Πόσο ακόμα να αναλύσουμε νέβερμορ εδώ μέσα
Σωστά, ας αναλύσουμε Όπεθ που είναι πιο ομπσκιούρ, δεν έχει αναλυθεί το έργο τους μέχρι τελικής πτώσης
Θα γράψω και για Όπεθ ε, έτερον εκάτερον
Δεν διαφωνώ κάπου εκτός απ’ το ότι προσωπικά δεν θα χαραμίσω μισή λέξη για όπεθ.
1 Like
Ούτε για Σοντομ, ως τώρα 
Αστειεύομαι, ο καθενας όσο μπορεί
1 Like
Δεν θεωρώ ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα για έτερες ψήφους, άρα, πάμε δίπολο:
- Opeth
- Primordial
0 voters
Για να μη μας τη λέει ο @RiderToUtopia
Ξεκινώντας από το γενικό, για να καταλήξω στα ειδικά, να πω ότι το thrash ως υποείδος του metal, ποτέ δε με τράβηξε ιδιαίτερα στην ολότητά του. Προφανώς υπάρχουν εξαιρέσεις (λ.χ. SLAYER) αλλά σε γενικές γραμμές για να με πιάσει ένας thrash metal δίσκος θα πρέπει να έχει κάτι από σκοτάδια, σατανίλα, πριμιτιβισμό, ενδεχομένως τεχνο-βιομηχανίλα κλπ κλπ. Ως εκ τούτου η επαφή μου με τους SODOM, τους όποιους σέβομαι απεριόριστα και έχω περάσει φίνα σε λάιβ τους, συνολικά δεν είναι και πολύ μεγάλη και αφορά προφανώς στα μυθικά 80s συν τα “Til Death…” , “Genesis XIX” και “M-16” συν το “Tapping…” το οποίο πρωτάκουσα τώρα στα πλαίσια του σχετικού «παιχνιδιού».
Πάμε τώρα και στα ειδικά, με κατηγορία (Β) γι’αρχή,
[1997] “Til Death Do Us Unite”
Το “Til Death Do Us Unite” έπεσε στην κατοχή μου περίπου συγκυριακά καθώς περιεχόταν σε ένα πακέτο δίσκων second-hand που αγόρασα κάποτε σε εξαιρετικά χαμηλές τιμές. «Άντε να δούμε τι λέει» είπα από μέσα μου και η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν καθόλου άσχημο -ακόμα και το φαινομενικά κακόγουστο εξώφυλλο έχει το ενδιαφέρον του.
Το βαρβάτο μπάσιμο με το “Frozen Screams” είναι ό,τι πρέπει, το “Fuck the Police” αποπνέει τον θυμό που υπόσχεται ο τίτλος, το “Polytoximaniac” καλεί σε good, friendly, violent fun. Βεβαίως η μεγάλη κορυφή έρχεται με το ομώνυμο κομμάτι, βαρύ και ασήκωτο mid-tempo στα όρια του έρποντος ενίοτε, ενώ ανέλπιστα στιβαρό είναι και το γερμανόφωνο “Schwerter zu Pflugscharen” -συνήθως τις φοβάμαι αυτές τις απόπειρες ότι θα είναι μεθυσμένες από μπύρα κακοφωνίες.
Ως εδώ καλά, αλλά… τα μειονεκτήματα του “TDDUU” είναι περίπου συνυφασμένα με την εποχή που κυκλοφορήσε. Ήτοι, main μέσο είναι το CD αρά να το γεμίσουμε όσο γίνεται με μουσική με αποτέλεσμα 15 κομμάτια, ορισμένα εκ των οποίων αχρείαστα, να απλώνονται σε 50 λεπτά. Δεύτερο «πρόβλημα», συναφές με το πρώτο, ζούμε στην εποχή του alternative/nu/groove metal, η επιρροή του οποίου σε διάφορα σημεία του δίσκου είναι εμφανής (βλ. “Wander in the Valley”). Δεν είναι ότι με ενοχλούν τα σημεία per se, θα έλεγα μάλιστα ότι οι SODOM τα εισάγουν με ανέλπιστα «σωστό» τρόπο, αλλά σε συνδυασμό με τη διάρκεια η ροή σε μένα τουλάχιστον χαλάει αρκετά -λίγο κλασικοί SODOM, λίγο 90s groove, λίγο ροκενρολάδικο ξεκάβλωμα κ.ο.κ.
All in all, μια χαρά πάντως, είχα πάρα πολλά χρόνια να το βάλω, και στη γενική σούμα πέρασα πολύ καλά.
[2020] “Genesis XIX”
Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα θα άκουγα τον 16o δίσκο μιας thrash όσο κι αν αυτή έχει μεσουρανήσει κάποτε, ωστόσο άτομα που σέβομαι την άποψή τους με παρακίνησαν αρκετά εκείνη την εποχή ώστε να το πράξω. Και εδώ που τα λέμε καλά έκαναν…
Μάλλον δεν συμμερίζομαι τον τόσο μεγάλο ενθουσιασμό που αντιλαμβάνομαι ότι προξένησε σε αρκετό κόσμο το “Genesis XIX”, απ’ την άλλη όμως δεν μπορώ και να μην παραδεχτώ ότι έχει παραπάνω από αρκετά σημεία που οδηγούν σε αυτόματο κούνημα του σβέρκου. Ειδικά κάτι δυναμίτες τύπου “Euthanasia” και “Dehumanized” και κάτι mid tempo «επικινδυνότητες» σαν τα “Nicht Mehr…” και “Occult Perpetrator” (ειδικά αυτό) θα μπορούσαν να έχουν θέση εύκολα στους κλασικούς τους δίσκους.
Απ’ τα άλλη τα μάλλον τραβηγμένα επτάλεπτα του ομώνυμου και του “Harpooneer” αφαιρούν κάτι απ’ την συνολική εμπειρία, δε νομίζω ότι είναι κάτι που τους πάει ιδιαίτερα. Το “Waldo & Pigpen” κάτι πάει να κάνει, αλλά να πω την αμαρτία μου με τέτοιο όνομα σκέφτομαι άμεσα κάτι μεταξύ Jordan and Pippen ή ένα υποθετικό δίδυμο κωμικών καρτούν, εεε είναι αυτό τίτλος τραγουδιού τώρα; ναι ξέρω για το Βιετνάμ είναι, don’t care!
Σε κάθε περίπτωση, το κλείσιμο του δίσκου με “Indoctrination” (αρχοντική μπασογέφυρα και ακόλουθο σολάρισμα) και “Friendly Fire” που παντρεύει τη Γερμανία με SLAYER εποχής “Divine Intervention” και “God Hates Us All” αποζημιώνει και με το παραπάνω.
8 Likes
Είσ’ ωραίος και μετράς.
Και τώρα κάνε το χρέος σου. Πάτα το σωστό κουμπί.
Μην ξεχνάς τους στίχους που σε αγκάλιασαν, σε ασπάστηκαν και σε συνοδεύουν μέχρι και σήμερα:
"It is not enough to kindle the fire
One must be the fire".
1 Like
Το πάτησα για λόγους αρχής
1 Like
Μπορείς ακόμη να κάνεις τη σωστή επιλογή. Δε θα κάνεις πίσω, μην το αντιμετωπίζεις έτσι.
Δες το ως πρόοδο στις αποφάσεις σου. Εμείς σε στηρίζουμε.
Τον φίλοright-wing ούτε σε πολλ στο ροκινγκ δεν θα τον ψηφίσω. ← ξεκάθαρη πρόοδος στις αποφάσεις μου.
Απορώ με τον @GRACCHUS_BABEUF
Δεν τον θεωρώ τέτοιον γενικά, έχω ακούσει διάφορα ανά τα χρόνια αλλά ισχυρές αποδείξεις δεν έχω δει
Είναι λίγο πατριώτης παραπάνω, ίσως εθνικιστής, με την αρχική έννοια που είχε η λέξη αυτή κατά τη Γαλλική Επανάσταση δηλαδή ότι αγαπάω την πατρίδα μου γιατί είναι μοναδική, ξεχωριστή και ισότιμη με τις υπόλοιπες.
Δεν είναι ανησυχητικό αυτό για εμένα πάντως.
1 Like
Η΄ περιμενουμε και αλλο?Ας μην το κουράζουμε, λοιπόν:
Αποφασίζει ο @RiderToUtopia τη διανομή βάσει του ενδιαφέροντος παρακάτω και προτείνω (ό,τι πει ο Παργαλάτσος, βέβαια) να πάμε με θερινούς ρυθμούς αναφορικά με την προθεσμία, τύπου 31/08 ή ακόμη και 06/09.
Κατηγορία Α - Τον ξέρω απ’ έξω κι ανακατωτά, τον τραγουδάω και στον ύπνο μου
- Imrama (1995)
- A Journey’s End (1998)
- Spirit the Earth Aflame (2000)
- Storm Before Calm (2002)
- The Gathering Wilderness (2005)
- To the Nameless Dead (2007)
- Redemption at the Puritan’s Hand (2011)
- Where Greater Men Have Fallen (2014)
- Exile Amongst the Ruins (2018)
- How It Ends (2023)
0 voters
Κατηγορία Β - Τον έχω ακούσει τον δίσκο λίγο έως πολύ, αλλά είτε πάει καιρός, είτε νιώθω πως μου λείπουν πραγματάκια
- Imrama (1995)
- A Journey’s End (1998)
- Spirit the Earth Aflame (2000)
- Storm Before Calm (2002)
- The Gathering Wilderness (2005)
- To the Nameless Dead (2007)
- Redemption at the Puritan’s Hand (2011)
- Where Greater Men Have Fallen (2014)
- Exile Amongst the Ruins (2018)
- How It Ends (2023)
0 voters
Κατηγορία Γ – Ξέρω ελάχιστα πράγματα για τον δίσκο ή δεν τον έχω ακούσει καθόλου
- Imrama (1995)
- A Journey’s End (1998)
- Spirit the Earth Aflame (2000)
- Storm Before Calm (2002)
- The Gathering Wilderness (2005)
- To the Nameless Dead (2007)
- Redemption at the Puritan’s Hand (2011)
- Where Greater Men Have Fallen (2014)
- Exile Amongst the Ruins (2018)
- How It Ends (2023)
0 voters
Για την προθεσμια οτι θελετε, θα ελεγα ας δουμε πρωτα την συμμετοχη και την κατανομη και αποφασιζουμε.
Για εμενα θα ειναι σχετικα ευκολο, αφου δεν εχω (Γ) εδω, και θα λειπω σε διακοπες μια βδομαδα μονο, αλλα καποιος μπορει να εχει λιγοτερο χρονο/ περισσοτερα Γ ή πιο μεγαλες διακοπες (!)
Κατηγορία (Γ):
[1992] “Tapping the Vein”
Το λοιπόν, όπως είπαμε με 90s SODOM πλην “TDDUU” καμία επαφή μέχρι να μας φτιάξει το παιχνιδάκι ο @The_Black_League. Δεν ξέρω γιατί διάλεξα το “Tapping the Vein”, μάλλον επειδή έχω μια σχέση αγάπης/μίσους με μπλε εξώφυλλα, αλλά σε κάθε περίπτωση τι γαμημένος πανικός είναι αυτός που ξεχύθηκε απ’ τα ηχεία 
SODOM gone death metal η φάση; Μ’ αρέσει! Τουλάχιστον όσο μιλάμε για την πρώτη πλευρά που ξεκινάει με το λυσσαλέο “Body Parts”, συνεχίζει με το λυσσαλεότερο “Skinned Alive” που οριακά βρίσκει θέση σε άλμπουμ των BLASPHEMY, κάνει ένα ωραιότατο διάλειμμα με το απαραίτητο mid-tempo “One Step Over the Live” για να καταλήξει στο μυθικό νεκρομέταλλο του “The Crippler”. Δώσε πόνο κύριε Andy Brings (όνομα εφάμιλλο του Lio Getz -έπρεπε να το πω).
“Δυστυχώς” η δεύτερη πλευρά ξεκινάει με το αντιπαθέστατo “Wachturm” και παρότι στρώνει κάπως με το ομώνυμο, σίγουρα δεν φτάνει τη μανία των πρώτων έξι κομματιών. Βεβαίως όλα αυτά μέχρι να φτάσουμε στο κλείσιμο -το “Reincarnation” μπορούμε να πούμε ότι είναι το δικό τους “Seasons in the Abyss” και μάλλον ακούγεται και πιο νοσηρό αν με ρωτάτε.
Κοίτα να δεις, τώρα έχω περιέργεια να ακούσω και τα υπόλοιπα 90s του θείου Τομ…
9 Likes
EDIT: Και για να μη φαίνεται ότι γαμάω την κουβέντα απλά post-άροντας GIFs, μού φαίνεται απλά περίεργο που λες ότι δεν έχεις δει κάποια ισχυρή απόδειξη για την (τουλάχιστον) αμφιλεγόμενη και αντιδραστική κοσμοθεωρία του Nemtheanga που αντανακλάται και στους στίχους του (και συχνά-πυκνά την εκφράζει και δημόσια, κάνοντάς την έτσι αναπόσπαστο κομμάτι του “Primordial concept”). Είμαι με τον Sevek σε αυτό, γούσταρα μανιωδώς την μπάντα, ταξίδεψα χιλιόμετρα για να τη δω live, αλλά κάπου είπα ένα “όπα” κι από τότε μακριά κι αγαπημένοι και με μια αμηχανία όποτε τυχαίνει να μπουν τυχαία (ή και όχι) στο στερεοφωνικό. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν τα γράφω για να ξεκινήσω κάποιο flame, απλά με πραγματική απορία σε ρώτησα, γιατί νομίζω ότι είναι μία από τις αρκετά γνωστές περιπτώσεις που δεν χρειάζονται και ΤΟΣΟ ψάξιμο για να βρει κανείς πού στέκεται ο τύπος ή πώς ακριβώς εννοεί την έννοια του έθνους όταν τη χρησιμοποιεί στους στίχους του. Λίγο αφελή βρίσκω την ερμηνεία του 38άρη, δηλαδή, είναι σαν να μην έχουμε πάρει χαμπάρι τα άλματα που έχει καταφέρει ο ακροδεξιός/εθνικιστικός λόγος από τις αρχές του 20ου αιώνα και να νομίζουμε ότι για να ονοματίσουμε κάποιο έτσι πρέπει να μιλάει με όρους αίματος, φυλής, κρεματορίων κλπ.
Leper, το ξέρεις ότι δεν κωλώνω να χωθώ σε ιδεολογικοπολιτικό σεντονιακό μαδομούνι όταν μου πετάς το γάντι, έχει γίνει ουκ ολίγες φορές την τελευταία 15ετία+. Απλά με έχεις πετύχει τώρα σε φάση που δεν έχω όρεξη για εκτεταμένη συζήτηση. Οπότε θα σου ζητήσω απλά να μου πεις πού στηρίζεις τον ισχυρισμό ότι ο Νεμτεάνγκα είναι συγκεκριμένα ακροδεξιός. Δηλαδή όχι γενικά κι αόριστα με έναν ξεπερασμένο εθνορομαντισμό (που άλλωστε χαρακτηρίζει και πλευρές του έργου του Quorthon π.χ.) αλλά με αυτό που λες, σύγχρονα άλματα στον ακροδεξιό λόγο. Κι εγώ το αξιολογώ μετά. Είναι πιθανό να έχουμε διαφορετικό βαθμό ανοχής σε κάποια πράγματα, εγώ ας πούμε βάζω κόκκινη γραμμή κάπου στα μέσα προς τέλη των 1920s, για να το θέσω ιστορικά, εσύ μπορεί να είσαι πιο αυστηρός.
Σόρι που διακόπτω.
[1985] “In the Sign of Evil”
[1986] “Obscured by Cruelty”
Το τι χρωστάει το blackmetal στο “In the Sign of Evil” είναι ανυπολόγιστης αξίας. Δεν είναι τυχαίο που το εξώφυλλο κοσμούσε το υπόγειο του Helvete και τα μόλις κάτι-λιγότερο-από-είκοσι λεπτά του, είναι το Κακό συμπυκνωμένο σε νότες. Τόσο συμπυκνωμένο, εσωτερικό και απόλυτο που μάλλον δεν μπορούσαν να το συνεχίσουν και στο ντεμπούτο full-length.
Για την ακρίβεια, αν το παρατηρήσουμε πιο σωστά, το “Deathlike Silence” (μα τι μας θυμίζει;) μοιάζει να ανήκει τόσο στο EP (αν είχε έναν πιο σπηλαιακό ήχο) και ταυτόχρονα και στο full-length και από εκεί και πέρα το “Obsessed by Cruelty” εκρήγνυται κατά κάποιον τρόπο -ένα outbreak of evil θα έλεγε κανείς! Η punk αυθάδεια (εκφραζόμενη κυρίως από τα ότι να ναι τύμπανα του Witchammer) είναι διάχυτη, εδώ το κακό είναι σε διονυσιακή κατάσταση και αποζητά μαινάδες και σάτυρους.
Παράλληλα είναι σαφέστατα ξεκάθαρα πιο χεβιμεταλλάδικο, τα riffs είναι πιο πρίμα και τα κάτι-σαν-σόλο δίνουν και παίρνουν. Κομμάτια όπως το “Equinox” μοιάζει να φτιάχτηκαν για σαμπαθικούς κύκλους γύρω από φωτιές στην ύπαιθρο και η motorhead-ίλα, που είναι προφανώς η κινητήρια δύναμή τους, μετατρέπεται από αστική αντίδραση στο επι γής κατεστημένο σε διαβολικό ύψωμα του μεσαίου δακτύλου προς τα επουράνια.
Ηφαιστειογενείς Πόρνες καταλύουν τα ήθη, τα Σόδομα και τα Γόμορρα θα καούν (και θα αναγεννηθούν) και κάπου μέσα σε όλα αυτά στέκει ως βράχος το εκπλητικό ομώνυμο κομμάτι που περνάει απ’ όλα τα tempo, θέλοντας απλώσει όλα τα τότε όπλα των Γερμανών στο τραπέζι.
Πραγματικά μοναδική περίπτωση αυτό το combo κυκλοφοριών των SODOM της εποχής εκείνης. Καταλαβαίνω εύκολα γιατί από το “Persecution Mania” και μετά είναι που καταξιώνονται στη συνείδηση του κοινού, αλλά για όσ@ συντονίζονται στα vibes, είτε τα εσωστρφή του “In the Sign…” είτε τα εκστατικά του “Obssesed…” η πύλη για ένα παράλληλο, ζοφερό σύμπαν είναι ορθάνοιχτη.
Μπορείτε να συνεχίσετε,προτείνω να ακούσετε και τα 300κάτι επεισόδια του agitators anonymous podcast για πλήρη τεκμηρίωση απόψεων.
9 Likes