Φοβερή χρονιά και unexpected No 1.
1) The Georgia Satellites - In the Land of Salvation and Sin
Άτιμη κοινωνία. Δεν φέρθηκε δίκαια η ιστορία στη μπαντούρα αυτή. 3 φανταστικές δουλειές (με την πρώτη να γίνεται και πλατινένια) και η αναγνώρισή τους αντιστρόφως ανάλογη της ποιότητας αυτών. Συν ότι επηρέασαν πολλές νότιες μπάντες των 90ς αλλά και σύγχρονους ήρωες σαν τους Blackberry Smoke (άκου το μεταμορφωμένο riff της διασκευής τους στο Games People Play ή το Another Chance που διασκεύασαν κιόλας οι τελευταίοι…). Το παρόν άλμπουμ είναι το αριστούργημά τους. Στα 4-5 καλύτερα hard rock άλμπουμ της δεκαετίας. More attitude, more slide guitars, groove, hooks, λίγο country πασπάλισμα, southern rock με λίγο Stones και Faces ίσως (τι μου θυμίζει αυτό…), μια φοβερή δουλειά. Όλα δουλεύουν στην εντέλεια, οι φανταστικές μπαλάντες (τσόγλανοι αλλά και ευαίσθητα τα αγόρια), οι δυναμικές rock ‘n’ roll ενέσεις αδρεναλίνης, τα mid tempo hard rockers. Αδικία να διαλυθούν μετά από τέτοιο δίσκο.
Και εξώφυλλο της χρονιάς.
Και περιέργως…άλμπουμ της χρονιάς.
2) Tom Petty - Full Moon Fever
Τεράστιε Petty! (Σχεδόν) χωρίς τους Heartbreakers και με τον θεό Jeff Lynne στη θέση του παραγωγού. Κι αν ο Lynne έκανε τον ήχο πιο καθαρό και πομπώδη κάπως, κοιτώντας έντονα και προς pop κατευθύνσεις (το μισό θα μπορούσε να είναι 80ς δίσκος του Harrison), η ουσία της μουσικής του Petty δεν άλλαξε καθόλου. Σημαντικότατος δίσκος επίσης γιατί, αμφιβάλλω αν μνημειώδεις δίσκοι σαν τα Wildflowers και Echoes θα ακούγονταν τα ίδια αν δεν είχε προηγηθεί το Full Moon Fever. Ο Petty που έδειχνε λίγο αποπροσανατολισμένος με τα προηγούμενα άλμπουμ, ανανεώθηκε, εμπνεύστηκε και μας έδωσε μερικά από τα πιο θρυλικά του τραγούδια και ένα από τα καλύτερα, συνολικά, σετ τραγουδιών την πολύχρονης καριέρας του.
Free Fallin’, I Won’t Back Down, Love is a Long Road, Running Down a Dream, τεράστια τραγούδια. Ειδικά αυτό το I Won’t Back Down… ok, δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός μαζί του. Απλά ο Petty, στις καλύτερες στιγμές του, μπορούσε να περνάει μηνύματα και συναισθήματα πολύ άμεσα στον ακροατή, κάνοντας τα τραγούδια αυτά να φαντάζουν πολύ αληθινά, να ταυτίζεσαι. Ο δε στίχος, αν και απλοϊκός φαινομενικά, δε θα μπορούσε να είναι καταλληλότερος και πιο δυνατός. Σε συνδυασμό με τη μουσική που μου τσιγκλά όλες μου τις αισθήσεις, με το μύνημα να είναι πάντα ανθρώπινο και πολλές φορές αισιόδοξο, εγώ δεν μπορώ και δε θέλω να αντισταθώ. Top-10 καλλιτέχνης για σήμερα και για πάντα για μένα ο Τοm. Για κάτι τέτοιους δίσκους μνημεία σαν το Full Moon Fever.
3) Stevie Ray Vaughan & Double Trouble - In Step
Ο Stevie μετά το μάλλον αδύναμο για τα δεδομένα του Soul to Soul, και αποτοξινωμένος πλέον, κυκλοφορεί το καλύτερο κατ’ εμέ άλμπουμ του. Μαζί με τον σπουδαίο Doyle Bramhall που συνυπογράφει τις περισσότερες συνθέσεις, μας προσφέρει ένα εξαιρετικό δίσκο εκρηκτικού blues rock με πολλές όμως soul και funk πινελιές. The House is Rocking, Crossfire, Wall of Denial, τεράστια τραγούδια. Δυστυχώς το τραγικό δυστύχημα με το ελικόπτερο, μας στέρησε τον τεράστιο αυτόν καλλιτέχνη και είναι από τις φορές που πραγματικά η φράση “ζει μέσα από τη μουσική του” ισχύει, τόσο όσο παίζονται οι δίσκοι του όσο και μέσα από τους αμέτρητους κιθαρίστες που του χρωστούν την ύπαρξή τους.
4) Fates Warning - Perfect Symmetry
Το αγαπημένο μου progressive metal album. Κυρίως γιατί αν και παραμένει full prog, έχει τόνους συναίσθημα ακόμα και στις πιο στρυφνές και δύστροπες στιγμές του. Οι στίχοι είναι εξαιρετικοί και η χημεία των μουσικών δεν έχει προηγούμενο. Όταν άλλοι μου έμοιαζαν να κάνουν ασκήσεις επίδειξης, οι Fates κάπως διατηρούσαν την μελωδικότητα τους, ακόμα και όταν χρησιμοποιούσαν τα πιο τρελά μέτρα. Μέχρι και σήμερα, κάπως καταφέρνουν να διαπερνούν υποδόρια το κορμί, είτε στο πιο straight forward, Through Different Eyes, είτε σε ανεπανάληπτα αριστουργήματα σαν το Nothing Left to Say (καλύτερο Fates τραγούδι?). Για να μη μιλήσω για την ασύλληπτη έμπνευση στο Chasing Time, με την ΘΕΪΚΗ ενορχήστρωση.
Δεν περιγράφονται τέτοια τραγούδια και άλμπουμ. Μόνο βιώνονται.
5) Bob Mould - Workbook
Μου λέει φίλος, “έχεις ακούσει Mould?”.
“Ποιον?”
“Husker Du”
“Άσε μωρέ τώρα, φασαρία”.
Μου πασάρει ύπουλα το εισαγωγικό Sunspots. “Βρε αυτό είναι ενδιαφέρον… Ακουστικές κιθάρες… Δεν βάζω να παίξει όλο το άλμπουμ?”
Τα τελευταία πολλά χρόνια, σπάνια κάτι θα με συνεπάρει τόσο στο πρώτο άκουσμα, όσο πριν 2-3 χρόνια το 2ο κομμάτι του δίσκου, Wishing Well. Repeat καμιά δεκαριά φορές πρέπει να έπαιξε. Όταν ξεκόλλησα, ανακάλυψα ένα μαγικό άλμπουμ.
Αν και ο Mould ήταν μάλλον σε μια αισιόδοξη φάση της ζωής του (άκου πχ. το πανέμορφο, φωτεινό See a Little Light), σε πολλά κομμάτια παρουσιάζει ένα φοβερό νεύρο (Wishing Well, Poison Years, Lonely Afternoon) που σε συνδυασμό με τις χαρακτηριστικές του μελωδικές γραμμές θυμίζει τις τελευταίες δουλειές των Husker Du. Αλλά δεν υπάρχει πανκ στο άλμπουμ, alternative rock θα το έλεγα με κάποια “pop” στοιχεία. Oι ακουστικές και οι ηλεκτρικές κιθάρες δένουν τέλεια, τα τσέλο όπου χρησιμοποιούνται δίνουν πολύ χρώμα, η ακατάληπτη προφορά του Mould, όταν δίνει ένταση, έχει κάτι το μοναδικό. Εκπληκτικός δίσκος.
6) The Kentucky Headhunters - Pickin’ on Nashville
Μπορείτε να με δουλέψετε για το όνομα της μπάντας αλλά σας γλεντάει το άλμπουμ. Στη θεωρία η μουσική είναι country rock συν κάποια πιο blues/ rocking τραγούδια, αλλά παίζεται με εντελώς rock δύναμη και ορμή. Άρα σε σημεία αγγίζει και το southern rock σαν feeling. Εξαιρετικό άλμπουμ και απόδοση, δυστυχώς αν και συνέχισαν αρκετά ποιοτικά, ποτέ δεν ξαναέφτασαν αυτό το εξαιρετικό ντεμπούτο.
7) Aerosmith - Pump
Το αποκορύφωμα της δισκογραφίας τους μετά την επανασύνδεση με τους Whitford/ Perry. Εκεί που το Permanent, έπασχε από τα αρκετά filler, εδώ όλα σχεδόν είναι εξαιρετικά, ακόμα και τα υπερχίτ, Janie’ s Got a Gun κ Other Side (καλύτερο ρεφρέν ever) τα λατρεύω, o oρισμός τoυ catchy. Συν που η μπάντα σε σημεία θυμίζει τον παλιό της εαυτό, με κομματάρες σαν το εκρηκτικό Young Lust και το F.I.N.E που ανοίγουν το άλμπουμ. Tο έτερο μεγάλο hit, Love In an Elevator, χωρίς το wow yeah που βρωμάνε 80’s, θα μπορούσε άνετα να είναι στο Rocks. Και το What it Takes ρίχνει στα αυτιά στο Angel. Δεκάρι, όχι σαν τα παλιά αλλά δεκάρι.
8) Savatage - Gutter Ballet
Μπερδεύομαι μερικές φορές όταν ακούω άλμπουμ που λάτρευα μικρός για το που θα τα κατατάξω. Ανατριχίλες σε όλο το κορμί κτλ. Το Gutter με πάει κωλοφεράντζα. 5-6 φορές έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται “τι κάνουν ρε οι τύποι”. Ακόμα και σε “πιο κλασικά δε γίνεται” άσματα σαν το When the Crowds…
I’ve wasted my time till time wasted me λέει ο ΘΕΟΣ! Μαζί σου. Ο Criss μου φαίνεται το εγγόνι του Van Halen σε αυτόν τον δίσκο. Και παίζει πιθανόν το αγαπημένο μου σόλο στην ιστορία του metal (Hounds). Γενικά η έμπνευση της μπάντας δεν έχει προηγούμενο, μόνο το Hall το κοντράρει κι όμως, νομίζω αυτό είναι ΤΟ αριστούργημα της μπάντας.
9) Neil Young - Freedom
Θεός Neil. Είτε στις ακουστικές, είτε στις ηλεκτρικές, είτε στις pop στιγμές του (!), το άλμπουμ είναι το καλύτερο μάλλον από το Rust… κι έπειτα. Ακούγεται ορεξάτος, εμπνευσμένος, με κάποιες πολύ φρέσκιες ιδέες που δουλεύουν. Επίσης χαρίζει ακόμα ένα classic στο ρεπερτόριό του (Keep On Rocking…) που το ξέρει ακόμα και κόσμος που δεν έχει ιδέα ποιος είναι ο Neil Young (μα που ζεις?). Aριστουργηματικός δίσκος.
Aπό δω κι έπειτα, ο Neil νομίζω ηχογραφεί συχνά και σταθερά πολύ ποιοτικές δουλειές, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Αστείρευτος.
10) Tesla - The Great Radio Controversy
Κάποιοι προτιμούν το ντεμπούτο, κάποιοι αυτό, όπως και να’χει, Εγώ δεν είμαι σίγουρος αλλά μιλάμε για δίσκαρο ολκής. Σωστό hard rock, ίδια κοψιά με το πρώτο, ριφάρες, ρεφρενάρες, τραγούδια που σου μένουν. Τίγκα πιασάρικο, ακροβατεί επικίνδυνα σε τεντωμένο σκοινί (hard rock-hair/ glam σκηνή) σε 1-2 σημεία, αλλά ακόμα και τότε γέρνει αισθητά προς το πρώτο. Και τα πιο “παραδοσιακά” τραγούδια ξεσκίζουν, δεν το συζητάω για έπη τύπου Paradise. Tι να λέμε.
Λίγα ονοραμπλ ακόμα.
Drivin’ n’ Cryin’ - Mystery Road
“Κλαίω κι οδηγώωωω…”. Τι μπάντα κι αυτή. Αχταρμάς. Ξεκινά το άλμπουμ με country τραγούδι, φουλ κομπλέ, με βιολί κτλ. Συνεχίζουν με 2 εξαιρετικά southern hard rock τραγούδια, καπάκια ακουστική μπαλάντα που κατά βάση alternative-ίζει, ξανά hard rock, πάλι alternative, country… Wtf? Έτσι πάνε ως το τέλος.
Γενικά μου αρέσουν οι δίσκοι που έχουν μεγαλύτερη συνοχή αλλά αυτοί εδώ οι τύποι με κέρδισαν κάπως με αυτό το ασύνδετο σετ τραγουδιών. Φαντάζομαι χαρλεάδες να σκάνε στο κλαμπ μαζί με κολεγιόπαιδα οπαδούς των REM (καθότι κι αυτοί από Georgia) να δουν τους Drivin n Cryin. Έ, πώς μετά να καταφέρεις να γίνεις πιο γνωστός? Ποιος είναι το target group σου? Κανείς ποτέ δεν κατάλαβε και πιθανόν γι αυτόν δεν κατάφεραν να ξεφύγουν ποτέ από το cult status τους. Έβαλαν πάντως το λιθαράκι τους στην εκκολαπτόμενη southern rock σκηνή κι αυτοί. Α! Είπα πως κλείνει το άλμπουμ με μια punk rock τζούρα…? Κι όμως…
Raging Slab - Raging Slab
Άλλοι τούτοι. Καλά ρε? Πώς δεν καταφέρατε να βγάλετε τίποτα αντάξιο του ομώνυμου άλμπουμ? Southern ήχος, με heavy κιθάρες αλλά ροκάρει άσχημα και έχει γαμάτο groove σε πολλά σημεία. Μπορεί να είναι κατά βάση επηρεασμένοι από τα 70ς αλλά ακούγονται πολύ φρέσκοι και “μοντέρνοι”. Θα μπορούσε να είναι 90ς άλμπουμ, να το θέσω έτσι καλύτερα. Και σε κάτι Get Off My Jollies, βρωμάει ότι έχουν ακούσει και το heavy metal τους όπως και πολύ heavy rock (πιάνω και λίγο Ted Nugent σε σημεία?). Γενικά, έβραζε η σκηνή στα τέλη 80ς και κάτι τέτοιες μπάντες το αποδεικνύουν. Αλλά τα καλύτερα ακολούθησαν τις επόμενες δεκαετίες.
Screaming Trees - Buzz Factory
Αν και το προηγούμενο ήδη είχε μεγάλη γοητεία, εδώ η μπάντα βρίσκει σιγά σιγά τον ήχο της. Βουτηγμένη στα 60ς, με ένα στρώμα ηλεκτρικών ψυχεδελικών κιθαρών να γεμίζει τα πάντα. Mε καλύτερα hooks, περισσότερα catchy σημεία, λίγο από αυτό το anthemic feeling που μας έδωσαν στις επόμενες δουλειές τους. Θα νόμιζε κανείς πως μιλάω για retro κυκλοφορία αλλά ούτε καν, όλα υπό το πρίσμα ενός εναλλακτικού ήχου που ερχόταν (ή ήταν ήδη εδώ?).
Δι-σκά-ρα.
Soundgarden - Louder than Love
Γουστάρω όλα τα άλμπουμ τους, ακόμα μερικές φορές όμως νιώθω πως ακόμα δεν είχαν φτάσει σαν μπάντα, συνολικά, στο επίπεδο που έπιασαν με το Badmotorfinger κι έπειτα. Έχουν όμως κάτι σκοτεινό και μια underground (ακόμα) αισθητική που είναι πολύ γοητευτική, oπότε δικαιωματικά αναφέρονται.
Death Or Glory
“Οι Running Wild όλο τα ίδια παίζουν, πειρατές, μαλακίες”. Ναι ρε αδερφέ αλλά πόσο συχνά άκουγες τόσο υπερπιασαρικά και ανεβαστικά heavy/ power τραγούδια, σε τέτοια αφθονία? Από το Under Jolly Roger και μετά, κάθε άλμπουμ είχε 3-4 classics και για τους βαμμένους οπαδούς, μόνο classics. Αν θέλω να ακούσω metal και να περάσω καλά, κατά 99% πλέον, θα βάλω Running Wild. Τα riff καταστρέφουν, τα solos θεϊκά, μπορείς να τα τραγουδήσεις, οι μελωδίες υπέροχες και metal to the bone. Μάλλον το αγαπημένο μου άλμπουμ τους μέχρι να κολλήσω με το επόμενο. Αποθέωση.
