Καλύτερος «μια κι έξω» δίσκος

Αναμνήσεων το άκουσμα συνέχεια.

Από τις μπάντες που έρχονται, σού πετάνε στα μούτρα ένα δυνατό δημιούργημα και μετά εξαφανίζονται από προσώπου γης. Ένας προοδευτικός δίσκος ως φόρος τιμής στις αγάπες που δεν χάνονται και δεν παλιώνουν (βλ. Nevermore, Cynic, Watchtower, Psychotic Waltz). Ο κιθαρίστας τους, ο Θεοχάρης, είναι ο ένας άνθρωπος πίσω από τους Hail Spirit Noir, ο προγκστεράς της παρέας.

Και ξαφνικά, ο Σπυριδάκης κάνει τη διπλή εμφάνισή του στο thread με την έτερη μπάντα, που κυκλοφόρησε στα άδυτα του prog ήχου ένα ΕΡ, το οποίο όμως στην πραγματικότητα είναι τόσο τέλειο που το “βαφτίζω” εδώ και χρόνια κανονικό ντεμπούτο. Και ας υποστηρίζει άλλα η ίδια η μπάντα. Ο Σπυριδάκης τρομερή εμφάνιση στα φωνητικά, πολύ καλύτερη από το ντεμπούτο των Rex Mundi, ενώ οι αναφορές στα σχήματα που ενέμπνευσαν το υλικό είναι καλά κρυμμένες. Ωστόσο, στο σημείο αυτό, θέλω να εκφράσω και να αποδώσω τα εύσημα στο riffing του “Battle of Egos Part I”, το οποίο είναι σα να βγήκε καρφί από το ΕΡ των Lethal “Your Favorite God”. Τσεκάρετε οπωσδήποτε όσοι δεν έχετε ιδέα ότι υπήρξαν και κυκλοφόρησαν ετούτο εδώ το μνημειάκι.

1 Like

Μεγάλο respect με ταυτόχρονη υπόκλιση για το Throes of Sanity.
Μιλάμε για αδιανόητη δισκαρα που δεν ξέρω πως μου ξέφυγε.
Το βάζω και το ξαναβάζω. Το αφήνω καμία εβδομάδα και ξανα κολλάω.
Εξαιρετικό Prog/US power με άποψη.

2 Likes

Δεν ξέρω αν ταιριάζει μιας και πρόκειται για EP, όμως:

Pailhead - Trait (1988)