Θα έχεις να θυμάσε την ολη φαση alive in paris! 
Παντως και αλλου διαβασα τα χειροτερα για το Παρισι, τα του χαμού στην αρένα απο ηλίθιους κτλ και για τους τρόπους να το πω κομψα των γάλλων.
1 Like
Είναι καλός ο Μητσοτάκης τώρα που είδαμε Maiden με γαμάτο καιρό ενώ μια βδομάδα πριν προβλέπανε καταιγίδες;;; 
6 Likes
Στη Γαλλία, όπως και στην Ελλάδα (λογικά και αλλού), ισχύει ο ίδιος απαράβατος νόμος:
όσο πιο πολύ απομακρύνεσαι από την πρωτεύουσα και τους πρωτευουσιάνους, τόσο το καλύτερο.
2 Likes
Σας χαλάω τα ωραία που λέτε για να πω τα δικά μου.
Βαριόμαν και μιας και πρόσφατα αναφέρθηκα στο τελευταίο άλμπουμ, είπα να ρίξω μια αυτιά. Αφού μου αρέσει το track by track που έχω κάνει σε “random” album, πάρτε ένα ακόμα να διαφωνήσουμε.
Senjutsu - Ι like the riff and verse. Ασυνήθιστα αργό βεβαία για εναρκτήριο Maiden τραγούδι, δε σε γραπώνει. Και νιώθω πως ήθελε μια τσαχπινιά, μια αλλαγή tempo or something, καταντά λίγο μονότονο.
Stratego - Αυτό μ’ αρέσει. Αν ήταν ένα τσικ πιο γρήγορο θα ήταν ακόμα καλύτερο. Κλασικός καλπασμός Maiden, γεφυράρα… Oι μελωδίες των φωνητικών στα τελευταία Maiden όμως μήπως έχουν γίνει λίγο προβλέψιμες? Ειδικά σε chorus, μου φαίνονται πως ακούμε τα ίδια και τα ίδια. Χωρίς να είναι απαραίτητα κακά. Το έχω αναφέρει πιο πάνω σαν το αγαπημένο μου του δίσκου, όμως δεν περιέχει την αγαπημένη μου στιγμή…
Τhe Writing on the Wall - Θυμάμαι μια σχετική ψυχρολουσία στην πρώτη ακρόαση ως 1ο single. Ακόμα ήλπιζα σε κάτι πιο κοντά στα γούστα μου. Η αλήθεια είναι πως δεν είναι κακό αλλά δεν θα έμπαινε πχ. σε post-reunion best of για μένα. Συμπαθές.
Lost in a Lost World - Αρχίσαμε… Παρόμοια riff και tempos έχουμε ακούσει πολλές φορές στα τελευταία άλμπουμ. Κοντά 10 λεπτά, το instrumental μέρος ψιλοαδάφορο, μου φαίνεται πως κάποιες αλλαγές σε tempo και γενικά ρυθμούς δεν προκύπτουν τόσο φυσικά όσο παλιότερα, σα να μπαίνουν για να μπουν. Σίγουρος ήμουν αλλά τσέκαρα credit. Α, ρε αρχηγέ…
Days of Future Past - Kαλό το verse, hard rocking, επιτέλους, Maiden είστε, παίχτε λίγο γρήγορα! Πάλι με χάνουν στο chorus αλλά τουλάχιστον φαίνεται να έχει λίγο περισσότερο νεύρο το κομμάτι. Συμπαθές κι αυτό.
The Time Machine - Wtf… Στα 3 πρώτα λεπτά δεν μου αρέσει τίποτα. 
Μετά ασφαλώς ανεβαίνουμε, αλλά λίγα πράματα… Και πάλι αυτές οι απότομες αλλαγές… Τουλάχιστον έχει κάποια ωραία θέματα.
Darkest Hour - Σκέφτομαι πως ο Bruce στα τέλη 90ς έγραφε τέτοια τραγούδια στον ύπνο του και τα απέρριπτε ενόσω κοιμόταν. Οι Maiden του '21 τα κρατάνε. Κρίμας. Δεν είναι κακό αλλά δεν έχει και κάτι να δώσει.
Death of the Celts - Πω πω τι εισαγωγάρα είναι αυτή, μια μυσταγωγία, αρρώστια μεηντενάραααα… Ή και όχι. Πιάνω τον εαυτό μου να βαριέται. Αλλά! Απότομη αλλαγή Νο.4.735, τουλάχιστον πάλι τα θέματα στις κιθάρες είναι καλά. Αλλά σαν να μη βγάζουν και πουθενά. Προσπαθεί βέβαια ο Steve με κάτι μπασογραμμές εκεί στο 2ο μισό του κομματιού και τα καταφέρνει να μου κρατήσει το ενδιαφέρον (και μου θυμίζει κάτι από 80ς αλλά δεν ξέρω τι), και το σόλο καλό. Κι άλλη αποψάρα μου έχεται καθώς κλείνει το κομμάτι, όταν πάνε συνήθως να ακουστούν ανθέμικ/ ματζέστικ/ γκραντιόζ (δλδ πολύ συχνά στα τελευταία άλμπουμ), δεν τους βγαίνει πια τόσο.
The Parchment - Για ποιο λόγο το πρώτο λεπτό, κανείς δεν ξέρει (μερικές φορές σκέφτομαι να θέλουν οι Maiden να βγάλουν μονό δίσκο και να λέει η εταιρία “Steve, θέλουμε ένα ακόμα track για τον δίσκο”, να λέει ο Steve “το 'χω” και να γυρνάει με κάτι τέτοιο και να τραβάνε οι μανατζερς τα μαλλιά τους και να βγάζουν διπλό δίσκο). Επίσης, αφήστε βρε τα πλήκτρα, αυτές οι πλάτες είναι αρκετά ανούσιες, δεν δίνουν τίποτα. Λοιπόν. Η ανατολή εδώ τους πάει. Είναι λίγο της επανάληψης αλλά έχει σωστή ατμόσφαιρα, ωραίες μελωδίες. Είναι γενικά καλύτερο απ’ όσο το θυμόμουν. Μέχρι που φτάνουμε στην κορυφαία για μένα στιγμή του δίσκου. Μετά από μια πολυφορεμένη post reunion πατέντα (lead και Bruce την ίδια μελωδία) από το 7ο λεπτό περίπου και μέχρι το 9:20, σκάει στο background μου σκηνικό World Slavery Tour, o Eddie να κυνηγά τον Bruce, οι υπόλοιποι να τρέχουν με τα ωραία τα κολάν τους, και οι Maiden να είναι πάλι η καλύτερη μπάντα στον κόσμο. ο Bruce ανεβαίνει, ανεβαίνει, ανεβαίνει πάνω από trademark maiden-ικές (και δη SteveHarris-ικές) κιθάρες, ακούγεται επιβλητικός και μου σηκώνει την τρίχα κάγκελο για να έρθει το γρήγορο μέρος και να ξεσπάσει επιτέλους το κομμάτι. Είναι συγκλονιστικό? Δεν ξέρω, πάντως ανατριχιάζω. Έτσι κι αλλιώς, απλά καλοί maiden → καλύτεροι απ’ό,τι ακούτε. Α μην ξεχαστώ, πετάμε το κλείσιμο.
Hell on Earth - Ρε φίλε, δεν είμαι περήφανος αλλά κατάλαβα τι μου θύμισε η εισαγωγή, μια μελωδική γραμμή που παίζει η κιθάρα. Τo κάτι σαν πλήκτρα/ φλάουτο στην εισαγωγή του Tears of Ice των Stratovarius. 
Καλά πάμε μετά την περιττή εισαγωγή, έχει ωραία ανάπτυξη η μελωδία αλλά είναι και λίγο μια από τα ίδια γαμώτο. Ωραία είναι, maiden είναι, αλλά είναι πλέον πατέντα. Steve Harris song generator. Πώς να το πω. Συν που νομίζω πως ο Bruce δουλεύει πια στον αυτόματο πιλότο (ε ρε πλάκες). Έφτασε το κλείσιμο και δεν το κατάλαβα. Μπορεί γ’ αυτό να τα βάζει ο Harris μπρος-πίσω, σου λέει δεν γράφω και τίποτα αξιομνημόνευτο, παίξε παίξε, κάτι μπορεί να μείνει.
5 Likes
Ωραίο review, Σε πολλά συμφωνώ σε κάποια άλλα διαφωνώ, αλλά δεν έχει σημασία.
Θα ήθελα να σταθώ στο Τhe Writing on the Wall το οποίο προσωπικά λατρεύω ακριβώς επειδή δεν μοιάζει με καλσσικό Maiden. Έχει μία πολύ cool και χαλαρή desert rock αισθητική. Για μένα είναι από τα highlight του δίσκου.
Και το Darkest Hour μου αρέσει αρκετά.
Δεν ξέρω τι λέτε, αλλά από την πρώτη φορά που ακουσα το Writing on the wall, ήρθαν τα Yπογεια Ρεύματα στο μυαλό μου
1 Like