Φαινόταν καιρό τώρα, αλλά είναι πλέον και επίσημο.
Συναυλιακό απωθημένο, κρίμα που ακύρωσε την τελευταία φορά που ήταν να παίξει εδώ.
Δεν κατάλαβα αν αποσύρεται γενικά από τη μουσική ή από τις συναυλίες. Θα περίμενα ένα non-Whitesnake album τύπου Into the Light χωρίς πολλές κραυγές αλλά τι να κάνεις!
Αισθανομαι τυχερος που τον εχω δει ζωντανα 2 φορες. Τεραστια καριερα!
Σωστή απόφαση όσο και αν μας ξενιζει,στα 74 του έχει προσφέρει τόσα πολλά στη μουσική αλλά εδώ φαίνεται πως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για αυτόν και αναγνωρίζει ότι δεν μπορεί άλλο να κάνει απαιτητικές περιοδείες,η φωνή του με προβλήματα εδώ και πολλά χρόνια.
Well Done David.Τον είχα δει Καυταντζόγλειο με Scorpions πριν πολλά χρόνια,frontman με όλη τη σημασία της λέξης,πάντα με παικταραδες σε όλα τα line up του.
Μαλλον ηταν ο τελευταιος ανθρωπος στη Γη που δεν το ειχε αναγνωρισει ακομα ![]()
Τεραστιος τραγουδιστης που μας εχει δωσει πανεμορφη μουσικη στην καριερα του.
Τεράστιε David, άγγιξες τόσες κορυφές που άλλοι μόνο στα όνειρά τους τις είδαν. Έχει δίκιο ο Παντελής ότι άργησε αρκετά, αλλά σε κάθε περίπτωση αυτό δεν αφαιρεί και πολλά από τη βαριά κληρονομιά του. Ωραίο και το βιντεάκι του αποχαιρετισμού.
Αγαπημένο album ![]()
Indeed και μεγάλη ξενέρα που το “πείραξε” σε πρόσφατη επανέκδοση (remix), βαφτίζοντάς το Whitesnake και προσθέτοντας περισσότερες κιθάρες. River Song πάντως, από τα καλύτερα που έχει γράψει ποτέ.
Ευτυχώς αυτό το remix δεν το έχω πάρει χαμπάρι.
River Song μαγεία!
Έχει και remix των δύο πρώτων solo από τα 70s. Αυτά ίσως πιο πετυχημένα, με εξαίρεση την παράλειψη ενός μέρους (στη μέση) από το Only My Soul.
Εμένα πάλι το remix του Into The Light μού άρεσε πολύ. Μου δίνει την αίσθηση ότι ακούω τον δίσκο live… Όντως πολύ καλός δίσκος τον οποίο άργησα να ανακαλύψω, γιατί το Metal Hammer τον είχε βαθμολογήσει με 3!!!
3 να είναι οι ώρες τους.
Σε δίσκους όμως όπως το X-Factor παμψηφεί όλοι οι συντάκτες 10άρια!!!
Into the Light… Εποχές που οι Ιάπωνες ήταν τυχεροί και είχαν τα δικά τους bonus tracks. Το Into the Light είχε τρία (3) τραγούδια στην Ιαπωνική έκδοση αλλά το να την προμηθευτείς τότε ήταν λίγο δύσκολο (και αρκετά ακριβό) και φυσικά δεν υπήρχε διαδίκτυο.
Θυμάμαι λοιπόν ότι είχα βρει πειρατικό CD από Βουλγαρία που ήταν κόπια της Ιαπωνικής έκδοσης, οπότε έβαλα το original CD σε θήκη διπλού και ως 2ο CD έβαλα το αντίγραφο με τα bonus.
Ωραίες εποχές…
Όλως περιέργως παρήγγειλα τις προάλλες το box set αυτό καθώς το βρήκα σε καλή (σχετικά) τιμή.
Κατά τα άλλα, θεωρώ αυτό θα ήταν πιο ταιριαστό για αποχαιρετηστήριο, αλλά παίζει θέμα δικαιωμάτων:
(δε σχολιάζω για το Hammer, ήταν εποχές που το έπαιρνα κι εγώ γιατί δεν υπήρχε και τίποτα άλλο…)
Σε ευχαριστουμε για ολα τεραστιε David!
Συγγνώμη αν χαλάω το… αφήγημα , αλλά στο τεύχος που κυκλοφόρησε όταν βγήκε το X Factor υπήρχε κριτική από καμιά δεκαριά συντάκτες και μόνο 2 εξ αυτών (Περβανίδης και Σταματούκος) του είχαν βάλει 10αρι, οι περισσότεροι είχαν βαθμό από 5 έως 7, ο δε Πούσιος είχε αρκεστεί να γράψει “Άντε και unplugged παιδιά!”
Για να είμαι και εντός θέματος, θυμάμαι μια συνέντευξη σε κάποιο τεύχος του Hammer που ο Coverdale είχε κλείσει το τηλέφωνο “στα μουτρα” του συντάκτη επειδή τόλμησε να του κάνει κάποια “λάθος” ερώτηση - και ήταν φίλα προσκείμενος συντάκτης, ο Κισατζεκιάν ή ο Συμελιαδης νομίζω!
Δεν αμφισβητώ αυτά που λες… Ίσως μου έμεινε η αίσθηση της καθολικής διθυραμβικής αξιολόγησης του δίσκου επειδή ταυτόχρονα με την κυκλοφορία του έγιναν οι συναυλίες των Maiden σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη (όπου και πάλι έγραφαν τα καλύτερα)…
Ίσως και επειδή καθώς περνούσαν οι μήνες διάφοροι συντάκτες έγραφαν πόσο “μεγάλωνει” μέσα τους ο δίσκος όσο περνάει ο καιρός…
Όπως και να έχει, το Into The Light ήταν ένας πολύ καλός και αδικημένος δίσκος. Πρώτη φορά άκουσα κάποια κομμάτια στην Silver Anniversary Collection του 2003 και αμέσως σκέφτηκα πόσο αδικήθηκε από την κριτική ο δίσκος τρία χρόνια πριν… Και για μένα πολύ καλύτερος από το 1987 και το Slip of the tongue. Και πολύ πιο Whitesnake, αν και σόλο δίσκος. Όσον αφορά τα επιπλέον κομμάτια, δε θεωρώ ότι προσφέρουν κάτι. Ίσα ίσα τον κάνουν πιο γλυκανάλατο τον δίσκο …
Το μακρινό 2006, πρώτη μου συναυλία ever. Πήγα βέβαια με την μάνα μου επειδή πήγαινα δημοτικό. Ο David έλεγε συνέχεια “fuck yeah” και “let’s make some fucking noise” και φώναζε η μαμά, “ε μωρέ γιατί βρίζει αυτός συνέχεια;”
Μεγάλος μπροστάρης!
Γενικά έκανε διάφορες αρπαχτες από remixes,reissues,που δεν ήταν απαραίτητο,όχι ότι θα μας ρωτούσε κιόλας,κάποια ήταν καλά όπως το you fool no one,η lady double dealer.
Πάντως τα good to be bad,forevermore,flesh&blood ήταν μια χαρά αλμπουμακια.Ο άτιμος,άρπαζε ότι καλύτερο κυκλοφορούσε στην αγορά από κιθαρίστες.
Μακάρι όλες οι επανεκδόσεις να ήταν τόσο φροντισμένες όσο αυτές που έβγαλε ο DC. Τώρα το αν ήταν απαραίτητο ή όχι… Κανείς δε σε αναγκάζει αν το αγοράσεις. Οπότε…