Έχω αναφέρει αρκετές φορές ότι κάπου “εδώ” και για τουλάχιστον 10 (μάλλον 15) χρόνια, με έφαγε η δουλειά και άλλα χόμπι, με αποτέλεσμα να χάσω μουσική. Προφανώς από το 2012/13/14 έκανα κατσάπ - όχι κέτσαπ- και έμαθα πράγματα που μου ξέφυγαν στη γέννησή τους. Πιθανότατα να μου άρεσαν σήμερα ήχοι που θα είχα ακούσει τότε, αλλά δεν καβάλησα το κύμα στη γέννησή του. Δεν πειράζει. Το παιχνίδι αυτό (δλδ όλοι εσείς) δεν μου έμαθε μόνο μουσικές του '70 και του '80 που δεν γνώριζα, αλλά και μουσικές που ακολούθησαν όσο πλησιάζαμε στο μιλένιο.
Το 2001 όμως είναι μία χρονιά με τεράστιες κυκλοφορίες που αρκετές άκουσα τότε, άλλες τις έμαθα αργότερα και λίγα ήταν εκείνα που έμαθα αυτή την εβδομάδα. Αυτή τη στιγμή ακούω Ark και έχω πάθει σοκ από τα όσα ηχητικά συμβαίνουν στα υπέροχα (σικ) αυτάκια μου και μπερδεύονται στον εγκέφαλό μου καθώς περνούν από τη μία πλευρά του κρανίου στην άλλη και επιστρέφουν σαν να κάνει γκελ μία μπάλα σε τοίχο του σκουός!
Πάμε στην ουσία:
- System of a Down - Toxicity
Το Toxicity δεν έχει skip, άνοιξε νέους δρόμους στη μουσική κατ’ εμέ. Σίγουρα για εμέ. Μίνι ιστορία:
Summary
Σχεδόν 25 χρόνια παίζω μπάλα σε ανεξάρτητο πρωτάθλημα, οι μετακινήσεις κάπου στα μέσα του 2000 γίνονταν με τέσσερις συναδέλφους, πάντα με το ίδιο όχημα. Ο οδηγός έπαιζε συχνά ένα best of SOAD και ο ένας εκ των άλλων δύο τους λάτρευε. Εγώ ήμουν στη φάση “τι μλκ είναι αυτό”. Μετά από 2-3 διαδρομές και δική μου γκρίνια, μου λένε “πάψε κι άκου”. BYOB (ναι, άλλος δίσκος, αλλά θυμίζω το best of). Tο ηχοσύστημα του φίλου ήταν πανάκριβο, άκουγα τα πάντα, ξεχώρισα μελωδίες, ήχους, νότες, όλα. Πάω σπίτι, λέω στη σύζυγο “άκου αυτό”. Αποκάλυψη. Το 2010 δεν προλάβαμε να τους δούμε στο Βερολίνο. Το 2017 τους είδαμε στην Πράγα. Το 2020 τους χάσαμε στο Βερολίνο (covid) και πάθαμε κατάθλιψη. Ευχαριστώ Γιώργο και Ηλία.
- Tool - Lateralus
Δεν ξέρω τι να περιγράψω από αυτό. Συμπυκνωμένα όλα τα είδη μουσικής.
- Muse - Origin Of Symmetry
Το έπιασα επίσης αργά, μετά το Resistance. Υπό άλλες συνθήκες θα ήταν πιο ψηλά, αλλά το έφαγαν τα κυκλώματα.
- Kreator - Violent Revolution
Αγαπημένη κυκλοφορία. Στο στιλ που μου αρέσει, λίγο πιο μελωδικός, λίγο πιο αργός, σίγουρα πολύ πιο ώριμος από την προηγούμενη δεκαετία.
- Therion - Secret of the Runes
Η ιδιοφυΐα του Γιοχάνσον έκανε το Secret έναν δίσκο που μετέτρεψε σε mainstream για τη μουσική μας τα σύνθετα και πολυπληθή σχήματα επί σκηνής. Μίνι ιστορία:
Summary
Tους είδα πρώτη φορά ever τον Μάρτιο του 2001. Δούλευα κοντά στη Μάρνη, μετά τη δουλειά πήγα κουρασμένος με στόχο να τους απολαύσω στο μπαρ με μπύρες. Έπαιξαν μερικά από τον επερχόμενο δίσκο τους. Είχα πάθει σοκ από τους ήχους, τρεις άνδρες και τρεις γυναίκες σε εξέδρα, οπερετικά φωνητικά, τενόροι, βαρύτονοι, κακός χαμός. Και περφόρμανς άλλου επιπέδου σε μία σκηνή τόση δα. Ίσως έφταιξαν και οι μπύρες. Μπα, μλκς λέω. Έφταιξαν οι Therion.
Ως το #4 όλα ήταν τακτοποιημένα στο μυαλό μου. Για το 5 παιδεύτηκα πολύ. Σε μία ώρα μπορεί να έβαζα κάποιο από τα επόμενα 6:
Lost Horizon - Awakening the World
Propagandhi - Today’s Empires, Tomorrow’s Ashes
Green Carnation – Light Of Day, Day Of Darkness
Slayer - God Hates Us All
Ark - Burn the Sun
Falconer - Falconer
Και αύριο θα μπορούσε να είναι στην πεντάδα κάποιο από τα επόμενα 9 (αλφαβητικά), για να φτιάξω λίστα με 15 χονόραμπλ συνολικά:
Anvil – Plenty of Power
Avantasia - The Metal Opera
Avenged Sevenfold - Sounding the Seventh Trumpet
Gamma Ray - No World Order
Jag Panzer – Mechanized Warfare
Nick Cave & The Bad Seeds - No More Shall We Part
Savatage - Poets and Madmen
Slipknot - Iowa
Sum 41 - All Killer No Filler
Ειδική αναφορά στο Discovery των Daft Punk. Δεν είναι καν του στιλ μου, αλλά αναφέρονται τόσο συχνά εδώ που δεν μπορούσα να τους αγνοήσω. Εντυπωσιάστηκα. Όταν τελειώσει το παιχνίδι, θα είμαι σε θέση να τους παρακολουθήσω πιο στενά.
