Ένα dark ambient/dark horror folk άλμπουμ που δεν έχει αντίπαλο:
Έρχεται και αναλυτική “κριτική”.
3 Likes
Ritual ambient/drone/folk από τον Guillaume Cazalet των NEPTUNIAN MAXIMALISM μαζί με άλλους “πειραγμένους” συνοδοιπόρους, οπότε -κλασικά- όσοι τολμηροί προσέλθετε.
3 Likes
Αφήνω αυτό εδώ για όποιον ενδιαφέρεται:
7 Likes
Εδώ και δέκα μέρες, έχω κολλήσει με το ντεμπούτο των Καθαρός Χαλκός, μπάντα που έμαθα μετά από τις υπέροχες εβδομαδιαίες προτάσεις του @ManosOrff!
Η πρώτη άποψη είναι εκείνη μιας experimental/drone/ritual folk μπάντας όπως πολλές άλλες, με δύο μακροσκελή, γραμμικά τραγούδια συνολικής διάρκειας 30 λεπτών. Ο Καθαρός Χαλκός όμως έχει πολλά στοιχεία που τον διαφοροποιούν. Καταρχάς η ενορχήστρωση, το ηχόχρωμα του ηλεκτρονικού λαούτου και του σαξοφώνου δίνει ένα πραγματικά μυστηριακό μίγμα. Μετά, τα Ελληνικά με την ιδιαίτερη τους αρχαιοπρέπεια. (Φανταστικοί, απολύτως κρυπτικοι στίχοι). Τέλος, η χρήση του θορύβου - για όποιον φτάσει ως το τέλος.
Ένα εξαιρετικό ενδιαφέρον σχήμα που έχει μια πολύ δυνατή αύρα. Θα αναφέρω τους Δαιμόνια Νύμφη και τους Swans ως τα δύο γκρουπ που μου πέρασαν από το μυαλό, αν και ο Καθαρός Χαλκός έχει το δικό του σημάδι.
Έρχεται και κανονική κριτική.
5 Likes
Ανακοινώθηκε το δεύτερο άλμπουμ των One Leg One Eye του θεουλη Ian Lynch (Lankum) και το πρωτο δειγμα είναι σκέτος τρόμος…
1 Like
Πέτυχα αυτό στο bandcamp, ωραίο είναι. Δεν ξέρω τι είναι, αλλά είναι ωραίο. Κάπου είδα να το χαρακτηρίζουν ως “thall” αλλά όσα ξέρετε, ξέρω, εκτός αν ξέρετε όντως, οπότε ξέρετε περισσότερα από 'μένα. Περίπου μισή ώρα όλο όλο, εξωφυλλάρα, όλα τα κομμάτια instrumental εκτός από το τελευταίο που έχει υπέροχα γυναικεία φωνητικά, αξίζει μια ακρόαση
2 Likes
Δεν το έχω ακούσει ακόμα το EP, μόλις βγήκε άλλωστε, αλλά ο περσινός full length δίσκος ήταν αρκετά ενδιαφέρον.
Δεν το λες παραδοσιακό thall, αν και οι επιρροές από Vildhjarta είναι εκεί μαζί με τις Meshuggah (και πού δεν είναι αυτές θα μου πεις, δίκιο θα 'χεις) σε ένα σύνολο αισθητικής που αν την περιέγραφες ως σύγχρονο ακραίο μπαρόκ δε θα έβρισκα τρόπο να μην πω: Ναι. Έχει dubstep, δυσαρμονικά riff και μια πολύ επιθετική παραγωγή που το κάνει σχεδόν απρόσιτο. Παρόλα αυτά με κάποιο τρόπο έχει σημεία που δίνουν ανοιχτές οδούς προσέγγισης, ακόμα και σε ακροατήρια που δεν έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μοντέρνο ή έστω δύστροπο djent.
Θα ακούσω το EP με πραγματικό ενδιαφέρον, γιατί θεωρώ ότι οι Mirar είναι ενάμησι βήμα ωρίμανσης μακριά από μια καθαρή δισκάρα.
ΥΓ: Το είχαμε συμπεριλάβει και στην progressive ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε. Στα instrumental άλμπουμ.
2 Likes
σε ευχαριστώ για τα φώτα σου, γενικά η περιγραφή σου και συγκεκριμένα η φράση “σύγχρονο ακραίο μπαρόκ” είναι νομίζω πολύ πολύ εύστοχη όντως.
να δυο λέξεις που δεν περίμενα ποτέ ότι θα έμπαιναν μαζί 
φαίνεται να το θεωρούν κι εκείνοι, καθώς το “Gradus ad Parnassus” μεταφράζεται ως “Βήματα προς τον Παρνασσό” (ο οποίος συνδέεται μυθολογικά με τον Απόλλωνα (θεό της μουσικής), τον Ορφέα (με το τραγούδι και τη λύρα του), τις Μούσες και τον Διόνυσο). Η φράση ουσιαστικά υποδεικνύει τα βήματα ενός καλλιτέχνη προς την αριστοτεχνία και χρησιμοποιήθηκε συχνά ως τίτλος σε εκπαιδευτικά μουσικά βιβλία.
Σε κάθε περίπτωση, ενδιαφέρουσα κυκλοφορία, θα ακούσω και το full length, μ’ έψησες!
3 Likes
12.06.26
Πέντε χρόνια ήταν πολλά για νέο full-length.
Άξιζαν κάθε λεπτό της απίστευτα ταλαίπωρης διαδικασίας για να πάρει αυτό το άλμπουμ αυτή τη μορφή. Άξιζαν όλα τα χαοτικά EP και τα side-projects.
Για όσα ίσως λέει κάτι το όνομα, παραπέμπω στο παρόν νήμα.
Με τις υγείες μας.
Α, έχει βγει καιρό δηλαδή
3 Likes
Ηρθε η ωρα να μοιραστώ μαζι σας μια απο τις αγαπημένες μου φετινές κυκλοφορίες.
Οι Diles Que No Me Maten απο το Μεξικό δεν είναι βέβαια τοσο “experimental”. Εχουν ομως πολλά και διάφορα μεσα στον ηχο τους - post rock, την αυρα των Can και των Talk Talk, λιγο kraut, λιγο ψυχεδελεια, λιγο jazz, κ.ο.κ. Μουσικαρες σε απιστευτη ροή, χωρις ίχνος δηθενιας,σε εναν πολυ lo-fi δισκο που σε κανει να σβήσεις φώτα και να βυθιστείς. 36 μαγικα λεπτά.
Δίσκος-διαμάντι, θα ερθει και κριτικη αποθέωση.
6 Likes
Κι η αποθέωση που σας υποσχέθηκα!
5 Likes
Οι Non Serviam λέει δίνουν το τελευταίο άλμπουμ La Lune Dont Mon Âme Est Pleine* και το EP, Labyrinthe με “ό,τι προαιρείστε” για 24 ώρες λόγω Bandcamp Friday.
3 Likes
Για μια παρθένα εμπειρία χωρίς να ψυλλιαστείτε τίποτα από τα όσα γράφω παρακάτω, πατήστε απλά το εξώφυλλο και βάλτε το να παίζει.
Spoilers
Λοιπόν δεν ξέρω αν ταιριάζει εδώ, αλλά και πού να τον βάλω που έχει συνδυάσει blackgaze με σάουντρακ 8bitου videogame και μουσική από καρουζέλ; Περί Lammoth ο λόγος, δεν τον βρήκα κάπου αλλού στο forum και τον βάζω εγώ.
Από τη μία, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι άλλη μια black metal μπάντα με αναφορά στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Θα ήταν όμως λάθος. Γιατί από όλο το σύμπαν του Τόλκιν, ο Lammoth και το one-man-band του εστίασε στην ιστορία του γενναίου Bill the Pony, που γλίτωσε από το κακοποιητικό αφεντικό του και ακολούθησε τη συντροφιά του δαχτυλιδιού μέχρι τη Μόρια. Wholesome af.
Μουσικά, δεν ξέρω τι να πω. Είναι από αυτές τις σπάνιες στιγμές που ακούς μπλακ και σού 'ρχεται να χαμογελάσεις. Χαρούμενο μπλακ μέταλ έχετε ξανακούσει; Ούτε εγώ. Ιδιαίτερες συνθέσεις, υπέροχες αντιθέσεις, ένα μυστήριο κράμα που με κάποιο περίεργο τρόπο δουλεύει. Κιθάρες και ματζόρε πλήκτρα/μπλιμπλίκια μπροστά, μπάσο και ντραμς λίγο πιο πίσω και η φωνή κάπου στο background να ωρύεται. Μια πραγματικά φρέσκια, πολύ καλή δουλειά.
1 Like
Ναι, τους σκέφτηκα κι εγώ γιατί τους αναφέρει και στους Similar artists στα archives. Χαρά και ελπίδα έχω νιώσει και με κομμάτια Panoptikon, Alcest και Annorkoth απ’ όσο θυμάμαι. Είναι κι άλλα που δεν μού 'ρχονται. Αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις είναι μάλλον μια γλυκιά χαρμολύπη το συναίσθημα που έβγαλαν. Αυτή την αγνή χαρά και το “τραλαλά-τι-καλά-είμαι-ένα-ελεύθερο-πόνυ” που ένιωσα εδώ δεν το είχα ξαναβρεί.
Τεσπα, δεν έχει και πολύ σημασία, thanks και για το Sunbather, καιρό είχα να το ακούσω και παίζει τώρα. 
Αν έχεις/έχετε κι άλλες χαρουμενομπλακιές, τις δέχομαι μετά χαράς, γύρισα από διακοπές και τα βλέπω (ακόμα) όλα με αισιοδοξία
Βάλε το να παίζει:
1 Like
Εγώ συνεργός σε κάτι τέτοιο δεν μπορώ να γίνω, σόρι 
Είμαι δογματικός, θεωρώ ότι το μπλακμέταλ είναι το Transilvanian Hunger, όχι οι Deafheaven
1 Like
Καλά πολύ ωραίο είναι αυτό! Επίσης, με βοήθησες να ξαναβρώ το Anomie, έναν δίσκο τους που πρέπει να είχα κατεβάσει στην τύχη από ρώσικο τορεντάδικο, είχα ακούσει αρκετά για κάποιους μήνες και μετά μάλλον ξέμεινε στο παλιό λάπτοπ. Thanks!
1 Like
Λίγο που τό 'ψαξα, συμφωνούν κι οι ίδιοι. Ούτε το blackgaze δεν δέχονται (κι ας τους περιγράφει αρκετά καλά). Λένε ότι παίζουν “extreme music” και ότι δεν θέλουν να περιχαρακωθούν πίσω από μια ταμπέλα. Fair enough θα πω.
Συμφωνούμε πάντως ότι δεν είναι “αμιγώς” black όλα αυτά τα ακούσματα. Απλά έχουν και μπλακ στοιχεία, άλλα πιο έντονα κι άλλα λιγότερο.