πωωωωωω, που το θυμήθηκες μωρέ μλκ…
1 Like
Tough crowd για Testament (!) Δεν πειραζει, παμε στο πιο δυσκολο post που θα εχω κανει σε αυτο το topic, και πιθανοτατα το πιο δυσκολο post ολου του τοπικ αναμεσα στα κατι παραπανω απο 1000 σε αυτο…
System Of A Down
Ενα CD, μια περιοδος, μολις 5 δισκοι, και αρα μολις 10 τραγουδια. #γιατι.
- Suite-Pee - ανισος δισκος λογω ηχου και φωνης Serj, μακαρι να μπορουσα να μην επιλεξω
- Deer Dance - παραλιγο να μεινει απεξω… μπηκε λογω της αλλαγης στο 1:36
- ATWA - ισως το αγαπημενο μου τραγουδι τους
- Science - μπηκε λογω τιτλου, ρεφρεν, στιχων, αλλα ειδικα λογω αυτων που γινονται μετα το 1:26
-
Chic ‘n’ Stu - το
τραγουδαωουρλιαζω σχεδον οσο καλα οσο ο Σερζ - Highway Song - μπορουσα να κανω και playlist με αυτο 10 φορες στο ριπιτ βασικα
- This Cocaine Makes Me Feel Like I’m on This Song - καλυτερος τιτλος εβερ και 10/10 επος
- Sad Statue - Οι Metallica καποια στιγμη θα τους μηνυσουν για κλεμμενο τραγουδι
- Tentative - τι μελωδιαρες θεε μου
- Soldier Side - σηκωνεται η τριχα καθε φορα που το ακουω ακομα και 20 χρονια μετα
Οριστε, παρτε και το playlist που εχει την εξωφρενικη διαρκεια των 29 λεπτων και 35 δευτερολεπτων.
Οι κανονες για μπαντες με μικρη δισκογραφια θα επρεπε να ειναι διαφορετικοι βασικα, ωστε να γεμιζει εστω μια ωρα μουσικης σε καποιο best of. Εν προκειμενω θαρρω οτι 4 τραγουδια ανα δισκο θα ηταν η καταλληλη επιλογη. Ακομα κι ετσι θα ειχα τεραστια δυσκολια με το ποια τραγουδια θα αφηνα απεξω. Προς το παρον ας πουμε απλα οτι αυτο το θρεντ για σημερα γαμ****** . Θρηνω ηδη την απορριψη των Prison Song, Chop Suey!, Toxicity, Psycho, Aerials, Innervision, Mr. Jack, Boom!, B.Y.O.B. , Question!, Old School Hollywood, Kill Rock N Roll, Hypnotize, Holy Mountains, Lonely Day και πολλων ακομα.
#γμτχρστμκτνπνγμ
5 Likes
Αντικειμενικά δε γίνεται best of System of a Down.
Για 'μένα είναι από αυτές τις μπάντες που όσο ακούγεται μουσική τους από τα ηχεία, εκείνη τη στιγμή είναι το καλύτερο συγκρότημα του κόσμου.
2 Likes
Αντικειμενικά δεν γίνεται επίσης επειδή είναι μικρά τραγούδια, γεμάτοι δίσκοι και μένει πολύ υλικό έξω. Που δεν πρέπει.
Καθότι τα χρόνια περνάνε και τα 30 καλοκαίρια γεμίζουν με αρμύρα νοήματος κι ευχαριστίας, ας παρατάξω μία, το λιγότερο εξαιρετική, δισκογραφία μιας μπάντας, που όσοι την ακολουθούμε, όχι δε μας απογοητεύει, αλλά μάς χαρίζει και μάς χαρίζεται.
“No Turning Back”
Ξεκάθαρα ο αγαπημένος και αξεπέραστος σε κάθε του λεπτό δίσκος. Σε μία χρονιά, που τα μέσα έκαναν λόγο για νεκραναστάσεις στον χώρο του power, οι Αθηναίοι συνέχιζαν ν’ ανεβάζουν στροφές δύναμης και ποιότητας. Ανεξάντλητοι και αστείρευτοι στο να συνθέτουν σε υψηλές ταχύτητες, ποιούσαν μελωδικώς leads και ρεφρέν, που θα μπορούσαν να τα τραγουδάνε και οι πέτρες. Με μία εξαιρετική παραγωγή να πλαισιώνει το σύνολο των ασμάτων και πέραν των οργανοπαιχτών, που μοιράζουν συγκινήσεις, ο Μπάμπης ρίχνει αυλαία με τον καλύτερο τρόπο. Ναι, ο Εικοσιπεντάκης είναι υπέροχος, αλλά ρε Μπάμπη, έτσι λίγο μας λείπεις.
“The Signs of Our Lives”: Κανένα άλλο τραγούδι, όμοιό του ή καλύτερό του (για άλλους, όχι για μένα) δε θα μπορούσε να κάνει την είσοδο σ’ αυτόν το δίσκο. Κυλάει μέσα μου σε κάθε άκουσμα και το ρεφρέν του έχει χαραχθεί σε κάθε τοίχο της μνήμης μου από την πρώτη ακρόαση, εκεί πίσω στα δεκαπέντε χρόνια πριν.
“Save Us”: Όταν πρωτοείδα τη λίστα με τους τίτλους και το μάτι μου έπεσε πάνω σ’ αυτό, μου έκρουσε τη θύρα του συναισθήματος του έτερου ιστορικού “Save Us”, που υπάρχει στη μουσική μας. Τελικά, με τον Μπάμπη λειτούργησε ακόμη περισσότερο και συνεχίζει να σπέρνει.
“Silent Faces”
Κάθε που επαναφέρω στη μνήμη μου αυτόν το δίσκο, το πρώτο πράγμα που επικαλείται ο λογισμός μου είναι ο καλπασμός στην ουσία των Savatage στο ομότιτλο. Και αν αυτό δεν είναι αρκετό, η ασματική τριάδα που μας εισάγει στο δημιούργημα της μπάντας, θα μπορούσε άνετα να μας αποτελειώσει και να μην υπάρξει καμία συνέχεια. Μπορεί, να έρχονται κάμποσοι δίσκοι στο μυαλό μέσα από τα riffs και τα rhtythm sections, αλλά αυτός ο ήχος αστράφτει συθέμελα και βοά Innerwish από χιλιόμετρα μακριά.
“If I Could Turn back Time”: Μία καθόλα Saxon πενιά στο καλημέρα, συνεχίζοντας σε μία Αγγλική επέλαση, για να φτάσουμε σ’ ένα οπαδικό ρεφρέν, που θα μπορούσαμε να χοροπηδάμε.
“Hold Me Tight”: Το έχω σφυρίξει, το έχω “ψάλει”, το έχω μουρμουρίσει, δεν το έχω ξεχάσει. Το δικό μας power. Ο δικός μας Μπάμπης με αυτή τη χροιά. Οι δικές μας ταχύτητες.
“Waiting for the Dawn”
Να πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Ο “Αθωνίτικος” δίσκος μιας ζωής. Μπορεί ο Παπανικολάου να μην πάταγε στα ψηλά, αλλά δε θα τον άλλαζα για κανέναν άλλον, μα για κανέναν όμως. Ποιος θα έλεγε το “Suuun…” έτσι στο “Spacerunner”; Η αρχή και συνάμα τα “έσχατα” μιας πορείας που γραφόταν και γράφεται.
“Have you Ever…?”: Το πρώτο συναίσθημα, η απαιτούμενη μελωδία και ταυτόχρονα, μια σφραγίδα ταυτότητας.
“Carry Your Cross”: Heavy/power αρμαθιές από νότες και η λίμπιντο ν’ ανεβαίνει μετά τ’ απανωτές προειδοποιητικές του Παπανικολάου πριν το κιθαριστικό σόλο.
“Innerwish”
Δύο καινούριοι εισέρχονται ανεογμένων των θυρών και ο αέρας της μπάντας αειθαλής. Οι δυναμικές της παραμένουν σταθερές και ο ήχος περιχαρής για τη μοναδικότητά του. Όλα στη θέση τους, στην παράδοσή τους και την ίδια στιγμή φρέσκα και υγιεινά. Ο νέος δεν είναι Μπάμπης, αλλά βάζει τον εαυτό του και κουμπώνει απευθείας με αυτό που ξέρουν οι Innerwish να είναι.
“Needless in My Mind”: Μία ακουστική εισαγωγή και αμέσως μετά, μερικοί πολύ προσωπικοί στίχοι υπό την κατάλληλη φωνή να βρέχει τον ουρανό μας. Από τις πιο κολλητικές μελωδικές γραμμές των τελευταίων ετών. Ένας θεόρατος καλπασμός, που αντηχεί μέρα με τη μέρα, καταλήγοντας, πως το τραγούδι αυτό θα μπορούσε άνετα να αντιπροσωπεύει το “είναι” των Innerwish και να η απόλυτη κορυφή τους. Γιατί πολύ απλά, (για κάποιους) δε μας νοιάζουν οι νεοτερισμοί. Μας νοιάζουν αυτά τα τραγούδια.
“Zero Ground”: Μερικές σταγόνες από Στέφανο Κορκολή και μερικές ακόμη από Μιχάλη Ρακιτζή. Δεν χρειαζόμαστε τίποτ’ άλλο. Είμαστε powerάδες.
“Ash of Eternal Flame”
Πως ν’ αλλάξεις μυαλά σε εκείνους, που δεν τους αγγίζει το ξενικό στοιχείο… πως να τους πείσεις ότι οι καιροί αλλάζουν και δεν ανεβαίνει η δημοτικότητά τους… Δεν μπορείς και δεν μπορείς, επειδή αυτοί ξέρουν τι θέλουν. Κι εμείς μαζί τους θέλουμε αυτό που θέλουν. Και ας γράφουν μια ζωή πάνω στις ίδιες γραμμές. Πόσα και πόσα μονοπάτια τα πεζοπορούμε ξανά και ξανά, κι όμως η κάθε φορά είναι μία πρώτη φορά.
“Once Again”: Έχουμε γράψει και αναφέρει τα πάντα γι’ αυτή την μπαντάρα, αλλά όχι για κάτι συγκεκριμένο. Για τα πλήκτρα τους και τις ατμόσφαιρές τους. Για τις αθόρυβα αγγίγματα, που διαρρέουν μέσα στα ηχεία και τ’ ακουστικά μας, την ώρα που μπαίνει ένα ρεφρέν βγαλμένο από μια άλλη εποχή και περισσότερο από τη hard rock σκηνή. Και η κιθάρα μόνη της να λαλεί τόσο, όσο.
“Higher”: Πόσα ακόμα τέτοια μπορούν και αντέχουν να γράψουν; Να ξημερώνει Δευτέρα και να δύει Παρασκευή με αυτό να ακούγεται σε όλα τα ηχεία. Καραμέλα, που εθιστικά θες να την πιπιλάς απανωτά.
“Inner Strength”
Τελευταίο, αλλά όχι καταδικασμένο. Ίσως, μόνο λίγο τραυματισμένο από την παραγωγή, και από το γεγονός ότι έχει προηγηθεί ο γίγαντας “Silent Faces”. Μεγάλες στιγμές όμως να χωράνε ανάμεσα σε γραμμές μουσικών οριζόντων.
“Never Let You down”: Τρία πράγματα: Η καλύτερη μπαλάντα της ελληνικής σκηνής. Ο Μπάμπης. Και ο αχαλίνωτος σπαραγμός των κιθάρων, που μοιάζουν ασυναγώνιστες. Οι άνθρωποι, απλά, είπαν “πάμε να γράψουμε την αποθεωτική μας μελωδία”, και το έκαναν.
“Inner Strength”: Αυτό για να εκτιμηθεί στο έπακρο, πρέπει να το ακούσεις στη σκηνή. Να νιώθεις τις κιθάρες και τα τύμπανα να διαγράφουν την κίνησή τους στον εγκέφαλό σου και στο θώρακά σου, ενώ βρίσκεσαι μπροστά τους.
Innerwish για μια ζωή! Να μας ζήσουν!
7 Likes
Υπεραγαπημένη μπάντα, δεν έχω πολλά να πω για πρόλογο.
Saxon
Ροκάδικο ξεκίνημα αλλά δεν χαλιόμαστε ιδιαίτερα, πάντα υπήρχε κάτι rock στην μουσική τους άλλωστε. Την βρίσκω γενικά, κι ας μην φτάνει τα μεγαλεία που θα έρχονταν.
1. Rainbow Theme / Frozen Rainbow
Μην πει κανείς “κλέβεις, είναι δύο”. Πρώτον τα έπαιζαν μαζί και στα live, δεύτερον, έχω να παραθέσω 48 τραγούδια, δεν θα έκλεβα για να τα κάνω 49 και μάλιστα για τραγούδι από το ντεμπούτο. Κι εδώ μιλάμε για παλιακό άσμα, τίγκα συναισθηματικό, τέλειο.
2. Stallions on the Highway
NWOBHM. Κιθάρες μελωδικές, υψηλά tempo, μια υποβόσκουσα Motorhead λογική, εκπληκτικά πρώτα δείγματα.
Wheels of Steel
Κι εδώ οι Saxon γίνονται η καλύτερη μπάντα στην ιστορία της σκληρής μουσικής.
3. Motorcycle Man
Ήμουν διχασμένος μεταξύ αυτού και Stand Up and Be Counted. Πήγα με την προβλέψιμη επιλογή αντί του μεταλλοποιημένου ZZ Top αλλά μιλάμε για μηχανάρες, γκάζια, ύμνος. Και είναι από τα απόλυτα Saxon τραγούδια βασικά.
4. 747 (Strangers in the Night)
Εντάξει, τι να λέμε. Από τα τραγούδια που φαντάζομαι έφερναν οπαδούς στον ήχο, τότε και τώρα. Εμένα σίγουρα με έκανε. Και πόσο ωραία ξεχασμένη συνταγή να ξεκινάς τραγούδι με solo.
5. Machine Gun
Yπεραπλό basic riff, φρενήρης μοτορχεντικός ρυθμός, τρέμολα να παίρνουν φωτιά. Ακόμα καλύτερο στο πρώτο, The Eagle Has Landed, καπάκι μετά το αντίστοιχης αξίας/ αισθητικής, Fire in the Sky.
Strong Arm of the Law
Σπασμένα φρένα. Τα τελευταία χρόνια το αποκαλώ το αγαπημένο μου. Γιατί? Δεν έχω ιδέα. Ίσως επειδή την βρίσκω πολύ με τα deep cuts και άλλαξα επιλογές 5 φορές για να καταλήξω στα εξής:
6. Heavy Metal Thunder
Οδοστρωτήρας. Καταστροφή. Ισοπέδωση.
7. To Hell and Back Again
Την πρώτη φορά που τους είδα το έπαιξαν και προσκύνησα. Το σωστό NWOBHM παίζεται ακριβώς έτσι. Μελωδία και τσίτα τα γκάζια.
8. Dallas 1:00 PM
Τώρα μιλάμε για το πιο basic τραγούδι έβερ μέχρι που μπαίνει το solo και προσκυνάω με την μελωδική αλλαγή. Έχουν τα early Saxon κάτι απροσδιόριστο που με τρελαίνει. Μπορεί να μην είναι εκτυφλωτικοί αλλά παίζουν μπάλα σε ένα παράλληλο σύμπαν με τους περισσότερους. Έχουν κάτι real στη μουσική τους, μια επαφή με την ρίζα, είναι ροκ όσο και μέταλ. Απίστευτοι στα αυτιά μου.
Denim and Leather
Εδώ υποτίθεται κάποιοι βλέπουν τις πρώτες ενδείξεις μιας προσπάθειας να γίνουν λίγο πιο εμπορικοί. Ι can’t hear it… Έχει όμως καλύτερη παραγωγή και… ύμνους.
9. Princess of the Night
Από όταν πρωτοάκουσα την εκτέλεση στο live (το πρώτο μου live τους), instant favorite. Στα 2-3 πιο κλασικά riff τους, το ξέρουν και οι πέτρες, δικαίως.
10. And the Bands Played On
Πιθανότατα το αγαπημένο μου κομμάτι τους και από τα αγαπημένα μου έβερ, κι ας είναι μινιόν. Εδώ νιώθω όσο ποτέ τη σύνδεση με το 70’s hard rock, τους UFO κτλ. Το εισαγωγικό και επαναλαμβανόμενο κιθαριστικό lead μέρος, αν γράψει δεν ξεγράφει. Όπως και το εκπληκτικό verse, το χοροπηδηχτό tempo, οι φωνητικές μελωδίες…
11. Denim & Leather
Ήθελα να βάλω το Fire in the Sky αλλά ήδη το τίμησα έμμεσα, οπότε δεν μπορώ να μη βάλω το πιο groovy έπος που έγραψαν ποτέ. Ό,τι καλύτερο να το ακούς live. Και να πίνεις μπύρες.
Power & the Glory
Ακόμα καλύτερη παραγωγή και πιο βαριά από ό,τι προηγήθηκε, χάνει λίγο σε rock ‘n’ roll κάβλα (λίγο) αλλά κερδίζει σε χεβιμεταλλική πώρωση.
12. Power & the Glory
Τι ριφάρα, τι ορμή, τι θεϊκό κόψιμο στη μέση (“can you feel the power…?”). Έπος.
13. Warrior
Φανταστικό heavy metal. Η μπάντα θερίζει. Έχει κι αυτό το χαρακτηριστικό που πάντα μου άρεσε όταν γινόταν καλά, μετά το solo μπαίνει μια επαναλαμβανόμενη φράση (στο 2:14) τούμπανο που δημιουργεί μια συναισθηματική κορύφωση.
14. The Eagle Has Landed
Έτσι γίνονται τα σωστά δάνεια. Παίρνουμε το καλύτερο κομμάτι των Priest και το αλλάζουμε τόσο όσο για να φτιάξουμε ακόμα μια τεράστια κομματάρα.
Crusader
Εδώ αρχίζει η κάτω βόλτα αν και ακόμα έχει καλές στιγμές. Αλλά είναι διάσπαρτες και συνήθως όχι στο top επίπεδο των προηγούμενων δουλειών.
15. Crusader
Πόσο προφανές? Συγκλονιστική κομματάρα σε πιο μελωδικό και σχεδόν επικό ύφος. Απίθανο verse, από τα καλύτερά τους.
Innocence Is No Excuse
Όχι κακό αλλά δε θέλω τους Saxon να ακούγονται σαν 80’s Scorpions γαμώτο. Η παραγωγή πάντως σαφώς καλύτερη του Crusader που ήταν κάπως άψυχη.
16. Call of the Wild
Καλό κομμάτι, heavy, ωραίες κιθάρες, νιώθω πως κάπως παρεισφρέει η εμπορικότητα όμως ακόμα κι εδώ.
Rock the Nations
Πωπω… Αν τα προηγούμενα 2 δεν μου άρεσαν ιδιαίτερα, εδώ φαίνεται πως πάει κι άλλο κάτω (τι Party Til You Puke ρε μαλάκες?). Λίγη έμπνευση, τίποτα πραγματικά αξιομνημόνευτο, τα προηγούμενα είχαν και λίγο καλύτερες μελωδίες, εδώ τίποτα.
17. Βattle Cry
Εύκολη επιλογή. Δεν μπαίνει γιατί είναι το πιο metal αλλά γιατί προσπαθεί να κρατήσει ένα επίπεδο.
Destiny
Πωπω θλίψη - Μέρος 2ο. Πιο πολύ πρέπει να με χαλάει το ότι γράφουν Saxon πάνω οι δίσκοι. Σε σημεία υπερτερεί του Rock the Nations, σε άλλα χάνει. Πχ, τι πλήκτρα είναι αυτά ρε? Εσείς κάνατε παρέα με τον Lemmy ρε. Πάμε άμεσα παρακάτω.
18. Ride Like the Wind
Μπορεί να φταίει που έχει ακουστεί 1.000.000 φορές και το έχω συνηθίσει. Όπως και να 'χει, το ότι μπαίνει διασκευή σαν καλύτερο, λέει πολλά.
Solid Ball of Rock
Nibbs, έλα σώσε την κατάσταση αγόρι μου, βάλε μια τάξη. Τι να πρωτοβάλω από δαύτο. Απίθανος δίσκος, το αγαπώ όλο, ακόμα και το I’m On Fire που θα μπορούσε να ανήκει σε κάποιο από τα δύο προηγούμενα (αλλά είναι κομματάρα). Μεγάλη συνθετική ανάκαμψη. Από δω και πέρα παραδίδουν μαθήματα ποιοτικού μέταλ ως σήμερα.
19. Lights in the Sky
Θεϊκό heavy metal. ΘΕΪΚΟ! Με την απαραίτητη ορμή, με ΡΙΦΑΡΕΣ, ένα touch μελαγχολικό (συναίσθημα που σιγά σιγά νομίζω βρήκε μεγαλύτερη θέση στη μουσική τους), απίθανο.
20. Baptism of Fire
Έλεγα πόσο αγαπώ τον δίσκο. Λες να φταίει το EP του Hammer που είχε κομμάτια από τον δίσκο? Να φταίει το 2ο Eagle Has Landed που επίσης είχα πάρει πολύ νωρίς αφού άρχισα να ασχολούμαι με την πάρτη τους? Μόλις μπαίνει το Baptism λέω όχι. Βρετανικό heavy metal, εκρηκτικό, παραδοσιακό, με riff-άρες, με φοβερά θέματα στην κλασική δομή σύνθεσης (verse-chorus, κτλ), σολάρα, πιασάρικο όσο δεν πάει. Έπος. Οι Saxon που αγαπήσαμε.
21. Overture In B Minor Refugee
Αμφιταλαντεύτηκα λίγο αλλά δεν μπόρεσα. Τραγουδάρα. Η maiden-ική εισαγωγή, η γέφυρα πριν το chorus (μάστορες και σε αυτό οι Σάξονες), το συναίσθημα που υπάρχει παντού, η τέλεια ερμηνεία του Biff.
Forever Free
Λίγο υποδεέστερο του Solid Ball of Rock, λίγες αστοχίες αλλά δισκάρα κι αυτό. Είπαμε, βρήκαν τον δρόμο τους. Εντελώς εκτός εποχής οι τύποι. Ένα πρόβλημα που έχω με πολλούς δίσκους τους είναι πως έχουν πολύ σταθερό επίπεδο throughout και μερικές φορές δεν ξεχωρίζουν ιδιαίτερα κάποια τραγούδια αλλά ας είναι.
22. Forever Free
Ο ομώνυμος ύμνος. Κλασικό ανθεμικό Saxon, ανεβαστικό, με ρεφρέν να κολλάει στο μυαλό. Πάντα ένιωθα πως έπρεπε να κλείνει με κατακλυσμιαίο solo αλλά θα το πάρω κι έτσι.
Dogs of War
Στα ίδια επίπεδα με το προηγούμενο. Φοβερές Σαξονικές στιγμές (εκτός από το Walking Through Tokyo). Το ξανακούω και νιώθω πως στέκεται καλύτερα απ’ όσο παλιά. Χαίρομαι.
23. Dogs of War
Βλέπω ένα μοτίβο, αναφέρομαι συνέχεια σε ομότιτλα τραγούδια. Αλλά είναι κομματάρες γαμώτο. Γαμάει το Dogs of War, όλο, η εισαγωγή, το ρεφρέν, το κόψιμο στη μέση. A classic.
Unleash the Beast
Πρώτο άλμπουμ με Doug Scarratt (παρεμπιπτόντως, σκοτώνουν οι κιθάρες σε όλο το άλμπουμ). Απίστευτος δίσκος, θα έπρεπε να μνημονεύεται μαζί με τις 80s δουλειές τους. Δεν έβγαιναν τέτοιοι δίσκοι (σε ήχο και ποιότητα) εκείνη την εποχή. Tι να πρωτοβάλω, το ακούω και ακόμα και στα λιγότερο προφανή τραγούδια σκέφτομαι πως είναι εξαιρετικά.
24. Unleash the Beast
Αυτό είναι το heavy metal που μου άρεσε όταν ήμουν 13, αυτό είναι το heavy metal που μου αρέσει ακόμα. Up tempo, βαρβάτο, μελωδικό. Να σκίζει το verse, να ξεσκίζει το chorus, κραυγές (μεγάλε Biff), κτλ κτλ. Τεράστια κομματάρα που θα έπρεπε να είναι concert staple.
25. Bloodletter
Ω να σου γαμήσω, θηρίο τραγούδι, πάρε και λίγο πιο μοντέρνο riffing, μελωδιάρες, σκοτώνει η μπάντα, τι τούμπανο τραγούδι.
26. All Hell Breaking Loose
Θα σου κάνω τη χάρη Μάνο. Οι Saxon με τα χρόνια (τον τελευταίο αιώνα κυρίως), έγιναν πιο “μέταλ” αλλά ακόμα έχουν rock ‘n’ roll καρδιά κι εδώ το επιβεβαιώνουν με κομματάρα αλανιάρικη, σπιντάτη, σου παίρνει το κεφάλι και σε ανεβάζει. Μπόμπαααα!
Metalhead
Για μένα κάτω από ότι προηγήθηκε στα 90s, δεν μου αρέσει συνήθως το βαρύ κι ασήκωτο, mid-tempo heavy metal στυλ που έχει στην μεγαλύτερη διάρκεια αλλά δεν δυσκολεύτηκα, έχει πολύ αγαπημένα κομμάτια μέσα.
27. Conquistador
Σπανιόλικες (?) κιθάρες στην εισαγωγή που δίνουν στην θέση τους σε παντοδύναμο riff, εξαιρετική ρεφρενάρα, ανώτερου επιπέδου metal.
28. All Guns Blazing
Αν πρέπει να ακούω ένα All Guns Blazing στη υπόλοιπη ζωή μου, θα ακούω σίγουρα αυτό. Ριφάρα, up tempo, γαμάτη γέφυρα, από τα κορυφαία τους των 90s. Δαιμονισμένο heavy metal.
Killing Ground
Στο μυαλό μου, εδώ ξεκινά μια άτυπη τριάδα πολύ αγαπημένων Saxon δίσκων που όλοι παλεύουν για δεκάδα. Το 2ο άλμπουμ που αγόρασα ως οπαδός πια όταν κυκλοφόρησε και το πρώτο που με ικανοποίησε πλήρως. Τουλάχιστον 4 κομμάτια θα ήθελα να βάλω εδώ, ακόμα και η διασκευή σε King Crimson τους βγαίνει, υπέροχοι.
29. Killing Ground
ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΑΓΑΠΗ. Ογκόλιθος κλασικού μέταλ. Heavy, μελωδικό, μελαγχολικό αλλά μες στη δύναμη, φανταστικές κιθάρες, με φοβερή έμπνευση/ έκπληξη εκείνο το bass solo πριν το τελευταίο chorus, απίθανο απίθανο τραγούδι.
30. Deeds of Glory
Έπος. Πιο βρετανικό, πιο καυλωμένο λίγο αλλά πάντα μελωδικό, φανταστικό Saxon metal. Αυτά τα riff για κάποιους είναι χιλιοπαιγμένα, με τους Saxon όμως κάπως δουλεύουν πάντα. Δεν μου πήγαινε η καρδιά να το αφήσω εκτός.
31. Shadows On the Wall
Εδώ κάνω την έκπληξη, με μισή καρδιά αφού αγαπώ το Dragon’s Lair τουλάχιστον το ίδιο αλλά ήθελα να βάλω λίγη ποικιλία γιατί εδώ ό,τι κάνουν τα γερόντια τους βγαίνει 1000%. Mid-tempo, απλά πλήκτρα που κάνουν πλάτες αλλά δημιουργούν ατμόσφαιρα, heavy ξέσπασμα με το εφέ στην φωνή να ταιριάζει τέλεια και να μεγαλώνει την πώρωση, μπασούρα για έξτρα όγκο… Και το chorus πάλι φοβερό (να σου πάλι αυτά τα πλήκτρα). Δεν χορταίνω Saxon όταν δοκιμάζουν επιτυχημένα νέα πράγματα.
Lionheart
Non-stop φανταστικές κυκλοφορίες. Μερικές φορές το βάζω ακριβώς κάτω από το Unleash the Beast στις δουλειές από '90 και δώθε, σίγουρα τοπ-10 τους συνολικά. Τόσο δισκάρα. Και πραγματικά το ξανακούω για να δω ποια θα διαλέξω και δεν βοηθάει… Μπαίνει το Witchfinder… - “Ναι, θα το βάλω”, μπαίνει το Man & Machine - “κι αυτό θα το βάλω”… Ε δεν χωράνε όλα τα γαμημένα. Για σήμερα θα βάλω αυτά.
32. Witchfinder General
Ούτε εισαγωγές, ούτε τίποτα, σε πιάνει από τα μούτρα με ultra heavy riff και δικασιές να δίνουν μια αίσθηση πως θα σε πάρουν παραμάζωμα (Jörg Michael ξεσκίζει εδώ και σε όλο τον δίσκο). Επιθετικό γαμηστερό heavy metal.
33. Lionheart
Από τους πολλούς ύμνους των τελευταίων 20 χρόνων. Κομμάτι που θα μπορούσε να έχει γραφτεί στα 80s. Για ακόμα μια φορά EΠΙΚΟ riff, εκεί που γίνεται γρήγορο στην αρχή πολλές ανατριχίλες και τίγκα συναίσθημα. Και κοπάνημα. Αυτό το πέρασμα των Saxon σε πιο “μεταλλικά” μονοπάτια μπορεί να αρέσει σε κάποιους πολύ, σε άλλους λιγότερο αλλά δεν μπορώ να πιστέψω πως κάποιος που αρέσκεται στον ήχο, δεν συγκινείται με τέτοιες συνθέσεις.
34. Το Live By the Sword
Παίχτε power metal άμα γουστάρετε παιδιά. Κομματάρα τεράστια. Ασταμάτητες κιθάρες που παίζουν φρενήρη θέματα. Εκεί πριν το σόλο που έχει μια γέφυρα με τον Biff να τραγουδά ψηλά, τρίχα κάγκελο.
The Inner Sanctum
Σερί δισκάρες. Φοβερή έμπνευση και ποικιλία ξανά, θέλω να βάλω 5 κομμάτια. Αλλά ακολουθούμε κανόνες και μένουν έξω μεγάλες κομματάρες.
35. State of Grace
Κλασικός power-ίζον δυναμίτης της ύστερης εποχής. Και εξίσου κλασικά, ο δίσκος ξεκινά με highlight. Heavy, μελωδικό, catchy, κομματάρα.
36. Red Star Falling
Mπορεί, αν έβαζα ένα τραγούδι από όλη την πορεία τους για την ερμηνεία του Biff, να ήταν αυτό… Καθηλωτικός και ανατριχιαστικός. Ναι, υπάρχουν κάποια προβληματάκια με την θεματική αλλά όταν μπαίνει ο ΘΕΟΣ στο ρεφρέν, δεν γίνεται να μην ανατριχιάσεις. Η χροιά, η δύναμη, σα να έρχεται να σου θυμίσει πόσο μεγάλο κομμάτι της σχέσης σου με το heavy metal κατέχει. Epic song.
37. Going Nowhere Fast
Βρετανία, AC/DC, ω τι ωραία. Με ανεβάζει κατακόρυφα αυτή η ξεχασμένη τους σύνθεση. Tι riff είναι αυτό γαμώ τα κέρατα, φέρτε μπύρες!!!
Into the Labyrinth
Εδώ νομίζω η μπάντα κάπως πάει με σβηστές μηχανές. Δεν είναι μέτριοι απλά λιγο έχουν κατασταλάξει στον νέο ήχο τους και κινούνται στα πλαίσια αυτού, με μόνο έξτρα ένα λίγο μοντέρνο power metal element που προσωπικά δε μου κάνει… Αλλά σεβασμός για την σταθερότητα.
38. Demon Sweeney Todd
Τίγκα heavy και σπινταριστό, επιθετικό, οι κιθάρες σπέρνουν, σκοτώνει.
Call to Arms
Χρόνια είχε να παίξει. Αλλά η υποψία μου επιβεβαιώνεται (μάλλον, κοντράρεται με Battering Ram), το καλύτερο άλμπουμ μεταξύ Inner Sanctum και Carpe Diem. Ίσως κι εγώ να το έχω αδικήσει. Κομμάτια δυναμίτες, όμορφες μελωδικές στιγμές, μικρές πιασάρικες συνθέσεις, πολύ πολύ πολύ ωραίος δίσκος. Οριακά ενθουσιάστηκα σε σημείο που δυσκολεύτηκα να επιλέξω. Αν και κατά καιρούς υπάρχουν φίλερ στους δίσκους τους, εδώ κανένα σκιπ. Κοίτα να δεις.
39. Hammer of the Gods
Τούμπανη κομματάρα. Φοβερό μελωδικό και heavy riff που μου θυμίζει 80’s Αμερική για κάποιο λόγο αλλά σπέρνει. Κατά τ’ άλλα τα γνωστά καλούδια, κιθάρες φοβερές, Biff-αρος, πώρωση chorus, όλα καλά.
40. Mists of Avalon
Από τις καλύτερες “επικές” συνθέσεις τους. Μελωδικό και heavy, φοβερή μελωδία στο ρεφρέν, υπέροχη σύνθεση (ακόμα κι αν έχει τίγκα πληκτράκι, του πάει). Νικά σαρωτικό Surviving… και παλιακό ροκάδικο Ballad… οριακά.
Sacrifice
Nα έχω αδικήσω τα 10’s? Όπως και στο Call to Arms, περνάω με όλα τα τραγούδια πολύ καλά. Βέβαια πάλι βγάζουν εδώ μια power metal διάθεση σε κάποια τραγούδια αλλά τόσο όσο και τα τραγούδια είναι πολύ καλά…
41. Sacrifice
Όλα τα ομότιτλα των Saxon σχεδόν σκίζουν, καμία έκπληξη κι εδώ. Σπινταριστό heavy metal, δεν βρίσκω λόγια, έχω επαναληφθεί πολύ ως τώρα. Φοβερό πάντως, με ρεφρενάρα, όλα κομπλέ.
Battering Ram
Ultra heavy δισκάρα. Προτιμώ τους Saxon μου όταν παίζουν πιο heavy να κινούνται σε πιο uptempo δρόμους κι ευτυχώς εδώ το κάνουν στην μεγαλύτερη διάρκεια.
42. Battering Ram
Θυμάμαι να σκάει ο κόμματος σε κάποιο rockwave και να μου φεύγει το κεφάλι. Κομματάρα, θεϊκές κιθάρες καθόλη τη διάρκεια, φοβερά riff riff, απλά πωρωτικό heavy metal.
43. Stand Your Ground
NWOBHM, power metal, αργές και γρήγορες ταχύτητες, μελωδιάρες, εθιστικό κομμάτι.
Thunderbolt
Πρέπει να είχα μια σχετική κόπωση όταν άκουγα τις κυκλοφορίες των Saxon από τα 10’s γιατί όλα είναι εμφανώς καλύτερα απ’ ό,τι θυμόμουν. Ωραία πράματα κι εδώ, το κακό είναι πως δεν ξεχωρίζει κάτι ιδιαίτερα αλλά όλα έχουν ένα πολύ υψηλό επίπεδο…
44. Speed Merchants
Ήμουν λίγο διχασμένος αν έπρεπε να πάω με το τυπικομεναλλαγαμάει, Speed Merchants, ή το ομώνυμο (που σαν ομώνυμο Saxon οφείλει να θερίζει). Aλλά κάτι μου κάνει το πρώτο. Έχουν ξανακάνει παρόμοια πράματα? Χίλιες φορές. Θέλουμε κι άλλο? Προφανής η απάντηση…
Carpe Diem
Δισκάρα. Το καλύτερο εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον θαρρώ.
Κατά βάση uptempo, βρετανικής κοπής, ανατατικό heavy metal. Έπος.
45. Carpe Diem
Έτσι πρέπει να γίνεται το μπάσιμο της Σαξονάρας, με θεϊκό heavy metal. Δεν έχω άλλα λόγια. Κομματάρα.
46. Remember the Fallen
Αυτό το γαμημένο ρεφρέν μου έρχεται πολύ συχνά στο μυαλό. Catchy, μελωδική but heavy τραγουδάρα, φοβερές κιθάρες, το heavy metal που αγαπήσαμε.
47. Living on the Limit
Εντελώς παλιακό 80’s heavy metal riff, με μελωδική σολάρα, ότι πρέπει για κλείσιμο της δισκάρας.
Hell, Fire and Damnation
Αν και νιώθω πως είναι το “χειρότερο” άλμπουμ από εποχές Into the Labyrinth, έχουμε εδώ έναν ακόμα πολύ καλό, τυπικό Saxon δίσκο.
48.Supercharger
Η λέξη τυπικό έχει καταλήξει να έχει αρνητική χροιά :P, όταν όμως χρησιμοποιείται στους Saxon, συνήθως σημαίνει σφραγίδα ποιότητας. Τυπικό λοιπόν uptempo heavy metal από τους πιο σταθερούς μάστορες του είδους.
Αναμένοντας το νέο άλμπουμ να δώσει μερικούς ύμνους ακόμα και κυρίως το live τους το καλοκαίρι…
Έμπνευση για το ποστ αυτό, η λατρεία του @QuintomScenario γι’ αυτούς. Cheers. 
20 Likes
Πολύ εύστοχο 
Τους εναλλάσσει με Down στα ακουστικά του τους τελευταίους μήνες!
3 Likes
Ευτυχως εχω ακομα την ακοη μου και δεν ξοδευω ουτε δευτερολεπτο για καποια απο αυτες τις δυο μπαντες.
1 Like
Άψογη ποστάρα, με πέτυχες σε φάση που είπα να σκαλίσω λίγο παραπάνω την δισκογραφία τους. Πέρα από τα κλασικά, έχω ακούσει 1-2 δίσκους από 00ς και 10ς και διάφορα κομμάτια από τα 90ς. Έλεγα να ψαχουλέψω γιατί υπάρχει ζουμί.
3 Likes
Στον εαυτό σου την έκανες!
Ε ρε ό,τι και να βάλει καποιος απο το Unleashed εγώ το δέχομαι.
Άψογο post για την πολυαγαπημένη μπαντάρα.
Προσωπικά, τους θεωρώ ίσως την πιο τίμια μπάντα που έχω δει σε κλειστό χώρο. Και τους έχω δει σε όλα τα γνωστά μέρη.
Θα επανέλθω με τη δική μου λίστα, όταν τα καταφέρω. Μέχρι τότε:
3 Likes
Ναι, αλλα ενα σπετσοφαι λιστ με τα τραγουδια δεν εφτιαξες. Μισες δουλειες.
1 Like
Πολύ μ’ αρέσει που θεωρείται ψιλοδεδομένο ότι όλοι έχουν σποτιφάι 
1 Like
Νταξ, ας ειναι και στο ΒΟΧ, στο Τιντερ ή στο Ονλιφανς, καπου να υπαρχει μια λιστα ομως βρε παιδι μου. Ειμαι τεμπελης.
Θες να σου κάψω ένα σιντάκι?
5 Likes
Saxon πάει μόνο σε κασέτα
6 Likes
Siouxsie and the Banshees
Αν και θα μπορούσα να πω πολλά για την σημασία της Siouxsie στην ποπ κουλτούρα θα μείνω καθαρά στην μουσική πλευρα του συγκροτήματός της μέσα από τα αγαπημένα μου κομμάτια τους.
Η αρχική εντύπωση είναι ότι οι Banshees αποτελούν ένα από τα πιο γνωστά goth συγκροτήματα ever αλλά στην πραγματικότητα για τα 20 περίπου χρόνια καριέρας τους υπήρξαν πολλά πολλά παραπάνω. Οι punk ρίζες της μπάντας αντηχούν κάθε άλλο παρά διακριτικές στο οριακό για το post punk ντεμπούτο τους THE SCREAM (1978). Οι καινοτομίες ωστόσο που εισάγουν καθορίζουν τα χαρακτηριστικά μιας ολόκληρης σκηνής. Το μηχανικό στιλ παιξίματος στα ντραμς, ο πρωταγωνιστικός ρόλος του μπάσου που οδηγεί τις συνθέσεις σαν ρυθμική κιθάρα, η υπαρξιακή θεματολογία των στίχων, όπως και οι πολλές λογοτεχνικές και κινηματογραφικές αναφορές δείχνουν τον δρόμο σε πολλά νέα συγκροτήματα που ξεκινούν την ίδια περίοδο.To μόνο κάπως αρνητικό που μπορώ να του προσάψω είναι οι κάπως άγουρες ερμηνείες της Siouxsie καθώς δεν έχει ανακαλύψει ακόμη τα όρια της φωνής της. Το ιστορικό single ΗONG KONG GARDEN δεν βρίσκει θέση στο tracklist του album και ίσως είναι καλύτερα έτσι, καθώς ακούγεται πιο χαρούμενο από τα υπόλοιπα κομμάτια του ΤHE SCREAM. Για την λίστα μου λοιπόν διαλέγω ίσως το πιο τυπικό και χαρακτηριστικό κομμάτι, το παρανοϊκό JIGSAW FEELING, αλλά και το βραδυφλεγές κλείσιμο του δίσκου SWITCH.
Ο δεύτερος δίσκος που ήρθε σε λιγότερο από ένα χρόνο αναπόφευκτα δεν θα μπορούσε να είναι το ίδιο καλός με τον πρώτο. To JOIN HANDS (1979) είναι κατά κάποιον τρόπο ένα θεματικό άλμπουμ που σίγουρα έχει τους οπαδούς του, για εμένα όμως αποτελεί την πιο αδύναμη κυκλοφορία τους. Το ICON είναι ωστόσο ένα επικό κομμάτι που ξεχωρίζει στο λεπτό.
Και πάμε τώρα στην αγαπημένη μου περίοδο της μπάντας. Κοινώς όταν τον βασικό κορμό Siouxsie (φωνή) και Severin (μπάσο) συμπληρώνουν οι John McGeoch (κιθάρες) και Budgie (ντραμς). Πρώτο άλμπουμ με αυτήν τη σύνθεση : KALEIDOSCOPE (1980). Όπως το λέει ξεκάθαρα και ο τίτλος του, ένα μουσικό καλειδοσκόπιο ποικίλων ήχων και συναισθημάτων. Και φυσικά αποστασιοποιείται σε μεγάλο βαθμό από τα δύο πρώτα άλμπουμς. Ο μόνος τους δίσκος που όταν τον άκουσα την πρώτη φορά δεν συγκράτησα τίποτα, αλλά ήθελα να τον ξαναβάλω να παίξει γιατί είχα την αίσθηση πως όταν ξεκλειδώσει τα μυστικά του θα με κερδίσει ολοκληρωτικά. Όπως και έγινε. Δεν γίνεται να μην επιλέξω για την λίστα το εναρκτήριο HAPPY HOUSE με την τόσο κλασσική εισαγωγή, αλλά και το Goth Club Favorite CHRISTINE και τα δύο πετυχημένα singles της μπάντας. Βάζω και το PARADISE PLACE, το οποίο θα μπορούσε να βρίσκεται στο THE SCREAM, αλλά αυτόματα αντιλαμβάνεται κανείς την πρόοδο που έχει κάνει η Siouxsie στα φωνητικά της.
Για το JUJU (1981) που ακολουθεί τα λόγια είναι περιττά. Άνετα στους 10 αγαπημένους μου δίσκους όλων των εποχών και όλων των μουσικών ειδών. Εδω αρχίζει και η όλη κουβέντα για Goth-Godfathers κλπ. Τα πράγματα είναι απλά, τα αφεντικά Siouxsie και Severin αποφασίζουν να κάνουν έναν δίσκο με σκοτεινή θεματολογία, αλλά κυρίως να δώσουν το ΟΚ στον McGeoch να δείξει το τεράστιο ταλέντο του. Νομίζω ότι το JUJU είναι τοπ πιο guitar oriented άλμπουμ των Banshees και μιλάμε για πολλά κιλά κιθάρα. Tο ξεσηκωτικό SPELLBOUND δεν θα μπορούσε να μείνει εκτός λίστας, από εκεί και πέρα τι άλλο μπαίνει είναι θέμα τι γουστάρω την συγκεκριμένη στιγμή. Ας βάλουμε μέσα λοιπόν το μανιώδες HALLOWEEN και το καταιγιστικό προ-industrial ΜΟΝΙΤΟR και ας πούμε ότι είμαστε ΟΚ με έναν δίσκο που είναι όλοκληρος BEST OF.
Η συνέχεια στα ίδια υψηλά επίπεδα. Όμως κανένας δίσκος των Βanshess δεν είναι ίδιος με τον προηγούμενο. Στο A KISS IN THE DREAMHOUSE (1982) κυριαρχεί το πιο λυρικό κομμάτι της μπάντας με μεγάλη διαθεση πειραματισμού και εξάντλησης των δυνατοτήτων του στούντιο. Το MELT! είναι ένα τέτοιο κομμάτι. Η κιθάρα του McGeoch-όπου εμφανίζεται-μοιάζει να μάχεται στην κυριολεξία με την φωνή της Siouxsie για το ποια θα κυριαρχίσει. Στο εκπληκτικό PAINTED BIRD που απλά δεν χορταίνω να το ακούω, γίνεται ακριβώς αυτό. Μιλάμε για τον ορισμό του Gothic Rock. Πρέπει να είναι το αγαπημένο μου κομμάτι απο Siouxsie και αυτό δεν το λέω με ελαφρά καρδιά. Στην λίστα και το CASCADE, πάντα οι Banshees ξεκινούσαν τους δίσκους τους με σπουδαία τραγουδια, το συγκεκριμένο χτίζεται σταδιακά και κορυφώνεται ιδανικά.
Εκείνη την περίοδο όλοι τους κάναν καταχρήσεις οπότε φανταστείτε τι θα έκανε ο ΜcGeoch για να αναγκαστούν να τον βγάλουν από την μπάντα. Την κατάσταση έρχεται να μπαλώσει για λίγο καιρό ο Robert Smith που χρειαζόταν ένα διάλειμμα από την μπάντα του και δεν τον πείραζε καθόλουν να βρίσκεται στην σκιά της Siouxsie. To HYΑΕNA (1984) το μοναδικό άλμπουμ που βγήκε με αυτήν την σύνθεση είναι μάλλον άνισο με μερικές κορυφαίες στιγμές και κάποιες μέτριες. Το DAZZLE ανοίγει τον δίσκο με μεγαλοπρέπεια -ίσως η κορυφαία στιγμή της Siouxsie ως ερμηνεύτρια- και με υπέροχους στίχους - ανάθεμα αν καταλαβαίνω τι θέλει να πεί. Το πιο αλα Cure κομμάτι εδώ είναι το SWIMMING HORSES γιαυτό και μπαίνει και αυτό στην λίστα.
Ευτυχώς για όλους ο Robert αποχώρισε για να συνεχίσει τα δικά του με τους Cure. Σειρά στο συνεχιζόμενο φύγε σύ έλα σύ στους κιθαρίστες πήρε ο John Valentine Carruthers που η δουλειά του στο επόμενο άλμπουμ των Βanshees είναι το λιγότερο συγκλονιστική. Το TINDERBOX (1986) θεωρείται από πολλούς το κορυφαίο άλμπουμ της μπάντας, για εμένα είναι σίγουρα το πιο ώριμο. Το single CITIES IN DUST με το υπερκολλητικό ρεφρέν είναι πια κλασσικό, ενώ αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιο άλλο κομμάτι από αυτόν τον τέλειο και ομοιογενή δίσκο θα είναι το ανατριχιαστικά όμορφο SWEETEST CHILL .
Από το άλμπουμ διασκευών ΤHROUGH THE LOOKING GLASS (1987) μου αρέσουν σχεδόν όλα. Η Siouxsie τα κάνει άνετα “δικά της” και αυτό φαίνεται περισσότερο απόλα στο ΕΠΙΒΛΗΤΙΚΟTATO cover του ΗΑLL OF MIRRORS των Γερμανών πρωτοπόρων Κraftwerk.
Με νέες αλλαγές στην σύνθεση της μπάντας αλλά πάντα σε δημιουργικό οιστρό οι Banshees κυκλοφορούν το PEEPSHOW (1988) το τελευταίο κατά την γνώμη μου σημαντικό τους άλμπουμ. Λιγότερο κιθαριστικό αλλά αυτό δεν μειώνει επουδενί την ποιότητα συνθέσεων όπως το μελαγχολικό ΤΗΕ LAST BEAT OF MY HEART που μου θυμίζει την θηλική εκδοχή του NEVER TEAR US APART των INXS. Kαι το RHAPSODY που κλείνει τον δίσκο και θα μπορούσε να είναι τραγούδι τίτλων τέλους ταινίας που έχει σαρωσει στα oscars.
Στα 90s και μέχρι την διάλυση τους οι BANSHEES συνέχισαν να έχουν επιτυχίες, με το πιο ποπ άλμπουμ που κυκλοφόρησαν SUPERSTITION (1991) να πλασάρεται και στα charts της Αμερικής, η μαγεία είχε όμως χαθεί. Το τελευταίο τους ΤΗE RAPTURE (1995) επιβεβαιώνει την παραπάνω παραδοχή. Μερικά όμορφα τραγούδια LITTLE SISTER και CRY από το SUPERSTITION και LOVE OUT ME από το ΤΗE RAPTURE απλά φανερώνουν ότι η Siouxsie και τον τηλεφωνικό κατάλογο να τραγουδούσε θα ήταν υπέροχη.
Αυτά προς το παρόν για την θεά Siouxsie και τους Βanshees της.
14 Likes
Blind Guardian
Για παμε, καιρο εχω να επισκεφτω αυτο το topic, το οποιο πολυ μου αρεσει. Τον τελευταιο μηνα βρισκομαι σε αδεια πατροτητας (το υπολοιπο που μου ειχε μεινει απο περυσι), και καπως συνειδητοποιησα οτι το μονο μεταλ που εχω ακουσει ειναι οι Blind Guardian. Επισης συνειδητοποιησα πως δεν εχουν ουτε ενα κακο αλμπουμ, απλα εχουν κανα 2-3 αλμπουμ που ειναι πολυ δυσκολα στο αυτι και τα οποια εχουν ομως ακομα πολυ καλες (εως εξαιρετικες στιγμες).
Αυτο το εγχειρημα ειναι πανδυσκολο, αλλα θα το καταφερω πιστευω. Θα μπορουσα να κλεψω μιας και ο περισσοτερος κοσμος θεωρει το Forgotten Tales παναξιο να αποτελει “κανονικο” τους αλμπουμ (και ειναι υπεροχο δηλαδη), αλλα δε θα το μετρησω. Μια ντουζινα δισκοι αρα, και 24 τραγουδια για αυτην την επιλογη.
CD 1 - The Classic Era
1. Trial By The Archon (μακαρι να εγραφαν ακομα μικρα υπεροχα instrumentals)
2. Majesty (δε θα μπορουσε να λειπει)
3. Follow The Blind (κερδισε τελικα την θεση του παναξια απεναντι στην Βαλχαλλα)
4. Traveler In Time (φανταστικη κομματαρα)
5. Lord Of The Rings (η καλυτερη τους μπαλαντα)
6. Time What Is Time (απο τα πρωτα τους τραγουδια που ακουσα, αιωνια αγαπη)
7. The Bard’s Song - In The Forest (η καλυτερη τους μπαλαντα)
8. Somewhere Far Beyond (το υπερλατρευω, μπονους οι γκαιντες)
CD 2 - The Peak Era
1. Imaginations From The Other Side (διχως υπερβολη, ενα απο τα τοπ 10 μεταλ τραγουδια εβερ)
2. The Script For My Requiem (ολοι μαζι: Take it all our gold, our home, our life…)
3. Bright Eyes (ισως το καλυτερο τους τραγουδι)
4. Nightfall (ανατριχιλες καθε φορα)
5. Mirror Mirror (σιγουρα το καλυτερο τους τραγουδι)
6. A Dark Passage (τι κομματαρες θυσιασα για να βαλω αυτο το υπερεπος)
7. Age Of False Innocence (τραγουδι για Γαλιλαιο + μελωδιαρες)
8. And Then There Was Silence (βαζει τα γυαλια σε “προγκ” μπαντες)
CD 3 - The Legacy Era
1. Fly (αδικημενη τραγουδαρα που ανηκει στο πανθεον τους)
2. Skalds and Shadows (η καλυτερη τους μπαλαντα)
3. Sacred Worlds (απο δισκαρα που δυστυχως βγηκε οταν ειχαν χασει μομεντουμ)
4. A Voice In The Dark (ακατεβατο δεκαρακι - αψογο απλα στα παντα του)
5. At The Edge Of Time (συγγνωμη ενατο κυμα και θαυματουργη μηχανη)
6. Beyond The Wall (τι εγραψες ρε Χανσι… πρεπει να τον ακουσω πιο πολυ αυτον τον δισκο)
7. Secrets Of The American Gods (θυμιζει εποχες Imaginations = μπαινει αυτοματα)
8. Blood Of The Elves (διχαστηκα μεταξυ αυτου και Destiny, μπηκε για την ρεφρεναρα)
Κι ενα ranking που δεν ζητησε κανεις, κυριως με βαση το replay value:
Τα αψογα
- Nightfall In Middle-Earth
- Imaginations From The Other Side
- Somewhere Far Beyond
Τα υπεροχα
- At The Edge Of Time (!)
- A Night At The Opera
- Tales From The Twilight World
- The God Machine
- A Twist In The Myth
Τα πωρωτικα
- Follow The Blind
- Battalions Of Fear
Τα λιγο δυσκολα
- Beyond The Red Mirror
- Legacy Of The Dark Lands
Τα τρια πρωτα ειναι αδιαπραγματευτα, αν και τα πρωτα δυο ειναι πραγματικα εντελως ισαξια και τελεια. Στις θεσεις 4-8 υπαρχει συχνο πανω-κατω, ενω τα 9-10 αν ειμαι σε φαση που θελω thrash/speed ανεβαινουν προφανως πολλες θεσεις.
13 Likes