Όταν είχα κάνει συνέντευξη στον Fenriz επί “Resistance…”, δε θυμάμαι σε ποια μου ερώτηση και πήγε η φάση στον συγκεκριμένο δίσκο, αλλά θυμάμαι ότι στην απάντησή του είχε αναφερθεί στο πόσο πολύ λατρεύει τον ήχο στα τύμπανα στον συγκεκριμένο δίσκο, πως ακούγονται σαν κανόνια, και πως όλοι οι metal δίσκοι, κανονικά, έπρεπε να είχαν αυτόν τον ήχο του “Master…”.
“Disposable Heroes” αξεπέραστο για μένα και με πολύ ψαρωτική εισαγωγή. Μόρτικη.
Αυτα που γινονται στο Disposable Heroes απο το 4:03 μεχρι το 5:23 ειναι απο τα πραγματακια που μπορεις να ακουσεις και 3000 φορες και να μην τα βαρεθεις ποτε. Πολυ τυχεροι οσοι ημασταν στην Μαλακασα το 2007 και ακουσαμε αυτο το αριστουργημα (μαζι με πολλα αλλα) ζωντανα.
Εμένα με τρελαίνει κάθε φορά το riff στην αρχή μετά το “solo” στο μπάσο (το έχω κάνει copy στο συγκεκριμένο σημείο), όταν μπαίνει όλη η μπάντα και που το τελείωμα του σε μπερδεύει έτσι όπως πως πάει, σα να είναι sneaky
Δεν έχω ψηφίσει ακόμη για 1986 αλλά αν δεν μεταφερθεί η “κουβέντα” που τρέχει εδώ και υπερβολικά πολλα ποστ για Μetallica σε καταλληλότερο topic, μα το Θεό θα ψηφίσω το Somewhere in time! Και θα βάλω το ανιψάκι μου να κάνει λογαριασμό στο Ρόκινγκ και να ψηφίσει κι αυτό Somewhere…