3 Likes
Κι εμενα με ειχε ενθουσιασει το amolad αλλα προτιμω τις κορυφες του bnw.
Σε καθε περίπτωση η παραγωγή του bnw μου αρεσει πολυ παραπανω απο των υπολοπων reunion δισκων
2 Likes
Αν και φοβάμαι την αποψάρα… Καρδούλα 
3 Likes
Δεν ξερω γιατι εχουν κατεβάσει τα video στο youtube απο Αθήνα, εχουν ανεβει αρκετα απο Ρουμανία και εκει μου ακουγεται χειρότερος ο Μροους απο Αθηνα
Στην Αθήνα ο Bruce ήταν 10/10. Τώρα το χειρότερος που λες αν είναι 8/10 τι να πω. Υπερβολικός ο χαρακτηρισμός χειρότερος.
2 Likes
1 Like
Πως θα επρεπε να το γραψει αν δεν ηταν οσο καλος στην Ρουμανια οσο στην Αθηνα? 
Δεν έπιασε την απόδοση της Αθήνας ξέρω γω 
Ενταξει φιλε το διορθώνω σε ελαφρως χειρότερος.
Αρα ηταν χειροτερος σε Ρουμανια απο οτι σε Αθηνα?
1 Like
Καλούτσικα ακούγεται
3 Likes
Στα ίδια επίπεδα με της Αθήνας και της Σόφιας ήταν η απόδοση όλων, απλώς σε κάποιες φάσεις, κάτι αδιευκρίνιστο πήγαινε στραβά με τον Dickinson και έμπαινε σε λάθος χρόνους, έτρεχε μετά να συγχρονιστεί - μετά τα σόλο του Rime π.χ. Κάπου στην αρχή του Hallowed έκανε κάτι καλυμμένα νοήματα κάπου μέσα από το κλουβί σα να υπάρχει κάποιο πρόβλημα…
Γενικά, πάντως, ήταν ισάξια βραδιά με τις προηγούμενες και με εξαιρετικό ήχο, ίσως τον καλύτερο από τις 3 μέρες.
Και οι Ρουμάνοι, κλασσικά, ίσως το πιο υποτονικό κοινό στον πλανήτη, αλλά τλχ δεν κάνουν σπρωξίδια και μπουκέτα για να σου πάρουν τη θέση, οπότε, μια χαρά!
3 Likes
Βρασίδα αλάνι!
1 Like
Έτσι μπράβο:smile_cat:
1 Like
Κανονικα λοιπον αυτο θα ηταν μια τελεια πασα για να γραψω μερικα λογακια για το Fear Of The Dark, το οποιο αποτελει και εναν απο τους αγαπημενους μου δισκους Iron Maiden. Ειχα υποσχεθει ομως οτι το επομενο θα ειναι το Somewhere In Time, και δεν μπορω να αθετησω την υποσχεση μου.
Οταν μεσα σε 5 χρονια εχεις βγαλει 5 δισκους τους οποιους εχουν καταλατρεψει ολοι οι ακροατες της χεβι μουσικης, τοτε εχεις κανει κατι πολυ πολυ καλα. Και εχοντας γραψει υμνους οπως Hallowed Be Thy Name και Trooper, καπως, με καποιον τροπο οι Iron Maiden καταφεραν το 1986 να βγαλουν εναν δισκο που για μενα ξεπερναει σε ολα τα επιπεδα οτι ειχαν βγαλει μεχρι τοτε. Για πρωτη φορα τους πηρε 2 χρονια μεταξυ δισκων, και το αποτελεσμα τους δικαιωνει.
Οι Maiden την εψαξαν πολυ την δουλεια. Η προοδος, και εκτελεστικα, αλλα και συνθετικα, ειναι εμφανης. Η εισαγωγη των synths ειναι απο τις καλυτερες αποφασεις που θα μπορουσε να εχει παρει η μπαντα, το φουτουριστικο theme τους παει πολυ περισσοτερο απο τις κατα την γνωμη μου χαζομαρουλες των πρωτων δυο δισκων, το groove που δινουν ο McBrain με τον Steve Harris ειναι καλυτερο απο ποτε, ενω ο Bruce πλεον εχει κανει την μεταβαση απο εξαιρετικο τραγουδιστη σε superstar.
Αρκετα ενδιαφερον ειναι οτι με εξαιρεση το Deja-Vu ολα τα υπολοιπα τραγουδια εχουν μονο εναν συνθετη, ενω για πρωτη φορα δεν εχει συμμετασχει καθολου ο Dickinson. Και αυτο μαλλον ηταν μια εξαιρετικη επιλογη, αφου ολο το υλικο που ειχε γραψει απορριφθηκε απο τ̶η̶ν̶ ̶μ̶π̶α̶ν̶τ̶α̶ τον Στηβ Χαρρις, ως εντελως ξεμπαρκο με το τι πρεσβευουν οι Maiden. Ο Smith κεντησε με δυο απο τα πιο πιασαρικα τραγουδια του δισκου (Wasted Years & Stranger In A Stranger Land), ο Harris εγραψε μερικα απο τις καλυτερες του σολο συνθεσεις εβερ (Caught Somewhere In Time, The Loneliness of the Long Distance Runner, Heaven Can Wait), και ο Murray εβαλε ενα μικρο λιθαρακι στο ντεζαβου.
Στο δια ταυτα, για μενα αυτος ο δισκος αποτελει την Χρυση Τομη αναμεσα στο πιο ωμο και “παρτε μεταλ” υφος των Maiden και την εμφαση στις πιο εμπορικες και πιασαρικες στιγμες της τεχνης τους. Ακουω τωρα για παραδειγμα το Sea Of Madness και θαυμαζω το μεγαλειο του να ξεκινησει αυτο το τραγουδι με μια γαματη ριφφαρα, και στην μεση να μεταμορφωθει σε κατι αλλο. Η γεφυρα εχει πολυ ομορφες λεπτομερειες και στην μπασογραμμη, και ειδικα στις κιθαρες, ενω ο Μπρους παιρνει το τραγουδι και το απογειωνει στο τελος που βγαζει ολο το συναισθημα.
Ειδικη μνεια πρεπει να δωσω στο “ομωνυμο” τραγουδι του δισκου, αφου προκειται αναμφισβητητα, απροκαλυπτα και διαχρονικα για ενα απο τα 10 αγαπημενα μου Maiden τραγουδια, ακομα και αν βγαλουν αλλους 30 δισκους στο μελλον. Δεν υπαρχει ουτε μια νοτα “λαθος” στο Caught Somewhere In Time, και οι μελωδιες ειναι ολες φανταστικες. Εγκλημα διχως καμια υπερβολη το οτι δεν αποτελει staple σε καθε συναυλια τους οπως αλλα τραγουδια.
Και μιας και ειμαι στο setlist.fm και χαζευω, να πω οτι υπαρχουν αρκετα εγκληματα οσον αφορα αυτον τον δισκο. Ειναι δυνατον το CSIT και το Stranger In A Stranger Land να εχουν παιχθει λιγοτερες απο 300 φορες το καθενα μεσα σε 40 χρονια? Ειναι δυνατον να εχουν περασει 39 χρονια απο την τελευταια φορα που παιχθηκε το Sea Of Madness ζωντανα? Ειναι δυνατον η κομματαρα με τον μεγαλυτερο τιτλο που ειχαν ποτε, δηλαδη το The Loneliness of the Long Distance Runner, να εχει παιχθει μολις μια φορα ζωντανα κι αυτη να ειναι 3 βδομαδες πριν βγει ο δισκος στην Σερβια? Και ειναι δυνατον αυτο το μικρο αριστουργηματακι που λεγεται Deja-Vu να μην εχει παιχθει ΠΟΤΕ? Ενταξει, για το Alexander The Great πλεον δεν μπορουμε να εχουμε τα ιδια παραπονα, καθως το τιμησαν 81 φορες και λογικα δε θα το ξαναπαιξουν ποτε.
Τελος παντων… δεν εγραψα πολλα για τον δισκο, και αφιερωθηκα περισσοτερο στην προσεγγιση, τον ηχο, την περιοδεια και το γραψιμο. Ας γραψω λοιπον για τον δισκο.
Για να μην πολυλογω, το Somewhere In Time εχει 7 δεκαρακια και 1 εννιαρι. Βαζω 9/10 στο Heaven Can Wait γιατι προσωπικα δεν αντεχω καθολου την μεηντενιλα με τα “ωωΩ - ωωΩωΩ - ωωΩΩΩ” που βγαζει το συγκεκριμενο τραγουδι, σορρυ νοτ σορρυ.
Αγαπημενες στιγμες:
-
Τα πρωτα 7.5 λεπτα του Caught Somewhere In Time, ναι χρειαζομαι και 8 δευτερολεπτα για να επεξεργαστω την τελειοτητα που μολις ακουσα
-
Τον υπεροχο ηχο και το αψογο ρεφρεν του Wasted Years. Βγαζει μια υπεροχη μελαγχολια, χωρις να χανει σε δυναμη
-
Την γεφυρα του Sea Of Madness που ανεφερα ηδη, με την μαεστρικη αλλαγη που μεταμορφωνει αυτο το τραγουδι απο ενα πολυ καλο banger σε ενα αψεγαδιαστο ασμα. Και δεν μπαινει καν στα αγαπημενα μου 4 τραγουδια του δισκου.
-
Την εισαγωγη και το χτισιμο του Heaven Can Wait, που γενικα ειναι επισης ενα εξαιρετικο τραγουδι, χωρις να το λατρευω οσο τα περισσοτερα μεγαλα τους χιτακια.
-
Το ποσο μελωδικο και πωρωτικο μπορει να ειναι ενα τραγουδι οπως το The Loneliness of the Long Distance Runner, παρα το ανελεητο κοπανημα του McBrain και το γρηγορο του tempo. Μαλλον αναμεσα στα 3 αγαπημενα μου στον δισκο, τι μαλλον δηλαδη, σιγουρα.
-
Την πολυποικιλομορφια στις συνθεσεις, αφου μετα το κοπανημα και τις μελωδιες του The Loneliness of the Long Distance Runner ερχεται το Stranger In A Stranger Land με το υπεροχο του groove και μια εντελως διαφορετικη ατμοσφαιρα, αφου οριακα κινειται σε AOR επιπεδα. Υπηρχε μια εποχη που θα το εκανα skip, πλεον το απολαμβανω πολυ στην ροη του δισκου. Και το ανεβαζει πολυ η σολαρα του Σμιθ.
-
Εχει σκεφτει κανενας ποτε οτι το Deja-Vu ονομαστηκε ετσι επειδη το χωσιμο στην αρχη θυμιζει το The Loneliness of the Long Distance Runner χωρις ομως να ειναι ακριβως ιδιο με το The Loneliness of the Long Distance Runner? Εχει σκεφτει ποτε κανενας οτι το Strange Deja-Vu των Dream Theater και το Deja-Vu των Iron Maiden εχουν ενα γαματο κοινο χαρακτηριστικο? Το οτι δηλαδη και τα δυο εχουν ουσιαστικα αψογη ριφφαρα που θα μπορουσε να ειναι και κιθαριστικο σολο? Εχει σκεφτει ποτε κανενας οτι αυτα που γινονται στην μεση του Deja-Vu τελειοποιηθηκαν απο τους Maiden δυο χρονια μετα με το Clairvoyant? Οποιος βαζει λιγοτερο απο 10 σε αυτο το τραγουδι ειναι εγκληματιας.
-
Το Alexander The Great μπορει να μην εχει την φημη, την “επιτυχια”, και το legacy αλλων επικων τραγουδιων των Maiden οπως τα Rime Of The Ancient Mariner και To Tame A Land, αλλα κατεχει παναξια μια θεση στο βαθρο του Ολυμπου κι αυτο, κι ας ειναι ημι-θεικο τραγουδι (see what I did there? wink wink). Ριφφαρα, ρεφρεναρα, μελωδιαρες, στιχαρες, ολα τουμπανο.
ΥΓ1. Μακραν το καλυτερο εξωφυλλο των Maiden.
ΥΓ2. Μπορει να μην εχει τους κραχτες αλλων δισκων, αλλα νομιζω πως το Somewhere In Time ειναι μαλλον ο καλυτερος τους δισκος συνολικα. Για τα δικα μου γουστα εστω.
ΥΓ3. Σορρυ, το ξερω οτι πολλοι διαφωνουν, αλλα πιστευω πως ειναι τεραστια μαλακια των Maiden να μην εχουν παιξει τον Μεγαλεξανδρο ζωντανα στην Ελλαδα μετα απο τοσες φορες που εχουν εμφανιστει ζωντανα στην χωρα μας. Δεν εχει να κανει με πατριωτισμο ή με οτιδηποτε εθνικιστικο, απλως δειχνει για μενα απιστευτη μικροπρεπεια εκ μερους της μπαντας, καθως δεν υπαρχει ουτε η παραμικρη πιθανοτητα να μην γνωριζουν το οτι ο κοσμος το θελει. Προσωπικα θα προτιμουσα αλλα τραγουδια αν τους εβλεπα ζωντανα εν ετει 2026, αλλα δεν εχει να κανει με αυτο.
ΥΓ4. Ηθελα να γραψω The Loneliness of the Long Distance Runner καμια δεκαρια φορες ακομα, αλλα πρεπει να παω να διορθωσω κατι διαγωνισματα.
Αυτα, επιστρεφουμε καποια στιγμη ισως με Fear Of The Dark ή Senjutsu… και βλεπουμε. Ποιος θα μου φτιαξει μια ωραια λιστα στο Tidal με το tracklist των πρωτων 2 δισκων τους αλλα με τον Bruce στα φωνητικα απο ζωντανες εμφανισεις? Δεν την παλευω με Di’Anno.
18 Likes
Να προσθέσω στα όσα όμορφα έγραψες ότι η περιοδεία που ακολούθησε δεν απέφερε έστω μία live εκτέλεση κάποιου κομματιού ως b-side σε κάποιο single (το συνηθίζουν αρκετά). Γενικά δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα καταγεγραμμένο από εκείνη τη περιοδεία. Σχεδόν την έθαψαν
3 Likes
Είχα ένα μπουτλεγκ σε κασέτα και το μόνο που θυμάμαι είναι να ξεκινούν με Caught Somewhere in Time κι ο Bruce απλά να μην μπορεί.
2 Likes
Θα συμφωνήσω με τον προλαλήσαντα για το Somewhere In Time, χωρίς να θέλω να αναιρεσω η να ακυρώσω όλους τους ένδοξους δίσκους, θεωρώ ότι το Somewhere In Time είναι η δισκογραφική κορυφή τους, ένας δίσκος στον οποίο δεν περισσεύει νότα, απλά και ξάστερα. Θα έβαζα και το Seventh Son, δίνω όμως την πρωτιά στο Somewhere.
Απίστευτες συνθέσεις, απίστευτο εξώφυλλο, απλά τέλειος δίσκος…
3 Likes