Μια Τριανδρία για τη Δισκογραφία

[The_Black_League]

Καθαρή η νίκη, άρα, για πάμε σιγά-σιγά με εκδήλωση ενδιαφέροντος ανά κατηγορία, για να κάνει και το μοίρασμα ο @stammargg_v2. Έχω μαύρα μεσάνυχτα από solo Peter Gabriel, άρα, βάζω ό,τι βρήκα, ακόμη και τα “Scratch My Back” και “New Blood”. Επίσης, υποθέτω ότι το καινούργιο δεν πρέπει να μπει ακόμη, καθότι εκκρεμούν κι άλλα κομμάτια απ’ ό,τι διαβάζω. Αν είναι κάτι που θεωρείτε ότι έπρεπε να λείπει/προστεθεί πείτε το οι μύστες, για να το κάνω ένα edit. Ομοίως αν έχω κάνει κάποιο λάθος, ε;

Πολύ ωραία επιλογή, πάντως, ειδικά για εμένα που πάω εντελώς στα τυφλά και θα δηλώσω τα πάντα-όλα στην κατηγορία Γ, μπας και ξεστραβωθώ ως ένα σημείο.

Κατηγορία Α - Τον ξέρω απ’ έξω κι ανακατωτά, τον τραγουδάω και στον ύπνο μου

• Peter Gabriel 1: Car (1977)
• Peter Gabriel 2: Scratch (1978)
• Peter Gabriel 3: Melt (1980)
• Peter Gabriel 4: Security (1982)
• So (1986)
• Us (1992)
• Up (2002)
• Scratch My Back (2010)
• New Blood (2011)
• I/O (2023)

Κατηγορία Β - Τον έχω ακούσει τον δίσκο λίγο έως πολύ, αλλά είτε πάει καιρός, είτε νιώθω πως μου λείπουν πραγματάκια

• Peter Gabriel 1: Car (1977)
• Peter Gabriel 2: Scratch (1978)
• Peter Gabriel 3: Melt (1980)
• Peter Gabriel 4: Security (1982)
• So (1986)
• Us (1992)
• Up (2002)
• Scratch My Back (2010)
• New Blood (2011)
• I/O (2023)

Κατηγορία Γ – Ξέρω ελάχιστα πράγματα για τον δίσκο ή δεν τον έχω ακούσει καθόλου

• Peter Gabriel 1: Car (1977)
• Peter Gabriel 2: Scratch (1978)
• Peter Gabriel 3: Melt (1980)
• Peter Gabriel 4: Security (1982)
• So (1986)
• Us (1992)
• Up (2002)
• Scratch My Back (2010)
• New Blood (2011)
• I/O (2023)

[stammargg_v2]

Αυτά τα άλμπουμς που έβαλες θα πρότεινα και εγώ, έχει βγάλει και διάφορα soundtracks που θα έλεγα καλύτερα να τα παρακάμψουμε και να επικεντρωθούμε στις κύριες κυκλοφορίες του.

[pantelis79]

Απλώς να πούμε ότι το Scratch My Back είναι διασκευές!

[The_Black_League]

Γι΄αυτό το ανέφερα, ρε πονηρέ!

Αλλά συγχωρείσαι, εφόσον ήθελες The Cult.

[stammargg_v2]

Και Queensryche κρατήσαμε το άλμπουμ διασκευών Take Cover, οπότε δεν βλέπω το λόγο να μην το κάνουμε τώρα. Ε και αν δεν το ζητησει κανένας θα τακουσω εγώ!

[spiritcrush]

Οκ λοιπόν δεν εχω ιδέα με την φασούλα εδω, ειναι ομως κατι που θα ηθελα να ψαξω κ να ασχοληθώ πριν μπω στα βαθιά με genesis, οπότε καθε σχολιο για οποιοδήποτε αλμπουμ του, καλοδεχούμενο.

[stammargg_v2]

Νομίζω πως όποιος ήταν να εκδηλώσει ενδιαφέρον να συμμετάσχει θα το είχε κάνει ως τώρα. Έχω ετοιμάσει τις αναθέσεις. Να τις ποστάρω ή να περιμένουμε κι άλλο;

[The_Black_League]

Και δεν τα ρίχνεις;

[stammargg_v2]

Τρία ο καθένας. Έδωσα μια ευκαιρία στον Ιan να πάρει την σκυταλη μετά.

[stammargg_v2]

Να πουμε να τρέξει για κάνα μήνα ; Οτι νομίζετε.

[The_Black_League]

Ό,τι πεις εσύ.

[stammargg_v2]

ΟΚ, τότε Κυριακή 18 Οκτωβρίου λήξη

[hopeto]

Ρε είχα πάρει μέρος κι εγώ…
Αν γίνεται να με χώσετε κάπως…

[stammargg_v2]

Τι να πω τώρα, δεν ξανακάνω μοιρασιά. Αν το θες πολύ, πάρε δύο τρεις δίσκους και γράψε. Δεν νομίζω να έχει κανείς πρόβλημα.

[hopeto]

Ισχύει, δεν ξέρω γτ δεν πήρε τις ψήφους, ίσως επειδή από το γραφείο κάνει κόλπα το ιντερνετ. Θα κάνω κανένα κειμενάκι. Έχω μαύρα μεσάνυχτα από σόλο Γκάμπριελ και το είδα σαν ευκαιρία.

[Ian_Metalhead]

Ας κάνω λοιπόν εγώ την αρχή, και τι πιο δόκιμο από το να ξεκινήσουμε με το…

Peter Gabriel aka “1” aka “Car” (1977) (A)

Το ντεμπούτο του πρώην τραγουδιστή των θρυλικών Genesis παρουσιάζει ξεχωριστό ενδιαφέρον, μιας και ο Peter Gabriel ήταν πλέον σε θέση να ηχογραφήσει κάθε “τρελή” ιδέα του χωρίς να πρέπει να λάβει έγκριση από την “λαϊκή δημοκρατία” των υπόλοιπων στο μέχρι πριν από λίγα χρόνια συγκρότημα του – αυτή τουλάχιστον ήταν η επικρατέστερη εκδοχή για τους λόγους της αποχώρησης του. Και δεδομένου ότι ήταν από τους κινητήριους μοχλούς των τεράστιων, ένας solo δίσκος του θα έπρεπε να είναι ένα “ιδιότροπο” αριστούργημα, σωστά;

Ακούγοντας το “Car”, οι παραπάνω εκ των προτέρων εκτιμήσεις επαληθεύονται εν μέρει.

Το εισαγωγικό “Moribund the Burgermeister” με τους χαρακτηριστικούς “ρόλους” στις φωνές, καταδεικνύει με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο ποιος ήταν πίσω από το μεγαλύτερο μέρος του “The Lamb…”. Το “Solsbury Hill” (το πρώτο single) που ακολουθεί είναι ένα από τα γνωστότερα κομμάτια του Peter Gabriel – άξια, σίγουρα.

Αμέσως μετά έχουμε το “Modern Love” ένα hard rock –ίζον κομμάτι, κομπλέ με τις “επιθετικές” κιθάρες του κλπ. Οι αλλαγές στο ύφος συνεχίζονται στο “Excuse Me” που ακούγεται σαν pop τραγούδι (πολύ) παλιότερης δεκαετίας. Υπάρχει μια progressive διάθεση στον ήπιο τόνο του “Humdrum” που κλείνει την πρώτη πλευρά, ενώ η δεύτερη ξεκινάει δυναμικότερα με το πολύ καλό “Slowburn”. To “Waiting For The Big One” είναι ένα piano blues κομμάτι (!) με κάπως υπερβολική διάρκεια, ακολουθούμενο από το (οπωσδήποτε καλύτερο) “Down the Dolce Vita” σε πιο majestic pop ύφος, το οποίο υπηρετεί με μεγαλύτερη επιτυχία ο τραγουδιστής.

Ο δίσκος τελειώνει με το επικό, δραματικό, μεγαλειώδες “Here Comes the Flood”, όπου ο Peter Gabriel καθηλώνει τον ακροατή με αυτή την σκανδαλώδη άνεση, όπως ακριβώς τον αγαπήσαμε - λάθος, λατρέψαμε.

Συμπερασματικά, το “Car” μπορεί να μην είναι το υπέρτατο αριστούργημα, όμως είναι ένα αντιπροσωπευτικό του δημιουργού του album, ενδεχομένως με υπερβολικές αλλαγές στο ύφος και τις διαθέσεις του, πολύ καλό πάντως. Το ποιος τελικά με την πάροδο του χρόνου ζημιώθηκε περισσότερο από το “διαζύγιο”, ο ίδιος ή οι Genesis, είναι μια άλλη κουβέντα, περιττή μάλλον.

[stammargg_v2]

PETER GABRIEL (3) (1980)

(B)

Part 1

“I know the touch and the smell of all the pretty dresses you wear”

Πριν από 6,7 χρόνια έβλεπα ένα επεισόδιο μιας αστυνομικής σειράς και σε μια σκηνή o BTK Killer - πραγματικός διαβόητος serial killer - εμφανίζεται φορώντας μια μάσκα και γυναικεία ρούχα, περιτριγυρισμένος από τα «ενθύμια» των θυμάτων του, προτού το πλάνο σκοτεινιάσει και ξεκινήσει ένα τραγούδι με ανατριχιαστικό ρυθμικό ήχο. Δεν ήταν άλλο από το Intruder του Peter Gabriel, εναρκτήριο κομμάτι του τρίτου προσωπικού του άλμπουμ που ακούγεται στο τελευταίο επεισόδιο της 2ης σεζόν της σειράς Mindhunter. Και δεν θα μπορούσε να γίνει καλύτερη επιλογή για το κλείσιμο του επεισοδίου…
Στο Intruder ντραμς παίζει ο Phil Collins, απόδειξη ότι οι σχέσεις τους μετά την φυγή του Gabriel από τους Genesis παρέμεναν σε καλό επίπεδο. Όχι ότι έχει και μεγάλη σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι η γέννηση αυτού του παραμορφωμένου μονότονου και εκκωφαντικού ήχου των ντραμς που πάνω του χτίστηκε το τραγούδι. Ο ήχος αυτός χαρακτήρισε σε μεγάλο βαθμό των ήχο των 80s. Λίγο αργότερα ο ίδιος ο Phil Collins επαναλαμβάνει την συνταγή στην μεγάλη του εμπορική επιτυχία “Ιn the Air Tonight”, αλλά και άλλοι καλλιτέχνες σπεύδουν να τον αντιγράψουν, (πχ ο Sprinsteen με το Born in the USA). Και δεν έχω αμφιβολία ότι κάπου στo Cleveland του Ohio ένας πιτσιρικάς με το όνομα Τrent Reznor άκουγε πολύ προσεκτικά…

H σχέση μου όμως με το Peter Gabriel 3 ή αλλιώς Μelt ξεκίνησε πολύ, πολύ νωρίτερα…

Part 2

“She’s so popular”

Είμαι παιδί του ΜΤV, δεν υπάρχει λόγος να το αρνηθώ. Γυρνούσα από το σχολείο και έτρωγα το φάγητό μου μπροστά στην τηλεόραση βλέποντας μουσικά βίντεο κλιπς. Το MTV έπαιζε συχνά Peter Gabriel, τα κλιπς του ήταν συνήθως έξυπνα, πρωτοποριακά και καλογυρισμένα και ένα από αυτά που έβλεπα συχνά ήταν και το υπέροχο Games Without Frontiers. Τι να πούμε για αυτό το κομμάτι; Έχει backing vocals από την θεά Κate Bush ( στην γαλλική ‘Jeux sans frontières’ εισαγωγή που επαναλαμβάνεται και άλλες φορές στο τραγούδι και που τελείως λανθασμένα την ακουγα να λέει “She’s so Popular”, απ’ότι φαίνεται δεν ήμουν ο μόνος!), έχει synth pop επιρροές από Ηuman League ( πρωτοποριακή μπάντα, ακούστε πχ το Being Boiled του '78, όχι μόνο τα pop τους), έχει αντιπολεμικά μηνύματα δωσμένα με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο, ασυνηθιστο για τραγούδι που έκανε καριέρα στα pop charts της εποχής. A και ο στίχος “Jane plays with Willie, Willie is happy again” γαμάει!

Part 3

“You can blow out a candle/But you can’t blow out a fire”

To Biko είναι και θα είναι το κομμάτι για το οποίο και μετα από 100 χρόνια κάποιοι θα μνημονεύουν τον Peter Gabriel. Λιτό και απέριττο, με ήχους της Αφρικής αλλά και σκοτσέζικη γκάιντα, χωρίς φθηνούς συναισθηματισμούς τιμά τον αγωνιστή Steve Biko που δολοφονήθηκε από το καθεστώς του Apartheid. Τώρα πως βρέθηκε και να ντύνει ηχητικά επεισόδιο της cult σειράς “Οι Σκληροί του Μαιάμi” είναι ένα εύλογο ερώτημα!

Post punk, art rock, world music, αλλά που να βρίσκεται εκείνη η αγνή prog ψυχή; Αντικαταστάθηκε πλήρως από τους ψυχρούς ρυθμους των βλοσυρών '80s; Ή μήπως όχι;

Part 4

“I don’t really hate you,I don’t care what you do/We were made for each other, me and you”

Δεν έχω καμιά κουλ ιστορία να πω για αυτό το κομμάτι. Μόνο ότι όταν το άκουσα για πρώτη φορά, το έβαλα κατευθείαν να ξαναπαίξει δυο τρεις φορές. Μαλλον η πιο Genesis στιγμή του άλμπουμ και το αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου. Το ευγενικό πιανάκι στην αρχή καταλήγει σε μια ονειρική μελωδική εκφραση μέχρι να μπουν τα υπόλοιπα όργανα και το κομμάτι να μεταλλαχθεί σε δυναμικό ρόκερ και πάλι μετά να επιστρέψει στην αρχική του εσωστρέφεια. Υπάρχει και αυτή η αμφισημία στους στίχους, ενώ στην αρχή νομίζεις ότι μιλάει σε πρώτο πρόσωπο κάποιος που ετοιμάζεται να διαπράξει μια πολιτική δολοφονία στην συνέχεια οι αναφορές σε κάποιο μοναχικο αγόρι και τα προβλήματα επικοινωνιάς που έχει με τους γονεις και τους φίλους του θωλώνει την εικόνα. Για το Family Snapshot όλα τα παραπάνω.

Part 5

Έχεις Καιτούλα και Phil Collins μαζί, φέρνεις Crimson King να κάνει τα τρελά του, φέρνεις Paul Weller, τι roster είναι αυτό για Champions League που έχεις μαζέψει για τον δίσκο ρε τρελέ! Την παράσταση τελικά την κλέβει το ξηλόφωνο του Νο Self Control, το σαξόφωνο του Start, το μπάσο που βιάζει αυτάκια στο αλα Talking Heads I Don’t Remember, η απολαυστική κακοφωνία του And Τhrough the Wire, η ηχητική πανδεσία του Not One Of Us που μου θυμίζει αυτά που κάναν λίγο αργότερα οι Κilling Joke, η χαλαρωτική ambient του Lead A Normal Life και έχεις τον τέλειο δίσκο.