στα γρηγορα, Παρασκευουλα στο γραφειο και πηζω…
Judas Priest - Painkiller
Slayer- Seasons in the Abyss
Bathory- Hammerheart
Annihilator- Never Neverland
Gamma Ray- Heading For Tomorrow
στα γρηγορα, Παρασκευουλα στο γραφειο και πηζω…
Judas Priest - Painkiller
Slayer- Seasons in the Abyss
Bathory- Hammerheart
Annihilator- Never Neverland
Gamma Ray- Heading For Tomorrow
Είδα ότι κι άλλος ένας το παρατήρησε, και ήθελα να το σημειώσω κι εγώ αυτό: αν και μιλάμε για κλασικό album, είναι ο ορισμός του άνισου δίσκου θεωρώ. Όχι ότι είναι κακή η Β’ πλευρά, απλά είναι υπερβολικά διαστημική η Α’. ![]()
Τι διαβάζουμε ![]()
Αχαχαχα, κι εγώ θα το βάλω στα δικά μου ρε, αλλά η αλήθεια αυτή είναι, στη Β’ χάνει λίγο ρε.
Α ήρθε η ώρα να εξομολογηθώ κάτι και να ακούσω αποψάρες. Alice in Chains αγαπώ το Dirt, έχω ακούσει Jar of Flies (γαμώ) και κομμάτια από Facelift, ενώ έχω και επαφή με τα καινούρια (όχι σε βάθος). Ότι έχω ακούσει μου αρέσει από αρκετά ως πάρα πολύ.
Αγόρασα με σιγουριά πριν λίγο καιρό το ομότιτλό τους, καθώς ήμουν σίγουρος πως θα βρω κάτι να μου αρέσει. Ρε παιδιά, τόσο άνευρο, φλατ και βαρετό δίσκο είχα καιρό να ακούσω. Πραγματικά τα 3/4 του άλμπουμ τα βρήκα στην καλύτερη μέτρια και δεν είχα καν διάθεση να το ξανακούσω (αν και ίσως δοκιμάσω την τύχη μου άλλη μια φορά).
Είμαι μόνος σε αυτό ή όντως είναι δίσκος που διχάζει τους ακροατές;
Δεν ξέρω αν δίχασε το “Alice in Chains”, αλλά σίγουρα δε λες παράλογα πράγματα. Κι εγώ όταν το πρωτάκουσα μου προκάλεσε μία μικρή απογοήτευση σε σχέση με την αμεσότητα του “Dirt” και μέχρι σήμερα νομίζω πως όντως αποτελεί τον πιο βαρύ, σκοτεινό και non radio-friendly δίσκο τους. Θα μπορούσαμε, άραγε, να το αντιπαραβάλουμε και με τη στροφή των Nirvana από το “Nevermind” στο “In utero”; Ενδεχομένως, αν και οι Nirvana βγάλανε μία αδιαμφισβήτητη δισκάρα κατά τη γνώμη μου, ενώ οι Alice in Chains χαθήκανε λίγο στις μακρόσυρτες διάρκειες, το μονότονο heaviness κλπ. -χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και δυσθεώρητες κομματάρες εκεί μέσα, ε (“Again”: η πρώτη μου επαφή με την μπάντα μέσω του (α-να-τρι-χια-στι-κού) video-clip σε εκπομπή του Στάθη Παναγιωτόπουλου ένα δευτεριάτικο μεσημέρι. Πώς να μην τους ψάξεις μετά από αυτό;)…
Υπέροχο χιτακι του 1990 που αξίζει αναφορά
χωρίς σειρά
5. Gary Moore - Still Got The Blues
Ένα χρόνο μετά το πολύ ωραίο After the War , ο Gary Moore κάνει στροφή στο μοντέρνο electric blues βγάζοντας ίσως τον πιο διάσημο δίσκο του . Είναι τρομερό το πόσο καλός ήταν και στα hard rock 80s και σαν blues κιθαρίστας… Έχω μεγάλη αγάπη στον τύπο αυτό μουσικά . Τον έχω το ίδιο ψηλά με τον SRV απ’ τη “νέα” γενιά blues rock μουσικών . Αμφότεροι πολύ χαρακτηριστικοί
4. Alice in Chains - Facelift
Η σπουδαιότερη ( ΓΙΑ ΜΕΝΑ ) μπάντα της σκηνής αυτής και τους έχω τρομερή αγάπη … Τα harmonized φωνητικά του Jerry και του Layne με τρελαίνουν. We Die young, bleed the freak , man in the box . Σπουδαίοι
3. Pantera - Cowboys from Hell
Κολοσσιαίο άλμπουμ από μια εκ των πολύ αγαπημένων μου
2. Judas Priest - Painkiller
Μέγας είσαι κύριε και θαυμαστά τα έργα σου . Απ’ τα μούτρα χωρίς μισή αδύναμη στιγμή. Ένας εκ των κορυφαίων όλων των εποχών και στο πολύ κλειστό κλάμπ όσων δικαιούνται να θεωρουνται " ο απόλυτος μέταλ δίσκος " … όσο δύσκολο κι αν είναι να το πεις αυτό και ανάλογα τα γούστα
1. Megadeth - Rust in Peace
Ίσως ο αγαπημένος μου μέταλ δίσκος . Κιθαριστικά όργια που με έχουν σημαδέψει, στοιχειώσει, στιγματίσει. Άπιαστη κορυφή . Περιέχει επίσης έναν από τα αγαπημένα μου και καλύτερα ( ΓΙΑ ΜΕΝΑ ) σόλο κιθάρας … Αξεπέραστος στα αυτιά μου
Ρεπετισιόν (ΓΙΑ ΜΕΝΑ)
. Επίσης, οι Alice In Chains ίσως και να έχουν βγάλει το καλύτερο Unplugged ε, είναι contender. Εκείνη την περίοδο γυρίστηκε, που ο Layne ήταν τόσο σάπιος από τα ναρκωτικά που δεν έκαναν καν περιοδεία. Και είχε χάσει και την Demri το '95, τη σύντροφό του.

α. Μη μου συγχύζετε τον Παντέλο για λίγο παρακαλώ. Τον έχω σε αποστολή… ![]()
β. Δεν υπάρχει μέτριος δίσκος για τους AIC. Δεν υπάρχει καν “απλά καλός” δίσκος. Και μόνο τα “Grind” και “Heaven Besides You” να είχε (που δεν έχει μόνο αυτά) το ομότιτλο και πάλι θα ήταν ένα σκαλί πάνω.
γ. QFT για το unplugged ο Παντέλας
δ. Το 2023 δεν με αφήνει να ασχοληθώ με το 1990 ![]()
Family και οι Alice in Chains, δηλαδή!
Grind και Heaven Besides You ήταν τα μόνα δύο που ξεχώρισα!
Again;;; Sludge factory; Over now; God am; Όχι;
Είδες που από το 1/4 του δίσκου έφτασες στο 1/2 ήδη
;
zZzZzZzZ.
Εγώ ήμουν ο πρώτος που το παρατήρησα, όμως δεν είπα το ίδιο με τον stammarg, είπα απλώς ότι τα μισά τραγούδια δεν μου λένε όσα μου λένε τα άλλα μισά , και αυτός είναι ο λόγος που δεν μπήκε στην κορυφή της λίστας μου. Κατά τα άλλα εννοείται ότι το Facelift τα σπάει και δεν υπάρχει ούτε υποψία filler.
Αυτήν την άποψη την συγκαταλέγω στο κουτάκι με αυτά που είχες γράψει για Cryptic Writings και περιμένω να ακούσω τι έχεις να πεις για Draconian Times, Wake of Magellan, Ok Computer, και ίσως και άλλες δισκαρες που να έχουν βγει από το 1995 έως το 1997
ίσως απλά να μη σε πάει εκείνη η τριετία
Δεν είναι contender, είναι ξεκάθαρος νικητής, με τους Nirvana δικαιωματικά στην δεύτερη θέση.
Παρασκευαρα λοιπον… και για να μην χανόμαστε
Καλά, ας βάσιζαν και οι Alice in Chains το “Unplugged” τους σε obscure διασκευές κι όχι στα hits τους, και βλέπαμε μετά ποιος θα ήταν πρώτος και ποιος δεύτερος.
Nirvana family mode on, πλησιάζει κι ο καιρός μας.
Εντωμεταξύ και οι Metallica έχουν βγάλει unplugged, αλλά δεν ξεπουλήθηκαν για να πάνε στο MTV να το παίξουν
το να ξεπουληθεί κανείς, προϋποθέτει εκ των πραγμάτων πως υπήρξε χρονική στιγμή κατά την οποία δεν ήτο ξεπουλημένος