Οι τέσσερις πρώτοι 
3 Likes
Πάει για πρωτιά το Dead Heart In A Dead World? Πληζ, ψηφίστε το, είναι το καλύτερο που έχουν βγάλει ποτέ.-
4 Likes
Το Dreaming ήταν καλύτερο αλλά τέτοιοι είμαστε…
3 Likes
Ήθελα να συμπληρώσω “κατά τη γνώμη μου”. Αλλά τί να κάνεις, γούστα είναι αυτά!
2 Likes
2000
-
The Haunted - The Haunted Made Me Do It
-
Nevermore - Dead Heart in a Dead World
-
A Perfect Circle - Mer De Noms
-
Limp Bizkit - Chocolate Starfish & The Hot Dog Flavored Water
-
Marilyn Manson - Holy Wood (In The Shadow Of The Valley Of Death)
Other Essentials:
Linkin Park - Hybrid Theory
Iron Maiden - Brave New World
Iommi - Iommi
Spiritual Beggars - Ad Astra
Fu Manchu - King of the Road
The Hellacopters - High Visibility
Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Βραχνός Προφήτης
Χάσμα - Αντεκδίκηση
At the Drive-In - Relationship of Command
Pain Of Salvation - The Perfect Element Part 1
Queens Of The Stone Age - Rated R
Entombed - Uprising
The Offspring - Conspiracy Of One
Deftones - White Pony
Pantera - Reinventing the Steel
Soulfly - Primitive
Cypress Hill - Skull & Bones
Εξώφυλλο: Entombed - Uprising
30 Likes
Οπως και για το 1999, θα το ψηφιζα πρωτη θεση αν ψηφιζαμε τα χειροτερα!
2 Likes
Χαχαχα, το αδικείς, ρε. Με τόσες πίπες που κυκλοφορούν κάθε χρόνο, είναι ιεροσυλία να το κατατάσσεις στα χειρότερα.
1 Like
Ναι, όχι.
3 Likes
Οποιαδήποτε απάντηση στο ποιο είναι καλύτερο μεταξύ των Politics, Dreaming και Dead Heart είναι αποδεκτή.
Το Dead Heart τόσο λόγω της φήμης που είχαν χτίσει τα δυο προηγούμενα άλμπουμ, όσο και λόγω της πιο προσιτής/καθαρής/μοντέρνας (πείτε όπως θέλετε) παραγωγής του Andy Sneap έκανε πολύ μεγαλύτερη φασαρία γύρω από το όνομά τους και ανάγκασε περισσότερο κόσμο να ασχοληθεί μαζί τους. Το 2000 η κυκλοφορία του ήταν big deal για τον metal κόσμο. Κι αν ξέρετε ακόμα και σήμερα μπάντες να γράφουν καλύτερα τραγούδια από το “The Heart Collector” ή το “We Disintegrate” να μου τις πείτε πλιζ.
12 Likes
Εδώ μέσα ΜΟΝΟ αλήθειες πρέπει να λέγονται!
2 Likes
Perdition City / Ulver
Survival Sickness / The (International) Noise Conspiracy (εξαιτίας του Απόστολου που μου το θύμισε)
He Has Left Us Alone but Shafts of Light Sometimes Grace the Corner of Our Rooms… / A Silver Mt. Zion
If Then Else / The Gathering
Grand Declaration of War / Mayhem
27 Likes
Είσ’ ωραίος!
2 Likes
Όλοι έχουμε τα θεματάκια μας με κάποιες μπάντες. Εγώ κλαίω μέσα μου κάθε φορά που βλέπω στις λίστες Limp Bizkit. Πάντα πίστευα ότι είναι ότι χειρότερο παρουσιάστηκε στον σκληρό ήχο , η πιο σωστά στην μουσική, τα τελευταία 250 χρόνια και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει και πρώτους να τους βγάλετε!
10 Likes
Ω.ΡΕ.ΜΛΚ.ΤΙ.ΞΕΧΑΣΑ.
3 Likes
στα γρήγορα λόγω περιορισμένου χρόνου…
Σίγουρα δεν ειναι το καλύτερο τους, αλλά εκείνη την χρονιά ήταν το album που στα πρώτα 20 δευτερόλεπτα μέκανε να μαζευω το σαγονι απο το πατωμα…
Πολλές κομματάρες, εξωφυλλάρα, τραγουδιστής απο το διάστημα.
Εκτός οτι είναι δισκάρα έτσι κ αλλιώς, έχει ενα απο τα καλύτερα κομμάτια…ή μαλλον το καλύτερο κομμάτι που έχουν γράψει. square nothing.τέλος.
Μέσα στην σαπίλα του numetal σκάει ο δίσκος αυτός και ξεχωρίζει απο χιλιόμετρα.Μελωδία και φωνητικά που σου χαράζουν τον εγκέφαλο(τι λεω ρε μλκς…)
Μόνο αυτοί θα μπορούσαν να βγάλουν εναν τέτοιο δίσκο εκείνη την στιγμή και να στείλουν αδιάβαστους τους πάντες.
Μεγάλoς δίσκος που μόνο αν είσαι μεγάλη μουσική ιδιοφυία μπορείς να κυκλοφορήσεις.
Για εμένα ο καλύτερός τους. Αυτό μαζί με το επόμενο,άντε και το μεθεπόμενο, είναι η απόλυτη επιτυχία.
Δίσκος απλός χωρίς χρώματα και αρώματα, φουλ στην μελωδία, ποπ όσο πρέπει, κιθάρες όσο πρέπει, γεμάτος χιτάρες. Έχει φάει λιώσιμο…
άφησα έξω πάρα πολλά αγαπημένα. Δεν ειναι η χρονιά που με στιγματίζει μουσικά όσο οι προηγούμενες, καθώς δεν υπάρχει κάποιο ακατέβατο 10άρι. Απλά συγκριτικά με πριν, έχει παρα πολλά 9άρια…
ulver, manson, maiden,pain of salvation,linkin park,haunted,helloween,fates,porcupine tree(ω θεοι…) και άλλα πολλά.
εξώφυλλο βάζω COF MIDIAN γιατί αν και είναι αποτυχημένο photoshop βγάζει μια σαπίλα-μαυρίλα που ψαρώνεις οταν το βλέπεις…
πάμε για άλλα. η επόμενη χρονιά που σκάει είναι φουλ 10άρια…θα πέσει κλάμα.
28 Likes
3 Likes
2000
20 honourable mentions αλφαβητικά
Summary
Green Day - Warning
Halford - Resurrection
Helloween - The Dark Ride
Hives - Veni Vidi Vicious
In Flames - Clayman
Iommi - Iommi
Limp Bizkit - Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water
Marilyn Manson - Holy Wood (In the Shadow of the Valley of Death)
Motörhead - We Are Motörhead
Nevermore - Dead Heart, in a Dead World
Offspring - Conspiracy of One
Pearl Jam - Binaural
Placebo - Black Market Music
Queens of the Stone Age - R
Radiohead - Kid A
Slash’s Snakepit - Ain’t Life Grand
The Cure - Bloodflowers
The White Stripes - De Stijl
3 Doors Down - The Better Life
U2 - All That You Can’t Leave Behind
10-6
Summary
10)Papa Roach - Infest
9)Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Βραχνός Προφήτης
8)Bon Jovi - Crush
7)Pantera - Reinventing the Steel
6)A Perfect Circle - Mer de Noms
Top 5
5)Eminem - The Marshall Mathers LP
4)Iron Maiden - Brave New World
3)Deftones - White Pony
2)Disturbed - The Sickness
1)Linkin Park - Hybrid Theory
cover
27 Likes
Όχι ρε συ, ηρέμησε
Δεν παίζει τέτοιο πράγμα
Η Nevermore-άρα θα βγει πρώτη
4 Likes
2000:
Λίγο πιο σύντομα γιατί είμαστε και στας διακοπάς.
#5+1
Electric Wizard - Dopethrone
Μνημείο της Sabbath-ικής κληρονομιάς και του doom γενικότερα. Ο δρυίδης και τα ντουμάνια του εξωφύλλου αναπαριστούν γλαφυρά τι θα βρεις εκεί μεσα το οποίο δεν είναι τίποτα άλλο από μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της σκηνής βουτηγμένα στην λάσπη και τον καπνό.
#5
Ulver - Perdition City
Black δεν ακούω, το Perdition City είναι αυτό που με έμπασε στον κόσμο τους και ασχολήθηκα με την μουσική αυτής της τόσο ξεχωριστής μπάντας, από αυτό το album και έπειτα. Αν και έχω άλλο προσωπικό αγαπημένο, αυτό είναι ένα το απόλυτο urban soundtrack, φουτουριστικό και μεγαλειώδες.
#4
Deftones - White Pony
Οι καλύτερες εποχή τους και οι καλύτερες στιγμές τους βρίσκονται στο White Pony. Εδώ ωριμάζει και κορυφώνεται η μοναδικότητα των Deftones. Θα ακολουθήσουν πολλά και θα ξανασηκώσουν κεφάλι. Κολοσσιαία μπάντα.
#3
Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Βραχνός Προφήτης
Όπως ολοι, το 2000 είχα πάρα πολλά πενταδάτα albums, μου αρέσει που το παιχνίδι λέει, όχι ρε καριόλη 5 θα βάλεις. Κάνω μια μικρή παρασπονδία βάζοντας ένα ακόμα αλλά γενικά δεν μου αρέσει μετά το ατελειώτο name dropping. Αλλά μαθαίνουμε κιόλας οπότε ας είναι. Όσα είχα από τις θέσεις 4 και πάνω άλλο τόσο η 3άδα μου για το 2000 είχε κλειδώσει εξαρχής. Εδώ έχουμε τον καλύτερο ελληνόφωνο δίσκο που ξεκινάει με το 2 στην ημερομηνία κυκλοφορίας. Στον Βραχνό Προφήτη αυτό που με συναρπάζει, είναι αυτή η παράδοση που αποπνέει, πέρα από τα τεράστια τραγούδια που έχουν γράψει την ιστορία τους. Η ιστορία του ληστή στο Α. Μάνθος, ο Ήμερος ύπνος, οι Γριές, το Ούτε Λυγμός είναι τραγούδια, ταξίδι στον χωροχρόνο, στα χωριά, στις ιστορίες, στην φύση, στους ανθρώπους, που έζησαν και πέρασαν, στις παραδόσεις που ευλαβικά ακολουθούσαν και σε όσα σε συνδέουν με το χτες και με το αύριο. Είναι βιωματική η ακρόαση αυτού του δίσκου, δεν θα πάψει ποτέ να με κάνει να απλώνω τις σκέψεις και τα συναισθήματα που κρατώνται εκεί βαθιά.
#2
GY!BE - Lift your Skinny Fists like Antennas to Heaven
Εν αρχή ήταν τον Infinity. Και μετά το Slow Riot…Αν αυτά δεν προκαλούν εγκεφαλικό αυτό έρχεται με πάσα βεβαιότητα με το 3ο πόνημα των Καναδών. Πάλι αποκαθήλωση, πάλι άβολες ηχητικές παραβολές, πάλι αυτή η πνιγηρή αίσθηση. Static και Storm σε οδηγούν στην κάθοδο, όμως ξάφνου ξεκινάει μια ζεστή, οικεία φωνή να εξιστορεί νοσταλγικές εφηβικές στιγμές που χάθηκαν στο χρόνο μαζί με την εγκατάληψη ενός πάρκου. They dont sleep anymore on the beach…Και η πιο μεγαλειώδης στιγμή των GY!BE έχει λίγη γεύση νοσταλγίας, οικειότητας, όμορφων αναμνήσεων που αν και σβήσανε, αφήνουν αυτήν την γλυκόπικρη γεύση. Θρίαμβος.
#1
Pain of Salvation - The Perfect Element pt.1
Δεν μπορώ να περιγράψω τι σημαίνει αυτός ο δίσκπς για μένα, πόσο τον έχω ακούσει την κάθε του νότα. Οι PoS του Perfect Element δημιούργησαν μοναδική μουσική, είχαν ένα οπλοστάσιο ικανοτήτων και ιδεών που τα δέσανε με τέτοιο τρόπο και μας χάρισαν ένα από τα καλύτερα (prog) album όλων των εποχών. Πέρα από το ίδιο το concept, οι συνθέσεις και η ροη του δίσκου είναι ΕΞΩΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ, οι κορυφές απάτητες και οι στιγμές μεγαλείου άπιαστες. Τι να πω, για το τελειώμα του Her Voices, για το In the Flesh, για την γλυκήτητα του Morning on Earth, για το αλλαγή και το solo στο King of Loss, για το ΚΑΛΥΤΕΡΟ σημείο που έχει γραφτεί και έχει τραγουδηθεί ποτέ, αυτό μετά το 4ο λεπτό του ομώνυμου;;; Πιστεύω πως όση μουσική και αν γνωρίσω από το παρελθόν ή το μέλλον, αυτό το album δεν θα φύγει ποτέ από τα Χ καλύτερα μου ever.
33 Likes
2000
honorable mentions
Ένα υπέροχο που έχει το παιχνίδι είναι οι εικόνες και οι αναμνήσεις που ξυπνά από το πουθενά. Θυμάμαι την πρώτη φορά που άκουσα A PERFECT CIRCLE και -όπως φαντάζομαι ισχύει με τις περισσότερες παλιοσειρές εδώ μέσα- ήταν με το videoclip του Judith από το MER DE NOMS. Τι κομματάρα και τι βιντεοκλιπάρα επίσης! Ο Maynard δείχνει πόσο τσίφτης και μερακλής είναι και εκτός της κύριας του μπάντας. Αν το δεύτερο μισό του δίσκου ήταν το ίδιο επικό όσο το πρώτο πήγαινε καρφί τριάδα. Αλλά και πάλι.
Οι Σκωτσέζοι IDLEWILD με το δυναμικό 100 BROKEN WINDOWS κέρδισαν πολλούς φίλους στην χώρα μας. Θυμάμαι να πηγαίνουμε χειμώνα με σκατόκαιρο να τους δούμε στον Μύλο στην Θεσσαλονίκη σε μια βραδιά γεμάτη ενέργεια και συγκινήσεις. Με κομματάρες όπως τα Little Discourage, These Wooden Ideas, Roseability (ΥΜΝΟΣ), Idea Track, Actually It’s Darkness κλπ, ο δίσκος είναι υπέροχος και ήδη μετάνιωσα που δεν το έβαλα πεντάδα. Απ’ ότι βλέπω συνεχίζουν ακόμη, οπότε θα τους τσεκάρω και στα καινούρια τους για εξιλέωση! Αν γουστάρετε αυτά που κάνουν μπάντες όπως πχ οι THERAPY? , εδώ είστε.
Είναι γνωστό ότι ο Josh Homme είναι μεγάλος αρχηγός. Στο 2ο άλμπουμ των QUEENS OF THE STONE AGE με τίτλο RATED R το αποδεικνύει για άλλη μια φορά. Να βάζεις γκολ απ’ τα αποδυτήρια με το εκρηκτικό Feel Good Hit of the Summer, να διπλασιάζεις το σκορ με το κλασσικό πια The Lost Art of Keeping a Secret -που έχει ντύσει ένα κάρο ταινίες και σειρές- να πετάς την μια γκολάρα μετά την άλλη (Αuto Pilot, Better Living Through Chemistry), να έχεις και τον Mark τον Lanegan στην ομάδα για να βαρέσει το πέναλτι (In the Fade). Ε, ναι ο Josh Homme είναι αρχηγάρα.
Το DEAD HEART IN A DEAD WORLD είναι εύκολα η κορυφαία δουλειά των NEVERMORE πολύ απλά γιατί περιέχει μόνο κομματάρες και μια από τις καλύτερες παραγωγές σε μέταλ άλμπουμ έβερ. Ότι ακουμπάνε γίνεται χρυσός και ότι πείραμα κάνουν πετυχαίνει. Έχει ποικιλία σε γρήγορα ή αργά, επικά ή μπαλαντοειδή, απλά ή τεχνικά κομμάτια που στην τελική όλα ανακατωμένα δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα. Και έχει έναν Warrel Dane σε δαιμονισμένη φόρμα να προσφέρει για άλλη μια φορά απλόχερα κομμάτια της ψυχής του.
Οι SYMPHONY X με το V: THE NEW MYTHOLOGY SUITE συνεχίζουν να παίζουν χωρίς αντίπαλο στο διανθισμένο με νεοκλασσικά στοιχεία τεχνικό power/progressive όπου και ειδικεύονται. Oι ριφάρες είναι και πάλι εδώ (Evolution, Absence Of Light), τα πλήκτρα χρωματίζουν υπέροχα τις συνθέσεις (Fallen, Comunion And The Oracle) και ο Russel Allen παραδίδει ρεσιτάλ ερμηνείας για άλλη μια φορά.
Η ευχή και επιθυμία όλων (σχεδόν) έγινε πραγματικότητα με την επιστροφή του Adrian και φυσικά του Bruce στους IRON MAIDEN και την κυκλοφορία του BRAVE NEW WORLD που προκάλεσε κύματα ενθουσιασμού στους απανταχού φίλους του μέταλ. Χρόνια μετά παραμένει το καλύτερο άλμπουμ των MAIDEN από την επανένωση και μετά και το μόνο που κοιτάζει στα μάτια τους κολοσσούς των '80ς.
Πόσο τυχεροί ήμαστε που την ίδια χρονιά είχαμε σούπερ κυκλοφορίες πρώτα από τους THE BLACK LEAGUE του Taneli Jarva και μετά από τους SENTENCED (την παλιά του μπάντα δηλαδή). Με το ICHOR οι οπαδοί της ΑΜΟΚ περιόδου έχουν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν, ενώ αντίστοιχα το CRIMSON, ευνοημένο από μια παραγωγή τούμπανο και ωθούμενο από την δύναμη των κομματιών του, διεκδικεί τον τίτλο του κορυφαίου SENTENCED άλμπουμ.
Ένας δίσκος πραγματική ανατριχίλα που όταν κυκλοφόρησε άπαντες τον αποθέωσαν. Είναι αυτοί οι αληθινοί, ανεπανάληπτοι, συγκινητικοί και άκρως ποιητικοί στίχοι που τσακίζουν και βράχο. Είναι αυτές οι γλυκιές και ονειρικές μελωδίες που λικνίζονται, συναντάνε διονυσιακά πνευστά και καταλήγουν σε ανεξέλεγκτες κιθαριστικές εξάρσεις. Είναι αυτή η γεμάτη μελαγχολία, πάθος και εκφραστικότητα ερμηνεία ενός μοναδικού ερμηνευτή. Είναι τα ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ και το ΕΥΩΔΙΑΖΟΥΝ ΑΓΡΙΟΚΕΡΑΣΑ ΟΙ ΣΙΩΠΕΣ.
top 5
5)ULVER - PERDITION CITY
Ψηλά κτήρια. Άδειοι δρόμοι. Σκοτεινά πάρκα. Ανεξήγητη ησυχία. Η Χαμένη λεωφόρος… Είναι αξιοθαύμαστο που σε αυτόν τον δίσκο και παρότι οι ULVER δεν χρησιμοποιούν το υπερατού τους - την ζεστή φωνή του Kristoffer Rygg δηλαδή, που είναι υποβαθμισμένη σε ρόλο guest star -καταφέρνουν με επιτυχία να εισάγουν τον μοναχικό ακροατή σε έναν κόσμο φουτουριστικό και γεμάτο μυστήριο. Στο μυαλό μου έρχεται το DEAD CITIES των FUTURE SOUND OF LONDON αν και περισσότερο θεματικά παρά μουσικά. Το PERDITION CITY θα μπορούσε να είναι η ιδανική μουσική υπόκρουση για βραδινή οδήγηση και ίσως τελικά να μην χρειάζονται και πολλά λόγια για να χαθείς σε στιγμές στο κέντρο αυτής της νεκρής πόλης.
4)IMMOLATION - CLOSE TO A WORLD BELOW
Didn’t you say Jesus was coming?
Οι Νεοϋορκέζοι είναι μακράν η αγαπημένη μου Death Metal μπάντα. Με ισοδύναμους ηγέτες τον καραφλό μάγο της κιθάρας Robert Vigna και τον έχω μαλλί σαν την Ραπουνζέλ και φωνή βόθρο Ross Dolan, διαφέρουν κατά πολύ από άλλες ανάλογου ύφους μπάντες κατά την γνώμη μου σε δύο σημεία: Πρώτον το ρίφινγκ τους είναι τελείως ασυνήθιστο - κάπου διάβασα την έκφραση “διαγώνια ριφ” και γαμώτο, χωρίς να καταλαβαίνω ακριβώς τι σημαίνει αυτό συμφωνώ απόλυτα. Η υπερένταση που προκαλούν τα κομμάτια τους είναι το κάτι άλλο. Αυτό το εκρηκτικό και απρόβλεπτο που έχουν οι συνθέσεις τους είναι αντίστοιχο μεταγενέστερων συγκροτημάτων όπως οι Deathspell Omega κλπ. Και το δεύτερο σημείο που ξεχωρίζουν: οι αντιχριστιανικοί αλλά άκρως φιλοσοφημένοι στίχοι τους, καμιά σχέση με τα εφηβικά παραλληλήματα άλλων δυστυχώς πιο γνωστών συγκροτημάτων. Σε αυτόν τον 4ο στη σειρά δίσκο τους έχουν την ευτυχία να έχουν στην σύνθεση τους και έναν απίστευτο ντράμερ, τον Alex Hernandez, του οποίου το παίξιμο είναι εκπληκτικό με διαρκή γεμίσματα και ποικιλία που ανταπεξέρχεται άνετα στον στριφνό χαρακτήρα των συνθέσεων. Κορυφαίες στιγμές για εμένα το σαρωτικό opener Higher Coward, το σουξέ (!?) Father, you’re not a Father, το…γκρούβι Lost Passion και το κολασμένο ομώνυμο που κλείνει το δίσκο σε επικούς τόνους.
3)THE CURE - BLOODFLOWERS
Το BLOODFLOWERS ήταν - για κάποιον σαν εμένα που αγαπά το συγκρότημα περισσότερο για τις μελαγχολικές στιγμές του παρά για τις pop επιτυχίες του - η μεγάλη επιστροφή των CURE . Οι ίδιοι το προώθησαν σαν το τρίτο μέρος μιας σκοτεινής τριλογίας που συμπληρώνεται από τα PORNOGRAPHY και DISINTEGRATION. Χωρίς φυσικά να αγγίζει τα αριστουργηματικά επίπεδα αυτών των δύο, στέκεται με αξιοπρέπεια δίπλα τους έχοντας να επιδείξει για τελευταία ίσως φορά στοιχεία της συνθετικής ιδιοφυΐας που ακούει στο όνομα Robert Smith. Ειδικότερα στο εναρκτήριο κομμάτι, το παίξιμο του Robert στην ακουστική κιθάρα είναι Οut of this World, όπως δηλαδή είναι κι ο τίτλος του! Το 11λεπτο Watching Me Fall θα μπορούσε βέβαια να διαρκεί αρκετά λιγότερο… Τα Where The Birds Always Sing, Maybe Someday και The Last Day Of Summer είναι υπέροχα δείγματα CURE χαρμολύπης. Το There Is No If είναι απλά ΟΚ, θα μπορούσε να είναι κάποιο Βside του ΚΙSS ME KISS ME KISS ME, ενώ τo The Loudest Sound θα μπορούσε να βρίσκεται στο FΑΙΤΗ αν αυτό κυκλοφορούσε το 2000. Τα 39 ( So the fire is almost out and there’s nothing left to burn ) και Blooflowers ( Always fade/Always die/I let fall flowers of blood ) κλείνουν τον δίσκο δυσοίωνα και απαισιόδοξα, όπως πρέπει δηλαδή!
2)DEFTONES - WHITE PONY
Ένα συγκρότημα με προσωπικό ήχο που δύσκολα κατατάσσεται κάπου, εκτός αν κάποιος είναι ικανοποιημένος με τον γενικό όρο alternative metal. Οι DEFTONES στο WHITE PONY κάνουν το επόμενο λογικό βήμα μετά το πολύ καλό AROUND THE FUR και αγκαλιάζουν ακόμη περισσότερο το σκοτάδι - ξεπερνώντας την ίδια χρονιά τους δασκάλους τους (βλέπε πχ το μάλλον συναισθηματικό νο3 της λίστας μου). Παίζουνε περισσότερο με την ατμόσφαιρα χωρίς να ξεχάσουν καθόλου τα απαραίτητα ξεσπάσματα τους και παραδίδουν μια ώριμη και εσωστρεφή δουλειά που θα μπορούσε να αποτελεί άνετα και ένα Greatest Hits με τουλάχιστον 6,7 πραγματικά κορυφαία κομμάτια. Πώς να μην παγιδευτεί κανείς μέσα στις άρρωστες μελωδίες του Digital Bath ή στην επικίνδυνη σαγήνη του Change (In the House of Flies). Πώς να αντισταθεί στην νοσταλγική διάθεση του Τeenager ή στην γλυκιά εκτόνωση του Knife Prty. Ή στo Passenger, που με την φιλική συμμετοχή του Maynard των TOOL, από την μία υπνωτίζει και από την άλλη κάνει ενέσεις αδρεναλίνης στον ανήμπορο να αντιδράσει ακροατή/επιβάτη.
1)RADIOHEAD - KID A
Θυμάμαι όταν κυκλοφόρησε το συγκεκριμένο αριστούργημα όλοι έξυναν τα κεφάλια τους να καταλάβουν τι παίχτηκε. Μπορεί το καθοριστικό ΟΚ COMPUTER να ξεπερνά τα τυπικά όρια της κλασσικής βρετανικής pop-rock τραγουδοποιίας, περιείχε ωστόσο αρκετές ευκολοχώνευτες μελωδίες και βασίζονταν κυρίως σε κιθάρες. Αυτό πραγματικά που έκαναν οι RADIOHEAD εδώ - και που το συνέχισαν σε κάποιο βαθμό στο δίδυμο αδερφάκι της επόμενης χρονιάς - είναι πραγματικά γενναίο και δείγμα μεγάλης μπάντας. Τα πάντα αλλάζουν.
Με τις πρώτες νότες του Everything in its right place οι RADIOHEAD μας καλωσορίζουν στον 21 αιώνα. Το ομώνυμο που ακολουθεί κλείνει το μάτι στον πρωτοπόρο APHEX TWIN, ενώ το The National Anthem ξεκινά με ένα έντονο και υπνωτικό μπάσο για να εξελιχθεί σε έναν free jazz παροξυσμό. Συνέχεια με το How to Disappear Completely ένα από τα ωραιότερα τραγούδια των RADIOHEAD. I’m not here/This isn’t happening ακούγεται σαν μάντρα που ο Thom York επαναλαμβάνει για να διώξει το κακό. Ακούγοντας το instrumental ambient του Treefingers στο μυαλό μου έρχεται ο DAVID BOWIE με τα δικά του αντίστοιχα πειράματα στο άλμπουμ LOW δεκαετίες πριν. Kοιτάζοντας το album cover του KID A σκέφτομαι πόσο αλληλένδετες είναι οι τέχνες όταν έχουν κοινό σκοπό. Το Optimistic είναι το πιο “RADIOHEAD” κομμάτι του δίσκου χωρίς αυτό να είναι κακό. Το In Limbo δεν θα μπορούσε να έχει πιο ταιριαστό τίτλο με τον Thom York να ψιθυρίζει You’re living in a fantasy εν μέσω μιας κατάστασης ονείρου. Το Idioteque ξεχωρίζει με το beat που κυριαρχεί σε όλη την διάρκεια του κομματιού να ευθύνεται για τα επίπεδα του άγχους μου που ανέβηκαν απότομα. Το Morning Bell θα μπορούσε να είναι το soundtrack της ταινίας Abre los ochos ή αντίστοιχα του Vanilla Sky - τα πρώτα ομιχλώδη λεπτά που έχεις ξυπνήσει από το όνειρο και έχεις ανοίξει τα μάτια. Tέλος το Motion Picture Soundtrack είναι η λυπημένη διαπίστωση αυτού ακριβώς του ξυπνήματος…
Το KID A με τα μπιμπλίκια του, τις jazz επιρροές του και τις post rock ευαισθησίες του έμελλε τελικά να αποτελέσει ορόσημο για την μουσική των 2000ς.
*και best album cover
33 Likes