Ωραία, μέχρι να έρθει η ώρα λοιπόν να ψηφίσουμε για την επόμενη μπάντα, ας συνεχίσουμε λίγο ακόμα με Ryche, που έχω κι άλλο κείμενο.
Αν υποθέσουμε για κάθε άλμπουμ μπάντας εδραιωμένης δισκογραφικά ότι δουλειά του είναι να διαδεχτεί με επιτυχία το προηγούμενο, ξεπερνώντας το ποιοτικά ή έστω φτάνοντας στα ίδια επίπεδα με αυτό, τότε φαντάζομαι δεν πρέπει να υπάρχουν σοβαρές αντιρρήσεις ότι δεν υπάρχει χειρότερη κωλοδουλειά σε όλη τη μέταλ “πιάτσα” από το να είσαι ο διάδοχος του Operation: Mindcrime, του δίσκου που θεωρείται ευρέως το σημαντικότερο concept album στην ιστορία της μέταλ μουσικής (το περιορίζω εδώ αυτή τη φορά γιατί όπως και να ‘χει my point is made).
Κι όμως, κατά τη γνώμη μου το Empire, παρότι είναι προφανέστατα αρκετές σκάλες κάτω από το OM, θα πρέπει να θεωρείται ένα από τα πιο αξιέπαινα follow-ups σε δίσκο με θρυλικό στάτους σε αυτή τη μουσική, αν όχι για κάποιον άλλο λόγο, επειδή χάρη στην εμπορική επιτυχία του, η οποία ανέβασε τους Ryche σε (σχεδόν) mainstream επίπεδο και τους επέτρεψε για πρώτη φορά να περιοδεύσουν εκτεταμένα ως headliners σε μεγάλα venues, η μπάντα είχε έτσι την ευκαιρία να ολοκληρώσει το όραμά της για το ΟΜ και να το παρουσιάσει στο σύνολό του στο κοινό της.
Είμαι δε πεπεισμένος πλέον ότι δεν επρόκειτο απλώς για μια ευτυχή συγκυρία, “αφού μας έκατσε και πιάσαμε την καλή, ας το εκμεταλλευτούμε παίζοντας live όλο το OM”, αλλά ότι οι Ryche πολύ συνειδητά κινήθηκαν εκείνη την περίοδο σε πιο βατά μουσικά μονοπάτια ακριβώς για να δημιουργήσουν για τους εαυτούς τους αυτή την ευκαιρία. Απ’ αυτή την άποψη το legacy του Empire είναι πολύ πιο πολύτιμο απ’ ό,τι του έχει πιστωθεί ιστορικά. Σκεφτείτε το λίγο - αν δεν υπήρχε Empire, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα είχε καταστεί ποτέ εφικτό να παιχτεί ζωντανά στο σύνολό του το Operation. Αυτό για μένα είναι big deal. Huge deal βασικά. Και μόνο του θα έφτανε για να εξασφαλίσει στο διηνεκές το legacy που έλεγα πριν.
Τα ακόμα καλύτερα νέα είναι ότι η αξία του Empire δεν περιορίζεται στην προαναφερθείσα υπέροχη “υπηρεσία” που πρόσφερε στην μπάντα, στο κοινό της, σε όλο το ιδίωμα του progressive metal σε τελική ανάλυση. Δεν είναι απλά ένα άλμπουμ που περιέχει ορισμένα χιτάκια τα οποία άρεσαν στα κορίτσια και σε αρκετό ακόμα κόσμο που υπό άλλες συνθήκες δεν θα ήξερε καν ποιοι σκατά είναι αυτοί οι Queensryche. Όχι, είναι δισκάρα από μόνο του. Τηρουμένων των αναλογιών φυσικά. Είπαμε, OM δεν είναι. Απ’ την άλλη βέβαια ούτε θα μπορούσε να είναι. Επίσης δεν είναι Promised Land. Το θέμα είναι ότι αν υποθέσουμε πως το OM δεν θα μπορούσε να το ακολουθήσει κάποιο άλμπουμ ανάλογης έντασης (για το καλό της ίδιας της μπάντας βασικά - λογικά θα έχει πάρει το μάτι σας ιστορίες όπως ότι π.χ. ο Tate μπήκε τόσο βαθιά μέσα στο πετσί του ρόλου που ερμήνευσε στο OM και επηρεάστηκε ψυχολογικά τόσο πολύ που χρειάστηκε ψυχοθεραπεία) και απ’ την άλλη πως το Promised Land δεν θα ήταν δυνατό να έχει δημιουργηθεί ως ο συγκεκριμένος δίσκος που είναι αν δεν είχε μεσολαβήσει μια ολόκληρη περίοδος δοκιμασίας για την μπάντα, με το burn-out από την εκτεταμένη περιοδεία, την πίεση από την εμπορική επιτυχία που εμφανώς δεν τους ταίριαζε και όλα τα υπόλοιπα καταγεγραμμένα, τότε το Empire είναι το καλύτερο δυνατό άλμπουμ που θα μπορούσαν να γράψουν εκείνοι οι Ryche, εκείνη την περίοδο. Με όλη τη σημασία των λέξεων αυτών. 10/10. Κι ας μην είναι ακριβώς 10/10 αν το κρίνεις “ξερά”, ξεκομμένο από τις συνθήκες υπό τις οποίες γράφτηκε και ηχογραφήθηκε και το context του στη δισκογραφία της μπάντας.
Βλέπετε, μπορεί η μεγάλη εμπορική επιτυχία του να βασίστηκε κατά πρώτο λόγο στο Silent Lucidity και κατά δεύτερο στις υπόλοιπες μπαλάντες που περιέχει ο δίσκος και δεν είναι και λίγες, κάτι που όταν μιλάμε για μπάντα η οποία γενικά θεωρείται ότι παίζει μέταλ δεν είναι και ό,τι καλύτερο για την έξωθεν καλή μαρτυρία της ή την υστεροφημία της ή όπως θέλετε πείτε το… από την άλλη όμως οι Ryche ειδικά σε αυτό το άλμπουμ δίδαξαν μπαλίτσα για το πώς ενώ είσαι heavy rock/metal μπάντα μπορείς να γράφεις κομμάτια μπαλαντοειδή, πολύ μελωδικά στα όρια του μελοδραματικού αλλά γεμάτα ουσία και ψυχή, που λες θα πέσει φωτιά να με κάψει αν τολμήσω να κάνω λόγο για “ελαφρά” μουσική ή ακόμα πιο σκληρές κατηγορίες που εκτοξεύονται σε τέτοιες περιπτώσεις. Και ΟΚ η προσοχή συνήθως πέφτει στο προαναφερθέν Silent Lucidity, με το πλούσιο ορχηστρικό χαλί του, ή στο καταληκτικό Anybody Listening με τον ανυπέρβλητο λυρισμό του και τη “σχεδόν-OM” ένταση που το συνοδεύει, και σίγουρα όχι άδικα, εγώ όμως θέλω να σταθώ ιδιαίτερα στο υποτιμημένο Della Brown, αυτό το πανέμορφο, ατμοσφαιρικό κομμάτι, σχεδόν jazzy στα vibes του, και με πραγματικά εξαίσια κιθαριστικά θέματα εκεί ανάμεσα στις “σιωπές” του.
Στοιχείο, αυτό το τελευταίο, το οποίο χαρακτηρίζει γενικότερα το Empire. Επειδή δηλαδή ως δίσκος είναι πολύ λιγότερο “τσίτα” από τον προκάτοχό του, που ως γνωστόν είναι overwhelming εμπειρία από τις λίγες, έχει αρκετά περισσότερο χώρο - μουσικό “οξυγόνο” ώστε να μπορούν να αναδειχθούν πολλές όμορφες λεπτομέρειές του. Δεν είναι non-stop κρεσέντο τύπου OM, έχει πολύ περισσότερους κυματισμούς. Και εντάξει, εγώ είμαι της γνώμης ότι το κιθαριστικό δίδυμο των Ryche ήταν ανέκαθεν από τα καλύτερα και πιο ουσιαστικά στην ευρύτερη μέταλ μουσική, παρόλο που ούτε ο DeGarmo ούτε ο Wilton έβγαζαν ποτέ μάτια ή τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που το έκαναν άλλοι σύγχρονοί τους, ας πούμε Malmsteen, Oliva κ.ά. - πάντα όμως το lead παίξιμό τους ήταν καταπληκτικό μέσα στη μελωδικότητά του, εδώ στο Empire ωστόσο ίσως αναδεικνύεται λίγο περισσότερο απ’ ό,τι στους προηγούμενους δίσκους. Πραγματικά τα σόλο τους σ’ αυτόν τον δίσκο είναι ένα κι ένα.
Όσο για τα πιο “δυναμικά” κομμάτια του άλμπουμ, και πάλι, η σύγκριση με τις αντίστοιχες στιγμές του OM - όσο και του Rage for Order βέβαια - δεν είναι μεν ιδιαίτερα ευνοϊκή, ή δίκαιη, κρίνοντάς τα όμως καθαρά ως συνθέσεις είναι όλα, όλα όμως, μια χαρά και παραπάνω. Δεν χρειάζεται να αναφερθώ αναλυτικά, άλλωστε στο δικό του ποστ ο @RiderToUtopia πρακτικά τα ανέφερε όλα, οπότε θα κάνω ειδική μνεία σε ένα απ’ αυτά τα κομμάτια στο οποίο έχω προσωπική αδυναμία και, διασκεδαστικά, ο Rider το χαρακτήρισε από τα λιγότερο αγαπημένα του στον δίσκο, το Hand on Heart, για μένα ένα κομμάτι textbook του πώς γράφεις μέταλ μουσική με σαγηνευτικές μελωδίες και συναίσθημα από δω ίσαμε το Σιάτλ. Και το μοτίβο της μουσικής ουσίας που αναπόφευκτα επιβραβεύεται επεκτείνεται βεβαίως και στο - κλασικά - κεντρικό πρόσωπο της μπάντας, τον Tate, που αν και στο Empire για κάποιο λόγο ακούγεται σαν να έχει μεγαλώσει αρκετά περισσότερα χρόνια από τα δύο που είχαν μεσολαβήσει από το OM, κάτι που ομολογουμένως μου είχε προκαλέσει αμηχανία κατά τις πρώτες ακροάσεις του άλμπουμ, όταν πια έχεις καταφέρει να περάσεις στο “ζουμί” του δίσκου σε κερδίζει ανεπιφύλακτα και λες “είναι αηδόνι ο άνθρωπος, τι να λέμε τώρα”.
Αυτό λοιπόν είναι για μένα το Empire. Ένας δίσκος που επουδενί δεν συγκρίνεται ποιοτικά ούτε με τον προκάτοχο ούτε με τον διάδοχό του, μάλιστα απ’ όσο ξέρω είχε φάει ακόμα και λίγο φτυάρι στην εποχή του (πέρα από την εμπορική επιτυχία του στην οποία ήδη αναφέρθηκα), αλλά ξεπερνάει παλικαρίσια τους σκοπέλους, δικαιώνεται και καταλαμβάνει στη συνείδησή μου τον διόλου ευκαταφρόνητο τίτλο του τέταρτου καλύτερου άλμπουμ των Queensryche.
