Θα “χαλάσει” το παιχνίδι έτσι ρε, υποτίθεται ότι καλύπτουμε Α, Β, Γ. Το Α του Storm το πήρε ο θρεντστάρτερ.
Εντάξει, το αφήνουμε ως έχει. Είπαμε, να μην χαρακτηριζόμαστε εδώ μέσα.
Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις σαν έρθει η ώρα σου.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος
διάβασε με συγκίνηση, αλλ’ όχι με των
(γνωστών) δειλών τα παρακάλια και τα παράπονα
και παίξε μας στη ρουλέτα, και ας μας χάσεις.
1 Like
Βλεποντας τον πινακα το μονο που μου ερχεται στο μυαλο ειναι το διασημο “Αλφα ρε ΓΑΒ ΓΑΒ” του Φουσεκη. Ξεκιναμε εννοειται. Εχω ακουσει ηδη μια ολοκληρη φορα το EATR, το οποιο το θυμομουν καλυτερο. Θα επανελθω αφου το ακουσω αλλη μια φορα πολυ προσεκτικα, με ακουστικα.
Γράκχε, όσον αφορά αυτό τα έγραψα στο topic των Primordial για να μη spam-άρω εδώ.
PRIMORDIAL - WHERE GREATER MEN HAVE FALLEN (2014)
(Γ)
Λίγα λόγια εισαγωγικά. Η πρώτη - και μοναδική φορά ως τώρα - που είδα live τους Ιρλανδούς ήταν στα πλαίσια της προώθησης του συγκεκριμένου άλμπουμ, όπου και παίξανε σίγουρα 4,5 κομμάτια του. Ποτέ ωστόσο δεν έκατσα να ακούσω ολόκληρο τον δίσκο (κακώς) από την αρχή μέχρι το τέλος, ίσως γιατί είχε περάσει για τα καλά η εποχή που κάθε τους νέα δουλειά μου αποσπούσε την προσοχή. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερος φαν της μπάντας, αυτό που με τράβηξε αρχικά ήταν χωρίς αμφιβολία οι γεμάτες πάθος ερμηνείες και η όλη τέλος πάντων εντυπωσιακή παρουσία του Averill, συν ότι δεν έμοιαζαν με καμιά άλλη μπάντα που γνώριζα.
Πάμε τώρα στα του δίσκου ξεκινώντας από το εξώφυλλο που το βρίσκω απόλυτα ταιριαστό στην πένθιμη και θρηνητική ατμόσφαιρα, η οποία κατακλύζει τον χώρο μόλις πατάμε το play.
To ομότιτλο Where Greater Men Have Fallen ξεκινά δυναμικά με ένα επιβλητικό ριφ, η δεύτερη κιθάρα δημιουργεί ένα μελαγχολικό μουντ και μια αγέρωχη φωνή δίνει το σύνθημα της έναρξης της μάχης, μιας μάχης όμως που το αποτέλεσμα φαίνεται προδιεγραμμένο εξαρχής. Oι στίχοι ξεκάθαρα δυσοίωνοι. Θυμός και απόγνωση. Το μεγάλο κακό έχει ήδη γίνει, αλλά δεν προμηνύεται και τίποτα καλό για το μέλλον. Σαν άλλος Doom Prophet κραυγάζει με απόγνωση “Until the end of time”…Ιδανικό εναρκτήριο κομμάτι που σου προκαλεί πολλές σκέψεις και συνειρμούς.
Το Βabel’s Tower που ακολουθεί είναι doomy, αργόσυρτο και ατμοσφαιρικό. Κλείνεις τα μάτια και φαντάζεσαι ¨κάτι¨ που έρπει αθόρυβα και απειλητικά - και σε πλησιάζει… ίσως ο ίδιος ο Θάνατος. Τα σολαρίσματα προς το φινάλε οδηγουν την μουσική σε μια ωραία κορύφωση και ως αποτέλεσμα τα 8 λεπτά που διαρκεί το κομμάτι περνάνε χωρίς να το καταλάβεις. Α, και έχει και ένα πολύ ωραίο “καλλιτεχνικό” βίντεο κλιπ.
Το Come the Flood είναι τυπικό Primordial, midtempo με κάποια folk στοιχεία, τραβάει και αυτό πάνω από 7 λεπτά, χωρίς όμως πολλές εναλλαγές. Συνολικά η εντύπωση που αφήνει είναι απλώς ΟΚ.
Αντιθέτως το The Seed of Tyrants ανεβάζει πολύ τις ταχύτητες. Παγωμένοι Βόρειοι άνεμοι αρχίζουν να φυσούν απειλητικά. Βlastbeat εισαγωγή, κάπου στην μέση του κομματιού το τέμπο αλλάζει λιγάκι αλλά η ένταση παραμένει. Μια οργισμένη φωνή περιγραφει τους εφιάλτες του πολέμου και βάλει προς κάθε κατεύθυνση.
Το Ghosts of the Charnel House ξεκινά με heavy riffάρες. Heavy όπως λέμε Βlack Sabbath heavy… Όπου οι νεκροκεφαλές στα οστεοφυλάκια αφηγούνται τις ιστορίες τους.
Τα Black Μetal φωνητικά, οι παρανοικές μελωδίες και η αρρωστημένη ατμόσφαιρα χαρακτηρίζουν το The Alchemist’s Head. Ενδιαφέρον κομμάτι που δεν θυμίζει σε τίποτα Primordial, τουλάχιστον από αυτά που έχω ακούσει και είναι αφιέρωμένο στον - γνωστό στη μέταλ σκηνή - ποιητή William Blake.
Λάθος κομμάτι διάλεξαν να του αφιερώσουν καθώς το επόμενο με τίτλο Born to Night είναι ξεκάθαρα επηρεασμένο από την ποίηση του. Κεραυνοί, μακρόσυρτη εισαγωγή, κέλτικες μελωδίες και λίγο από Νίτσε. Αλλά κυρίως:
Every night and every morn / Some to misery are born,
Every morn and every night / Some are born to sweet delight.
Some are born to sweet delight / Some are born to endless night.
William Blake “Auguries of Innocence”
Το αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου τυγχάνει να είναι και το τελευταίο του.
Ένας παγανιστικός ύμνος που σε ταξιδέυει σε άλλες διαστάσεις με τον υπέροχο τίτλο Wield Lightning to Split the Sun και που καταφέρνει να συγκινήσει και τον πιο σκληρό καργιόλη ανάμεσα μας. Ο Quorthon από ψηλά γεμάτος περηφάνια χαμογελά στα παιδιά του…
9 Likes
Που είναι ο @Achamian να προσυπογράψει ακριβώς στις γραμμές σου αυτές.
Προσωπικός αγαπημένος μου Primordial δίσκος κι ενώ οι περισσότεροι τείνουν να εναγκαλίζονται σε σημείο οπαδισμού το προαναφερθέν άσμα, εγώ τείνω στο “Born to Night”, το οποίο έχει μέσα αυτή την ανεπανάληπτη στροφή σε στίχους, πάνω στους οποίους ο Alan κάνει την ερμηνεία της ζωής του.
Like Agrippa we poured, over the secrets of life
Into the long hours and buried our hearts
And even then I knew I could not save you
You gazed into the abyss and it gazes back at you
And now more than half of my life is through
I have saved the least for last and it is for you
3 Likes
Μόνο συγκίνηση.
3 Likes
To the Nameless Dead (2007) (B)
Folk με black metal λέει η “ετικέτα” των Primordial και παρ’ όλο που και οι δύο αυτοί χαρακτηρισμοί είναι ακριβείς, δεν λένε την πλήρη αλήθεια για το τι πρεσβεύει τελικά ο ήχος αυτών εδώ των Ιρλανδών.
Folk είναι σίγουρα, υπάρχουν πολλά ρυθμικά περάσματα και μελωδίες από αυτές που αποκαλούνται κέλτικες, με το “Heathen Tribes” να μπορεί να χαρακτηριστεί κυρίως – όχι όμως αμιγώς – folk metal.
Όσο για το black metal, κι αυτό ανιχνεύεται σε σημεία όσο και στο “Traitors Gate” ειδικότερα, αλλά και στις διάσπαρτες (όμως σπάνιες πια) στιγμές όπου ο Alan Averill καταφεύγει σε black φωνητικά. Στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του δίσκου ερμηνεύει “απλώς” τόσο ψυχωμένα που θα ανάγκαζε και τον τελευταίο βολεμένο μικροαστό γιάπη να… αδράξει το σπαθί του!
Γιατί το κυρίαρχο στοιχείο στη μουσική των Ιρλανδών, το συναίσθημα αυτό που πρωτίστως σου μεταδίδει και το πρώτο που θα διάλεγες για να τους περιγράψεις, είναι το επικό. Εδώ ο ταλαιπωρημένος από την υπερχρήση όρος βρίσκει την δικαίωση του. Επικοί με την Bathor-ική έννοια, οι Primordial μας προσφέρουν πολεμικούς παιάνες μάλλον, παρά τραγούδια, το soundtrack μιας μάχης που δόθηκε, μιας πάλης που έπεται, ενός αγώνα από τον οποίο δεν μπορεί να λείψει κανείς – σίγουρα όχι εκείνοι που θα ακούσουν αυτό το κάλεσμα στα όπλα.
Δεν υπάρχει καμία σκοπιμότητα να αναφερθεί κάποιος σε κάθε τραγούδι ξεχωριστά από όσα απαρτίζουν αυτό το αριστούργημα. Ποιο το νόημα να πούμε ότι το “Empire Falls” π.χ. είναι βασανιστικά τέλειο, όταν τα υπόλοιπα ελάχιστα υστερούν; Αυτός ο δίσκος αξίζει να ακουστεί από την αρχή έως το τέλος.
Αναφορικά με τους στίχους, αυτοί χρήζουν ξεχωριστής αναφοράς, ειδικά σε ένα είδος όπως το metal όπου η στιχουργική, σε μεγάλο μέρος του, δεν είναι από τα δυνατά σημεία του. Αυτό δεν ισχύει στους Primordial. Πιθανόν επειδή έχουν σαν μητρική τους τα αγγλικά, πιθανότερα όμως διότι ο στιχουργός (και τραγουδιστής) τους δεν ικανοποιείται με το να τραγουδάει τα χιλιοειπωμένα κλισέ αλλά προτιμά να εκφράζει τις σκέψεις του που, απ’ ότι φαίνεται, φτάνουν πιο βαθιά από την επιφανειακή θεώρηση που αποτολμούν οι περισσότεροι, κι ας μην είναι πάντα τόσο φιλοσοφημένες όσο ο εμπνευστής τους θέλει να πιστεύει!
Έτσι, πέρα από την λογοτεχνική τους αξία, σπάνια συναντάμε στίχους τόσο ταιριαστούς με την μουσική που επενδύουν. Να αφηγούνται συγκρούσεις από αυτές που δεν διεξάγονται απαραίτητα με όπλα, μάχες που χάθηκαν, μάχες επερχόμενες καταδικασμένες σε ήττα, στις οποίες όμως θα λάβεις μέρος για να υπερασπιστείς πρωτίστως την αξιοπρέπεια σου. Ηρωισμός αλλά και μελαγχολική διάθεση, επίγνωση της ματαιότητας και μια υποδόρια ηττοπάθεια, απόρροια ίσως της καταγωγής τους. Αλήθεια, ποιος άλλος θα πραγματευόταν το θέμα του “Heathen Tribes” χωρίς να καταντήσει “φτηνός” και γλυκερός;
8 Likes
2007 (Γ)
Ένας δίσκος, στον οποίο έδινα σημασία για δύο λόγους. Για το “Traitors Gate” και το “No Nation on This Earth”. Όλη η ιδεολογία των Prmordial νομίζω ότι είναι συμπυκνωμένη μέσα σε αυτά τα δύο τραγούδια. Όλη η ανθεμικότητά τους και η “ιπποδύναμή” τους καρφωμένη σ’ αυτά τα δύο. Κι αν το πρώτο είναι η απόλυτη ηχητική επίθεση, τότε το δεύτερο είναι η σημαία τους πάνω στην επίθεσή τους. Μάλιστα, το “No Nation…” το θεωρώ και ως ένα από τα πιο εμβληματικά τους τραγούδια τόσο μουσικά, όσο και στιχουργικά.
Καθώς, βέβαια, με τον καιρό κάπου κάπου επισκεπτόμουν και το υπόλοιπο σώμα του δίσκου, διαπίστωνα πως ο αργός ρυθμός ήταν η σφραγίδα της μπάντας. Στο τι ακριβώς ήθελε να κάνει και να επιδιώξει. Προσωπικά, δε θα έλεγα ότι είμαι μεγάλος οπαδός των αργών ρυθμών σε τέτοιες μπάντες. Γι’ αυτό καταφτάνουν και με συλλαμβάνουν τραγούδια που σπάνε τους ρυθμούς, παντρεύοντας το αργό με το γρήγορο. Κάτι σαν το “Gallows Hymn”. Και η αλήθεια είναι, ότι δε γίνεται ένα άσμα να άρχεται μ’ έναν τέτοιο ρυθμό στο μπάσο και να μην αποτελεί μία ουσιώδη δύναμη. Να ακολουθούν στη συνέχεια αυτές οι καταρρακτώδεις κιθάρες ως ωδή σε κάτι τραγικό, παράλληλα με τους στίχους του Alan και ο δίσκος να βρίσκει την προσωπική του ταυτότητα. Ο οποίος Alan κάνει πάντα τα ωραία δικά του και τα πολυφωνικά του είναι ως ιππείς εν επιθέσει - sing, sing to the slaves…
Γενικά, είναι ο δίσκος τους με καθηλωτικές εισαγωγές, κάτι που δεν το συναντάς εύκολα σε ένα σύνολο τραγουδιών, πολλώ δε μάλλον όταν το επίπεδο αναγνωρισιμότητάς σου ως σχήμα δεν αγγίζει άλλους. Και αυτό είναι που σε κάνει ακόμα πιο δελεαστικό. Τέλος, αν είναι κάτι που μπορεί να χαρακτηρίζει αυτόν το δίσκο, είναι ο λίγο πιο καθάριος και όχι υποβαθμισμένος ήχος στην παραγωγή.
Φυσικά, θεωρώ πως σε κάθε δίσκο τους υπάρχει η ποίηση. Τους κατονομάζω χρόνια ως ποιητές και αυτό δεν μπορεί να το καταρρίψει τίποτα και κανένας.
We are falling over the ends of the earth
So gather your children before you
And tell them that these are the final days of all
Preach to the paupers
And sing to the slaves
8 Likes