Το λοιπόν:
Όπως έχω ήδη αναφέρει, έχω μαύρα μεσάνυχτα από solo Peter Gabriel, ενώ θα έλεγα ότι και από Genesis κατέχω τα απαραίτητα κυρίως, στοιχείο που είναι ξεκάθαρα ντροπή μου.
Άρα, καλή ευκαιρία παρουσιάστηκε με την συγκεκριμένη επιλογή, τόσο για να ξεστραβωθώ σ’ έναν βασικό βαθμό, όσο και να ξεφύγουμε λίγο από τις πρώτες μεταλλικές επιλογές του νήματος.
Όλα Γ, επομένως, και ας εκκινήσουμε με το πρώτο χρονικά που μου έλαχε, ήτοι το:
“Us ”, 1992 / (Γ)
Αυτονόητο είναι ότι εφόσον μιλάμε για το 6ο album του Peter Gabriel και με δεδομένη την άγνοιά μου για το τι έχει προηγηθεί (δυστυχώς, δεν έχω περισσότερο χρόνο να αφιερώσω αυτήν την εποχή για να πιάσω τα πάντα όλα του εξ αρχής), δεν μπορώ να κάνω αναφορές και συγκρίσεις, επομένως, θα το προσεγγίσω ανεξάρτητα και καλοδεχούμενα τα σχόλια ή/και οι διορθώσεις από τους μύστες του εν λόγω καλλιτέχνη, σε περίπτωση που παραλείψω κάτι ή πετάξω καμία κοτρόνα.
Κατ’ αρχάς, εξαιρετικό το εξώφυλλο. Μουσικά, μένω με την εντύπωση ότι ο δίσκος ισορροπεί άριστα μεταξύ της μεγαλεπήβολης προσέγγισης της δεκαετίας που μόλις έχει προηγηθεί και της τάσης για απλοποίηση των πραγμάτων και μίας αδιόρατης εσωτερίκευσης (που στο “Us” μάλλον αποτυπώνεται κατά μείζονα λόγο στους ενδοσκοπικούς στίχους), που -ας υποθέσουμε ότι- χαρακτήρισε τα 90s. Και όλα αυτά υπό ένα μουσικό πέπλο «παγκόσμιας» προσέγγισης, όπως το εκλαμβάνω εγώ τουλάχιστον, σαν ο Gabriel να γράφει την κατάλληλη στιγμή (ή και λίγο πριν) το soundtrack για την παγκοσμιοποίηση, όπως εξιδανικευμένα μάς παρουσιαζόταν κάποτε στα βιβλία και όπου αλλού. Εν πάση περιπτώσει, μπορεί να είναι και δική μου -τραβηγμένη από τα μαλλιά ή/κι εντελώς άκυρη- ερμηνεία το παραπάνω, αλλά θαρρώ πως αυτό που είναι βέβαιο είναι πόσο αριστοτεχνικά αφουγκράζεται και σερβίρει (αν όχι στιχουργικά, σίγουρα μουσικά) την (τότε) εποχή του ο Peter Gabriel.
Το οποίο αποτέλεσμα, διόλου τυχαία, πούλησε πολύ και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, εφόσον το παιχνίδι ήταν «στημένο από τα αποδυτήρια», καθότι τον μεγάλο Gabriel συνέδραμαν (τόσο ως παίκτες, όσο και ως συμμετοχές) στο album πληθώρα ονομάτων, ορισμένα εκ των οποίων προκαλούν δέος. Περιττό, επίσης, να αναφέρω οτιδήποτε για παραγωγή, ήχο, αποδόσεις και τα συναφή τεχνικά, καθώς εδώ μιλάμε για masterclass. Επιπροσθέτως, ένα ακόμη στοιχείο που προσδίδει στο πόσο τεράστιο (όχι απαραίτητα ως καλλιτεχνική αξία, αλλά ως εν γένει δημιούργημα) είναι το “Us”, είναι το γεγονός πως, παρά τη μεγάλη διάρκειά του, κυλάει πανεύκολα, ίσως λόγω και της ποικιλομορφίας που το διακρίνει, ενώ ακούγεται εντελώς φρέσκο, ακόμη και σήμερα, δείγμα του πόσο για την πλάκα τους μπορούν ορισμένοι από τους μεγάλους να παράγουν μουσική που γερνάει όμορφα (ή δεν γερνάει και καθόλου).
Να πούμε και τίποτα για τα τραγούδια, όμως, ε;
Εντάξει, το “Come Talk to Me”, προφανώς, το ήξερα. Ντουέτο με την Sinéad O’Connor, το οποίο μουσικά μπορεί να σε ταξιδεύει στην Αφρική ή όπου τραβάει η φαντασία σου, αλλά στιχουργικά καταπιάνεται με δύσκολες οικογενειακές ισορροπίες μεταξύ του Gabriel και της κόρης του, μετά τον χωρισμό του από τη μητέρα της. Περίεργο συναπάντημα το ηχητικό με το στιχουργικό (σαφώς, φυσικά, μπορεί κανείς να ερμηνεύσει και διαφορετικά την πρόσκληση για ομιλία, ως κάλεσμα μεταξύ των εθνών αυτού του πλανήτη για ανοιχτό διάλογο, συνεννόηση κ.λπ.), αλλά, μιλάμε για πασίγνωστο και πανέμορφο κομμάτι.
Περνάμε στο “Love to Be Loved”, μια εθιστική τραγουδάρα από εδώ έως το υπερπέραν. Πανέμορφο σε κάθε του δευτερόλεπτο, με συγκλονιστική ερμηνεία. Ταξιδιάρικο, τόσο με 70s πινελιές, όσο και μια 80s αύρα, δηλαδή συνταγή που ο μέσος καλλιτέχνης θα μπουρδούκλωνε τα πόδια του, οι εδώ εμπλεκόμενοι τη μετατρέπουν σ’ ένα κομψοτέχνημα, με χαρακτηριστική άνεση. Μάλλον η αγαπημένη μου στιγμή του δίσκου.
Στο “Blood of Eden” οι ρυθμοί παραμένουν γαλήνιοι, με το εξ Ιρλανδίας αηδόνι να ξανασυμμετέχει εδώ. Ωραίο.
Του funk το ανάγνωσμα στο “Steam”. Ρυθμικό, με το μπάσο σε -αναμενόμενα- πρωταγωνιστικό ρόλο. Από τα πιο 80s τραγούδια του “Us” σαν feeling το συγκεκριμένο. Χορεύεται ανετότατα.
Το “Only Us” πρέπει να είναι το πιο progressive (με την ευρεία έννοια) τραγούδι του δίσκου. Κάτι ανάμεσα σε τελετουργία κι ενδοσκόπηση, πρόκειται για πολύ ενδιαφέρον κομμάτι, από την αρχή έως το τέλος του, όπου αποκτά κι ένα -κάτι σαν- groove παραπάνω.
Οι ρυθμοί ξαναγίνονται ήπιοι στο “Washing of the Water”, καθότι το τραγούδι καταπιάνεται με τη διαδικασία της θεραπείας (πνευματικής και σωματικής). Κατάλληλο «σφηνάκι» για ό,τι ακολουθεί, ήτοι…
…Το “Digging in the Dirt”. Funk rock μέχρι τα μπούνια, με την ερμηνεία να αγριεύει κάπως σε σημεία, αν και πάλι οι στίχοι εξερευνούν ψυχισμούς, σκοτάδια και συμπεριφορές που δυσχεραίνουν την προσωπική βελτίωση και -κατά συνέπεια- την επικοινωνία με τον περίγυρο.
Μεγάλο κόλλημα το “Fourteen Black Paintings”. Από την εισαγωγή του, που θα μπορούσε να είναι και ηπειρώτικος σκοπός, μέχρι το ατμοσφαιρικό «χαλί» πάνω στο οποίο κεντάει ερμηνευτικά ο Gabriel, όσο και οι υπόλοιποι παικταράδες, μιλάμε για μια σκέτη ομορφιά. Τραγουδάρα από τις λίγες και πώς θα μπορούσε να μην είναι άλλωστε όταν ενεπλάκη φουλ ο John Paul Jones στην όλη ιστορία.
Με το “Kiss That Frog” επιστρέφουμε σε πιο ρυθμικά μονοπάτια. Ωραίο είναι, αλλά -για εμένα τουλάχιστον- δεν είναι και τόσο αξιομνημόνευτη στιγμή.
Ο δίσκος κλείνει με το “Secret World”, μία ακόμη σχετικά χαλαρή στιγμή, η οποία αφήνει μια νότα αισιοδοξίας μουσικά, παρά το γεγονός ότι οι στίχοι καταπιάνονται εκ νέου με αρνητικά ζητήματα των διαπροσωπικών σχέσεων.
Εν κατακλείδι, το “Us” μού άρεσε από αρκετά έως πολύ σε σημεία.
