Crust δισκοι


#1043

Εντυπωσιακό το κομμάτι των Dyspnea που παίζουν οι Procrastinate, αξίζει ν’ ακουστεί απ’ όλους. Και το “Casual ignorance” καλό.


#1044

#1045

‘Νταξ’, γάμησε λίγο το από πάνω, ε; Και μου φαίνεται σαν μία δραματική αλλαγή στον ήχο τους, αν και δεν άκουσα το προηγούμενο, τους είχα αφήσει στο “A dissident” του 2011. Ενώ έπαιζαν αυτό το κλασικό, σουηδικό, hardcore-άτο D-beat (που ποτέ δε με τρέλαινε σαν είδος, αλλά οι Victims, ομολογουμένως, ήταν εντυπωσιακοί σ’ αυτό), το “The horse and sparrow theory” έχει πολύ βαρύτερο ήχο, κλασικές neo-crust μελωδίες κι αργά κομμάτια στο στυλ των Fall of Efrafa (!). Δε με χάλασε, γουστάρω περισσότερο αυτό το στυλ και τους βγήκε ωραία, ιδίως το “Fires below” είναι κομμάτι από άλλον πλανήτη, πολύ πετυχημένη Tragedy-ίλα. Τυχαία αυτή η αλλαγή με το που πήγαν στη Relapse; Δεν ξέρω, δεν έχω ακούσει και το προηγούμενο για να δω σε τι στυλ είναι.


#1046

Το Victims παίζει να είναι ο αγαπημένος μου h/c crust δίσκος για φέτος αν και δεν έχω ακούσει πολλά πράγματα. Από το εξώφυλλο και το concept μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο τον λάτρεψα. Είχε πολύ Tragedy μέσα του.

Πριν λίγο καιρό έπεσα πάνω και σε αυτό βέβαια, δεν ήξερα πως βγάζουν φέτος τον δίσκο τους, ταχύτατα ανερχόμενοι στην εγχώρια σκηνή:


#1047

Λοιπόν, για όσους ένιωσαν ένα letdown από το φετινό Martyrdod και επίσης θέλουν μουσική στο στυλ Wolfbrigade αλλά με πιο στοχευμένο στίχο:

Πόλεμος


#1048

Ωραία η πρόταση, το άκουσα κι εγώ το Kafka. Ενώ τους ήξερα σαν όνομα, δεν είχε τύχει να τους πετύχω μέχρι στιγμής σε κάποιο live.

Είναι ωραίο το album τους, χωρίς να παίζουν κάτι καινούριο, αλλά θα έλεγα ότι περισσότερο προς το σκοτεινό/μεταλικό hardcore μου κάνει (με έντονα post-metal στοιχεία), παρά προς το crust. Δηλαδή, άντε, το πολύ-πολύ προς Fall of Efrafa να πάνε, όχι πιο πέρα. Πάντως ακούγεται αρκετά ευχάριστα.


#1049

Εμένα μου έβγαλε αυτό το blackened crust, βέβαια υπήρχαν post μελωδίες και στα γρήγορα δεν το θεωρώ συγκλονιστικό το αποτέλεσμα αλλά μου μεταδίδει μια υπέροχη ατμόσφαιρα. Νομίζω έχουν πιάσει και την διεθνή τάση όπου το crust μπαίνει σαν ετικέτα κυρίως λόγω μερικών drums σημείων και φωνητικών. Στην ουσία είναι πάντως όπως τα λες.

Για την ακρίβεια, οι μελωδίες τους, μου θύμισαν μια μπάντα, που δεν έχει πολύ crust, αλλά μάλλον έβγαλε έναν από τους αγαπημένους μου δίσκους για φέτος. Είχα κάνει και μια ωραία συζήτηση μαζί τους πριν κάτι μήνες.

Τους Kafka τους είχα πετύχει σε ένα λάιβ των Καταχνιά στην Νομική πριν 2-3 χρόνια. Δεν θυμάμαι πάντως να είχανε τέτοιο ήχο, ήταν πιο ορμητικοί και κάπως με εξέπληξε το τελικό αποτέλεσμα.


#1050

Double post:


#1051

Portland, μαγική λέξη. Και γι’ αυτούς τους King Apathy, μεγάλα λόγια διαβάζω, θα τους τσεκάρω.

(Κι εσύ τσέκαρε τα pm σου).


#1052

#1053

Ωραίος δίσκος, πιο ωραία μπάντα.


#1054

Νέος δίσκος από τους M:40 μετά από αρκετά χρόνια, νομίζω ελαφρώς πιο σκοτεινός και μελωδικός από τους προκατόχους του, αλλά και αρκετά βαρύς. Τελικά τη “σουηδίλα” είναι δύσκολο να την αποχωριστεί κανείς.


#1055

Σχετικά πρόσφατα, εντελώς ξέμπαρκα είδα πως οι Autarch βγάλανε νέο δίσκο. Δεν το περίμενα με τίποτα. Ε, προφανώς και μου αρέσει πολύ. Αυτή η χρονιά όλο εκπλήξεις είναι τελικά.


#1056

Ελληνικό, από Σαλόνικα μεριά, βαρύ d-beat/crust, ευχάριστο και φασαριόζικο, φουλ Discharge/Anti-Cimex/Doom worship.