1984
‘If you want a picture of the future, imagine a boot stamping on a human face – for ever.’
Κάπου, λοιπόν, πριν, μετά, κ ενδιάμεσα από τις αναστάσιμες καμπανοκρουσίες (δεν είναι κ λίγες), κάπως μου φάνηκε καλή ιδέα να καθίσω να γράψω (ανάμεσα σε άλλα), για Celtic Frost κ το Δόγμα του Θανάτου.
Αλλά, πρωτα, λίγα (ή κ οχι - θα δείξει πως θα παει αυτό) λόγια για άλλες μουσικάρες του 84.
Η αλήθεια είναι ότι όσο σπουδαία χρονια κι αν θυμόμουν ότι είναι, όταν κάθισα να απαριθμήσω τις κυκλοφορίες του έτους, με έπιασε ίλιγγος.
Οποτε, όσο πιο επιγραμματικά μπορώ, παραθετω εδώ ενα σύνολο δίσκων που θεωρώ αγαπημένα/σπουδαία/αξία αναφορας.
Above and Beyond
Μια Ιερή Πεντάδα Μνημείων κλασικου Metal
(που αν κ υπερ-λατρευω, ΔΕΝ θα ψηφίσω - αλλά δεν χρειάζεται κιόλας, μιας που τέτοιοι δισκοι υπερβαίνουν κάθε είδους κατάταξη)
Iron Maiden - Powerslave
Η ολοκλήρωση της κορυφαίας, για μένα, τριλογίας δίσκων παραδοσιακου Heavy Metal, γίνεται εδώ με τον πιο επικο, ασυμβίβαστο - τέρμα Μaiden - τρόπο, χαρίζοντας μας ένα από τα κορυφαία εναρκτήρια τραγούδια όλων των εποχών, το πιο πωρωτικο δεκατετραλεπτο που έχει ηχογραφηθεί ποτέ, και το - μόνο για καπνογόνα, σορρυ Bruce - θηριωδες ομώνυμο.
Από δω κ περα, κ για το υπόλοιπο των 80s η πορεια τους αγγίζει την στρατόσφαιρα.
Judas Priest - Defenders of the Faith
Όσο λιγότερο πρωταγωνιστικούς (κ πολυ πιο εμπορικους) κι αν θεωρώ τους Priest στο metal των mid-80s, σε σχέση με τον ρόλο που διαδραματίσαν αντίστοιχα στα late 70s, φυσικά κ συγκινουμαι με τον ατελειωτο κιθαριστικό οργασμό του Freewheel Burning, με τις φωνητικες μελωδίες του Jawbreaker, κ με κάθε δευτερόλεπτο του Sentinel.
Dio - The Last In Line
Η τελευταία πραγματικά τεράστια δισκογραφική στιγμη του Dio, ειναι μια full 80s heavy metal αλμπουμαρα, ισάξια του Holy Diver, με μαγική ατμόσφαιρα, κ με το έπος του Egypt να προσθετει άλλη μια φαραωνικα ανατριχιαστική στιγμή στις κορυφές του κλασικου heavy metal για το 84.
Queensryche - Warning
Το πρώτο ολοκληρωμένο full length διαμαντι των Queensryche ειναι εδω μεσα σε όλο το λυρικό, εσωστρεφες του μεγαλείο, ορίζοντας το πλαισιο στο οποίο θα κινηθει ένα πολυ μεγάλο μέρος του US Power.
Κ η αλήθεια είναι πως, οσο σπουδαια εργα κι αν δημιουργησαν αργότερα, πιανω τον εαυτό μου, όλο κ πιο συχνά μέσα στο περασμα των χρόνων, να επιστρέφω εδώ περισσοτερο απ ότι σε οποιαδήποτε άλλη δουλειά της μεγαλης αυτής μπάντας
(Κοινώς: ναι, πλεον, νομίζω ότι ανήκω κ γω σ εκείνους τους περιεργους που θεωρουν το Warning ως τον κορυφαίο Queensryche δίσκο).
W. A. S. P. - W. A. S. P.
Ένα album που αποτελεί μνημείο εκείνης ακριβώς της party/σχεδόν glam αισθητικης που δεν αντέχω σχεδόν καθόλου κ ποτέ, αλλά εδώ μιλάμε για τόσο πιο ανεξελεγκτη/ ακραία/αιρετική εκδοχή του ιδιώματος κ για τόσο ξεσηκωτικα, σχεδόν διονυσιακά, εμβληματικα τραγουδια, ώστε το αποτελεσμα να καταλήγει σε ένα διαχρονικο classic που χαίρει καθολικης αναγνώρισης.
Κ μια τιμητική αναφορά στην μνημειώδη πρωτη εκείνη συλλογή που αποτελεσε το Σημείο Μηδέν για το εγχώριο punk:
Διατάραξη Κοινής Ησυχίας
(με τραγουδια που δεν έχουν χάσει τιποτα απο την δυναμική τους, όσα χρονια κι αν έχουν περασει απο τότε)
Μια ακόμη τιμητική αναφορά στο ξεκίνημα της στοιχειωτικης πορείας των μεγάλων Dead Can Dance:
Dead Can Dance - Dead Can Dance
Κ μια απλή ονομαστική αναφορά σε τρεις σημαντικότατες δισκαρες του ευρυτερου rock πεδίου:
The Smiths - The Smiths
Echo & the Bunnymen - Ocean Rain
U2 - The Unforgettable Fire
Κ μια μικρή αναφορά σε πεντε (λιγο πιο obscure ισως)metal classics της εποχής:
Metal Church - Metal Church
US Metal is rising Part I
Πηγή έμπνευσης κ επιρροή πολλων μουσικων του χωρου, που θα μεγαλουργησουν αργότερα.
Trouble - Psalm 9
Αξιομνημόνευτο, κ λογω της αυθυπαρκτης μουσικης κ ιστορικής του αξιας, αλλά κ για τον ρολο που επαιξε ως Προφητης του (ακομα πιο) ολοκληρωτικου, επικου Doom που θα ερχόταν την μεθεπόμενη χρονιά, απο την αντιπερα οχθη του Ατλαντικού.
Cirith Ungol - King of the Dead
Welcome to the brave new world
The Future’s here, or haven’t you heard?
αναρωτιέται ωρυόμενος ο Baker με τα παρανοΐκα φωνητικά του, στον κορυφαίο δίσκο της αλαφροΐσκιωτης αυτης μπαντάρας, κ εμεις απαντάμε ευλαβικά πως, ναι, κάτι ψυχανεμιστηκαμε.
Omen - Battle Cry
Ο ορισμός των τίμιων εργατών του επικου metal στον πρωτο (κ κλασικοτερο) δίσκο τους.
Cloven Hoof - Cloven Hoof
Για οποιον/όποια έχει αγαπήσει το μυθικο ντεμπούτο των Angelwitch, κ την πρώτη δισκαρα των Satan, αυτό εδώ το (oc)cult διαμαντακι, ίσως να αποδειχθεί υπερβολικά καλυτερο/πιο συναρπαστικό απ’οτι νομιζει/θυμάται.
Κ μονο για το ομώνυμο opener κ για το εννιαλεπτο επικό Return of the Passover (ουτε επιτηδες να το εβαζα!) που κλείνει τον δίσκο, αξίζει
να ακουστεί.
Τέλος, προτου προχωρησω στην προσωπική μου δεκαδα, μια συντομη μνημονευση στα ανιερα εργα των Slayer, των Bathory, κ των Venom
Μέσα από το Haunting the Chapel EP τους, λοιπόν, οι Slayer εδώ προοικονομουν το συνθετικό άλμα που θα ολοκληρωσουν μέσα στην επόμενη χρονιά, οποτε εκεί θα έχουν ξανά την αναφορά που τους αρμόζει.
Ενώ, οσον αφορά στο ιστορικοτατο ντεμπούτο από τον μεγάλο Quorthon, είμαι σίγουρος ότι θα μνημονευτει αρκετά, αλλά η αλήθεια είναι πως, όσο κι αν το αγαπώ, κ όσο απολαυστικό κι αν είναι μέσα στην πρωτολεια λάβρα του, για μένα, οι πραγματικα τεράστιοι (κ κρίσιμοι) Bathory εμφανίζονται από την ακριβώς επόμενη χρονιά.
Οσο για το παραδοξα φιλοδοξο At War with Satan των Venom, αν κ συνήθως μνημονεύεται λιγότερο από τους δυο πρώτους υπερ-κλασικους τους δίσκους, προσωπικά θεωρώ πως κλείνει την χρυσή τους εποχή με τρόπο αντάξιο της πολυτιμης μουσικης κληρονομιάς που αφήνουν πισω τους, παραδιδοντας ουσιαστικά την σκυτάλη της ακρότητας στους αμέτρητους (από δω κ περα) απογόνους τους.
Top 10
10. Mercyful Fate - Don’t Break the Oath
Εδώ βλέπουμε πως μέσα σε έναν μόνο χρόνο οι Mercyful Fate μετατρέπονται από ανερχόμενη δυναμη του πρωτολειου occult ακραίου metal της εποχης, σε ιερό τέρας του ευρυτερου Metal χωρου, ικανό να σταθεί δίπλα σε κάποια εκ των κορυφαίων metal δίσκων των 80s (ή ever) μέσα σε όλη του την Εωσφορικη Λαμψη.
9. Helstar - Burning Star
US Metal is rising Part II
Μνημονεύεται, ίσως, λιγότερο από τα μετέπειτα classics της μπάντας, αλλά η Helstar μαγεία ειναι ηδη εδω.
8. Voivod - War and Pain
Οι Απαρχές μιας από τις πιο αυθεντικα παρανοϊκες κ ιδιαίτερες metal μπάντες, φανερώνουν ψήγματα μεγαλείου κ αληθινα ξεχωριστής ταυτότητας, ήδη από αυτό το σχιζοφρενικό ντελίριο χυμαδιου κ αποκαλυπτικου χάους.
7. Savatage - Dungeons are Calling
Εδώ, λοιπόν, οι Savatage ολοκληρωνουν αυτό που ξεκίνησαν στο ντεμπούτο της προηγούμενης χρονιας, κ κλείνουν τον πρωτο τους συνθετικό κυκλο, με κάποιες κομματαρες, όπως το ομώνυμο, το By The Grace of the Witch, κ το City Beneath the Surface (δίπλα στα ήδη κλασικά Sirens, Holocaust κ Scream Murder του πρωτου δισκου).
Σκοτεινό, στοιχειωτικο κ μεγαλειώδες, μας εισαγει στην αλλοπαρμενη φωνή του Jon, κ στον μαγικό ήχο της κιθάρας του Criss, αλλά τα σπουδαιότερα έπονται.
6. Jag Panzer - Ample Destruction
US Metal is rising III
Υπερτιμιο κ αγεραστο, καυτό ατσάλι. Η ενέργεια κι η έντασή του εντυπωσιαζουν ακομα.
K η Τελική Πεντάδα
5. Metallica - Ride the Lightning
Ε ναι! Όπως έχει γραφτεί άπειρες φορές ήδη (κ λογικά θα συνεχίσει να γράφεται, μιας που τα μεγάλα έργα παντα θα συζητιούνται), εδώ θεμελιώνεται/μορφοποιειται ο αναγνωρίσιμος, θρυλικός Metallica ήχος.
Δεν χρειάζεται να αναφερθώ κ γω στο τεράστιο άλμα που έκανε η μπαντα, μέσα σε μόλις ένα χρόνο, σε όλα τα επίπεδα - ηχητικα/εκτελεστικά/συνθετικα/στιχουργικά.
Θα πω μονο πως κάθε φορά που ακουω το Fight Fire with Fire αναφωνω πως αυτος ειναι ο αγαπημένος μου Hetfield φωνητικά, πως εδώ δεν μιλάμε για απλα τραγουδια, αλλα για οκτω συνθέσεις-αρχετυπα του συγχρονου metal (το οποίο metal, μέσα απο τις μπασογραμμες του For Whom the Bell Tolls, τις ενορχηστρωσεις του ασυλληπτου Call of Cthulhu, κ την κιθαριστικη κορυφωση του ομώνυμου, βρίσκει σταδιακά δρόμους προς την ενηλικίωσή του) κ πως εδώ ειναι που οι Metallica αρχίζουν ήδη να γίνονται πραγματικα μεγάλοι.
4. Sodom - In the Sign of Evil
Αν κ πολλοι νομιζουν πως το συγκεκριμένο, θρυλικό πρωτο χτυπημα της Σοντομαρας κυκλοφορησε το 85 (όπως αναγράφεται συχνά ως επίσημη χρονολογια), η αληθεια ειναι οτι η πρωτη του έκδοση είχε διανομη στην Γερμανία ήδη από το Νοέμβριο του 84.
Όπως κ να χει, μιλάμε για εναν στρόβιλο βλασφημου διονυσιακου proto-black/thrash θρεμμένο με Venom κ Motorhead κ έτοιμο να οδηγήσει τις δυνατότητες του είδους στα άκρα.
Κ μόνο το Blasphemer θα αρκουσε για να συμπεριληφθεί στις κορυφαίες στιγμές της χρονιάς.
Κ για όποιον/α τυχόν θέλει να δει το πληρες όραμα του Angelripper για το συγκεκριμένο (αντι-)μουσικό έργο, μπορεί να τσεκάρει (σε περιπτωση που δεν το έχει κάνει) το In the Final Sign of Evil του 2007, όπου επιστρατεύει ξανά το line up του EP κ, σε αντίθεση με πολλες αντιστοιχες επανηχογραφησεις κλασικών δίσκων άλλων συγκροτημάτων, οι Sodom εδω
προσεγγιζουν το υλικό - ηχητικα κ αισθητικα - με τρόπο όσο πιο πιστο γίνεται στην αρχική ηχογράφηση (προσθετωντας κ τα επτά τραγουδια που είχαν έτοιμα από τότε - κ που η εταιρεία τους δεν τους είχε αφήσει να τα κυκλοφορήσουν - μετατρέποντας πλέον το τελικό αποτέλεσμα, από EP, σ αυτό που προοριζοταν να είναι αρχικά: το πρωτο full length των Sodom).
3. Manowar - Hail to England
Εχω γραψει ήδη πολλα για την παρτη τους.
Εδώ περα θα αρκεστώ να επαναλάβω πως αυτά που διαδραματίζονται στο μισάωρο του συγκεκριμένου δίσκου (μαζί με τις αντίστοιχες στιγμές του Sign of the Hammer, που ηχογραφήθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα από τον μεγάλο Jack Richardson - με μοναδική εξαίρεση τον ομώνυμο υμνο του sign) αποτελούν καποιες από τις κορυφαίες στιγμές του επικου metal στο συνολο του.
Η επέλαση του Blood of my Enemies παραμένει εσαεί από τα πιο επιβλητικα τραγούδια που έχουν ανοίξει ποτε δίσκο, το kill with power συνεχίζει να λυσσομαναει ακόμα κ μετα απο την εκατομμυριοστή ακρόαση (από τα κορυφαία replayability value που θα συναντήσει κανείς σε metal classic), ενώ στο Each Dawn I Die, κ ακόμα περισσοτερο στο πραγματικά ανυπερβλητο Bridge of Death (μια από τις συνθέσεις για τις οποίες μπορει να ειπωθεί πανεύκολα το: “ο,τι καλυτερο έχει γραφτεί ποτέ σε metal πλαίσια”, για όσο παίζει) το σκοτάδι βαθαίνει τόσο πολύ, που δεν θα έπρεπε να ξαφνιαζει το γεγονός ότι περα απο τον Heavy/Power κόσμο, οι Manowar (πόσο μάλλον αυτου του δίσκου) χαίρουν εκτίμησης κ από μεγάλη μερίδα του extreme χώρου (απο τους Necromantia έως τους Kreator, κι από τους Rotting Christ μέχρι τους Crowbar).
Το 1984 με την διπλή του δισκογραφική επίθεση, το συγκρότημα του De Maio ήταν από τα πιο ουσιωδώς ακραία, επικά, εμπνευσμένα κ υπέρβαρα μουσικά σχήματα που θα μπορουσε να συναντήσει κανείς. Τετοιες κορυφές δεν ξαναπατησαν ποτε, αλλά αυτό δεν μειώνει την αξία αυτών των τραγουδιών, όσα χρονια κι αν έχουν περασει.
No voice of mercy, no evangels of light
2. Destruction - Sentence of Death
Εδώ ξεκινά την επίθεση της και το ετερο τρελαμένο power trio από τη Γερμανία. Αυθεντικά ακραιοι, λυσσασμένοι κ αδυσωπητοι, οι Destruction καταθέτουν ψυχή, ριφφαρες κ κάποια από τα πιο αγριεμένα screaming vocals που είχαν ακουστεί μέχρι τότε - από τον ψηλεα Schmier - σε κομμάτια που έγραψαν την δική τους ιστορία στον ακραίο ήχο, όπως το αγαπημενο Total Desaster κ φυσικά το Mad Butcher (μαζί με τα εξίσου θρυλικά Antichrist κ Tormentor που πρωτακουστηκαν λίγους μήνες νωρίτερα, στο Bestial Invasion of Hell demo).
Από τα πρωτα (κ πιο κρίσιμα) ηχητικα μνημεία του Extreme Metal, ακουγεται αιχμηρό κ επικίνδυνο ακόμα κ σημερα.
I was born in a dark winter night
Thunder and lightning greeted me
1. Celtic Frost - Morbid Tales
Tην ώρα, λοιπόν, που η χριστιανική εκκλησία μιλάει για την Ανάσταση, ας γράψω, αφου έτσι έτυχε (ή κ όχι), λίγα πράγματα για ένα έργο που δοξάζει τον Θάνατο.
Εδώ ειναι που το Δόγμα του Θανατου παιρνει την τελική μορφή του, μέσα από το σχήμα των Celtic Frost (το οποίο οι ίδιοι οι Δημιουργοί του, ως γνωστόν, θεωρουσαν τότε πως αποτελει Ρήξη κ οχι συνεχεια ή μετεξέλιξη των Hellhammer).
Ηγετικό, ασυμβίβαστο κ αμείλικτο, το θανατερο τέρας των Celtic Frost αναδύεται μέσα από τις στάχτες του προηγουμένου σχήματος για να χαράξει ευδιάκριτο το μονοπάτι για όλο το υπόλοιπο extreme metal που πλεον εκρήγνυται μέσα από το παγκοσμιο underground.
Ο Satanic Slaughter των Hellhammer έχει γίνει πλεον Warrior, κ το αχαλίνωτο Χάος έχει αρχίσει να μετουσιώνεται σε στρατευμενη προσήλωση.
Η μετέπειτα πορεια της μπαντας κ η σταδιακη παρεισφρυση avant-garde στοιχείων στο όραμά της έχει αγαπηθεί κ επαινεθεί πολλάκις, αλλά προσωπικά δε νομίζω να ξεπεράσω ποτέ το ποσο αδυσωπητο ηχεί το σχήμα εδώ.
Κ μονο για τον όλεθρο του Nocturnal Fear η θέση του ανάμεσα στους πρωτους θριάμβους του Extreme Metal ειναι εσαεί εξασφαλισμένη.
An endless fall
Memories in the light
Frontiers of chaos
Return to the eve
Only Death is Real
Ugh!
Εξώφυλλο της Χρονιάς:
Χάος, το Τετραγράμματον, σε ζοφερή αποτύπωση
