για πες μερικους, εγκυκλοπαιδικα
Δεν θα εκανα ενδελεχη ερευνα to prove my point γιατι ειναι και το υποκειμενικο του θεματος, αλλα το πρωτο που μου ερχεται στο μυαλο ειναι το Epica των Kamelot, το ακουσα, ενθουσιαστηκα, το ελιωσα, εχω να το ακουσω απο τοτε.
Αυτή την επέτειο θα την τιμήσω κι εγώ
Αλλά με ανορθόδοξο τρόπο
1 Like
καταλαβα.
Ενα απο τα αγαπημενα μου πραγματα οσον αφορα τους Metallica ειναι το κραξιμο στον ηχο του St. Anger απο κοσμο που ακουει noise, black metal, garage punk ή death metal. Πραησλες που λενε και στο βιλατζ μου.
On topic και μιας και εχουν περασει 23 χρονια, λιγα στα γρηγορα:
-
Ειναι το St. Anger το αγαπημενο μου απο Metallica? Σαφως οχι. Δισκος με πολυ ιδιαιτερη ψυχοσυνθεση και ταυτοτητα, και σιγουρα πιο δυσκολος στο αυτι απο σχεδον καθε αλλο δισκο τους. Θελει πολυ χαρακτηριστικο mood για να τον ακουσει κανεις, αλλα αν ειναι σε αυτο το mood, τοτε δεν υπαρχει καλυτερη επιλογη.
-
Ακομα και με τις δυστροπιες και ιδιοτροπιες που εχει το St. Anger, εχει κομματαρες οπως τα 3 πρωτα, το Shoot Me Again, το Unnamed Feeling και το Sweet Amber. Τα οποια ειναι κομματαρες ακριβως οπως ειναι, και με αυτον τον ηχο.
-
Προσωπικα δεν ηταν ποτε το προβλημα μου ο ηχος στα κατσαρολια του Λαρς με αυτον τον δισκο, και ουτε καν ο ηχος στις κιθαρες (οι οποιες καθιστουν την ακροαση μια πιο απαιτητικη διαδικασια απο οτι τα τυμπανα btw), αλλα η ελλειψη πιο μελωδικων περασματων. Θα ηθελα να μην εχουν τοσο ακραια αντιμετωπιση απεναντι στα guitar solos ας πουμε, καθως ειπαν απλως “τα κοβουμε ολα”, ενω τα μισα τραγουδια ισως να ειχαν επωφεληθει απο την παρουσια ενος solo.
-
Επισης θα ηθελα ισως κανα 2 τραγουδια σε πιο αργοσυρτο υφος, καθως αυτο το υφος ταιριαζει πολυ στον ηχο που επελεξαν. Αποδειξη τα Some Kind Of Monster, Shoot Me Again και Unnamed Feeling, που ακουγονται μπομπα.
-
Απο κει και περα, τα μονα τραγουδια που με κουραζουν λιγακι ειναι το All Within My Hands (το οποιο εχει ταυτοχρονα απιστευτα σημεια μεσα του - και τα σπαει στην ακουστικη εκδοση), το My World, και ισως το Purify. Ακομα κι αυτα τα δυο τελευταια ομως, εχουν μεσα φανταστικα σημεια, οπως το μεσαιο κομματι στο πρωτο και το outro στο δευτερο.
Και τωρα, προς αναμονη της γνωστης μπατσαριας να μου επιστησει τα λαθη μου, να μου διευκρινισει για 100η φορα πως απαγορευεται να μου αρεσει αυτος ο δισκος, πως ειναι αντικειμενικα σκουπιδι/πατατα/κρεας κακης ποιοτητας/καποια αλλη disingenuous μεταφορα ελλειψει επιχειρηματων, και φυσικα να με βαλει στον σωστο δρομο.
Τυχαιος αναγνωστης που βλεπει θετικα σχολια για το St. Anger:
23 χρονια #πονος στα αυτια μας, αλλα κυριως στα συναισθηματα μερικων.
6 Likes
Να προσθέσω απλά ότι το Unnamed Feeling είναι υπερκομματάρα, ανεξαρτήτως ήχου τυμπάνων ή κιθάρας, ενώ και το All within my hands είναι κορυφή. Επίσης, δεν αναφέρθηκε το υποτιμημένο Invisible kid, που είναι επίσης από τα αγαπημένα μου του άλμπουμ (και το ομώνυμο φυσικά! I feel all my world shake, like an earthquake 
)
5 Likes
Αναθεωρητισμός και στους Metallica… φίλοι αν το st anger ήταν τόσο καλό, θα το τιμούσαν και οι ίδιοι περισσότερο.
Ξανακουγα Load σήμερα και σκέφτηκα : έχει τα καλύτερα φωνητικά χετφιλδ από όλους τους δίσκους τους;
Ντισκας…
1 Like
Και την καλύτερη προφορά.
Frantic, St. Αnger, Unnamed Feeling και Sweet Amber είναι κομματάρες.
Dirty window, Shoot Me Again,Some Kind of Monster, Invisible Kid και All Within My Hands (αδιανόητη η ακουστική εκτέλεση στο S&M2) είναι σούπερ.
Το My world δεν με τρελαίνει και το Purify είναι αδιάφορο. .
Γενικά, το άλμπουμ μπορεί να μην είναι από τα αγαπημένα μου Metallica αλλά μου αρέσει πολύ και χαίρομαι που το κυκλοφόρησαν έτσι ακριβώς και με αυτόν τον ιδιαίτερο ήχο.
3 Likes
Δίσκος που βγήκε με τα χίλια ζόρια, πολύ πίεση από την εταιρεία, ήταν ακόμα αδούλευτο και στοίχισε.Η μπάντα ως γνωστόν ήταν και σε δύσκολη φάση τότε.Έχει κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες, για Metallica μιλάμε, αλλά δυστυχώς χάνονται στον σε όρια-αντιεπαγγελματικό ήχο.Ομώνυμο - Some kind of monster - Sweet Amber - Unnamed Feeling, θα μπορούσαν να είναι ένας τιμιότατος σκελετός για το άλμπουμ, με διαφορετική παραγωγή.
Λατρεύω το ομώνυμο κομμάτι όταν το παίζουν ζωντανά.Το ήθελα και στην Αθήνα γαμώτεν.Αντίθετα θεωρώ το Frantic το χειρότερο τους τραγούδι ever.
Η δικη μου αποψη παραμενει λιγο πολυ σταθερη απο το 2003 εως σημερα για το St. Anger. Βασικα ειναι χειροτερη σημερα απο οτι ηταν το 2003.
Απο την αλλη… ο James σε συναυλιες εχει στηριξει αυτον τον δισκο πολλακις τα τελευταια 20 χρονια, οποτε μηπως οντως το τιμαει?
Πάντως ο ήχος του DVD δίνει πολλούς πόντους στις συνθέσεις.
To St. Anger, είναι ο τελευταίος πειραματικός δίσκος των Metallica, μετά από εκεί, επέστρεψαν στο ύφος που ζητούσαν οι φανς.
Δεν θα έλεγα ότι είναι κακός δίσκος, ένα από τα θέματα του όμως, είναι η επανάληψη, άνετα κάποια από τα κομμάτια θα τα βλέπαμε με άλλο μάτι, αν δεν επαναλαμβάνονταν χωρίς ιδιαίτερο λόγο.
Είναι η παραγωγή όπως είναι, δεν βοηθά όμως και η διάρκεια των κομματιών σε αυτό, γι’ αυτό είναι πιο ανυπόφορη η εμπειρία. Παρόλα αυτά, υπάρχουν κάποιες αρκετά καλές ιδέες μουσικά σε αυτό το δίσκο, μετά τη χαλαρότητα του Load/Reload, επέτρεψε ο τσαμπουκας τους εδώ
Νταξει μάγκες δεν γίνεται να βγάζουν συνέχεια δίσκους με 10/10 βγάλανε κι έναν μάπα τι να κάνουμε
Γουστάρω St. Anger Unnamed Feeling και Invisible Kid
Και γαμώ τις εκτελέσεις εδώ το στανγκερ
2 Likes
Είμαστε πιουριστες ρε.
Ακούμε μονο το fade to black , το master of puppets , το one , το sad but true και το bleeding me.
Εντάξει Ακούμε σκουπίδια απο άλλους , αλλα ποιος χεστηκε. θα βάλουμε τους μεταλλικα και όποιον τους γουστάρει στη θέση τους.
Frantic και στανγκερ γαμουν ετσι ακριβώς όπως είναι.
4 Likes
Χαίρομαι όσους γουστάρουν το St. Anger, είναι ένας ακόμα δίσκος αγαπημένης μπάντας, με μουσικές που μπορείς να γυρνάς και να απολαμβάνεις. Προσωπικά δυστυχώς δε με καλύπτει και είμαι έναν δίσκο μείον απο μουσικές που θέλω να απολαμβάνω από την αγαπημενη μου μπάντα - πράγμα που εν μέρει με στεναχωρεί, γιατί τις ακούω τις καλές ιδέες εκεί μέσα. Και δεν είναι το ταμπούρο που με ενοχλεί.
Αν το βάλω να το ακούσω (μια φορα το χρόνο), θα είναι από έναν τύπο που το έχει ηχογραφήσει από την αρχή και έχει κρατήσει μόνο τη φωνή του Χετ (St. Banger το έχει μετονομάσει).
Ελπίζω στο υποθετικό μελλόντικο boxset για τα 30 χρόνια του δίσκου, όπως κάνουν για όλους τους δίσκους, να υπάρχει κάποια έκπληξη που να μου αρέσει…
Όταν ήμουν 18 προσπάθησα πολύ να με πείσω ότι μου αρέσει, και γενικά όλα τα χρόνια που πέρασαν του έδωσα τις περισσότερες ευκαιρίες που έχω δώσει σε διάφορους δίσκους που δε μου άρεσαν αρχικά ή δεν τους καταλάβαινα και ξαναέβαζα να τους ακούσω με “νέα αυτιά”. Πλέον μεγάλωσα αρκετά, έχω ακούσει πολλά, αποδέχτηκα ότι δε μου κάνει, τους έδωσα “συγχωροχάρτι”, αλλά δε μπορώ ούτε να το ακούσω, ούτε να το απολαύσω.
2 Likes
Να τον απολαύσεις αυτον τον δίσκο λιγάκι δύσκολο.
οπως ειπε και ο @QuintomScenario “αλλα αν ειναι σε αυτο το mood, τοτε δεν υπαρχει καλυτερη επιλογη”.
Τα προηγούμενα χρόνια είχε δουλέψει σε μένα αυτό . Θάνατοι, χωρισμοι , απώλειες, γενικότερα πάτος… ήταν κορυφαίο αντικαταθλιπτικο το st.anger .
Δεν το επισκέπτομαι συχνά, τα τελευταία χρόνια σχεδόν καθόλου, όμως ειναι αυτό που είναι για συγκεκριμένες καταστάσεις και ψυχοσυνθεσεις .
Τελευταία προσπάθεια (ανεπιτυχής) απο metallica για υπέρβαση και reinventing themselves αλλα την βρίσκω τίμια.
3 Likes
Εντάξει, όπως του βγαίνει του καθένα, προσωπικά εδώ και 23 χρόνια δεν έχω βρει το mood για να το ακούσω όπως πρέπει και να το καταλάβω. Γενικά εγώ τη μουσική την απολαμβάνω, δεν την ακούω για εξτρα αυτομαστίγωμα. Ακόμα και στις μαύρες μου (όπως έλεγε κι ο αείμνηστος Cornell “i only love you when i’m down… One thing for you to keep in mind, that i’m down all the time”) η μουσική που ντύνει τις στιγμές είναι μουσική που απολαμβάνω.
Και όχι, δε θεωρώ ότι ο δίσκος “απέτυχε” στα αυτιά μου επειδή ρίσκαραν και πειραματίστηκαν για μια τελευταία φορά.
Θεωρώ δηλαδή ότι ΔΕΝ πειραματίστηκαν, αλλά προσπάθησαν να πιάσουν το πνεύμα μιας εποχής στο οποίο αποδείχτηκαν boomers. Για 'μένα φάνηκε ότι δεν ήξεραν πως να το κάνουν να ακουστεί σωστά. Ο Hammett σχετικά με την επιτηδευμένη απουσία solos στον δίσκο τα είπε όλα στο documentary “…εμείς έχουμε σολο κιθάρα. Αν δε βάλουμε σόλο επειδή αυτή είναι η μόδα τώρα, αυτό το άλμπουμ θα μείνει κολλημένο σε αυτήν την εποχή και το trend που υπάρχει τώρα…”. Οι Metallica μέχρι τότε έπαιζαν αυτό που γούσταραν και συνήθως πετύχαινε και συνήθως ήταν trendsetters. Όταν οι Metallica προσπάθησαν να ακολουθήσουν το trend της εποχής, για 'μένα απέτυχαν (και όχι μόνο για 'μένα δηλαδή, είναι ψιλοκοινώς αποδεκτό ότι το St. Anger δεν είναι καλός δίσκος - σε κάποιους αρέσει, δεκτό).
4 Likes
Δηλαδή το 72 Seasons είναι στους δίσκους τους που απολαμβάνεις;
Συμφωνώ βέβαια με @QuintomScenario και @drenie ότι θέλει κατάλληλο mood κλπ το St. Anger. Ναι, δεν είναι για καθημερινή ακρόαση, αλλά προσωπικά το έχω ακούσει (ειδικά τα πρώτα χρόνια, οκ) πολλές περισσότερες φορές από τις ελάχιστες φορές που άκουσα το 72. Ίσως έχει να κάνει με εμένα, που δεν έχω δώσει ευκαιρία στο 72, θα το ψάξω και θα δω τι μπορεί να φταίει.
Περιμένω τον Σεπτέμβριο για να ανοίξουμε συζήτηση για τα 18 χρόνια του DM (ενηλικιώνεται και αυτό)
2 Likes
Το έχω λιώσει το 72 Seasons, όχι απλά το απολαμβάνω.
Δεν το έχω λιώσει επειδή έχει τα καλύτερα τραγούδια που έχει γράψει η μπάντα. Έχει σταματήσει να με απασχολεί να ακούσω κάτι νέο από τους Metallica. Έχω ξαναπεί αρκετές φορές, η δυνατότητα και η έμπνευση των Metallica να αλλάζουν τον μουσικό κόσμο (δισκογραφικά), για 'μένα τέλειωσε στο Black Album (…άντε Load - αλλά εκεί θα σας πω ας πουμε Kyuss/Alice in Chains - και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε). Εμπορικά κάθε κυκλοφορία τους, ΝΑΙ, αλλάζει τον μουσικό κόσμο και δίνει και ΠΝΟΗ στο metal συγκεκριμένα - κι ας μην απευθύνονται μόνο σε metal ακροατές.
Η μόνη “απαίτηση ως οπαδός” που έχω από την μπάντα είναι να βγάζουν αξιοπρεπή τραγούδια (…για το γούστο μου) και να τραγουδάει ο Χετ με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Στο 72S ο Χετ για 'μένα είναι κορυφή, ειδικά η ψιλογερασμένη χροιά του και αυτά που τραγουδάει, εμένα με πωρώνουν. Υπάρχουν τραγούδια με αρχή, μέση και τέλος. Δεν είναι τα καλύτερά τους, το ξέρω, δε με νοιάζει. Δεν έχει κάποιο τόσο αξιομνημόνευτο ρεφραίν, δε με νοιάζει - έτσι κι αλλιώς το ρεφραίν δεν ήταν ξεπούλημα; Έτσι κι αλλιώς το 80% του heavy metal δεν ξέρει να γράφει καλό ρεφραίν, στους Metallica έχουμε την ένσταση; Εγώ δεν την έχω τόσο πολύ, ώστε να με ενοχλεί. Έχουν riffs, έχουν ενορχήστρωση που δεν παίζουν 100 φορές τα ίδια χωρίς λόγο (όπως κάνουν στο St. Anger), έχουν γαμάτη παραγωγή (αν είχαν λιγότερο hi-hat από τον Ulrich θα ήταν ιδανικό). Για νέα τραγούδια που αλλάζουν τον κόσμο ψάχνω αλλού, όχι στους Metallica. Γράψτε 50 ακόμα “I Disappear” και “Room of Mirrors” και “Too Far Gone?” και θα είμαι ευτυχισμένος.
7 Likes