Ναι, φεστιβάλ του Χάμμερ ήταν το 2003, με χεντλάινερς SEPTIC FLESH και PRIMORDIAL special guest στις πρώτες εν Ελλάδι εμφανίσεις τους (το σέτλιστ.φμ αναφέρει κάτι και για Πάτρα, δεν το θυμάμαι αλλα δεν το αμφισβητώ).
Την μεθεπόμενη χρονιά τον Σεπτέμβρη ήρθαν για την πρώτη χεντλάιν εμφάνιση στο An, με σαπόρτ MOURNING BELOVETH και VARATHRON τη μέρα του “ποιος; ποιος; βάλτο αγόρι μου! το 'βαλεεε!” το οποίο και παρακολουθούσαμε με κομμένη την ανάσα δίπλα, στα 2 Περιστέρια.
Στο οποίο Hammerfest, σύμφωνα με το live review του επόμενου τεύχους, κάποια στιγμή στο soundcheck τους οι Primordial έπαιξαν και (λίγο από) το SECRET OF STEEL, γεγονός που έδωσε στον Χάκο αφορμή να αρχίσει να λέει διάφορα που είμαι σίγουρος ότι θα τριγκάρανε τον @ChrisP 
Όχι μωρέ, Χάκος είναι, δεν έχω απαιτήσεις.
THE GATHERING WILDERNESS (2005)
Η μονότονη όσο και επιβλητική εισαγωγή του δίσκου με το The Golden Spiral δεν θα μπορούσε να είναι ιδανικότερη. Σαν μια προειδοποίηση για το κακό που πλησιάζει. Σαν ένα πωλητή αλεξικέραυνων που καταφτανει σε μια μικρή πόλη πριν ξεσπάσει η μεγάλη καταιγίδα. Σαν το μανιασμένο άλογο που σέρνει το κάρο με το ηλικιωμένο αφεντικό του μέσα σε ένα ομιχλώδες άγριο και αποκαλυπτικό τοπίο. Και οι θεοί απόντες. Αλλά τι προσπαθώ να κάνω ο αφελής. Δεν θα μπορούσα επουδενί να περιγράψω την ατμόσφαιρα που φτιάχνει αυτό το κομμάτι στα πλαίσια του άλμπουμ…
Το ομότιτλο Τhe Gathering Wilderness που ακολουθεί είναι απλά αριστούργημα. Ακουστική folk εισαγωγή, μελωδικά ριφ , ιδιοφυές σχεδόν τζαζ παίξιμο στα ντραμς που μου έφερε στο νου τον Bill Ward, αδιανόητη ερμηνεία από τον Αlan. Kαι απίστευτοι στίχοι,πλήθος ατάκες που μετά από χρόνια μένουν σφηνωμένες στο μυαλό :
You say you know me/ I’m the poison in your veins
There is a darkness here/ It speaks to me in tongues
I’ve built my tower of song ( ξεκάθαρη αναφορά εδώ στον Leonard Coen ) /With words as bitter splintered bone
Το Τhe Song of The Tomb συνεχίζει σαν μια απελπισμένη αλλά και περήφανη εφόρμηση στο σκοτάδι, ενώ το Εnd of All Times είναι ένα συγκλονιστικό επικό μηδενιστικό μανιφεστο που όταν τελειώνει σε αφήνει ξέπνοο και πνευματικά αποστραγγισμένο.
Φυσικά το The Coffin Ships που ακολουθεί είναι το magnum opus τους, το Ace of Spades της μπάντας όπως είπε και ο Αverill αστειευόμενος. Το αντίστοιχο του The Cry of Mankind των My Dying Bride θα έλεγα εγώ χωρίς καθόλου χιούμορ. Σκέτη ανατριχίλα από το πρώτο εώς το τελευταίο δευτερόλεπτο.
Tα δύο τελευταία τραγούδια του δίσκου καταφέρνουν να μην χάσουν τίποτα από το momentum που έχτισαν τα προηγούμενα και ειδικά το Coffin…To Tragedy’s Βirth ανεβάζει τις ταχύτητες και αποτελεί ίσως την πιο επιθετική στιγμή του δίσκου και ταυτόχρονα έχει ένα εντυπωσιακό σχεδόν post rock μεσαίο τμήμα πριν ολοκληρωθεί με τον ίδιο φρενήρη ρυθμό που ξεκίνησε.
To φινάλε με το βραδύκαυστο doomy Cities Carved in Stone αποτελεί την λιγότερο "μαύρη"στιγμή του δίσκου, το κομμάτι σε αφήνει να πάρεις ανάσες μετά το ψυχικό ολοκαύτωμα που έχει προηγηθεί. Αφήνει ωστόσο μια κάπως πικρή αισθηση για το αναπόφευκτο της ανθρώπινης ύπαρξης.
Σίγουρα το Τhe Gathering Wilderness συνεχίζει να αποτελεί το αγαπημένο μου Primordial άλμπουμ, αυτό δεν έχει αλλάξει ακόμη. Χαίρομαι πραγματικά που μετά από αρκετό καιρό το ξαναέζησα.
Τελειώνει ο Αύγουστος, ας μαζεύουμε τις… υποχρεώσεις μας γι’ αυτό τον μήνα! Πάμε λοιπόν:
Where Greater Men Have Fallen (2014) (B)
Το Where Greater Men Have Fallen ήρθε τρία χρόνια μετά το προηγούμενο του, ένα εύλογο χρονικό διάστημα, ειδικά αν συνυπολογίσουμε τις “εξωσχολικές” δραστηριότητες του Alan με τους διάφορους Twilight of the Gods και Dread Sovereign. Ποιες όμως μπορεί να είναι οι εύλογες απαιτήσεις από τον όγδοο δίσκο ενός συγκροτήματος που έχει ήδη βιώσει την καλλιτεχνική του ακμή και διακονεί ένα στυλ που δεν φημίζεται για τις τολμηρές… παρεκκλίσεις του, πέρα από το να διατηρεί τα κεκτημένα βρίσκοντας τρόπους να αναζωογονήσει την έμπνευση του, βαδίζοντας σχεδόν αναπόφευκτα σε οικεία “μονοπάτια”;
Το σπουδαίο ομότιτλο κομμάτι αποδεικνύεται ιδανικό εναρκτήριο και επιτυγχάνει ακριβώς αυτό, όντας πιστό στο ύφος των τριών προηγούμενων album. Στη συνέχεια βέβαια ανακαλύπτουμε ότι εδώ οι Primordial, εκτός του επικού στοιχείου, επένδυσαν περαιτέρω στη βαρύτητα, αυτό το doom που αποπνέει κατήφεια και θριαμβεύει στο Babel’s Tower ή το Sabbath-ικό riff του Ghosts of the Charnel House, χωρίς να λείπουν οι aggressive στιγμές όπως το, κατάφορτο με blast beats, The Seed of Tyrants (αλίμονο στον… traitor που κατακεραυνώνει ο “Nemtheanga” στην έναρξη!) και το The Alchemist’s Head. Παρούσες πάντα και οι κέλτικες επιρροές, όπως στο Born to Night του οποίου το βασικό riff… αγαπάει πολύ το Róisín Dubh και φυσικά στο κορυφαίο όλων, ανυπέρβλητο ακροτελεύτιο, Wield Lightning to Split the Sun!
Εννοείται ότι και εδώ o Averill έχει τον κεντρικό ρόλο ερμηνεύοντας με ανυπόκριτο πάθος και μεταδίδοντας την ένταση των, για άλλη μια φορά περίτεχνα σμιλεμένων, στίχων του, παρότι οι κιθαρίστες απειλούν προς στιγμήν να κλέψουν την παράσταση όταν επιδίδονται σε μελωδικά leads όπως στο solo του Babel’s Tower!
Το Where Greater Men Have Fallen έγινε δικαίως δεκτό με ενθουσιασμό αφού κατέδειξε ότι οι Primordial είχαν ακόμη πολλά και ενδιαφέροντα να πουν, όσο κι αν οι εκφραστικοί τους τρόποι είχαν εμφανώς παγιωθεί.
Συγχωρήστε μου τον πρόλογο…
Τους PRIMORDIAL τους έμαθα επί εποχών “Gods to the Godless” και τους ερωτεύτηκα παράφορα με το “Storm…” το οποίο ακόμα και σήμερα στο δικό μου μουσικό σύμπαν παραμένει ένα αψεγάδιαστο, υπερβατικό δημιούργημα. Πολύ σύντομα όλη η πρώτη τετράδα δίσκων (3+1, αλλά περισσότερα γι’ αυτό στο επόμενο κείμενο) με το παγανιστικό/πολεμικό feeling έγινε μόνιμη συντροφιά και ενίοτε πηγή έμπνευσης. Όταν λοιπόν βγήκε το “Gathering…” και λίγο μετά το “Nameless…” παρότι αντιλαμβανόμουν ότι άκουγα κάτι εξαιρετικό, μέσα μου είχα (και έχω) μια μικρή άρνηση. Για να το θέσω με τα δικά τους λόγια, μου ακούγονταν πλέον ως “kindling the fire” και όχι “being the fire”. Θες το shift στον ήχο σε κάτι λιγότερο «ακραίο», θες η στιχουργική που ήταν περισσότερο «θρήνος» παρά «έπος», τέλος πάντων μη μακρηγορώ, για μένα έγινε ένα μικρό step back (ασχέτως του ότι στα λάιβ δίναμε πόνο).
Και ύστερα ήρθε η «λύτρωση»…
“Redemption at the Puritan’s Hand” – 2011 – Κατηγορία (A)
Τι μπασιμάταρα «τα-παίρνω-όλα-παραμάζωμα» είναι αυτή με το “No Grave Deep Enough”!… Ναι, μα τους χίλιους Δρυϊδες, αυτοί είναι οι PRIMORDIAL που αγάπησα. “Lain With the Wolf” και να πώς ένα γίνεται ένα doom κομμάτι να ακούγεται αγέρωχο απ’ την κορφή ως τα νύχια. “Bloodied Yet Unbowed” και πώς να αστοχήσει με τέτοιο τίτλο/motto με reference στα liner notes του “Storm…” -στο είπα μια φορά, χίλιες φορές αυτά είναι τα σημάδια του πολέμου και είμαστε ακόμα εδώ- Ιρλανδία και BATHORY και ξεροκεφαλιά μέχρι το πικρό τέλος. Και τι αναπάντεχη έκπληξη είναι αυτή στο “Gods Old Snake” με αναφορές στο “Imrama” τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά (“…to the ends of the warth…” / “…wait until dawn…”)!
Είναι λοιπόν το “Redemption…” άλλος ένας αψεγάδιαστος για μένα δίσκος των PRIMORDIAL; Δεν είναι κι αυτό γιατί κρατάει «πολύ», σα να προσπάθησαν να χωρέσουν όλες τις ιδέες που είχαν κι έτσι μετά από την ελεγεία του “Mouth of Judas” (που το αγαπώ πολύ, παρότι ξαναφέρνει στο προσκήνιο τον «θρήνο» που λέγαμε παραπάνω, και -λιθοβολήστε με!- το προτιμώ κατά τι απ’ το “Coffin Ships” φερ’ ειπείν) έχουμε ένα τεταρτάκι που ακολουθεί και προσωπικά με πετάει σχεδόν εντελώς off από το σύμπαν του δίσκου. Τελικά άμα στιχουργικά θες να πεις μια χιλιομασημένη χαζομάρα («θα χρησιμοποίησω το όνομα των τσαρικών παρακρατικών εθνικιστών για να περιγράψω τι κάνανε οι σταλινικοί», πωπω τι τομή (not) στην ιδεολογική σκέψη!) το ίδιο τετριμμένο θα σου βγει και μουσικά το “Black Hundred” φίλε μου Alan…
Όσο για το περίπου ομώνυμο κομμάτι, δεν έχει κάτι ενοχλητικό και οι καλπάζουσες lead κιθάρες κάπου εκεί μετά το τέταρτο λεπτό του δίνουν μια κάποια ανάταση, στο σύνολο ωστόσο μοιάζει να πηγαίνει και να πηγαίνει χωρίς να συμβαίνει κάτι το συγκλονιστικό. Μια από τα ίδια και το “Death of the Gods”, αν και στο τελευταίο δίλεπτο κλείνει αρκετά όμορφα. Ας έχει, το πρώτο 40λεπτο μου αρκούσε πριν δεκαπέντε χρόνια και μου αρκεί και τώρα για τους PRIMORDIAL που εγώ αγάπησα.
“Where Greater Men Have Fallen” – 2014 – Κατηγορία (A)
3,5 χρόνια (και δύο live) μετά, η αλήθεια είναι πως είχα προχωρήσει αρκετά στις μουσικές μου αναζητήσεις -υπό την έννοια ότι πλέον μικρή κάψα είχα για το τι έχει να μου πει μια νέα κυκλοφορία των Ιρλανδών, άλλο που οι παλιές αγάπες δεν ξεχνιούνται. Οπότε μόνο ευχάριστη έκπληξη θα μπορούσε να είναι η θεόρατη επικίλα του ομώνυμου κομματιού με το οποίο ξεκινάει ο δίσκος. Εξίσου καλοδεχούμενα και τα ψήγματα διαφοροποίησης του ήχου τους σε doom/heavy φόρμες στο “Babel’s Tower”, μικρό πισωγύρισμα το -άλλο ένα- αργόσυρτο, αφηγηματικό αλλά και λιγάκι βαρετούλι “Come the Flood”.
Απ’ την άλλη το “Seed of Tyrants” που παντρεύει το “Imrama”, το επικό μέταλλο και το εν είδει κήρυκα μανιφέστο του Alan είναι μάλλον η μία κορυφή του δίσκου. Η ήρεμη «κοιλάδα» ανάμεσα σε αυτήν την κορυφή και την άλλη -την πολύ ψηλότερη- είναι τα τρία πρώτα κομμάτια της δεύτερης πλευράς. Εντάξει, το “Ghosts of the Charnel House”, χωρίς να κόβει συνολικά την ανάσα έχει κάμποσα ψαρωτικά και εμβατηριακά μέρη ωστόσο απ’ την μέση του κομματιού και μέχρι το κλείσιμο του “Born to Night” (η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία 1-2 λεπτά ανεβάζουν πολύ το κομμάτι) υπάρχει κάμποση μανιέρα (αργοί ρυθμοί, ηλεκτρο-ακουστικά περάσματα, θρηνητικά φωνητικά) που προσωπικά σχεδόν με κουράζει.
Υπάρχει κάτι να σώσει την παρτίδα από ένα όχι και αξιομνημόνευτο κλείσιμο; Υπάρχει και είναι ένα απ’ τα δύο-τρία καλύτερα κομμάτια της ιστορίας τους, το πιο υπερβατικό όλων, ένα κομμάτι που μοιάζει εντελώς καινοφανές στην ιδιοσυγκρασία του ήχου τους και ταυτόχρονα περικλείει όλη την ψυχή τους και όσα έχουμε αγαπήσει σε αυτούς. Τo “Wield Lightning to Split the Sun” ανήκει σε ένα ελίτ σύνολο τραγουδιών με τα οποίο δακρύζω κάθε φορά που τα ακούω χωρίς να ξέρω ακριβώς το γιατί -δε μου φέρνουν κάποια προσωπική ανάμνηση ούτε τα έχω συνδέσει με κάποια συγκεκριμένη εποχή. Υποθέτω ότι απλώς είναι τόσο magna opera που ο συντονισμός μαζί τους ξυπνάει κάτι «μεγάλο» και ξεκλειδώνει κρυμμένες πτυχές ατομικής ή και συλλογικής ανέλιξης…
Μέσα σε όλο το κλίμα εφορίας για τους Primordial,αισθάνομαι λίγο μόνος.
Αισθάνομαι λίγο μόνος γιατί, όπως και τις προηγούμενες φορές, δεν μου είπαν απολύτως τίποτα. Είναι μπάντες που εκθειάζει ο κόσμος και τις ακούς και λες “μα κάτι θα βρίσκει”, πιέζεσαι να ακούσεις, για να βρείς αυτό που έχεις χάσει τις προηγούμενες φορές, ψάχνεις, ψάχνεις και τελικά δεν βρίσκεις τίποτα.
Primordial - A Journey’s End - 1998 - Γ
Primordial - Spirit the Earth Aflame -2000 - Γ
Δεν αλλάζει απολύτως τίποτα από την παραπάνω περιγραφή. Τα black metal στοιχεία υποχωρούν (ή τουλαχιστον έτσι μου φάνηκε), το κομμάτι που σώζεται από την μετριότητα/αδιαφορία είναι το Children of Harvest το οποίο φυσικά χαλάει ο πονεμένος από την πτώση του ανθρώπου, Averill.
Primordial - The Gathering Wilderness - 2005 - Γ
Είναι ο breakthrough δίσκος τους αν δεν κάνω λάθος, ο δίσκος που τους γνώρισε σε καινούργια ακροατήρια. Και θα έλεγα ότι σε σύγκριση με τους προηγούμενους 2 δίσκους, είναι σαφέστατο γιατί αυτό συμβαίνει. Μουσικά, αν και δεν παρεκκλίνουν ιδιαίτερα απο τους 2 παραπάνω δίσκους, η προσπάθεια και η έμπνευση είναι εμφανώς μεγαλύτερες. Τα ριφφ από μόνο τους αποκτούν ουσιαστικές μελωδίες και μπορούν να υποστηρίξουν παραπάνω τα επαναμβανόμενα θέματα. Ο Αverill άφησε τον πόνο και πήγε στην οργή, το οποίο του ταιριάζει περισσότερο (χωρίς να έχει αφήσει τον πόνο βέβαια) - που πέρα από την ειρωνεία, τα “οργισμένα” φωνητικά του ταιριάζουν πολύ περίσσότερο.
Παρόλες τις συγκριτικές νίκες αυτού του δίσκου, τα αρνητικά συνεχίζουν να υπάρχουν: τεράστια τραγούδια που επαναμβάνονται δίχως τελειωμό, ο Averill όσο καλύτερος και αν είναι παραμένει ένας πολύ αδιάφορος “τραγουδιστής” και το σύνολο χωλαίνει γιατί στο τέλος δεν σου μένει κάτι.
Λάθος στην τελευταία πρόταση: σου μένει το Tragedy’s Birth - πολύ ωραίο κομμάτι.
Mην βαράτε, δεν μεμφομαι κάποιον που του άρεσουν οι Primordial. Γούστα είναι αυτά και καλά κάνει και του αρέσουν. Είναι ένα άκουσμα που δεν μου ταιριάζει καθόλου. Δεν συντονίστηκαν καθόλου μαζί μου, δεν συντονίστηκα καθόλου μαζί τους και θα συνεχίσουμε να έχουμε την σχέση που είχαμε και πριν: καμία σχέση.
Βασικά το ορθογραφικό σου έπιασε 100% στόχο. Γιατί σε κλίμα εν Ελλάδι εφορίας, όχι απλά μόνος πρέπει να αισθάνεσαι, αλλά και τον πόνο του Alan που αναλύεις παρακάτω.
Κατά τ’ άλλα, πάρε μια καρδούλα, γιατί αν το νόημα του topic ήταν να αποθεώναμε χωρίς αύριο, τότε δεν πάμε μακριά! Βέβαια, εσένα δεν σ’ έχει πιάσει και πουθενά η μπάντα. Δεν είναι και θέμα ενός ή δύο δίσκων, αλλά ΟΚ.
Το αφήνω έτσι, πρέπει να μείνει όπως είναι 
Για τις Opeth-ιες στους 2 πρώτους δίσκους που άκουσα, ήθελα να πω περισσότερα, αλλά η πρώτη επίσημη αυτού του riffing έρχεται με το My Arms του '98, οπότε δεν το θεώρησα σκόπιμο να το επιμείνω.
Ναι, δεν με έπιασε πουθενά. Βέβαια δεν είναι ότι άλλαξαν τρομερά και το ύφος τους για να υπάρχει μια ελπίδα συντονισμού.
Μην αγχωνεσαι, χρωσταω δυο δισκους και δε θα πληρωσω ουτε εγω πολλους φορους.
Πώς πάμε εδώ πέρα, παίδες;
Θεωρητικά έκλεισε χθες η προθεσμία (μού θέλατε και 31/8, δεν σας άρεσε το 6/9 που είχα προτείνει). Αν τα είδα σωστά, 4 χρήστες έχουν κλείσει τις υποχρεώσεις τους και 5 εκκρεμούν, άλλος με λιγότερα, άλλος με περισσότερα, άλλος με όλα.
Να το πάμε μια πρώτη και τελευταία παράταση για 6/9 και μετά να προχωρήσουμε με τις νέες προτάσεις;
Eγώ είμαι οκ με αυτό
Yes, please.
Θα ανεβασω τα δυο δικα μου συντομα. Μαζι με γκρινια για την δουλεια, που προκαλεσε την καθυστερηση.
Το σωτήριον έτος 1991 ένα τρίο ελπιδοφόρων νέων απ’ το προάστιο Skerries της ευρύτερης περιοχής του Δουβλίνου, επονομαζόμενοι ως FORSAKEN και παίζοντας στα χωράφια κυριότερα του τότε ανερχόμενου death metal βάζουν μια αγγελία για vocalist σε κεντρικό μαγαζί της πόλης την οποία απαντά ένας 16χρονος future podcaster. Το ‘να φέρνει τ’ άλλο, ο πιτσιρικάς καίγεται να φτύσει τα λαρύγγια του, οι υπόλοιποι (δηλ ο Ciaran και τα αδέρφια Pol και Derek) ψήνονται από την επαφή/γνώση που δείχνει να έχει για το σύγχρονο extreme underground και ιδίως για ένα «μαύρο» ιδίωμα που ξεπηδά κατά τόπους (Νορβηγια, Ελλάδα, Κεντρική Ευρώπη), ο μετασχηματισμός της μπάντα οδηγεί στο νέο όνομα PRIMORDIAL και δύο χρόνια μετά ένα demo που σταδιακά αποκτά χαρακτήρα «κλασικού» θα κάνει την εμφάνισή του στο tape trading της εποχής. Δεν θα επεκταθώ επάνω στο “Dark Romanticism” πέρα από το κρίμα που θέλω να πω για το ότι το εκπλητικό (παρά την κακή ηχογράφηση) “Among the Lazarae” δεν βρήκε τον δρόμο του στο full-length. Ένα full-length που κυκλοφόρησε μέσω της cult Cacophonous Records, μετά από πρήξιμο του Dani Filth στον ιδιοκτήτη Frater Nihil (κάποιοι κακοπροαίρετοι -όχι εγώ!- ίσως πουν ότι αυτό είναι και το μοναδικό καλό που προσέφερε στη μουσική ο συμπαθής Daniel), αφού πρώτα ο θρυλικός Mags (βλ. Academy Studios) περιέσωσε όσο γινόταν την αρχική, άθλια -κατά τα λεγόμενα του Averill- ηχογράφηση.
Εμπρός λοιπόν, to the ends of the earth σύντροφοι!
“Imrama” – 1995 – Κατηγορία (A)
Ο πρώτος δίσκος των Ιρλανδών είναι -δυστύχως- καταδικασμένος να ζει στις σκιές όλων των υπόλοιπων. Οι οπαδοί της πρώτης (αν μπορούμε να την πούμε έτσι) περιόδου, μέχρι και το “Storm…” (το πιο imram-ικό άλμπουμ τους παρεμπιπτόντως, ακόμα και το μάτι στο εξώφυλλο είναι πιθανή αναφορά) σπανίως το βάζουν δίπλα στην τριπλέτα που ακολούθησε και δικαίως ίσως, κατά μία έννοια οι πραγματικοί PRIMORDIAL μάλλον εκκινούν απ’ το “Journey’s End” με την προσχώρηση του Simon στα τύμπανα και με μια πιο σαφή οριοθέτηση του ήχου τους. Οι δε φίλοι των δίσκων απ’ το “…Wilderness” και μετά μάλλον δεν ενδιαφέρονται για κάτι που μέσες-άκρες κατατάσσεται στην εκρηκτική blackmetal σκηνή της Ευρώπης των early/mid 90s.
Για μένα όμως το “Imrama” είναι εύκολα ο δεύτερος αγαπημένος μου δίσκος τους, παρά το ότι μοιάζει να πατάει σε πολλές βάρκες (meaning τάσεις της εποχής) και πραγματικά δεν βρίσκω κομμάτι να μη μου αρέσει, είτε μιλάμε για πιο BATHOR-ικές καταστάσεις όπως στο εναρκτήριο “Fuil Arsa”, είτε για χαοτική, κακόφωνη Νορβηγία (“Infernal Summer”, “To the Ends of the Earth”) αλλά με πιο ζεστό riffing, είτε ακόμα ακόμα και για σαφείς βρετανικές doom/death καταστάσεις -το “Darkest Flame” και το “Let the Sun…” πχ δε γίνεται να μην φέρουν στο μυαλό αρχαίους MY DYING BRIDE (εποχών “Symphonaire…”) αλλά και ANATHEMA της Darren White περιόδου (της καλύτερης ANATHEMA περιόδου θα μπορούσε να πει κάποιος άλλος κακοπροαίρετος)…
Αντιλαμβάνομαι ότι και οι ίδιοι οι PRIMORDIAL μάλλον (ο Alan σχεδόν σίγουρα) δεν πολυψήνονται πια για το συγκεκριμένο album, το οποίο ανήκει σε αυτή την κατηγορία παραγνωρισμένων πρώτων δίσκων, επειδή οι μπάντες στη συνέχεια με κάποιον τρόπο άλλαξαν ρότα (βλ. THERION, TIAMAT, ακόμα και DARKTHRONE), απλά εδώ η καθαυτή μουσική δεν είναι και μίλια μακριά απ’ όσα παρήγαγαν στη συνέχεια, οι «απλωτές» κιθάρες υπάρχουν, το folk στοιχείο επίσης και όσο κι αν το blackmetal κυριαρχεί, δεν είναι και ότι το πέταξαν τελείως στις επόμενες τρεις κυκλοφορίες κι έτσι είναι κάπως κρίμα που περνάει κάτω από τα ραντάρ ατόμων που θεωρώ ότι θα το εκτιμούσαν -ή τουλάχιστον αυτή την εντύπωση έχω…
Storm before calm (2002) - B
2002 λοιπον και το, πιο οργισμενο απο τον προκατοχο του και λιγο πιο ακραιο στα δικα μου αυτια, Storm before calm κυκλοφορει.
Οι προθεσεις ειναι ξεκαθαρες απο το πρωτο κιολας κομματι, το μεγαλοπρεπες The heretic’s age, με τα πρωτης περιοδου μπαθορικα σημεια να εντεινουν την ατμοσφαιρα και μερικα καταπληκτικα μελωδικα ριφ να προσθετουν σε επικοτητα.
Ακολουθει το, αγαπημενο μου μαζι με το Sons of Morrigan κομματι του δίσκου, το Fallen to Ruin. Η μυσταγωγικη εισαγωγη προετοιμαζει για το slow/mid paced κτηνος που ακολουθει, διακοπτομενο απο τον τραγικο μονολογο και ενα ριφ που θα μπορουσα να ακουω για δυο ωρες συνεχομενα να παιζει σε λουπα. Επος .
Το θρηνητικο Cast to the pyre, με προεξεχουσα την καταπληκτικη ερμηνεια του Averill, ριχνει κι αλλο τις ταχυτητες, πριν τον black metal ολεθρο του What sleeps within.
Δεν θα μπορουσε ισως να υπαρχει καλυτερη εισαγωγη για το σπουδαιο Sons of Morrigan που θα ακολουθησει, απο το Sun’s first rays .
Το κλεισιμο του δισκου ειναι αρκετα ενδιαφερον, με το Hosting of the Sidhe αντι να δινει καποιου συνηθισμενου ειδους κορυφωση, να παιρνει το δρομο του απολογισμου οσων προηγηθηκαν και της ενδοσκοπησης, δινοντας ενα πιο εσωτερικο χαρακτηρα στην εμπειρια ακροασης του δισκου.
Στιχουργικα ο δισκος κινεται σε γνωριμα Primordial μονοπατια, επιστροφη στο παρελθον και τις αξιες του, κριτικη του παρηκμασμενου σημερινου κοσμου, αντιδογματισμος, υπερφυσικο, Ιρλανδικη μυθολογια κα.
Ετυμηγορια: ενας παρα πολυ καλος δισκος, με τις δυο κορυφες του να εντυπωσιαζουν.
Καμιά φορά δεν είμαι και (πολύ) καλός με τη συνέπεια, αλλά είμαι καλός με τα ληξιπρόθεσμα. Δώσε μου τον χρόνο στην κόψη του τέλους του και σου φτιάνω τη λίστα για το σούπερ μάρκετ.
2011 - (Β)
Όλοι στημένοι στο ύψωμα και κανείς να πενθήσει δε θα σταθεί και ιστορίες να διηγηθεί. Ακροατές και ιστορικοί αγκιστρώνονται στην μπασογραμμή της αυλαίας του δίσκου και το μυαλό τους τρέχει σε αγρούς. Χέρια και πόδια καλπάζουν στον πιο στακάτο ρυθμό του τι εστί Primordial.
Το πήραν και οι ίδιοι απόφαση, πως είναι φτιαγμένοι για μεγάλες διάρκειες, για μεγάλες στιγμές που τις χαρίσανε πρώτα στο χαρτί και μετά πάνω στις χορδές και τα δέρματα. Κι εκεί μπαίνει σφήνα ο συναισθηματισμός τους, ένας “πατρικός”, που θέλουν να φροντίσουν με τη μουσική τους, παρά να χτίζουν δίσκους για να είναι κάποιοι. Και το ενσαρκώνουν στο “Bloodied yet Unbowed”. Δεν χαρίζονται σε γυαλισμένες παραγωγές, θέλουν να κάνουν το δικό τους και το κάνουν.
Κι αν όλοι μιλάνε για το “Mouth of Judas”, εγώ θα γράψω για το “The Black Hundred”, εκεί που το αρχαίγονο πνεύμα των Bathory ανεβάζει την μπάντα ένα επίπεδο ακόμη πιο πάνω. Και δε μιλάμε για μία μουσική τελειότητα, που μπορούν να την ακούσουν όλοι. Μιλάμε, περισσότερο, για ανόμοιες συγχορδίες που σε πάνω στα ταξίδια του λυκόφωτος των θεών, εκεί που οι απαγγελίες του Alan σε κάνουν να νομίζεις ότι αυτό το τραγούδι είναι όλος ο δίσκος, Είναι η αρχή, η μέση και το τέλος.
Και κάπως έτσι, οι Primordial αρνούνται να ταπεινώσουν εαυτούς και να μην παρασυρθούν από τους ανεμοστρόβιλους της έμπνευσης.
2001 - (Γ)
Αν είσαι έτοιμος ν’ ακούσεις κάθε νέο δίσκο των Primordial, αλλά ποτέ δεν κολύμπησες στις βάθρες του παρελθόντος, τότε δεν είναι απλά ότι αγνοείς την αρχή των πάντων και την πηγή των πηγών. Είναι ότι προσπερνάς αυτά που ακούστηκαν πριν ακούσεις τα του παρόντος και που είναι πολύ αξιότερα. Δηλαδή, μπορεί πάντα να βιώνεται μία ωρίμανση καθώς μεγαλώνει μία μπάντα, αλλά οι καταπέλτες του παρελθόντος μυρίζουν ακόμη αγέραστοι να βιτρινοποιηθούν σε μουσεία αφιερωμάτων.
Και για να μην αναπαριστώ τον έξυπνο επί των γραφομένων μου, αυτόν το δίσκο δεν τον άκουσα ποτέ όπως έπρεπε. Αγνοούσα το μεγαλείο του “Fallen to Ruin”, που ξεμπροστιάζει πολλά μεταγενέστερα αδερφάκια του. Κι επειδή, δικαίως αναφέρθηκε παραπομπή στους Opeth, αυτή η παραγωγή, η τέλεια και ατόφια, δε θα υπήρχε -όπως και οι κιθάρες στα μέσα του κομματιού- αν δεν υπήρχαν το ντεμπούτο και ο ακόλουθός του των Σουηδών.
Κι επειδή, κάποτε μιλούσαν για κύματα στον χώρο του black metal, ελπίζω να είναι κατανοητό πως οι συγκεκριμένοι με τραγούδια σαν το “Suns First Rays”, προχωρούν τον ήχο και τα μοτίβα σε επόμενο κύμα από το λεγόμενο των Νορβηγών. Ευρισκόμενοι, μάλιστα, οι Primordial σε μία κοινή ηχητική επέλαση με το παράλληλο χρονικά μεγαλείο των Enslaved. Δύο μπάντες που ισοπέδωναν και ισοπεδώνουν σανίδια.
Αντικειμενικά, μπορεί να εξυμνώ το “Where Greater…”, αλλά οφείλω να παραδεχτώ, ότι το “Storm…” είναι, κατά πάσα πιθανότητα το Διαμάντι της δισκογραφίας τους και της παγγενούς πορείας τους. Και θα το πω. Είναι αυτοί οι γιοι του Μόριγκαν που κρατούν τη σημαία και επελαύνουν και θες να το ακούς. Θες να παίζει δυνατά στα ηχεία. Θες να είσαι στα τύμπανά τους.
Πάμε να προχωρήσουμε κι αν θέλει να έρθει κάνα κείμενο ακόμη για Primordial, έχει καλώς.
Ψηφίστε ποιος από τους παρακάτω (που έκαναν όλοι από 3 κριτικές) θέλετε να είναι αυτός που θα προτείνει μπάντες για τη συνέχεια:
0 voters
Μαγκιτες μου εγω εχω ηδη προτεινει μπαντες, οποτε θα ηθελα να παρει το προνομιο* καποιος αλλος.
*Φυσικα και ειναι προνομιο, ακομα και να σε κραζουν “καλα ρε αυτους διαλεξες?” δεν παυει να εχεις διαλεξει μπαντες που θα ηθελες να αναλυσουμε δισκογραφικα!
Μεχρι τωρα εχουμε γραψει για μπαντες που εχουμε ψηφισει ο @The_Black_League, ο @martian (που δεν ειναι στους υποψηφιους εδω ουτως ή αλλως) και εγω, οποτε ψηφισα ολους τους υπολοιπους (ο @Sevek ειχε προτεινει μπαντες μεν, αλλα δεν γραψαμε για καποια απο αυτες λογω Sodom)
Ο Γρακχος τι απέγινε; είχα την εντύπωση ότι αυτός είχε σειρά
ήταν κενό τέρμα