Δεν τσουβάλιασα τίποτε, αντιθέτως. Νομίζω όλα όσα λες πέφτουν στην κατηγορία “είναι γεροπαράξενος” που ανέφερα, δηλαδή ένας μάλλον αγενής κομπλέξας, αλλά ως εκεί.
Το θέμα είναι ότι δεν έβαλα καν όλα τα σχόλια κάτω απ’ την ίδια ταμπέλα. Γιατί το είδες έτσι; Συμφωνείς ότι κάποια σχόλια παραπάνω είναι συνολικά ακυρωτικά, στα όρια της εμπάθειας; Δες απλά το αμέσως προηγούμενο σχόλιο απ’ το δικό μου, που υπήρξε και η αφορμή της απάντησης. Αν αισθάνεσαι - εσύ ή όποιος άλλος - ότι δεν ήσασταν εμπαθείς, τότε μην θεωρείτε ότι απαντάω σε εσάς.
Ίσως το διαβάζω λάθος αλλά διαχώρισες μια άποψη από τις υπόλοιπες. Ναι, συμφωνώ ότι κάποια σχόλια ακυρώνουν τη γενικότερη πορεία του και είναι επίσης λάθος.
Τέλος πάντων, μιλάμε για δήλωση 7 ετών επειδή τόσο πίσω χρειάστηκε να πάει ένας χρήστης για να στηρίξει τη δική του γνώμη.
Προσωπικά νομίζω πως δίνουμε υπερβολική σημασία σε ένα 2λεπτο τζαμάρισμα που δεν παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά έτσι κι αλλιώς.
Οκ, μπορώ να καταλάβω γιατί μπορεί να παραπλανεί η συγκεκριμένη διατύπωση. Δεν το πήγαινα τόσο διπολικά όσο διαφαίνεται, Μοντεκρίστο vs Όλοι οι άλλοι. Εννοούσα τα υπόλοιπα ως “πέρα απ’ το να μην σ’ αρέσει, πέρα απ’ το να τον κρίνεις για τη μαλακία που είπε”, δηλαδή σε σχέση με την τελευταία “τριπτυχική” (λολ) πρότασή μου.
Συμφωνώ ότι το 2λεπτο τζαμάρισμα είναι μία καλή αφορμή για fan service και ξεκούραση, συνδέει τη μπάντα με κάθε κοινό, και δεν είναι και της μαστοριάς, είναι ακριβώς “doodles”. Ο άλλος καλώς κακώς ξίνισε, και κρίνεται γι’ αυτό. Και πάμε παρακάτω.
Το rubric γενικα ειναι “εμπαθης οποιος διαφωνει μαζι μου, αντικειμενικα πανανθρωπινα αληθης οποιος συμφωνει μαζι μου” , γνωστα εδω και καιρο αυτα. Φανμποης οποιος γουσταρει αυτο που δεν γουσταρω ενω μουσικοφιλος μυστης οποιος γουσταρει αυτο που γουσταρω, αεναο μυθικο και θρυλικο μνημειο της μουσικης ο δισκος που γουσταρω ενω biased υπερεκτιμημενο προιον συνθηκων ο δισκος που δεν γουσταρω κ.ο.κ . Διαχρονικα και σταθερα ολα αυτα τα αφηγηματα.
Σε γενικες γραμμες προτιμω να μην υποθετω τι εχει ο αλλος στο κεφαλι του.
Δυστυχως, πολυ λιγοι το κανουν σε αυτο το τοπικ. Η λεξη εμπαθεια και η λεξη οπαδος/οπαδιλικι εχουν φυγει καποιες δεκαδες φορες, χωρις να εχει υπαρξει πουθενα εμπαθεια κι απο κανεναν. It’s the easy way out ομως για οποιον θελει να ειναι self righteous.
Απο κει και περα, ο καθενας γραφει και πιστευει οτι θελει, καλως ή κακως.
Ισως απο καποια στιγμη και μετα θα επρεπε να σταματησει να μας εντυπωσιαζει το πως “περνανε τα χρονια”, αλλα ειναι καποια νουμερα και καποιες αναμνησεις που δημιουργουν ακομα αυτο το συναισθημα της εκπληξης. Τριαντα χρονια απο το LOAD ειναι ενα τεραστιο χρονικο διαστημα.
Θυμαμαι με τους φιλους μου να συζηταμε για αυτον και τον επομενο δισκο στα τελη των 90ς συχνα πυκνα, και να λεμε πως οι Metallica παντοτε ηταν λιγο ή πολυ μπροστα απο την εποχη τους, καθως με την μουσικη που εβγαλαν στα 80ς διαμορφωσαν τον ηχο κυριολεκτικα χιλιαδων συγκροτηματων, ενω ιδρυσαν (μαζι με αλλους φυσικα) και κανα 2-3 μουσικα ιδιωματα στα πρωτα 20 χρονια της καριερας τους, πριν κανουν την μεταβαση σε legacy act.
Μεταξυ σοβαρου και αστειου λεγαμε μαλιστα πως με το LOAD και το RELOAD ηταν 20 χρονια μπροστα, αλλα τελικα καναμε εμφανεστατα λαθος. Διαβαζει κανεις σχολια κυριολεκτικα ακομα και σημερα, και συνειδητοποιει πως τελικα το νουμερο ειναι τουλαχιστον 30 (και συνεχιζουμε).
Πολυ συνοπτικα, δισκαρα ολκης. Καταπιανονται με τα περισσοτερα στυλ μουσικης στο LOAD, και τα πανε περιφημα σε ολα αυτα τα στυλ. Αντε ισως εκτος απο ενα, το country rock, αλλα εκει μπορει να φταιει το ειδος καθεαυτο και οχι η μπαντα. Θελεις Alice In Chains? Παρε το The House Jack Built και Thorn Within. Θελεις Black Sabbath? Παρε το 2Χ4. Θελεις κατι καινουριο απο Metallica που δεν το εχεις ξανακουσει ποτε? Παρε Until It Sleeps, Bleeding Me και Outlaw Torn. Θελεις ακουστικη old school country μπαλαντα? Παρε Mama Said. Θελεις κανα 2-3 στιγμες που να σε πανε πισω στο Black Album? Παρε King Nothing και Wasting My Hate.
Τωρα αν θελεις ακομα thrash μετα τα πρωτα τους 5, ε λογικο ειναι να απογοητευτεις.
Χρονια πολλα λοιπον, θα το τιμησω ακουγοντας το ολοκληρο εκτος απο το Ronnie καθως πηζω στην κινηση στον δρομο για το σπιτι σε καποιες ωρες.
2-3 τραγούδια λιγότερα να είχε το Load, θα μιλάγαμε για απίστευτο σερί δίσκων και για συγκρότημα που ηταν σε τοπ φόρμα, 10+ χρόνια.
Θυμάμαι όταν βγήκε αναρωτιόμουν τι σχέση έχει ο νεος δίσκος των Μεταλλικα με το “Loading” Που βλέπαμε τότε σε βιντεοπαιχνίδια. Πλέον (και διορθώστε με αν υπάρχει εξηγηση επι τουτου), σκέφτομαι πως ο Χετ ήθελε να μιλήσει για τα φορτιά του, γενικά στη ζωή.
