Έτσι μπράβο:smile_cat:
1 Like
Κανονικα λοιπον αυτο θα ηταν μια τελεια πασα για να γραψω μερικα λογακια για το Fear Of The Dark, το οποιο αποτελει και εναν απο τους αγαπημενους μου δισκους Iron Maiden. Ειχα υποσχεθει ομως οτι το επομενο θα ειναι το Somewhere In Time, και δεν μπορω να αθετησω την υποσχεση μου.
Οταν μεσα σε 5 χρονια εχεις βγαλει 5 δισκους τους οποιους εχουν καταλατρεψει ολοι οι ακροατες της χεβι μουσικης, τοτε εχεις κανει κατι πολυ πολυ καλα. Και εχοντας γραψει υμνους οπως Hallowed Be Thy Name και Trooper, καπως, με καποιον τροπο οι Iron Maiden καταφεραν το 1986 να βγαλουν εναν δισκο που για μενα ξεπερναει σε ολα τα επιπεδα οτι ειχαν βγαλει μεχρι τοτε. Για πρωτη φορα τους πηρε 2 χρονια μεταξυ δισκων, και το αποτελεσμα τους δικαιωνει.
Οι Maiden την εψαξαν πολυ την δουλεια. Η προοδος, και εκτελεστικα, αλλα και συνθετικα, ειναι εμφανης. Η εισαγωγη των synths ειναι απο τις καλυτερες αποφασεις που θα μπορουσε να εχει παρει η μπαντα, το φουτουριστικο theme τους παει πολυ περισσοτερο απο τις κατα την γνωμη μου χαζομαρουλες των πρωτων δυο δισκων, το groove που δινουν ο McBrain με τον Steve Harris ειναι καλυτερο απο ποτε, ενω ο Bruce πλεον εχει κανει την μεταβαση απο εξαιρετικο τραγουδιστη σε superstar.
Αρκετα ενδιαφερον ειναι οτι με εξαιρεση το Deja-Vu ολα τα υπολοιπα τραγουδια εχουν μονο εναν συνθετη, ενω για πρωτη φορα δεν εχει συμμετασχει καθολου ο Dickinson. Και αυτο μαλλον ηταν μια εξαιρετικη επιλογη, αφου ολο το υλικο που ειχε γραψει απορριφθηκε απο τ̶η̶ν̶ ̶μ̶π̶α̶ν̶τ̶α̶ τον Στηβ Χαρρις, ως εντελως ξεμπαρκο με το τι πρεσβευουν οι Maiden. Ο Smith κεντησε με δυο απο τα πιο πιασαρικα τραγουδια του δισκου (Wasted Years & Stranger In A Stranger Land), ο Harris εγραψε μερικα απο τις καλυτερες του σολο συνθεσεις εβερ (Caught Somewhere In Time, The Loneliness of the Long Distance Runner, Heaven Can Wait), και ο Murray εβαλε ενα μικρο λιθαρακι στο ντεζαβου.
Στο δια ταυτα, για μενα αυτος ο δισκος αποτελει την Χρυση Τομη αναμεσα στο πιο ωμο και “παρτε μεταλ” υφος των Maiden και την εμφαση στις πιο εμπορικες και πιασαρικες στιγμες της τεχνης τους. Ακουω τωρα για παραδειγμα το Sea Of Madness και θαυμαζω το μεγαλειο του να ξεκινησει αυτο το τραγουδι με μια γαματη ριφφαρα, και στην μεση να μεταμορφωθει σε κατι αλλο. Η γεφυρα εχει πολυ ομορφες λεπτομερειες και στην μπασογραμμη, και ειδικα στις κιθαρες, ενω ο Μπρους παιρνει το τραγουδι και το απογειωνει στο τελος που βγαζει ολο το συναισθημα.
Ειδικη μνεια πρεπει να δωσω στο “ομωνυμο” τραγουδι του δισκου, αφου προκειται αναμφισβητητα, απροκαλυπτα και διαχρονικα για ενα απο τα 10 αγαπημενα μου Maiden τραγουδια, ακομα και αν βγαλουν αλλους 30 δισκους στο μελλον. Δεν υπαρχει ουτε μια νοτα “λαθος” στο Caught Somewhere In Time, και οι μελωδιες ειναι ολες φανταστικες. Εγκλημα διχως καμια υπερβολη το οτι δεν αποτελει staple σε καθε συναυλια τους οπως αλλα τραγουδια.
Και μιας και ειμαι στο setlist.fm και χαζευω, να πω οτι υπαρχουν αρκετα εγκληματα οσον αφορα αυτον τον δισκο. Ειναι δυνατον το CSIT και το Stranger In A Stranger Land να εχουν παιχθει λιγοτερες απο 300 φορες το καθενα μεσα σε 40 χρονια? Ειναι δυνατον να εχουν περασει 39 χρονια απο την τελευταια φορα που παιχθηκε το Sea Of Madness ζωντανα? Ειναι δυνατον η κομματαρα με τον μεγαλυτερο τιτλο που ειχαν ποτε, δηλαδη το The Loneliness of the Long Distance Runner, να εχει παιχθει μολις μια φορα ζωντανα κι αυτη να ειναι 3 βδομαδες πριν βγει ο δισκος στην Σερβια? Και ειναι δυνατον αυτο το μικρο αριστουργηματακι που λεγεται Deja-Vu να μην εχει παιχθει ΠΟΤΕ? Ενταξει, για το Alexander The Great πλεον δεν μπορουμε να εχουμε τα ιδια παραπονα, καθως το τιμησαν 81 φορες και λογικα δε θα το ξαναπαιξουν ποτε.
Τελος παντων… δεν εγραψα πολλα για τον δισκο, και αφιερωθηκα περισσοτερο στην προσεγγιση, τον ηχο, την περιοδεια και το γραψιμο. Ας γραψω λοιπον για τον δισκο.
Για να μην πολυλογω, το Somewhere In Time εχει 7 δεκαρακια και 1 εννιαρι. Βαζω 9/10 στο Heaven Can Wait γιατι προσωπικα δεν αντεχω καθολου την μεηντενιλα με τα “ωωΩ - ωωΩωΩ - ωωΩΩΩ” που βγαζει το συγκεκριμενο τραγουδι, σορρυ νοτ σορρυ.
Αγαπημενες στιγμες:
-
Τα πρωτα 7.5 λεπτα του Caught Somewhere In Time, ναι χρειαζομαι και 8 δευτερολεπτα για να επεξεργαστω την τελειοτητα που μολις ακουσα
-
Τον υπεροχο ηχο και το αψογο ρεφρεν του Wasted Years. Βγαζει μια υπεροχη μελαγχολια, χωρις να χανει σε δυναμη
-
Την γεφυρα του Sea Of Madness που ανεφερα ηδη, με την μαεστρικη αλλαγη που μεταμορφωνει αυτο το τραγουδι απο ενα πολυ καλο banger σε ενα αψεγαδιαστο ασμα. Και δεν μπαινει καν στα αγαπημενα μου 4 τραγουδια του δισκου.
-
Την εισαγωγη και το χτισιμο του Heaven Can Wait, που γενικα ειναι επισης ενα εξαιρετικο τραγουδι, χωρις να το λατρευω οσο τα περισσοτερα μεγαλα τους χιτακια.
-
Το ποσο μελωδικο και πωρωτικο μπορει να ειναι ενα τραγουδι οπως το The Loneliness of the Long Distance Runner, παρα το ανελεητο κοπανημα του McBrain και το γρηγορο του tempo. Μαλλον αναμεσα στα 3 αγαπημενα μου στον δισκο, τι μαλλον δηλαδη, σιγουρα.
-
Την πολυποικιλομορφια στις συνθεσεις, αφου μετα το κοπανημα και τις μελωδιες του The Loneliness of the Long Distance Runner ερχεται το Stranger In A Stranger Land με το υπεροχο του groove και μια εντελως διαφορετικη ατμοσφαιρα, αφου οριακα κινειται σε AOR επιπεδα. Υπηρχε μια εποχη που θα το εκανα skip, πλεον το απολαμβανω πολυ στην ροη του δισκου. Και το ανεβαζει πολυ η σολαρα του Σμιθ.
-
Εχει σκεφτει κανενας ποτε οτι το Deja-Vu ονομαστηκε ετσι επειδη το χωσιμο στην αρχη θυμιζει το The Loneliness of the Long Distance Runner χωρις ομως να ειναι ακριβως ιδιο με το The Loneliness of the Long Distance Runner? Εχει σκεφτει ποτε κανενας οτι το Strange Deja-Vu των Dream Theater και το Deja-Vu των Iron Maiden εχουν ενα γαματο κοινο χαρακτηριστικο? Το οτι δηλαδη και τα δυο εχουν ουσιαστικα αψογη ριφφαρα που θα μπορουσε να ειναι και κιθαριστικο σολο? Εχει σκεφτει ποτε κανενας οτι αυτα που γινονται στην μεση του Deja-Vu τελειοποιηθηκαν απο τους Maiden δυο χρονια μετα με το Clairvoyant? Οποιος βαζει λιγοτερο απο 10 σε αυτο το τραγουδι ειναι εγκληματιας.
-
Το Alexander The Great μπορει να μην εχει την φημη, την “επιτυχια”, και το legacy αλλων επικων τραγουδιων των Maiden οπως τα Rime Of The Ancient Mariner και To Tame A Land, αλλα κατεχει παναξια μια θεση στο βαθρο του Ολυμπου κι αυτο, κι ας ειναι ημι-θεικο τραγουδι (see what I did there? wink wink). Ριφφαρα, ρεφρεναρα, μελωδιαρες, στιχαρες, ολα τουμπανο.
ΥΓ1. Μακραν το καλυτερο εξωφυλλο των Maiden.
ΥΓ2. Μπορει να μην εχει τους κραχτες αλλων δισκων, αλλα νομιζω πως το Somewhere In Time ειναι μαλλον ο καλυτερος τους δισκος συνολικα. Για τα δικα μου γουστα εστω.
ΥΓ3. Σορρυ, το ξερω οτι πολλοι διαφωνουν, αλλα πιστευω πως ειναι τεραστια μαλακια των Maiden να μην εχουν παιξει τον Μεγαλεξανδρο ζωντανα στην Ελλαδα μετα απο τοσες φορες που εχουν εμφανιστει ζωντανα στην χωρα μας. Δεν εχει να κανει με πατριωτισμο ή με οτιδηποτε εθνικιστικο, απλως δειχνει για μενα απιστευτη μικροπρεπεια εκ μερους της μπαντας, καθως δεν υπαρχει ουτε η παραμικρη πιθανοτητα να μην γνωριζουν το οτι ο κοσμος το θελει. Προσωπικα θα προτιμουσα αλλα τραγουδια αν τους εβλεπα ζωντανα εν ετει 2026, αλλα δεν εχει να κανει με αυτο.
ΥΓ4. Ηθελα να γραψω The Loneliness of the Long Distance Runner καμια δεκαρια φορες ακομα, αλλα πρεπει να παω να διορθωσω κατι διαγωνισματα.
Αυτα, επιστρεφουμε καποια στιγμη ισως με Fear Of The Dark ή Senjutsu… και βλεπουμε. Ποιος θα μου φτιαξει μια ωραια λιστα στο Tidal με το tracklist των πρωτων 2 δισκων τους αλλα με τον Bruce στα φωνητικα απο ζωντανες εμφανισεις? Δεν την παλευω με Di’Anno.
18 Likes
Να προσθέσω στα όσα όμορφα έγραψες ότι η περιοδεία που ακολούθησε δεν απέφερε έστω μία live εκτέλεση κάποιου κομματιού ως b-side σε κάποιο single (το συνηθίζουν αρκετά). Γενικά δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα καταγεγραμμένο από εκείνη τη περιοδεία. Σχεδόν την έθαψαν
3 Likes
Είχα ένα μπουτλεγκ σε κασέτα και το μόνο που θυμάμαι είναι να ξεκινούν με Caught Somewhere in Time κι ο Bruce απλά να μην μπορεί.
2 Likes
Θα συμφωνήσω με τον προλαλήσαντα για το Somewhere In Time, χωρίς να θέλω να αναιρεσω η να ακυρώσω όλους τους ένδοξους δίσκους, θεωρώ ότι το Somewhere In Time είναι η δισκογραφική κορυφή τους, ένας δίσκος στον οποίο δεν περισσεύει νότα, απλά και ξάστερα. Θα έβαζα και το Seventh Son, δίνω όμως την πρωτιά στο Somewhere.
Απίστευτες συνθέσεις, απίστευτο εξώφυλλο, απλά τέλειος δίσκος…
3 Likes
Noμίζω πως αυτός είναι και ο λόγος που έβγαλαν και το Loneliness από το σετ μετά από μόλις μια βραδιά σε εκείνη την πειοδεία. Γρήγορο ρυθμός στις φωνητικές γραμμές, πολλές ψηλές νότες και μάλλον κούραζε τον Bruce (αν και μασκάρεψε καλά τις off-pitch στιγμές του).
Το ίδιο φαντάζομαι θα ίσχυε και για τον Nicko.
Kαι για μένα ο καλύτερος δίσκος Maiden και το Loneliness εύκολα ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια
5 Likes
Αριστούργημα ! Το αγαπημένο μου μαζί με το SSOASS 
2 Likes
Οι συνθηκες γυρω απο το στρατοπεδο των Iron Maiden πριν, κατα, και μετα την κυκλοφορια του Fear Of The Dark ηταν αν μη τι αλλο πολυ ενδιαφερουσες, με πολλους διαφορετικους τροπους. Πρωτον, η μπαντα προερχεται απο την κυκλοφορια του No Prayer For The Dying, που ηταν ο πρωτος απογοητευτικος δισκος της καριερας τους. Δευτερον, η εμπορικη επιτυχια του μεταλ εχει πλεον οδηγησει πολλες μπαντες σε μια τετοια στροφη, και οι Maiden μετα τα διαφορα anthems και επη των 80ς, εστιαζει σε μια πιο pop κατευθυνση με τους δυο πρωτους της δισκους στα 90ς (και ναι, εννοειται παντοτε εγραφαν εμπορικα χιτακια, ηδη απο τον πρωτο τους δισκο, αλλα εδω μιλαμε για πιο καθολικη προσεγγιση). Τριτον, τα σταδια γεμιζουν μεν, αλλα ο Bruce εχοντας ηδη αρχιζει τις κονξες απο το 1986 (παραπονα για το μεγεθος της World Slavery Tour, συνθεσεις για το SIT που απορριφθηκαν, εκκινηση σολο καριερας κτλ) τελικα φευγει απο την μπαντα ενα χρονο και κατι ψιλα μετα την κυκλοφορια του δισκου, αν και το ειχε ανακοινωσει στην μπαντα πολυ νωρις στην περιοδεια.
Παρ’ολα τα προβληματα, εμενα αυτος ο δισκος ηταν και ειναι παντα ενας απο τους αγαπημενους μου Iron Maiden δισκους. Χωρις να κανω εκτενη αναλυση σε καθε τραγουδι ξεχωριστα, θα πω οτι σεβομαι και γουσταρω παρα πολυ τα εξης χαρακτηριστικα του Fear Of The Dark:
-
Αν και ειχαμε δει αρκετα ψηγματα στο παρελθον (ειδικα σε τραγουδια που ειχαν να κανουν με πολεμο), ο συγκεκριμενος δισκος καταπιανεται στιχουργικα με πολλα και διαφορα κοινωνικα και πολιτικα θεματα της εποχης. Απο την φρικη του πολεμου (Afraid To Shoot Strangers), εως τον χουλιγκανισμο (Weekend Warrior), τον φοβο για το AIDS (Fear Is The Key) και την απληστια (Judas Be My Guide, Be Quick or Be Dead).
-
Μουσικα προκειται για δισκο που εχει μεσα 6 απο τα αγαπημενα μου τραγουδια Maiden γενικοτερα, και δη τα Be Quick Or Be Dead, Afraid To Shoot Strangers, Wasting Love, Childhood’s End, Judas Be Me Guide & Fear Of The Dark. Και εγω θα το πω το hot take μου, αλλα δεν βρισκω ουτε ενα filler σε αυτον τον δισκο, αφου περναω καλα με ολα τα υπολοιπα τραγουδια, ναι, ακομα και με το Weekend Warrior.
-
Οι μικρες τσαχπινιες που ακουει κανεις σε τραγουδια οπως Fear Is The Key, The Apparition και The Fugitive καθιστουν αυτον τον δισκο εναν απο τους πιο ενδιαφεροντες της μπαντας στα δικα μου τα αυτια. Χιλιες φορες 4-5λεπτα τραγουδια με πιο ποπ ηχο και πολυ ωραιες μελωδιες, παρα ατερμονες 11λεπτες συνθεσεις χωρις πολυ ενδιαφερον και με τεραστια επαναληψη.
Εν τελει, οσο κι αν διαφωνουν αρκετοι με αυτο, για μενα το Fear Of The Dark ειναι αναμφισβητητα καλυτερος δισκος απο οτιδηποτε ακολουθησε εκτοτε, και καλυτερο και απο μερικα απο τα πρωτα τους… οποτε στο τελικο μου ranking θα μπει αρκετα ψηλα λογικα.
Ranking προς το παρον:
- Somewhere In Time
- Fear Of The Dark
- A Matter Of Life And Death
ΥΓ1. Για πρωτη φορα μετα απο 8 δισκους και καμποσες λαηβ κυκλοφοριες, το εξωφυλλο ΔΕΝ το εχει δημιουργησει ο Derek Riggs, και παλι καλα δηλαδη. Στην ερευνα μου για διαφορες μικρες λεπτομερειες που δεν ηξερα για τον δισκο πετυχα το concept art που εφτιαξε για αυτον τον δισκο, και ειναι τοσο αθλιο που δεν το βαζω καν. Αν εχετε την περιεργεια να το βρειτε μονοι σας. Το τελικο εξωφυλλο του δισκου απο την αλλη, ειναι απλα υπεροχο.
ΥΓ2. Παρτε κι εδω μερικα “εγκληματα” οσον αφορα το ποσο εχει τιμησει η μπαντα λαηβ αυτον τον δισκο. Απο τα 12 τραγουδια, τα 7 δεν εχουν παιχθει ΠΟΤΕ ζωντανα. Τραγουδια οπως The Fugitive, Childhood’s End & Judas Be My Guide δεν εχουν εκτελεστει ποτε ζωντανα απο τους Iron Maiden. Τα Be Quick Or Be Dead, From Here To Eternity και Wasting Love εκαναν την πρεμιερα του ακριβως πριν 34 χρονια στο Νοριτς, και εμειναν στο setlist μονο για την περιοδεια του FOTD. Συγκεκριμενα τα δυο πρωτα ακουστηκαν για τελευταια φορα στην τελευταια συναυλια του Dickinson με τους Maiden πριν αποχωρησει στις 28 Αυγουστου 1993, ενω το Wasting Love δεν το επαιξαν ποτε ξανα μετα τις 4 Ιουνιου 1993 στην Μοσχα. Ακομα και το Afraid To Shoot Strangers εφαγε φτυσιμο για παρα πολλα χρονια, και τελευταια φορα που το επαιξαν ζωντανα ηταν το 2013 στην Χιλη. Μονο το ομωνυμο τραγουδι εχει επιβιωσει.
ΥΓ3. Τελευταιος δισκος με παραγωγο τον Martin Birch για τους Maiden. Ολοκληρωτικο τελος εποχης λοιπον, μετα απο μια ως επι το πλειστον χρυση δωδεκαετια δισκογραφιας και παρουσιας της μπαντας στο παγκοσμιο στερεωμα (σε αξια εννοω).
ΥΓ4. Με 17 δισκους πλεον στην δισκογραφια, το Fear Of The Dark αποτελει τον μεσαιο δισκο της καριερας τους, και καπως αυτο ειναι αρκετα ταιριαστο.
Την επομενη φορα με Piece Of Mind ή Senjutsu, αναλογα αν ειμαι ετοιμος να ακουσω παναγιες ή οχι ακομα 
14 Likes
Το Fear ήταν το 1ο τραγούδι που άκουσα απο τους Maiden Αγαπημένο τραγούδι, όπως και ο δίσκος
5 Likes
Ενώ για το Somewhere in Time δεν είχα κάτι να προσθέσω, γιατί προφανώς είναι όντως δίσκος - τελειότητα και ό,τι καλύτερο έκαναν ποτέ, εδώ λέω να παρατηρήσω κάτι, επειδή άκουγα κι εγώ το Fear of the Dark τις προάλλες (μεταξύ διαφόρων άλλων από Maiden) και νομίζω αξίζει να κατατεθεί και μια διαφορετική γνώμη.
Για μένα λοιπόν το Fear είναι πολύ περίεργος δίσκος όσον αφορά τη δομή του: Ενώ ξεκινάει φανταστικά, με τα τρία πρώτα κομμάτια να είναι τα δύο 100% Maiden classics (Be Quick, Afraid) και το ενδιάμεσο, αν και σαφώς υποδεέστερο, να είναι κι αυτό πολύ ευχάριστο στα αυτιά μου (From Here to Eternity), στη συνέχεια το άλμπουμ κάνει μια επικών διαστάσεων ΚΟΙΛΙΑ, πρακτικά σε όλο του το μεσαίο κομμάτι (προσοχή, δεν λέω ότι όλα αυτά τα κομμάτια δεν αξίζουν καθόλου, τις έχουν τις στιγμές τους, απλά δεν είναι και ό,τι πιο memorable στο context των πραγματικά ισχυρών στιγμών των Maiden), και τελειώνει πάλι πολύ δυνατά, με τα δύο από τα τρία τελευταία κομμάτια να είναι από τα highlights όλου του δίσκου (Judas Be My Guide, ομότιτλο).
Δεν μπορώ να σκεφτώ πολλούς δίσκους να έχουν τέτοιο χαρακτηριστικό. Βασικά δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιον άλλο τέτοιο δίσκο αυτή τη στιγμή.
Συνολικά το Fear of the Dark ακούγεται στα αυτιά μου (φυσικά και με το benefit of hindsight που λέμε στο χωριό) ως το προϊόν της προσπάθειας μιας μπάντας σε αποσύνθεση. Για τους Maiden εκεί στα early 90s οι σπουδαίες μέρες έμοιαζαν πια μακρινό παρελθόν, σίγουρα όχι από πλευράς απήχησης (αφού παρέμεναν στην κορυφή) αλλά σε ό,τι αφορά το δημιουργικό κομμάτι και την αίσθηση ότι η μπάντα είναι ακμαία, φρέσκια, διψασμένη και με ενότητα στις γραμμές της. Η διαρκής αντιπαράθεση Στιβ - Μπρους είναι φανερό ότι επιδείνωσε ακόμα περισσότερο τα πράγματα μετά το πλήγμα της αποχώρησης του Σμιθ λίγα χρόνια πριν, και είχε το τίμημά της στο γενικότερο επίπεδο του Fear of the Dark, όπου η αίσθηση είναι ότι η μπάντα δοκιμάζει μεν πράγματα αλλά όσο της βγαίνουν, άλλο τόσο δεν της βγαίνουν, τουλάχιστον όχι 100%. Η αποχώρηση του Μπρους ήταν πλέον προδιαγεγραμμένη, για να μην πω και αναγκαία ώστε να “ανασάνουν” για λίγα χρόνια όλες οι πλευρές.
Σε λίγα χρόνια που λογικά η μπάντα θα πει το αντίο της, τότε θα μπορεί να γίνει και μια συνολική αξιολόγηση της δεύτερης περιόδου του κλασικού line-up και αν τελικά άξιζε τον κόπο από δισκογραφικής άποψης ο σχετικά σύντομος χωρισμός τους στα 90s. Κατ’ εμέ οι Maiden σίγουρα ξεπέρασαν το Fear of the Dark με το Brave New World, με τα υπόλοιπα μάλλον όχι (και εδώ και χρόνια, με απόλυτη βεβαιότητα όχι).
9 Likes
Το ενδιαφέρον είναι ότι τις προάλλες, άκουσα τυχαία το άλμπουμ και κατέληξα στο εξής. Με εξαίρεση τις γνωστές επικές στιγμές, δε θα έλεγα ότι είναι κακός δίσκος. Προσέξτε, όχι κορυφαίος, προφανώς και δε συγκρίνεται με όλους τους προηγούμενους τους.
Παρόλα αυτά, ακούγεται ευχάριστα θα έλεγα, δεξιά & αριστερά, έπιασε το αυτί μου διάφορα hooks. Συγκριτικά με το No Prayer…, καλύτερος ως δίσκος το Fear…
Αν το συγκρίνουμε με όλα τα υπόλοιπα άλμπουμ, προφανώς και υστερεί, αν το δούμε ξεχωριστά όμως, έχει το ενδιαφέρον του, μέχρι εκεί όμως…
Καλα διαφωνω σθεναρα, κανω πολλα skip στους πρωτους 4 δισκους τους.
1 Like
Τα “kinks” που έχει ο καθένας μας σχετικά με δίσκους που ΔΕΝ είναι universally acclaimed, όπως ένα MoP, ένα RiB, ένα Painkiller ή ένα 7S, θεωρώ ότι διαμορφώνονται σε πολύ μεγάλο βαθμό από contexts που δεν σχετίζονται απαραίτητα με τη μουσική που περιέχεται στα εν λόγω albums.
5 Likes
Ειναι κι αυτο συχνο φαινομενο.
Τωρα για μενα προσωπικα και τους Maiden συγκεκριμενα, κρινω παντα μονο απο την μουσικη που ακουω και αν ταιριαζει με αυτα που γουσταρω στην μουσικη. Κι αυτα που ακουω στο FOTD τα βρισκω πολυ πιο ενδιαφεροντα απο αυτα που ακουω στο Piece Of Mind για παραδειγμα. Θα φτασουμε κι εκει 
Αντικειμενικοτητα και απολυτη αληθεια δεν υπαρχει ουτε στα universally acclaimed παντως.
2 Likes
Συμφωνώ σε όλα, εκτός της πρότασης “δεν την παλεύω με Di Anno”.
3 Likes
Αρα λες οτι την παλευει με Ντιανο ;
2 Likes
Όχι, λέω ότι την παλεύω εγώ…!
1 Like
Ενδιαφέρον άρθρο, στα όρια του παραληρήματος, βάλτε τον στο φόρουμ, έχει να δώσει πολλά
1 Like
Δε θα ειναι ο χειροτερος, και σιγουρα οχι ο πιο ανωριμος
2 Likes