Απόψε όταν γύρισα σπίτι, κουρασμένος, έβαλα να παίξει το Operation: Mindcrime. Με έναν περίεργο τρόπο τα αγαπημένα άλμπουμ από τα παλιά, από την εφηβεία μας ακόμα, μοιάζουν λίγο με τους φίλους από το σχολείο ή το πανεπιστήμιο, που κάποτε βλεπόμασταν κάθε μέρα, πηγαίναμε για καφέ, για φαΐ, για ποτά, για σινεμά, για ό,τι θες, αράζαμε και κοιμόμασταν ο ένας στο σπίτι του άλλου και πάει λέγοντας, αλλά όσο μεγαλώνουμε χανόμαστε και οριακά αναρωτιέσαι κάτι μέρες “ρε συ πώς είναι η φάτσα του τάδε ξέρω γω”. Να ας πούμε το OΜ προηγούμενη φορά το είχα ακούσει νωρίτερα σήμερα, το μεσημέρι, και πριν απ’ αυτό το είχα βάλει χμμμμ δεν μπορώ να θυμηθώ ρε γαμώτο αλλά πρέπει να πέρασαν τουλάχιστον πέντε μήνες, μπορεί και έξι. Αχαχούχα.
Κανονικά τώρα αυτό το άλμπουμ δεν χρειαζόταν καν να το βάλω να παίξει ξανά για να γράψω κείμενο γι’ αυτό, άλλωστε αυτό το κείμενο εντάσσεται στην κατηγορία ΑΛΦΑ του παιχνιδιού, και δεν είπα ψέματα, όντως το ξέρω απέξω κι ανακατωτά (θυμάμαι πάντα μέχρι και τη λεπτομέρεια της λεπτομέρειας, π.χ. ότι το κεντρικό ριφ, όχι μισό λεπτό, η κεντρική ΡΙΦΑΡΑ του ομότιτλου στην αρχή τελειώνει σε “καθαρή” νότα, μετά της ρίχνουν λίγο σκοτάδι και γίνεται κάπως “θολή” συγχορδία αλλά προς το τέλος, εκεί στα “…make something of your life boy, let me into your mind…” και δεν συμμαζεύεται, για κάποιον λόγο που μπορεί να είναι σημειολογικός ή μπορεί και όχι, την επαναφέρουν την “καθαρή” νότα στο τέλος του ριφ! Btw δεν ξέρω αν το υποψιαστήκατε αλλά όχι, δεν έχω προχωρημένες γνώσεις μουσικής θεωρίας 
). Δεν είναι δηλαδή ότι έπρεπε να το θυμηθώ το άλμπουμ (bitch please). Τι ήταν τότε;
Δεν ξέρω, μάλλον απλά δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ. Τις προάλλες διαβάζοντας το κείμενο του sevek για τον ίδιο δίσκο έπιασα τον εαυτό μου να χαμογελάει στο σημείο όπου χαρακτηρίζει το ύφος του OM …glam (ΟΚ δεν το είπε ακριβώς έτσι αλλά τέλος πάντων κάπως έτσι το είπε). Δεν έχω ιδέα αν ο αγαπητός συμφορουμίτης ανήκει σε διαφορετική γενιά από μένα ή αν είναι κι αυτός μπάρμπας σαν και του λόγου μου και απλά μεγάλωσε με διαφορετικά πράγματα στο μυαλό του, σίγουρα πάντως από κόσμο που τσεκαρισμένα είναι ίδιας γενιάς με μένα ποτέ δεν άκουσα τέτοια σύνδεση, ειδικά για το OM. Ούτε μένα βέβαια μου πέρασε ποτέ από το μυαλό κάτι τέτοιο. Αλλά ντάξει, πού ξέρεις, μπορεί εμείς στραβά να αρμενίζουμε και να έπρεπε να έρθει κάποιος να ισιώσει τον γυαλό που δεν ήταν στραβός, άλλωστε υπάρχουν και προηγούμενα. Π.χ. πάντα είχα στο μυαλό μου ότι οι πρωτοπόροι του progressive metal (όχι μόνοι τους βέβαια αλλά ναι) ήταν ακριβώς τούτοι δω οι κύριοι, οι Queensryche, αλλά μια φορά έβλεπα ένα βίντεο για την ιστορία του prog metal και έλεγε ότι το σημείο εκκίνησης του ήχου είναι οι Rush. Wtf, ποιος το σκέφτηκε αυτό το πράγμα μωρέ, οι Rush παίζουν progressive rock, όλοι το ξέρουν αυτό. Μετά βέβαια το σκέφτηκα λίγο, έφερα στο μυαλό μου και κάποια πολύ χαρακτηριστικά κομμάτια των Καναδών και είπα …χμ. ΟΚ δεν είναι και τελείως άκυρο εδώ που τα λέμε. Μπορεί όντως να θεωρηθεί ότι οι Rush ήταν εκείνοι που δημιούργησαν το blueprint γι’ αυτό που αργότερα εξελίχθηκε στο progressive metal, οπότε το ακούω.
I digress though (except I don’t, not really). Κάτσε να δούμε και σ’ αυτή την περίπτωση, μπας και. Ναι ΟΚ όχι δεν ισχύει, progressive metal είναι παιδιά. Μπορεί οι Rush να τους πρόλαβαν τελικά όπως λένε κάτι “επαγγελματίες” από τον Καναδά αλλά και οι Σιατλιώτες το πιάσανε το νήμα, και όχι μόνο δηλαδή, του δώσανε και κατάλαβε. Απλά δεν ήταν φάση βιρτουόζοι ας πούμε, μια χαρά τα ξέρανε βέβαια να τα παίζουν τα όργανά τους αλλά όπως σωστά ειπώθηκε η λογική τους ήταν πιο πολύ προς Floyd, πάνω απ’ όλα η σύνθεση κι έτσι, και ΟΚ θα το ακούσεις κι από μας εδώ κι εκεί το “ανορθόδοξο” time signature αλλά σε αντίθεση με πολλούς άλλους δεν είναι αυτοσκοπός, χρησιμοποιείται απλά ως εργαλείο για να προσθέσει στο κομμάτι ένταση ή ταραχή ή να κάνει με κάποιον τρόπο disruption στα μέχρι τότε μουσικά τεκταινόμενα, whatever, δεν ξέρω, οι Ryche έτσι ήτανε, επέλεγαν το διαφορετικό. Όπως ας πούμε δυο χρόνια πριν, ενώ είχαν βγάλει το Warning και ήδη τους έπαιρνε πίπες όλο το μεταλλικό σύμπαν, “ιδού οι καινούργιοι Maiden” και τέτοια, they flipped the script και έβγαλαν έναν δίσκο που δεν μπορούσε να καταλάβει άνθρωπος.
Έτσι και το '88 λένε, μάγκες, το παίρνουμε αλλιώς πάλι. Θα ελαττώσουμε τα πολύ “έξαλλα” στοιχεία, βασικά όλες αυτές τις λαμαρινιές που κάνανε τους μαλλιάδες να ανατριχιάσουν σύγκορμοι, θα γράψουμε και πιο πιασάρικα ρεφρέν και μελωδίες (τι σόι γκλαμ μπάντα είμαστε άλλωστε, χοχο) και πάνω σε όλο αυτό τι θα βάλουμε; Μια σειρά ιστορίες για ζόρικα γκομενάκια, ξίδια, τσαμπουκάδες στα στενά και ίσως κάναν μεσαιωνικό θρύλο. Psyyyyych. Εννοείται ότι θα βάλουμε μια ιστορία για ένα πρεζάκι που μπλέκει με τη 17 Νοέμβρη και στο τέλος τον μπουζουριάζουνε. Α και σε όλο το στόρι υπάρχει μία μόνο γκόμενα, η οποία είναι και καλόγρια of all things. Πριν βέβαια ήταν πόρνη. Τέλος πάντων. Και μην ανησυχείτε μπορεί κάποια στιγμή ο Dr. X-όπουλος να μπει φυλακή και να σαπίσει εκεί για καμιά εικοσιπενταριά χρόνια και κάποια στιγμή να πούνε, εντάξει μωρέ ας τον αφήσουμε να φύγει, ένα γεροντάκι είναι, αλλά μέσα σε λίγες μέρες με μια ανακοίνωση από Ουάσιγκτον τον πούλο κύριε Γιωτέξ, άκυρη η αποφυλάκιση. Topical humor.
Τώρα έφτασα βέβαια σε καυτό θέμα που ταλανίζει και διχάζει (well not really) όπως φάνηκε και πριν λίγα χρόνια σε ένα άλλο παιχνίδι. Τι είναι μωρέ τούτοι δω οι Ryche; Με μας είναι ή με τους αλλοινοί; Είναι οι Βελουχιώτηδες των βορειοδυτικών ΗΠΑ ή τίποτα Τζήμεροι με cautionary tales για ΕΑΜοβούλγαρους που έτσι και μπλέξουν τα παιδιά μας (εντάξει όχι ο εν προκειμένω, αυτός ένας ναρκομανής loser ήταν οπότε fuck him) τον ήπιανε και πάει η καημενούλα η ζωούλα τους; Ρε σεις, τι να πω, εγώ ακόμα και στα 16-17 μου πότε ήταν που πρωτοβούτηξα στο ΟM στην απορία ήμουν. Αρχικά μας τα λένε έτσι, μετά μας τα γυρνάνε και μας τα λένε γιουβέτσι. Ή μήπως όχι; Ας πούμε, και διορθώστε με αν κάνω λάθος, ο κακομοίρης ο Νίκι ποτέ δεν φτάνει σε κάποιο σημείο όπου ξεσπάει με κάνα “ε γαμώ την επανάστασή τους όμως ε, με γαμήσανε, καπιταλισμός μέχρι να πλακώσει η Queen of the Reich και να τα διαλύσει όλα λέμε”. Άρα, υπόθεση τώρα, μήπως οι Ryche τα ψιλοπιστεύουν αυτά που λένε στην αρχή; Και απλά λένε μετά, όμως μην μπλέξουμε ρε παιδιά με τίποτα αδίστακτους δόκτωρες που θα μας κάνουν μαριονέτες τους; Ακόμα και όταν το vibe του δίσκου φεύγει από τις αγκιτάτσιες των Speak και των Spreading the Disease και αρχίζει να πηγαίνει στο πιο προσωπικό το πράγμα, κάποιες λεπτομέρειες αφαιρούν από το όλο αφήγημα τη βεβαιότητα του “όχι ΑΥΤΟ θέλουν να πουν”. Προσέξτε ας πούμε εκεί που πάνε εναλλάξ από το “My mission saved the world” στο “My mission changed the world”. Και εντάξει δεν θα σας παραμυθιάσω τώρα ότι στην Γ’ Λυκείου καθόμουνα και σκεφτόμουν τέτοια πράγματα, πολύυυυ αργότερα μου δημιουργήθηκαν σχετικοί προβληματισμοί. Αλλά η ουσία δεν αλλάζει - κάτι παίζει εδώ. Πώς το βλέπετε; Είναι απλά μια εναλλαγή λέξεων χωρίς ιδιαίτερη σημασία; Ή μήπως παίζουν και λίγο με την 100% υπαρκτή - αν το σκεφτείτε - διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στο να αλλάξεις τον κόσμο και στο να τον “σώσεις”, δηλαδή να τον εμποδίσεις από το να αλλάξει;
Αμ-φι-ση-μί-α.
Τέλος πάντων, για να μην τα πολυλογώ για το “ιδεολογικό” κομμάτι του ΟΜ, θέλει απλά να κρατάς πισινή θαρρώ εγώ. Ούτε επαναστάτες ακριβώς ήταν ποτέ οι Ryche, ούτε όμως και βδελυροί αντεπαναστάτες. Τι ήτανε; Να σας πω. Απλά μια μπάντα που έκανε τα δικά της. Δεν είχαν μόνο την τύχη να περιλαμβάνουν στις γραμμές τους έναν από τους δέκα (στη χειρότερη τώρα ε) τραγουδιστές που τριφτήκανε ποτέ με το μέταλ, συν τουλάχιστον άλλον έναν χαρισματικό σε generational επίπεδο τραγουδοποιό. Είχαν και την ανησυχία - τουλάχιστον τότε, στα χρυσά τα χρόνια - να θέλουν και να προσπαθούν μονίμως να δοκιμάσουν κάτι καινούργιο ή τέλος πάντων έξω από τα συνηθισμένα, να σε βγάλουν από την comfort zone σου, να κάνουν το καθετί ενδιαφέρον μέσα στο πλαίσιο του ήχου όπου κινούνταν κάθε φορά. And boy did they do just that. Mission και Suite Sister Mary δεν έγραψε άλλος στα 80s. Βασικά ούτε τις επόμενες δεκαετίες. Λέω μόνο αυτά τα δύο για να έχει τούτο δω το κείμενο μια επίφαση μουσικοκριτικής στο περίπου, “αξιολογούμε ψύχραιμα και μετρημένα έναν δίσκο που βγήκε το 1988”. Μη γράψουμε “είναι το OPERATION: MINDCRIME γαμώ το στανιό σας, κάθε νότα από την πρώτη μέχρι την τελευταία είναι θεϊκό δώρο στην ανθρωπότητα”. Μη μας πούνε και τίποτα ραϊχοφανμπόηδες. Που είμαστε βέβαια. Τούτων δω των Queensryche, των proper. Πριν επέλθει η αποκαθήλωση.
Αυτά από μένα για το κορυφαίο άλμπουμ της δεκαετίας του ‘80 και ένα από τα 4-5 κορυφαία όλων των εποχών. Τώρα περιμένω το φτυάρι του martian, μπας και διασκεδάσουμε λίγο επιτέλους σ’ αυτό το θρεντ.
