Τι να κάνουμε… δεν είναι όλοι Bob Dylan 
Ναι, επισης δεν ειναι και οσο γαματοι οσο αυτοι:
By moonlight, we ride
Ten thousands side by side
With swords drawn, held high
Our whips and armour shine
Το μόνο σίγουρο.
2 Likes
Ε ναι τι να λεμε τωρα, Νομπελ Ποιησης μη σου πω και Ειρηνης ταυτοχρονα
1 Like
ότι καλύτερο έχει γραφτεί σε αυτό το νήμα εδώ και καιρό 
4 Likes
Φιλοσοφικο ερωτημα, επειδη εχω ζησει και την εποχη που παιρναμε ενα CD απο το Rock City την εβδομαδα (τις καλες εποχες) επειδη μας γυαλισε το εξωφυλο, και αυτο ηταν, επρεπε αναγκαστικα να ‘του δωσουμε ευκαιριες’. Ηταν οντως καλυτερα τοτε?
Θελω να πω ναι, πιο επιδερμικη καταναλωση τωρα κτλ κτλ, αλλα μηπως τελικα φτασαμε να αποθεωνουμε μετριοτητες επειδη αναγκαστικα ακουγαμε κατι 100 φορες, αφου δεν ειχαμε επιλογες και στο τελος το συνηθιζαμε? Μηπως πλεον το πραγματικα καλο, που σε πιανει και ξεχωριζει αμεσως επιβραβευεται περισσοτερο?
Για το Στανγκερ, κολοκυθοπιτα. Ναι οκ υπαρχουν αντικειμενικα προβληματα (ποσο πλατειαζουν και επαναλαμβανονται οι συνθεσεις, η παραγωγη κτλ) αλλα το αν εμενα μου αρεσει το Invisible Kid ενω το 90% του κοσμου το θεωρει στο bottom 5 των κομματιων Μεταλλικα δεν μπορω να κανω κατι, για καποιον λογο μου ειχε κατσει καλα απο την αρχη.
9 Likes
Το αποτελεσμα αυτου ειναι οτι ειχαμε πιο περιορισμενα ακουσματα σε σχεση με εναν σημερινο πιτσιρικα, αλλα να σημειωθει πως τα λιωναμε τοσο πολυ που τις μερικες εκατονταδες (ή και χιλιαδες, αν καποιος ηταν πελουσιος) cd που ειχαμε τα ξεραμε (και ξερουμε) απεξω, καθε γυρισμα, καθε νοτα του σολο κτλ.
Δεν ξερω τι ειναι καλυτερο, δυσκολη ερωτηση. Σιγουρα απαξ και υπαρχει η σημερινη ευκολια, δεν γυριζεις ευκολα πισω, για τους περισσοτερους τουλαχιστον, υπαρχουν και οι ρομανδικοι.
Σιγουρα καποιοι δισκοι πηραν πολυ περισσοτερες ακροασεις απ’οτι θα επαιρναν σημερα και ξεχωρισαν τα καλυτερα στοιχεια τους, σιγουρα καποιοι υπερεκτιμηθηκαν μεσω αυτου του μηχανισμου.
Σιγουρα μας εκανε και λιγο πιο συντηρητικους σαν ακροατες βεβαια, γιατι τα 5-20 ευρω (ή 1000-5000 δραχμες παλιοτερα) που εδινες για ενα δισκο σε ποναγανε, οποτε προσπαθουσες να ψαχτεις με πραγματα που εχουν μεγαλη πιθανοτητα να σου αρεσουν, ενω τωρα βαζεις σε καποιο απο τα streaming platforms κατι πολυ μακρυα απο τα ακουσματα σου, αν μετα απο λιγο πεις “μαλακια ηταν” ουτε γατα ουτε ζημια. Και αυτο εν δυναμει μπορει να σε κανει πιο ανοιχτο σαν ακροατη σε νεα πραγματα.
7 Likes
Νομίζω πάντως πως μια μετριότητα σε βάθος χρόνου θα φανεί, όσο κι αν σου άρεσε παλιά. Όταν επισκέπτεσαι όμως έναν δίσκο ακόμα συχνά μετά από χρόνια, ακόμη κι αν η πλειοψηφία του κόσμου διαφωνεί, σημαίνει πως για σένα δεν είναι μέτριος. Πιστεύω αυτός είναι ίσως ο πιο καλός δείκτης για πολλούς δίσκους (όχι όλους). Η συχνότητα που επιστρέφεις σε αυτούς.
10 Likes
γούστα είναι αυτά, απαντάω γιατί αισθάνομαι ότι σε μένα πήγαινε, εμένα μου αρέσει ακόμα το εισαγωγικό riff θεωρώ ότι πήγαινε να χτιστεί κάτι καλό αλλά από κει και μετά δε μπορώ να το ακούσω.
1 Like
Είτε αρέσει το St. Anger είτε όχι στον κόσμο, θεωρώ πως ήταν ο τελευταίος δίσκος στον οποίο έκατσε ο Λαρς και σκέφτηκε τα τύμπανά που θα παίξει. Έχει δουλεμένα γεμίσματα με ποικιλία και παιγμένα σωστά (ίσως λόγω Bob Rock;). Έχει παιχνίδια με το hi-hat, σπλασάκια, τομς και πολύ διπέταλο εφαρμοσμένα σε διάφορές ιδέες σε αντίθεση με την εμμονική και μονοκόμματη προσκόλλησή του στο ταμπούρο από το “Remember Tomorrow” το 2006 μέχρι σήμερα. Θα έλεγα ίσως ότι το St. Anger είναι ο πιο extreme δίσκος του Λαρς. Το ταμπούρο δεν είναι καν τόσο ενοχλητικό. Το Hatecrew Deathroll έχει παρόμοια προσέγγιση στο κούρδισμα του ταμπούρου.
Τα φωνητικά εμένα δεν με χαλάνε, θεωρώ ότι μια χαρά τα λέει με θυμό και ενίοτε μελαγχολία. Κάποιος έγραψε για “All Within My Hands” παραπάνω στα καλύτερα του δίσκου και θα συμφωνήσω. Πολύ σκοτεινό κομμάτι και κρίμα που έχουμε ακούσει μόνο «ευνουχισμένες», ακουστικές εκδοχές του και όχι το κανονικό κομμάτι. Τώρα με τα είμαστε όλοι μια οικογένεια και τέτοια δε νομίζω να το παίξουν ποτέ δυστυχώς. Αλλά έχω πάντα μια ελπίδα για “Unnamed Feeling”.
3 Likes
Malice and Tranquility?
Συμφωνω με τα περισσοτερα (αν οχι ολα?) που εγραψαν οι @morgoth @RiderToUtopia και @hopeto για το πως ηταν η κατασταση τοτε που αγοραζαμε CD και δεν ειχαμε ευκολη προσβαση σε χιλιαδες δισκους μεσα σε νανοδευτερολεπτα ανοιγοντας το TIDAL ή ξερω γω καποια αλλη πλατφορμα.
Να προσθεσω οτι σε εκεινη την εποχη επισης υπηρχε πολυ λιγοτερη μουσικη εκει εξω για να ανακαλυψει κανεις, ασχετα απο την ευκολια προσβασης. Πλεον οποιος θελει μπορει να ηχογραφησει ακομα και στο σπιτι του, ενω ολα τα μουσικα genres εχουν διευρυνθει με κλαδια, παρακλαδια, και περικοκλαδες. Επισης υπαρχει monetizing με δεκαδες διαφορετικους τροπους, οποτε παρα πολυς κοσμος το κανει και ως side job. Οποτε υπαρχουν και πολυ περισσοτερα πραγματα να ανακαλυψει κανεις.
Εγω προτιμω το λιωσιμο δισκων και τραγουδιων παντως. Δεν βρισκω κανενα νοημα στο να ανακαλυπτω 100 δισκους τον χρονο, οταν ρεαλιστικα θα ακουσω το 90% αυτων μονο 2-3 φορες. Ο τροπος με τον οποιον απολαμβανω την μουσικη ειναι να εμβαθυνω αρκετα σε κατι που με ιντριγκαρει, μεχρι να θυμαμαι στιχους απεξω, μελωδιες, και να ξερω ακριβως πως θα παει το επομενο τραγουδι που θα παιξει. Αν ακουσω εναν δισκο 3 φορες μετξαυ 7 και 10 Φεβρουαριου 2026 και την επομενη φορα τον βαλω να παιξει καποια στιγμη το 2028, αυτο δε μου λεει απολυτως τιποτα, ουτε μου προσφερει κατι. Και δεν κανω ποτε κριτικη για κανεναν δισκο (ουτε βγαζω τα δικα μου συμπερασματα) χωρις να τον εχω ακουσει τουλαχιστον 10 φορες. That’s just me βεβαια, ο καθενας απολαμβανει την μουσικη με οποιον τροπο θελει. Η προσβαση σε χιλιαδες φορες περισσοτερη μουσικη δεν σημαινει και ανακαλυψη καλυτερης μουσικης απαραιτητα, ειδικα οταν καποιος δεν δινει την απαραιτητη σημασια και τον χρονο σε αυτην την μουσικη.
4 Likes
Νομίζω ότι μπορείς και με 0 φορές 
1 Like
Τοτε θα ημουν σαν ολους οσους κραζουν το St. Anger και αυτο θα ηταν υποκριτικο εκ μερους μου!
Παλι lurking ο αξεστος…
1 Like
Σε πιο σημαντικα πραγματακια:
Μολις κατεβασα αυτα, τα οποια μου προσεφεραν οι Metallica για download αφου εχω αγορασει το πακετο του remastered RELOAD. Παω να τα ακουσω πριν ξεκινησει το επομενο μου καθηκον σε μιση ωρα. Ενδιαφερομαι ιδιαιτερα για το μιξ απο Σεπτεμβριο 1995 αλλα και αυτο απο Ιουλιο του 1997.
Παρτε τα και απο YouTube:
Πω πω το Voodoo Queen ειναι φανταστικο.
2 Likes
Πάντως αν θέλετε να δείτε ένα καλό και αστείο και σωστό φτυάρι στο stanger, εδώ ειστε, από ένα κανάλι γενικά πολύ δυνατό.
τα σχόλια έχουν επίσης τρομερή πλάκα.
Ω ναι. Κ το καταχαρηκα
1 Like
Δίσκαρος! Περιμένουμε το βινύλιο…
Νόμισα ότι μόνο εμένα μου ακούστηκε έτσι. Δεν ξέρω, η αλήθεια είναι ότι τόσο εξτριμ παίξιμο, είχε να δώσει από τη δεκαετία του 80, δεκαετία του 90 είχε άλλο στυλ παιξίματος, εδώ φαίνεται ότι έκατσε και ασχολήθηκε στα σοβαρά με το παίξιμο, μετά από καιρό φάνηκε ότι την ίδρωσε τη φανέλα παικτικά, του το αναγνωρίζω στο Στανγκερ. Συμφωνώ και στα υπόλοιπα για το μετέπειτα παίξιμο του…
3 Likes