queensrÿche και όχι μόνο στα κλασσικά, ήθελα από την αρχή να αναλάβω κάτι από την τελευταία περίοδο της μπάντας με frontman τον Todd La Torre, γιατί είμαι σίγουρος ότι δεν της έχει δοθεί η απαραίτητη προσοχή. Από τα τεσσερα τελευταία άλμπουμς το Τhe Verdict, μαζί με το DNA, είναι αυτό που είχα μια ψιλοεπαφή όταν κυκλοφόρησε σε αντίθεση με τα δύο πρώτα του La Torre από τα οποία δεν έχω ακούσει νότα. Το Τhe Verdict κυκλοφόρησε κάπου εκεί πριν σκάσει η πανδημία και μέσα στην περίεργη εκείνη φάση, παρότι το είχα ακούσει από περιέργεια και εξ αιτίας κάποιων ενθαρρυντικών κριτικών, σύντομα ξεχάστηκε…

Μια δεύτερη ευκαιρία ζητάμε όλοι, έτσι λοιπόν και η μπάντα, με την τρίτη στη σειρά δουλειά της με τον πολύ ικανό Τοdd στα φωνητικά - αλλά και στα ντραμς(!) καθώς είχαμε την απομάκρυνση του Scott Rockenfield, με τα ιδρυτικά μέλη να μένουν μόνο δύο, Wilton και Jackson. 'Οπως οι Genesis ένα πράγμα! Αυτό δεν μπορώ να πω οτι λειτουργεί εδώ αρνητικά, καθώς ο Τodd αποδεικνύεται κάτι παραπάνω από επαρκής και σε αυτόν τον ρόλο, σαν άλλος Phil Collins δηλαδή - αλλά στο ανάποδο! - για να συνεχίσω τις ανούσιες συγκρίσεις. To roster συμπληρώνει ο Parker Lundgren στην κιθάρα, στην τελευταία του κυκλοφορία με την μπάντα.

Το άλμπουμ ξεκινάει δυναμικά με το Blood of the Levant (το θυμόμουν λίγο από το βίντεοκλιπ που είχε κυκλοφορήσει τότε) και συνεχίζει ακόμη πιο ικανοποιητικά με το Man the Machine να έχει κάτιτις από Mindcrime era. Δύο γρήγορα κομμάτια όπου ο Τodd δείχνει σε φοβερή φόρμα αλλά δεν θα έλεγα ότι υπάρχει στις πρώτες αυτές συνθέσεις κάτι που να σε κάνει να πεις Wow! Eίναι καλοπαιγμένο μέταλ χωρίς αμφιβολία αλλά μέχρι εκεί. Το Light Years που ακολουθεί αλλάζει τελείως την εξίσωση. Έχουμε να κάνουμε ίσως με το κορυφαίο Queenryche κομμάτι από εποχές Promised Land, αυτό με μια μικρή επιφύλαξη γιατί δεν έχω ακούσει 5,6 δίσκους ενδιάμεσα, αλλά πραγματικά αμφιβάλλω αν υπάρχει κάτι αντίστοιχο που να στέκεται έτσι άνετα στις κορυφές της μπάντας! Χωρίς τίποτα περιττό σε ριφς, μελωδίες, ερμηνεία δίνει την ώθηση που χρειαζόταν ο δίσκος. Η συνέχεια με το Inside Out ρίχνει κάπως τις ταχύτητες, όμως μην ανησυχείτε, σύντομα θα σκάσει ενα ανεβαστικό ρεφρέν και λίγο μετά ένα περίεργο ατμοσφαιρικό πέρασμα που θυμίζει κάπως Maiden ( Sign Of the Cross, Seventh Son ή κάποιο άλλο - δεν μπορώ να καταλάβω) και ένα γουστόζικο σόλο. Progressive δεν θέλατε (θέλαμε); To Propaganda Fashion είναι μάλλον το κομμάτι που θα κάνω skip, χωρίς να είναι κακό. Λίγο χαζοχαρούμενο ίσως σε σχέση με ότι έχει προηγηθεί, για κάποιους μπορεί να είναι στα highlights, τι να πω. Dark Reverie και Βent που ακολουθουν ωραία κομμάτια αμφότερα, το πρώτο Power Ballad με ίσως την καλύτερη ερμηνεία του Τοdd στον δίσκο, το δεύτερο τα 6 πιο prog λεπτά του Verdict. To Inner Unrest είναι κάτι σαν το μικρό αδερφάκι του Light Years, που σημαίνει ότι τα σπάει, το Launder the Conscience αποτελεί την πιο Warning στιγμή του δίσκου ενώ το αλά Fates Warning Portrait κλείνει συγκινητικά το άλμπουμ.

Για εμένα αυτό το άλμπουμ δεν δύναται να πάρει κάτω από οχτάρι. ΟΚ, έχει ένα μέτριο κομμάτι (Propaganda Fashion) στα δέκα αλλά και πολλές κομματάρες που θα ικανοποιήσουν τους οπαδούς της μπάντας, αν ξεχάσουν για λίγο τον καράφλα που είχε μεταξύ μας την μεγαλύτερη ευθύνη για την επική κατρακύλα. Το επόμενο (Digital Noise Alliance) συνεχίζει στα ίδια υψηλά επίπεδα και ίσως τελικά ήρθε η ώρα να επισκεφτώ και τα δύο προηγούμενα με τον Τodd.

Queensryche - Hear in the now frontier (Γ)

Λιγο οτι ειμαι φαν των πρωτων 5 δισκων της μπαντας μεν, αλλα οχι σε επιπεδο λατρειας, λιγο η γενικοτερη απαξιωση που ακουγα για την περιοδο που ξεκιναει απο το 1997 και επειτα, και δεν ειχα κανει ποτε “τον κοπο” να ακουσω κατι μετα το (εξαιρετικο) Promised Land, παρα μονο σε τουριστικες ακροασεις, και με αφορμή το παρον game ακουσα για πρωτη φορα το πρωτο μετα-τα-κλασικα αλμπουμ της μπαντας, το HINF. Με 5-6 ακροασεις σιγουρα θα ηθελα και αλλες για να το εμπεδωσω πληρως, αλλα ηθελα να κανω οτι καλυτερο μπορω εντος προθεσμιας (και οχι οριακα την τελευταια μερα, το προτιμαω).

Υφολογικα, ξεχναμε τα prog στοιχεια των προκατοχων και παμε σε κατι αρκετα πιο απλο, hard/alt/με στοιχεια και απο grunge rock και απλες δομες. Ξεχναμε τα επη και δραματα και παμε σε κατι αρκετα πιο γηινο. O Tate εδω τραγουδαει πιο ηπια απο οτι εχουμε συνηθισει ως τωρα, βεβαια και ετσι υπαρχουν αρκετες στιγμες που λαμπει. Ο ετερος “star”, ο DeGarmo, δειχνει σε αρκετες στιγμες το ταλεντο και την εμπνευση του σε κατι διαφορετικο.

Και παμε τωρα στο ζουμι κατευθειαν, ειναι ενας συμπαθητικος δισκος. Οχι ο δισκος που θα αλλαξει οτιδηποτε, οχι ο δισκαρος με τις τεραστιες κορυφες, αλλα ενα αλμπουμ που θα βαλεις να παιξει και θα περασεις καλα. Θα το προτιμουσα ελαφρως πιο συντομο, θα μπορουσε να κοπει κατι (η διαρκεια της μιας ωρας in my book λειτουργει καλα μονο αν μιλαμε για εναν πολυ καλο δισκο)

Εν ολιγοις, αλλαξαν στυλ εντονα (οχι για πρωτη φορα βεβαια, καθε δισκος τους ως τοτε ηταν διαφορετικος απο τον προηγουμενο), καβαλησαν λιγο το ρευμα της εποχης, το εκαναν αξιοπρεπεστατα ομως. Θα τον κραξω? Οχι, τιμιος ειναι, σχετικα δουλεμενος, καποιες αξιομνημονευτες στιγμες υπαρχουν. Θα τον ξανακουσω? Λογικα καποια στιγμη, αλλα δεν προβλεπεται να τον λιωσω οπως το ενδοξο παρελθον του.

Standout tracks: Sign of the times (μαλλον το αγαπημενο μου), You (ωραιες κιθαρες και φωνητικες γραμμες), Saved (Tate δινει ρεστα), Hit the black (ωραιο groove)

Για πάμε να δούμε…

image640×636 66.5 KB

Ο μόνος δίσκος από όσους μου έλαχαν που είχα ακούσει. Τον έχω αγορασμένο μάλιστα (ή κάποιος μου τον έδωσε, δεν θυμάμαι πια). Θυμάμαι να τον έχω ακούσει 1-2 φορές και έκτοτε να πιάνει σκόνη στο ράφι και αν δεν ήταν το παιχνίδι, εκεί θα έμενε. Με διστακτικότητα το ξαναέβαλα να παίξει, σκεπτόμενος πως μπορεί να το αδίκησα σε κάποιο βαθμό.

Ε όχι. Θλιβερή προσπάθεια να πιάσουν το vibe της εποχής και να κερδίσουν airtime σε ραδιόφωνα και MTV, με αλτ ροκακια της πλάκας, συνθέσεις χωρίς ψυχή, χωρίς ουσία, χωρίς βάθος, χωρίς προσωπικότητα. Δεν θα είχα (τόσο) θέμα, αν υπήρχαν 1-2 χιτάρες εδώ μέσα που να με έκαναν να πω πως “ναι, αν μη τι άλλο θέλουν να γίνουν τέρμα εμπορικοί και μπορούν”. Δεν μπορούν τα παιδιά, από τους πιο ντεκαβλέ, ανέμπνευστους και ξεπουλημένους δίσκους που έχω ακούσει.

Σαν τη μύγα μες στο γάλα στέκει το Right Side of My Mind, το οποίο δεν ξέρω πως χώρεσε εδώ μέσα. Συνθετικά, σαν ατμόσφαιρα, σαν ήχος είναι πολύ πολύ ανώτερο όχι μόνο από τον υπόλοιπο δίσκο, αλλά μάλλον και από όλη την post Promised Land era με Tate. Κομμάτι-παραδοξότητα που θα χωρούσε σε κάθε σετ και σε κάθε best off τους.

image512×506 48.2 KB

Μετά την κρυάδα που είχα φάει από το Q2K είχα βεβαιωθεί πως σωστά τρώνε κράξιμο οι Ryche και έχασα οποιαδήποτε διάθεση είχα να ακούσω τους υπόλοιπους δίσκους τους.

Έτσι λοιπόν έφτασα τώρα να ακούσω το Tribe. Χωρίς προσδοκίες, με κάποια αρνητική προδιάθεση αλλά προσπαθώντας να το προσεγγίσω με ανοιχτό μυαλό.

Πως το έλεγε ο Patton ρε σεις κάποια χρόνια νωρίτερα; Α ναι… “It’s a midlife crisiiiiis”

Midlife crisis: The Album, λοιπόν. Οφείλω να πω πως συνθετικά, ενώ δεν απέχει ιδιαίτερα από την προσέγγιση του Q2K, έχει ένα τσικ περισσότερο ενδιαφέρον. Όχι πως αυτό λέει κάτι ή σώζει ιδιαίτερα την κατάσταση, αλλά σίγουρα είναι listenable η όλη προσπάθεια, αν και το σύνολο είναι απολύτως μέτριο. Μια μπάντα πλέον χωρίς όραμα, που δεν ξέρει προς τα που πηγαίνει, συνθέσεις χωρίς σπίθα. Τα πράγματα γίνονται χειρότερα διαβάζοντας στίχους, αλλά αν μη τι άλλο μας δίνουν μια ιδέα γιατί έχουν βαλτώσει έτσι ο Tate και οι φίλοι του (γτ πλέον Queensryche δεν είναι). Λίγο η 9/11 και πολύ περισσότερο μια κρισάρα που σίγουρα περνούσε ο Geoff τότε, κάνουν πρόδηλο το τι χάος επικρατούσε στο περιβάλλον της μπάντας. Κάτι “μυστικιστικοί” και “tribal” στίχοι όπως στο Desert Dance και στο Tribe κυμαίνονται από αστείοι ως cringe, απλά φαντάζομαι τον Geoff στα 40+ να κάνει μανιτάρια και να σκέφτεται τι πήγε λάθος με το συγκρότημα και τη ζωή του.

Επόμενο παρατράγουδο παρακαλώ.

image600×600 71.7 KB

Και τι παρατράγουδο ε! Τώρα τελειώνει η πρώτη ακρόαση του δίσκου και δεν έχω καν κέφι να επεκταθώ ιδιαίτερα. Ο Tate και η κουστωδία του αρνούνται να αποδεχτούν πως το πηγάδι με την έμπνευση έχει στερέψει και πως είναι 100% irrelevant πλέον η μπάντα τους και έχουν την φαεινή ιδέα να ανασύρουν από τη λήθη τον πιο πετυχημένο τους δίσκο και να γράψουν sequel για αυτόν. Σκέφτηκε κανείς πως αυτό θα μπορούσε πραγματικά να λειτουργήσει;

Μιλάμε για ένα τρανό παράδειγμα απόλυτης προχειρότητας, έναν δίσκο που δεν έχει μια μελωδία να πιαστείς, έναν στίχο να σου μείνει, 1-2 ριφφάκια που να σκεφτώ “α έχει ψωμάκι εδώ”, μια έμπνευση, κάτι φρέσκο, κάτι ιδιαίτερο, έστω λίγα ψίχουλα προσωπικής καλλιτεχνικής άποψης.

Όχι. Εδώ έχουμε ένα άψυχο προϊόν που καπηλεύεται το όνομα ενός αριστουργήματος, μια pathetic προσπάθεια για εύκολα λεφτά, ένα φθηνό τρικ αποτυχημένου μάρκετινγκ. Σκέφτομαι πως σε 2-3 τραγούδια υπάρχουν σημεία που με λίγη φαντασία και πολύ περισσότερη δουλειά θα μπορούσαν να γίνουν κάτι, αλλά από την άλλη δεν αγάπησα τους Queensryche ξεψαχνίζοντας τα τραγούδια τους στην προσπάθειά μου να βρω λεπτομέρειες που να μετράνε. Δεν πρόκειται να το κάνω τώρα και δεν παίζει να προσπαθήσω να δικαιολογήσω κάπως αυτή την τραγωδία.

Δίσκος-ντροπή.

image512×512 75.7 KB

Και φτάνουμε στους τωρινούς Ryche, από τους οποίους είχα ακούσει 1-2 σινγκλακια. Από το Verdict νομίζω δεν είχα ακούσει κάτι και, συμπαθώντας εν γένει τον La Torre, έβαλα να ακούσω με περιέργεια.

Ο δίσκος είναι καλός. Δεν πετάω και τη σκούφια μου, αλλά η μπάντα βγάζει υγιεία, φαίνεται πως όλοι έχουν καταλήξει σε αυτό που θέλουν να παίξουν (και αυτό που θέλει και το κοινό βέβαια) και το συνολικό αποτέλεσμα τους δικαιώνει. Καλοπαιγμένο σύγχρονο heavy metal, με τραγούδια που έχουν hooks και μελωδίες, ενώ υπάρχει και σχετική ποικιλία στις συνθέσεις. Και στα πιο heavy και στα πιο mid tempo υπάρχει βάθος, ο La Torre κάνει πολύ καλή δουλειά, η παραγωγή ευνοεί τα τραγούδια και το συνολικό αποτέλεσμα είναι το λιγότερο ευχάριστο. Προφανώς δεν είναι όλα στο ίδιο επίπεδο, αλλά συνολικά είναι ένας πολύ τίμιος δίσκος, fan service βέβαια, αλλά είναι αναζωογονητικό να ακούς πάλι αυτούς τους μουσικούς να παίζουν και να συνθέτουν με όρεξη και φαντασία.

Δεν ξέρω τι είναι εδώ μέσα, αλλά λόγω του ότι βλέπω εδώ και μέρες να έχετε πάρει αμπάριζα τους Queensryche, όσο αριστούργημα θεωρώ το Operation Mindcrime (και ναι κύριε Sevek, τα ακούω κι εγώ τα Glam που λες, συμφωνώ, αλλά βασικά ειναι hard rock), άλλο τόσο δε μπόρεσα να κάνω ποτέ ιδιαίτερη σύνδεση με οτιδήποτε έβγαλαν πριν και μετά αυτού του αριστουργήματος. Συνεχίστε.

Μπαινει ο furor στο topic καπως ετσι:

ή κάπως έτσι

Βάλτε ένα τσίπουρο στο φίλο να καθίσει.

Άραξε εδω, σύντομα αρχίζει νέος γύρος