Περα απο 2-3 τραγούδια που δεν θα επρεπε να είναι στον δίσκο με χαλάει και το γρεζι (οπως και στο
No prayer )στην φωνη του Dickinson.
Δισκάρα ακατέβατα. Με συμμετοχή από όλους, χωρίς να υστερεί κανένας. Με Murray “που δε γράφει τραγούδια” και Gers να αποδεικνύει ότι μπορεί να γράψει τα πάντα. Και με τους 2 να παίζουν στο όριο. Τα πρώτα σημάδια φάνηκαν ήδη από το προηγούμενο άλμπουμ αλλά εδώ προσέφεραν τον έναν κιθαριστικό οργασμό μετά τον άλλον. Με Harris να προσφέρει μερικούς ακόμα ύμνους στη Μουσική.
Ακόμα και αυτό το Apparition που έχει ακούσει τόσα, στα instrumental δεν υστερεί σε τίποτα. Το αντίθετο μάλιστα. Στα υπόλοιπα σημεία μάλλον φταίει η χαλαρότητα και ο χαρντροκάδικος ήχος. Δε με χαλάει. Ακόμα και αν δεχτούμε ότι υστερεί, δεν αρκεί για να ακυρώσει το υπόλοιπο άλμπουμ.
Κατά τα άλλα, αδικημένο από την μπάντα την ίδια. Be Quick or Be Dead, Afraid to Shoot Strangers, Judas Be My Guide έπρεπε να είναι στα υπόψιν για κάθε σετ, μπας και γλυτώναμε σούπες τύπου Revelations.
Τέλος πάντων. Κάθε δευτερόλεπτο που περνάς γράφοντας για κάποια δισκάρα αντί να την ακούς, είναι πεταμένο. Δε χάνω άλλο χρόνο. 
θεός!
Όχι ρε παλικάρι και σε συμπαθώ πολύ . 
Εύκολα το χειρότερο του δίσκου. Φαίνεται σύνθεση αρχάριου - εισαγωγή, στροφές - και κάνει μπαμ ανάμεσα στα άλλα. Είναι σα να σου έδινε ο Harris το Burning Ambition το 1983. Το σώζει μόνο η δισολία. Δεν μπορώ να χωνέψω ότι μετά το Trooper, είναι μάλλον το πιο πολυπαιγμένο του δίσκου. 
Μάλλον για να μην γκρινιάζει κάποιος. 
Κάκιστο “φεγγάρι” για τους Maiden (ήτοι κάκιστο “φεγγάρι” για τον Harris).
Μέτριος δίσκος, πάνω από NPFtD, κάτω από tXF και κάτω από οτιδήποτε μετά επανένωσιν, πλην του tFF. Διεκπεραιωτικά (έως κακά) live, λόγω του “μένω, δεν μένω” του Bruce. Το γεγονός ότι προέκυψαν δύο κομματάρες και “φτιάχτηκαν” νέοι οπαδοί ήταν αποτέλεσμα της φόρας από τα ένδοξα '80s που οδήγησε σε “running on fumes” κατάσταση.
Τα μόνα κομμάτια που θα ήθελα να ακούσω live (λέμε τώρα) από τα λησμονημένα είναι τα “Childhood’s End” και “Judas Be My Guide”, άντε και το “Be Quick or Be Dead”.
Επίσης:
“Revelations” (track) > “Fear of the Dark” (whole album) + “No Prayer for the Dying” (whole album)
Έλα ας σοβαρευτούμε για το Revelations live όμως, 2:43
ΤΟ χειρότερο τραγούδι, όχι από τα χειρότερα. Αντικειμενικά! 
Να γράψει μπορεί, να παίξει αυτά που γράφει ή αυτά που είχαν γράψει οι άλλοι μπορεί???
Flame on!!
Άνιωθος λέμε όμως, πραγματικά.
Και επιμένεις κιόλας, είναι να τρελαίνεσαι!!
Αυτό ακριβώς τίποτα άλλο!

Πρέπει να το έχω λίγο πιο πάνω από το Hooks in You και το When the River Runs Deep.
Από Papparition, Gangland και άλλα τέτοια έπη?
Παιδια παιδια ψυχραιμια. Ενα κρυο ντους θα βοηθούσε την συζητηση για το revelations.
Θα επρεπε να ειναι το πιο πολυπαιγμενο μπροστα απο το trooper, εχεις δικιο.
Τελικά μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα τα πράγματα. Θα λέμε και ευχαριστώ που αποφασίζει ο Rod. 
Ειδικά το σημείο που έβαλε το κουμπάκι, μάλλον εξηγεί γιατί το επιλέγουν. Κάτι αντί μπαλάντας για τους περαστικούς και όσους ακούνε Πλιάτσικα.
@Greektrooper Όχι. Hooks in You, When the River Runs Deep, άντε και κανένα Wildest Dreams. Μέχρι εκεί.
Άντε βρε γίδι που θα πεις για περαστικούς και ακροατές Πλιάτσικα. Μια ζωή να πατάς play και να παίζει πυξ λαξ εύχομαι.
Και για μένα αν δεν υπήρχε το Brave New World.
Τρώμε σουπίτσες κι εδώ βλέπω…
Εδώ είναι βελουτε . Στο άλλο είναι αυγολέμονο
Το Revelations πάντως είναι από τις σούπες που καραγουστάρω! Κυρίως από Live After Death, στο οποίο είναι άνετο highlight.
Η απόδοση του revelations στο flight 666 είναι απο αλλο πλανήτη
Και για μένα αν δεν υπήρχε το BNW, το AMOLAD και το XF. Μ’αυτη την σειρά. Γίνεται μια μικρή μάχη και για το DoD αλλά γι’αυτό δεν είμαι σίγουρος.
Συμπαθητικό το Fear και όχι λόγω του ομώνυμου αλλά της γενικότερης αλλαγής στον ήχο τους. Δυστυχώς οι συνθέσεις δεν βοήθησαν με μερικές να είναι απλά τραγικές. Παρόλαυτα μετά την πατάτα του No prayer κατάφερε και δεν πήρε τη θέση του οπότε θεωρείται επιτυχία για αυτό τον λόγο. Κατα τ άλλα nothing to see here, move along