Μεγάλο χάλι είναι και το X Factor και λιγότερο το Dance of death για μένα, αλλά στο FF δεν είναι καν Eddie αυτό το πράμα.
2 Likes
Το DoD είχε χάλια εξώφυλλο γενικά. Ο Eddie είναι οκ, αλλά το εξώφυλλο είναι πραγματικά για γέλια.
X-Factor όντως πολύ χάλια ο καημένος. Δείχνει να υποφέρει αρκετά
Virtual XI αίσχος. Ειδικά στο single του Futureal.
Καλά για FF δεν το συζητώ καν.
Στο AMOLAD είναι αρκετά διακριτικός και σε δεύτερο πλάνο
BoS και Senjutsu νομίζω είναι αρκετά υπερβολικός ο τρόπος που απεικονίζεται. Το BoS παίρνει αρκετούς πόντους. Το Senjutsu … μεχ
Τελικά το BNW έχει έναν από τους καλύτερους Eddie
1 Like
Λοιπον, καθε λιγα χρονια με πιανει μια νοσταλγια για το παρελθον και τα εφηβικα χρονια, τοτε που για οποιον ηταν ακροατης μεταλ μουσικης υπηρχε οριακα μια “υποχρεωση” να ακουσει κανεις ολα τα απολυτως απαραιτητα, συμπεριλαμβανομενων φυσικα των Iron Maiden. Αρα ετσι κι εγω ως σωστος στα καθηκοντα μου, αρχισα να ανακαλυπτω την μουσικη τους, ισως στην πιο καταλληλη ηλικια για να κανει κανεις κατι τετοιο. Δεν παραπονιεμαι βεβαια για το οτι εν μερει η ολη φαση μου δημιουργουσε αρκετα συχνα το συναισθημα της υποχρεωσης παρα της απολαυσης, ειδικα οι Maiden του παρελθοντος εχουν μια τεραστια ποσοτητα τραγουδιων με φανταστικη ποιοτητα, αλλα καπου στην πορεια συνειδητοποιησα οτι δε θα μπορουσαν να γινουν ποτε σουπερ αγαπημενη μπαντα, και πως εν τελει δεν παλλονται και σε τεραστιο βαθμο οι χορδες της καρδιας μου οσο πιθανοτατα σε πολυ αλλο κοσμο. Εν τελει, πλεον δεν ακουω σχεδον ποτε Maiden, και δε μου λειπουν ποτε ακομα και τα καλυτερα τους τραγουδια. Ειναι οριακα “κατι που γουσταρα καποτε, αλλα οχι πλεον”.
Παρ’ολα αυτα, αυτη η νοσταλγια με κανει να επιστρεφω και στο μακρινο παρελθον, αλλα και στο πιο προσφατο, και να δινω καθε λιγα χρονια μερικα ακουσματα σε διαφορους δισκους τους (ειδικα τους πιο προσφατους), για να δω μηπως ανακαλυψω και τιποτα καινουριο, ή μηπως βρω κανα τραγουδι που πλεον μου “μιλαει” περισσοτερο.
Αυτες τις 2-3 μερες ακουσα ολοκληρα (απο 2 φορες το καθενα) το Senjutsu, το Somewhere In Time και το A Matter Of Life And Death. Το Senjutsu θελω να το ακουσω λιγο παραπανω, εχει αρκετη πληροφορια (κυριως με την καλη εννοια, αλλα οχι αποκλειστικα). Οποτε μερικα στα γρηγορα για το AMOLAD.
-
Επαληθευσα το οτι για μενα δεν υπαρχει καμια αμφιβολια πως το AMOLAD ειναι ο καλυτερος reunion Maiden δισκος. Και διαβασα καποια πραγματακια που δεν ηξερα, τα οποια εξηγουν πολλα μαλλον. Ο δισκος δεν εγινε ποτε master (!) , με αποτελεσμα η ηχογραφηση να ακουγεται πιο ζωντανη, και σιγουρα πιο χεβι. Βασικα ειναι ηλιου φαεινοτερο το οτι προκειται για τον πιο χεβι δισκο Μεηντεν, με πολλες “chugga chugga” ριφφαρες, σε αντιθεση με το συνηθισμενο πιο “φλωρικο” ηχο που εχουν (και που προσωπικα απορω γιατι εχουν 3 κιθαρες και δεν ακουω ουτε τις 2, αλλα αυτο ειναι αλλο θεμα)
-
Οι καλυτερες στιγμες του δισκου τα Benjamin Breeg, Greater Good of God, και The Legacy.
-
Το Different World το βρισκω απο τα πιο καλα πιασαρικα γρηγορα κομματια τους που συνηθως ανοιγουν τον δισκο. Οσον αφορα την reunion εποχη ειδικα, σιγουρα το καλυτερο αυτου του τυπου. Ωραιο και το Wicker Man βεβαια.
-
These Colours Don’t Run και The Pilgrim πολυ ωραια, γκρουβατα, χεβι, οτι πρεπει.
-
Τα Brighter Than A Thousand Suns και Longest Day ειναι τα δυο τραγουδια που σιγουρα με κουρασαν περισοτερο απο οτι στο παρελθον. Δεν θυμομουν ποσες επαναληψεις ειχε το πρωτο, και πως το δευτερο εχει τον τελειο αυτοαναφορικο τιτλο. Δεν υπαρχει απολυτως κανενας λογος για το πρωτο να ειναι κατι λιγοτερο απο ΕΝΝΙΑ (9) λεπτα. Οπως και να χει, πολλα ωραια σημεια και στα δυο τραγουδια, αλλα σε μια πιο στοχευμενη ακροαση θα πατηθει διχως σκεψη το skip. Πιο γρηγορα κι απο οτι συνιστουν 29 κατασκευαστες πλυντηριων.
-
Το Out On The Shadows ειναι η “μπαλαντα” του δισκου και ως τετοια λειτουργει αψογα. Δεν ειναι καποιο εξωφρενικα καλο τραγουδι, αλλα προσθετει στο συνολο. Το Lord Of Light το γουσταρω παρα πολυ. Και οπως και αρκετα αλλα τραγουδια σε αυτον τον δισκο, δεν το νιωθεις ως πανω απο 7 λεπτα, γιατι ειναι πολυ αρτια ως συνθεση.
-
Ο McBrain εχει δηλωσει οτι αυτος ειναι ο καλυτερος δισκος που εχει ηχογραφησει με τους Maiden, και εχει δικιο. Προφανως αναφερεται στα τυμπανα του στον δισκο. Τα οποια ειναι απλα φανταστικα. Εχει βαλει πολλα πραγματακια τα οποια δε θα τα βρεις σε παλιοτερες κλασικες τους κυκλοφοριες, και πραγματικα τον σεβομαι που εξελιξε το παιξιμο του.
-
Συνολικα τα 72 λεπτα κουραζουν αρκετα, καθως προκειται για εναν δισκο με μεση διαρκεια τραγουδιου πανω απο 7 λεπτα, αλλα επειδη οι συνθεσεις ειναι τοσο καλες, παιρνει συγχωροχαρτι. Δεν μπορω να πω το ιδιο για τα τρια που ακολουθησαν αλλα θα φτασουμε κι εκει.
-
Παρα τις διαρκεις ενστασεις του Παντελη, το AMOLAD εχει οντως αρκετα progressive στοιχεια σε πολλα τραγουδια, κυριως οσον αφορα τις κιθαρες αλλα και τις αλλαγες σε ρυθμο. Δεν προκειται περι progressive metal δισκο, αλλα υπαρχουν ψηγματα. Σιγουρα πολυ περισσοτερα απο οτι σε εκατονταδες δισκους του prog συρφετου που ολα ακουγονται το ιδιο.
Αυτα τα λιγα, θα επανελθω με αποψαρα για Somewhere In Time, που ειναι ο αγαπημενος μου Maiden δισκος.
ΥΓ1. Αυτα που γινονται στα τελευταια 4 λεπτα του Legacy ειναι υπεροχα, και δεν ειχαν ξαναγινει απο τους Maiden μεχρι το 2006 ποτε, ουτε εχουν γινει εκτοτε. Ωραιο για μια μπαντα να παιζει κατι καινουριο για αυτην 25 χρονια μετα το ξεκινημα της δισκογραφιας της.
ΥΓ2. Πολυ ωραιο το εξωφυλλακι, αν και γενικα δε με ενδιαφερουν ποτε πολεμικα θεματα. Ομως εχει σχεδιαστει ομορφα, η χρωματικη παλετα ειναι πολυ ωραια, και σε αντιθεση με αλλα εξωφυλλα τους (ειδικα reunion) ειναι πιο “διακριτικο”.
16 Likes
Ένεκα της πρόσφατης συναυλίας στη χώρα μας, αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία στη δισκογραφία του συγκροτήματος. Πιο μυημένος στα κλασικά άλμπουμ μέχρι το 1992, ήξερα μεμονωμένα κομμάτια μετά το 2000 και παρατήρησα τα εξής:
- Είναι πλέον μεγάλα σε διάρκεια τα κομμάτια, δεν έχουμε τα “μικρά” σε διάρκεια χιτάκια τύπου Trooper, Wasted Years, Can I Play With Madness κτλ, . Φαίνεται οτι το Brave New World αποτέλεσε το blueprint για όλους τους μετέπειτα δίσκους στο ύφος και στη δομή των κομματιών, έχω εντοπίσει στοιχεία απο το συγκεκριμένο δίσκο σε όλους τους επόμενους, τυφλοσούρτης τρόπον τινά.
- Σε οτι αφορά τη διάρκεια των κομματιών, είναι μεγάλα σε διάρκεια, δεν είναι απαραίτητα epics οπως Seventh Son, Rime… κτλ, είναι απλά κομμάτια τα οποία επαναλαμβάνονται απο ένα σημείο και έπειτα. Όχι σε επίπεδο Angel & The Gambler αλλα και πάλι, είναι αχρείαστες οι επαναλήψεις σε πολλά κομμάτια. Καλό, χρυσό το Blood Brothers αλλά καταντά κουραστική απο ένα σημείο και έπειτα η επανάληψη του τίτλου. Πιασάρικη μελωδία αλλά, ξεπερνάει στα αυτια μου τη νοητή γραμμή του τόσο όσο, το χορτάσαμε, φτάνει. Το παρατήρησα και σε άλλα κομμάτια αυτό.
- Νομίζω απο το Final Frontier και έπειτα, έχουν βαδίσει σε πιο progressive μονοπάτια, μουσική φλυαρία, χωρίς κάτι αξιομνημόνευτο. Καλοί, χρυσοί οι Maiden, δεν τους πάει όμως αυτό το στυλ. Στους δίσκους μεταξύ 2000 - 2010, είναι μεγάλα τα κομμάτια σε διάρκεια, κάτι σου μένει όμως, ένα ρεφρέν, μια συγκεκριμένη μελωδία, υπάρχει κάτι catchy, απο το Final Frontier και έπειτα όμως, δυστυχώς δεν έχω συγκρατήσει κάτι, δεν βρήκα κάτι ενδιαφέρον σε αυτούς τους δίσκους για να μου τραβήξει το ενδιαφέρον.
3 Likes
Το ειχα γράψει κάπου παλιά σε αλλο τοπικ πως για μένα το “A Matter Of Life And Death” ειναι ο καλύτερος δίσκος οχι απλά μετα το ρεγιουνιον αλλά απο το Somewhere in time και μετα! 11 δισκοι είναι και για μένα ειναι Νο1
Οποτε θέλω να ακούσω Μειντεν (που ειναι σπάνια ποια) σε αυτο καταλήγω.
Τους περισσότερους λόγους τους έγραψε ο Κουιντομ.
Να προσθέσω όμως τα φωνητικά του Μπρούς! Σε όλη αυτή της Μεταλ ωμότητα ο Βρασιδας δίνει πόνο και στα χαμηλα με το γρέζι (που ειναι πιο εντονο απο ποτε) άλλα και στα ψηλά(!) που είναι το 80% των τραγουδιών. Λες και ολα τα τραγούδια ειναι γραμμένα για να κάνει φωνητική επιδειξη! Σε αυτό συμβάλλει σίγουρα η παραγωγή. Οι φωνάρες ακούγονται καλύτερα χωρις πολλες επεξεργασίες.
Τι γίνεται σε αυτό το Out of the Shadows? Ειναι Χαιλαιτ του δίσκου και αν
ήταν αλλός τραγουδιστής θα με έπερνε ο ύπνος νομίζω.
Απογειώνει μια μετριότητα.
5 Likes
1 Like
Κι εμενα με ειχε ενθουσιασει το amolad αλλα προτιμω τις κορυφες του bnw.
Σε καθε περίπτωση η παραγωγή του bnw μου αρεσει πολυ παραπανω απο των υπολοπων reunion δισκων
2 Likes
Αν και φοβάμαι την αποψάρα… Καρδούλα 
3 Likes
Δεν ξερω γιατι εχουν κατεβάσει τα video στο youtube απο Αθήνα, εχουν ανεβει αρκετα απο Ρουμανία και εκει μου ακουγεται χειρότερος ο Μροους απο Αθηνα
Στην Αθήνα ο Bruce ήταν 10/10. Τώρα το χειρότερος που λες αν είναι 8/10 τι να πω. Υπερβολικός ο χαρακτηρισμός χειρότερος.
2 Likes
