1989
1)The Cure - Disintegration
Είναι πολύ δύσκολο να γράψω για ένα δίσκο που τον έχω ακούσει αμέτρητες φορές, που μεγάλωσα μαζί του, που τον αγόρασα ένα σωρό φορές, που τον ξέρω απέξω κι ανακατωτά. Θα έπρεπε να είναι απλό αλλά τότε γιατί δεν ξέρω πως να ξεκινήσω. Όταν κάτι είναι τόσο αλληλένδετο με τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της παιδικής σου ηλικίας είναι σχεδόν κάτι το ιερό που δεν θέλεις να το σπιλώσεις με ανουσιότητες. Αλλά να που θα το κάνω.
Αν και η μνήμη ξεγελάει ειδικά αν έχουν περάσει δεκαετίες, η πρώτη μου επαφή με τους Cure ήταν μέσα από δύο cd συλλογές που είχαν τα ξαδέρφια μου: το Staring at the Sea και το Μixed Up. Η δεύτερη περιέχει τα Lovesong, Lullaby, Fascination Street και Pictures of You σε εκτεταμένης διάρκειας μίξεις. Έτσι για χρόνια είχα την εντύπωση πως το Lovesong ή το Lullaby πχ διαρκεί 7 λεπτά και είναι κυρίως instrumental!
Oι γονείς μου κάθε καλοκαίρι με πηγαίναν στην παραλία όπου είχε έκθεση βιβλίου. Σε κάποιον πάγκο πουλούσαν βιβλιαράκια με φωτογραφίες, την ιστορία και τους στίχους ροκ συγκροτημάτων. Doors, Nick Cave, Iron Maiden, U2, Tom Waits, Depeche Mode, Cure… Οι μεταφράσεις γίνονταν κυρίως πρόχειρα από φοιτητές που βγάζαν υποθέτω έτσι ένα χαρτζιλίκι. Για εμένα δεν είχε σημασία, μέσα από το βιβλιαράκι που μου αγόρασαν έμαθα ποιοι είναι επιτέλους είναι αυτοί οι τύποι. Και είχα διαβάσει τους στίχους τους ( με τίτλους όπως Σκοτώνοντας έναν Άραβα, Κουνήσου Σκύλε κουνήσου… ) πριν καλά καλά ακούσω τα τραγούδια τους!
Μικρός δεν έβλεπα πολύ τηλεόραση, προτιμούσα τα βιβλία, όχι του σχολείου, παίζει να είχα διαβάσει όλο τον Ιούλιο Βερν μέχρι τα 10-11. Το ΜΤV κάποιες φορές το πιάναμε , κάποιες χανόταν. Δεν είχαμε ποτέ δορυφορική κεραία έτσι όποτε για κάποιον άγνωστο λόγο είχε σήμα στρωνόμουν και χάζευα τα δημοφιλή βίντεο-κλιπ που έπαιζαν ασταμάτητα. To Lullaby (όπως και το Close to Me και το Just Like Heaven)παιζόταν συχνά πυκνά και μου εξίταρε την φαντασία. To video-clip του ακόμη και με τα σημερινά δεδομένα είναι αριστουργηματικό, ο τέλειος συνδυασμός εικόνας και μουσικής.
Νομίζω ότι πρώτα αγόρασα το Wish που μόλις είχε κυκλοφορήσει και λίγο αργότερα το Disintegration, αμφότερα σε κασέτα. Ακόμη και μετά από χρόνια δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω στην καρδιά μου. Στο σπίτι δεν είχαμε παρά ένα κασετόφωνο με ενσωματωμένο ηχείο. Δεν άργησα να πάρω walkman, συντροφιά στο κρεβάτι, εγώ και η μουσική μου.
Οι πρώτες νότες του Plainsong είναι απλά ανατριχιαστικές. Ο Robert Smith πάντα είχε την κλίση να γράφει τα τέλεια τραγούδια για το τέλος του κόσμου (Α Strange Day, From the Edge of the Deep Green Sea). Το Pictures of You είναι το αιώνιο παιχνίδισμα του μπάσου του Simon με την κιθάρα του Robert, είναι επίσης και το πιο χαρακτηριστικό Cure κομμάτι του δίσκου. Τα drums του Closedown είναι σαν κάλεσμα σε καλοκαιρινή υπαίθρια γιορτή. To Lovesong θα είναι για μένα πάντα πανέμορφο και όσες φορές και να το ακούσω με βεβαιότητα δηλώνω πως δεν θα το βαρεθώ ποτέ. Αυτό είναι υπόσχεση και όρκος συνάμα. Το Last Dance αποπνέει τόσο ρομαντισμό που με κάνει να ονειρεύομαι ειδύλλια βικτωριανής εποχής. Η ατμόσφαιρα που χτίζει το Lullaby δεν είναι τόσο υλικό για εφιάλτες αλλά το ιδανικό Soundtrack για τις ταινίες του ΤIm Burton. Το Fascination Street είναι το απόγειο της συνθετικής διάνοιας του Robert. Tο Prayers for Rain πετυχαίνει από το πρώτο λεπτό να σε βάλει μέσα στην αποπνικτική του ατμόσφαιρα. Το απεγνωσμένο The Same Deep Water As You, θυμίζει το συγκρότημα που κυκλοφόρησε το Faith κάποια χρόνια πριν. Το ομώνυμο Disintegration είναι για εμένα το πιο νοσταλγικό κομμάτι του συγκροτήματος.
Oh, I miss the kiss of treachery/The shameless kiss of vanity/The soft and the black and the velvety/Up tight against the side of me
Το Ηomesick είναι το πιο καταθλιπτικό κομμάτι του δίσκου. Επικίνδυνες καταστάσεις. Το φινάλε με το Untitled αφήνει μια γλυκόπικρη αίσθηση στην καρδιά. Όλα τα καλά κάποτε θα τελειώσουν…
Με το Disintegration οι Cure έφτασαν στο απόγειο της δημιουργικότητας τους, ότι απέμεινε από την μούσα του Ροβέρτου έφτανε για άλλο έναν σημαντικό δίσκο. Αλλά αυτή είναι μια ιστορία για άλλη φορά.
