2000
*Χωρίς σειρά προτίμησης.
1. Nevermore - Dead Heart In A Dead World
2. Linkin Park - Hybrid Theory
3. PJ Harvey - Stories from the City, Stories from the Sea
4. Sentenced - Crimson
5. A Perfect Circle - Mer de Noms
**Οριακά μένουν εκτός.
6. Fates Warning - Disconnected
7. Dark Tranquillity - Haven
8. The Crown - Deathrace King
9. The Gathering - If Then Else
10. Deftones - White Pony
***Για αντιπερισπασμό δε θα συμπεριλάβω Iron Maiden. ;p
Nevermore-άρα πάει για σαρωτική πρωτιά; 
Κατεβήκαμε από τα όρη, ανάμεσα από τη Νεράιδα και τη Μαρόσα, εισπνεύσαμε όλο το αστρικό στερέωμα και τώρα εδώ.
1. Fates Warning - “Disconnected”: Ό,τι προηγήθηκε έγινε και δεν επαναλαμβάνεται. Η σειρήνα στην είσοδο προειδοποιεί και δεν τρομοκρατεί. Στο τώρα η έμπνευση πάει παραπέρα, πίσω από τον ορίζοντα του χθες. Progy για συγκεκριμένους και ένα “One” για όλους, ασχέτως μουσικών προτιμήσεων.
2. Nevermore - “Dead Heart in A Dead World”: Ακονισμένοι, αλύγιστοι και ποιητικοί. Ασυμβίβαστοι με το μουσικό πνεύμα της εποχής, γυαλίζουν τα όπλα τους. Δεν πτοούνται από το βάρος του προκατόχου, συνθέτουν σα να μην υπάρχει αύριο, ο Warrel παραδίδει μεγαλειώδεις ερμηνείες και εντάσσει στη δισκογραφία τους τα δύο πιο “ερωτικά”.
3. Primordial - “Spirit the Earth Aflame”: Ανέκαθεν ήταν μία κατηγορία μόνοι τους. Αναρχικοί από κάθε άποψη. Συνεχίζουν το όραμά τους και ο αστερισμός των Bathory είναι το τιμόνι τους. “Glorius Dawn”, “The Cruel Sea” και “Children of the Harvest” η ηχηρή τριάδα, που αναδεικνύει το δίσκο. Μάλιστα, δεν αποκλείω και το (πιθανό) γεγονός ο Kvohst να έχει βρει εδώ μέσα πολλά από αυτά που θέλει να βγάλει προς τα έξω και ίσως μας έρχονται με το νέο Hexvessel.
4. Stratovarius - “Infinite”: Ο τελευταίος τους τεράστιος δίσκος. Η ύστατη στιγμή, που το ευρωπαϊκό power, αυτό δηλαδή που οι ίδιοι διαμόρφωσαν, δείχνει τη λάμψη του. Κι ενώ τα πάντα έχουν παιχτεί σ’ αυτό το ιδίωμα, εδώ οι Φιλανδοί κάνουν τα πάντα ν’ ακούγονται φρέσκα και, ίσως, να αποθηκεύουν στη βραχύχρονη μνήμη το “Hunting High and Low” ως το πιο ευκολομνημόνευτο άσμα τους.
5. Ulver - “Perdition City”: Οφείλουμε να συνετιστούμε και, πλέον, στις λίστες με τα καλύτερα progressive ονόματα να προσθέτουμε και τους Ulver, πολλώ δε μάλλον αυτόν το δίσκο. Πολύ πιο πέρα από κάθε άλλη μπάντα και μαζί με τον εαυτό τους αλλάζουν και το μουσικό πρόσωπο της Νορβηγίας. Δεν το παραποιούν, αλλά το ανατρέφουν και το ωριμάζουν. Δίσκος παγκόσμιας εμβέλειας και ας μην αγγίζεται στις λεγόμενες “κορυφές” μέσα στο ίντερνετ.
Εξώφυλλο:
Κάποιες κομματάρες έχει, τώρα δισκάρα…
Το elements pt1 για μένα έχει συνδεθεί με την αποδοχή του τέλους του power metal, ουσιαστικά το ότι οι stratovarius εξελιξανε τον ήχο τους, που καλά κάνανε και πολύ καλά το κάνανε για να είμαι ειλικρινής, σηματοδοτεί μια νέα εποχή όπου το είδος που αγάπησα περισσότερο σαν έφηβος και με μεγάλωσε δεν έχει πια θέση παρά μόνο σαν αναφορά στο παρελθόν ή ακόμα χειρότερα στο γραφικό παρόν που δεν έχει τίποτα να πει. Για αυτό το λόγο το elements δε θα το δω ποτέ ως δισκαρα, είναι ένας ωραίος δίσκος από κάποιους Φινλανδούς.
Fair enough, εγώ που είμαι πιο Prog-άς παρα power-άς, το θεωρω ίσως το αγαπημένο μου Stratovarius, οπότε είμαι σίγουρα biased. Μην κάνουμε derail όμως το thread, απλά ήθελα να πω κάποιες αλήθειες 
Κι εγώ θεωρώ Elements pt.1 > Infinite πάντως.
Το ανέφερα εγώ, δεν γράφω καν τα σεντόνια που γράφουν οι περισσότεροι, δεν ήταν δύσκολο να το βρεις 
EDIT: Αγνόησε με δεν διάβασα καλά το ποστ σου, το κινητό μου τα έχει παίξει
εννοούσα, αφού του αρέσει το “V” των Spock’s Beard τόσο, πως δεν του αρέσει ανάλογα το “SMPTe” των Transatlantic…
από την άλλη βέβαια…
…δεν διαβάζω αυτούς που λένε ότι δεν διαβάζουν το site…
…just kiddin’
2000
Limp Bizkit - Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water
Δύσκολο νο1, γιατί λατρεύω το επόμενο, αλλά όπως νομίζω έχω ξαναπεί εδώ μέσα, όταν το βάζω πάντα με πιάνει και νιώθω γαμιάς, ή καλύτερα ένα mood που σε ανεβάζει 0–>100 με το που ακούσεις “Ladieees and gentlemeeeen, introduciiing, the Chocolate Starfishhh” και μπαίνει η riffάρα. Χιτάρες, μουσικάρες, όλο το album κυλάει νερό. Μπορώ να υπερηφανεύομαι (?) πως το 2001, β’ δημοτικού είχα ντυθεί Fred Durst, με σορτσάκι και μπλούζα αναγκαστικά του αδερφού μου (θυμάται κανείς τα FUBU εκεί στις αρχές του 2000?), κάλτσα λευκή από τις ακαδημίες των Σουρμένων για να ανεβαίνει μέχρι τη γάμπα και τα Reef μου, η καλύτερη μου στολή ever (μέχρι να ντυθώ γοργόνος από τον Μπομπ Σφουγγαράκη 10 χρόνια μετά που έδωσα ρέστα)
Placebo - Black Market Music
Συναισθηματικά, το Meds είναι το αγαπημένο μου album τους, αλλά το αγαπημένο μου album τους είναι αυτό. Λίγο πιο σκοτεινό, με περίεργους trademark ήχους των Placebo στο μέγιστο βαθμό, με απίστευτη υπερχιτάρα Special K (ήμουν πολύ μικρός για να καταλάβω τι εννοεί), το καλύτερό τους τραγούδι (σε ισοπαλία με το Pure Morning) Taste In Men, και την υπερκομματάρα Slave to the wage, που που σήμαινε την αρχή του ίσως αγαπημένου μου σερί σε συναυλία έβερ το 2017, δλδ Slave to the Wage, Special K, Song to say Goodbye, Bitter End, Nancy Boy, Infra Red. Δεύτερο σερί 10άρι, στο δρόμο για τα 5. Μεγάλη μπαντάρα.
Linkin Park - Hybrid Theory
Not my cup of tea, αλλά δεν υπήρχε πιτσιρίκι που να μην άκουγε Linkin Park σε πιο “σκληρό ήχο”. Μια τέλεια εισαγωγή για όποιον ήθελε να εμβαθύνει, είτε σε rock, είτε σε metal, είτε σε rap, είτε σε ηλεκτρονική μουσική, δηλαδή τι άλλο πρέπει να κάνει ένα album για να θεωρηθεί στα σημαντικότερα album όλων των εποχών?
Queens Of The Stone Age - Rated R
Ναι Τζόσουα, έχεις το ελεύθερο να κάνεις ό,τι θέλεις και θα σε ακολουθούμε πιστά. Auto Pilot στα καλύτερα τους τραγούδια για μένα και επειδή δεν το βλέπω να παίρνει πολύ αγάπη γενικά το αναφέρω, αλλά ο οδοστροτήρας του album είναι το εναρκτήριο κομμάτι, το οποίο πρέπει να παίζεται ως intro σε όλες τις συναυλίες από όλες τις μπάντες του κόσμου.
Calexico - Hot Rail
Δώστε μια ευκαιρία σε αυτή την μπάντα και δε θα χάσετε.
Κόπηκαν στο τσακ
HIM - Razorblade Romance
Ghostface Killah - Supreme Clientele
Bloodhound Gang - Hooray for Boobies
Eminem - The Marshall Mathers LP
White Stripes - De Stijl
Coldplay - Parachutes
AFI - The Art Of Drowning
Radiohead - Kid A
Outkast - Stankonia
Lostprophets - The Fake Sound of Progress
ωραίος τίτλος δοου
Δε νομίζω ότι μπορούσαμε να περιμέναμε πολλά περισσότερα από άνθρωπο που έγραψε το στίχο “If I say fuck two more times, that’s 46 fucks in this fucked up rhyme” και σίγουρα θα έλεγε “μλκες πως τους γμσα, κοιτάχτε τι έγραψα”
τόλμησες ε;
το ουαλικο το σωστό έρχεται την άλλη βδομάδα όμως
Ότι δύο μέρες μετά δεν έχει μπει το μιμ για το χάλκινο των Slipknot το '99, τέλος πάντων. 
Y2K
Sentenced - Crimson
Κάθε άλμπουμ τους παίζει σαν μία, λιγότερο ή περισσότερο, διαφορετική απεικόνιση του ‘eventually all roads lead to the cemetery’. Η συγκεκριμένη είναι μάλλον η αγαπημένη μου.
Linkin Park - Hybrid Theory
Από τα μεγαλύτερα ντεμπούτα. Της χρονιάς. Της δεκαετίας. Του 21ου αιώνα. Στον σκληρό ήχο. Γενικότερα. Δίδυμο Shinoda-Bennington εκεί πάνω με τους θρύλους. Ψύχραιμα τα λέω.
Radiohead - Kid A
Τι κάνεις αφού έχεις χτίσει μία τελειότητα; Κρατάς τα θεμέλια, γκρεμίζεις όλα τα υπόλοιπα και φτιάχνεις μία καινούργια, προφανώς! Συνοπτικά:
+5:
The Cure - Bloodflowers
Στα βιβλία μου, ανάμεσα στις πλέον παραγνωρισμένες κυκλοφορίες από μεγάλες μπάντες. Σκοτάδια και φωνάρα απευθείας από τα παλιά. Όχι ότι άλλαξε ποτέ το τελευταίο.
Godspeed You! Black Emperor - Lift Your Skinny Fists Like Antennas To The Sky
Τέσσερα τραγούδια, σχεδόν ενενήντα λεπτά, χιλιάδες συναισθήματα, μία και μοναδική ιδιοφυής στριφνάδα.
Limp Bizkit - Chocolate Starfish And The Hotdog Flavored Water
Ξεδιάντροπο. Κλασικό πριν καν ολοκληρωθεί η πρώτη πλευρά. Γκρούβες και hooks στα τέρματα. Γλέντι χωρίς αύριο. Έπαιρνε ψαλίδι; Ναι, φιλάκια.
In Flames - Clayman
Σημείο καμπής για το ύφος και όχι μόνο. Υπερβολικά πιασάρικο και καθαρό, αλλά με τη made in Gothenburg σφραγίδα να ξεχωρίζει από χιλιόμετρα.
PJ Harvey - Stories From The City, Stories From The Sea
Από τους δίσκους που δεν ακούγονται όπως το εξώφυλλό τους. Ή και όχι. Σε κάθε περίπτωση. 
Μπόνους:
Εξώφυλλο:
Ευκολάκι, έχω να ακούσω χρόνια αλλά ακόμη μου έρχονται flashbacks από το Sony Ericsson με το πορτάκι και το ακουστικό μέσα απ’ το μανίκι, όταν ήταν cool να κάνεις ότι κοιμάσαι στα Κείμενα
Σε έχασα, από Ουαλούς μόνο αυτοί, Bullet και Funeral for a Friend μου έρχονται τώρα, αλλά μη μου πεις, θέλω να είναι έκπληξη όταν διαβάζω την 5αδα σου αν δεν το έχω βρει ως τότε αφού ψάξω τα κιτάπια μου
Έχω την αίσθηση πως, υπάρχουν μπάντες που άκουσα το ντεμπούτο τους όταν πρωτοβγήκε, γούσταρα φουλ, το δεύτερο αισθητά κατώτερο και αντί να επιμείνω να ακούσω τα επόμενα, με πολλές δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα ξανά. Και μάλλον πρέπει να επανορθώσω. 
Πολλές δουλειές μας βάζει το παιχνίδι.
Σας παραδέχομαι που εχετε χρόνο να τσεκάρετε νέες (αλλα ουσιαστικά παλιές) μουσικές.
Εμένα μου έχει συμβεί και το άλλο. Να γουστάρω μια μπάντα πολύ, πάρα πολύ όμως, όλους τους δίσκους τους, και ξαφνικά, άμα βγάλει έναν δίσκο με τον οποίο έχω απογοητευτεί, να μην ξανασχοληθώ ποτέ (!). Τελειώσανε για μένα, μόνο τα παλιά πια κ.λπ. Και το ξέρω ότι δεν είναι πολύ ορθολογικό (βλέπε: καθόλου), αλλά δεν μπορώ να συγκρατήσω αυτή την τάση. Σαν να θέλω με κάποιες μπάντες να είναι όλα τέλεια ρε παιδί μου, και όταν αποδεικνύεται ότι δεν γίνεται, “όλα τέλεια μέχρι το τάδε σημείο”.
Βασικά υπάρχει μια πολύ χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση, αλλά δεν θα πω (ακόμα) ποιους λέω γιατί υποψιάζομαι ότι θα πέσει το μισό φόρουμ να με φάει
