2002
The Best of the Rest
(25 in total)
Tier B
- Biomechanical - Eight Moons
̶Ί̶σ̶ω̶ς̶ ̶η̶ ̶κ̶α̶λ̶ύ̶τ̶ε̶ρ̶η̶ ̶φ̶ω̶ν̶ή̶ ̶π̶ο̶υ̶ ̶έ̶β̶γ̶α̶λ̶ε̶ ̶π̶ο̶τ̶έ̶ ̶τ̶ο̶ ̶ε̶λ̶λ̶η̶ν̶ι̶κ̶ό̶ ̶m̶e̶t̶a̶l̶,̶ ̶ο̶ ̶Γ̶ι̶ά̶ν̶ν̶η̶ς̶ ̶Κ̶ο̶υ̶τ̶σ̶ε̶λ̶ί̶ν̶η̶ς̶,̶ ̶ξ̶ε̶ν̶ι̶τ̶ε̶μ̶έ̶ν̶ο̶ς̶ ̶α̶π̶ό̶ ̶χ̶ρ̶ό̶ν̶ι̶α̶ ̶σ̶τ̶ο̶ ̶U̶ ̶τ̶ο̶ ̶K̶,̶ ̶α̶ι̶ώ̶ν̶ε̶ς̶ ̶θ̶α̶ρ̶ρ̶ε̶ί̶ς̶ ̶μ̶ε̶τ̶ά̶ ̶τ̶ι̶ς̶ ̶c̶u̶l̶t̶ ̶π̶ι̶α̶ ̶κ̶α̶σ̶έ̶τ̶ε̶ς̶ ̶τ̶ω̶ν̶ ̶D̶e̶c̶e̶p̶t̶o̶r̶ ̶ε̶π̶α̶ν̶έ̶ρ̶χ̶ε̶τ̶α̶ι̶ ̶σ̶τ̶ο̶ ̶π̶ρ̶ο̶σ̶κ̶ή̶ν̶ι̶ο̶ ̶κ̶α̶ι̶ ̶τ̶ο̶ ̶κ̶ά̶ν̶ε̶ι̶ ̶μ̶ε̶ ̶π̶ά̶τ̶α̶γ̶ο̶,̶ ̶φ̶τ̶ι̶ά̶χ̶ν̶ο̶ν̶τ̶α̶ς̶ ̶έ̶ν̶α̶ ̶σ̶υ̶γ̶κ̶ρ̶ό̶τ̶η̶μ̶α̶ ̶κ̶α̶ι̶ ̶έ̶ν̶α̶ν̶ ̶π̶ρ̶ώ̶τ̶ο̶ ̶δ̶ί̶σ̶κ̶ο̶ ̶ό̶π̶ο̶υ̶ ̶β̶ά̶ζ̶ε̶ι̶ ̶μ̶έ̶σ̶α̶ ̶ό̶λ̶η̶ ̶τ̶ο̶υ̶ ̶τ̶η̶ν̶ ̶α̶γ̶ά̶π̶η̶ ̶γ̶ι̶α̶ ̶τ̶ο̶υ̶ς̶ ̶P̶r̶i̶e̶s̶t̶,̶ ̶τ̶ο̶υ̶ς̶ ̶Q̶u̶e̶e̶n̶s̶r̶y̶c̶h̶e̶ ̶α̶λ̶λ̶ά̶ ̶κ̶α̶ι̶ ̶τ̶ο̶υ̶ς̶ ̶S̶l̶a̶y̶e̶r̶ ̶κ̶α̶ι̶ ̶P̶a̶n̶t̶e̶r̶a̶,̶ ̶έ̶ν̶α̶ ̶υ̶β̶ρ̶ί̶δ̶ι̶ο̶ ̶π̶ο̶υ̶ ̶δ̶ε̶ν̶ ̶ε̶ί̶χ̶ε̶ ̶ξ̶α̶ν̶α̶κ̶ο̶υ̶σ̶τ̶ε̶ί̶ ̶κ̶α̶ι̶ ̶ο̶ύ̶τ̶ε̶ ̶ξ̶α̶ν̶α̶κ̶ο̶ύ̶σ̶τ̶η̶κ̶ε̶.̶ ̶Η̶ ̶π̶α̶ρ̶α̶γ̶ω̶γ̶ή̶ ̶(̶α̶π̶ό̶ ̶τ̶ο̶ν̶ ̶ί̶δ̶ι̶ο̶ ̶τ̶ο̶ν̶ ̶Γ̶ι̶ά̶ν̶ν̶η̶)̶ ̶α̶δ̶ι̶κ̶ε̶ί̶ ̶κ̶ά̶π̶ω̶ς̶ ̶τ̶ο̶ ̶τ̶ρ̶ο̶μ̶ε̶ρ̶ό̶ ̶υ̶λ̶ι̶κ̶ό̶ ̶τ̶ο̶υ̶ ̶̶E̶i̶g̶h̶t̶ ̶M̶o̶o̶n̶s̶,̶̶ ̶α̶λ̶λ̶ά̶ ̶κ̶ο̶μ̶μ̶ά̶τ̶ι̶α̶ ̶ό̶π̶ω̶ς̶ ̶τ̶ο̶ ̶ο̶μ̶ό̶τ̶ι̶τ̶λ̶ο̶,̶ ̶τ̶ο̶ ̶̶T̶h̶e̶ ̶A̶w̶a̶k̶e̶n̶i̶n̶g̶,̶̶ ̶τ̶ο̶ ̶̶I̶n̶ ̶t̶h̶e̶ ̶C̶o̶r̶e̶ ̶o̶f̶ ̶D̶a̶r̶k̶n̶e̶s̶s̶,̶̶ ̶τ̶ο̶ ̶̶N̶o̶ ̶S̶h̶a̶d̶o̶w̶s̶,̶̶ ̶τ̶ο̶ ̶̶P̶o̶i̶n̶t̶ ̶o̶f̶ ̶N̶o̶ ̶R̶e̶t̶u̶r̶n̶,̶̶ ̶δ̶ε̶ν̶ ̶υ̶π̶ο̶ν̶ο̶μ̶ε̶ύ̶ο̶ν̶τ̶α̶ι̶ ̶μ̶ε̶ ̶τ̶ί̶π̶ο̶τ̶α̶.̶ ̶Ρ̶α̶ν̶τ̶ε̶β̶ο̶ύ̶ ̶τ̶ο̶ν̶ ̶Σ̶ε̶π̶τ̶έ̶μ̶β̶ρ̶η̶ ̶γ̶ι̶α̶ ̶τ̶α̶ ̶α̶κ̶ό̶μ̶α̶ ̶π̶ι̶ο̶ ̶σ̶π̶ο̶υ̶δ̶α̶ί̶α̶.̶
Summary
- Burnt by the Sun - Soundtrack to the Personal Revolution
Άλλη μια μπάντα από το Νιου Τζέρσεϊ με hardcore καταβολές αλλά metal παιδεία, οι BBTS μπήκαν στον χορό της τρέλας το 2000 αλλά το πρώτο σπουδαίο άλμπουμ τους το έδωσαν το 2002. Το θέμα τώρα είναι αν το Soundtrack… το λες mathcore ή όχι. Έχω την αίσθηση ότι ποτέ δεν τοποθετήθηκαν στην ίδια κατηγορία με Botch, Dillinger κ.λπ. αλλά ας πούμε κάπου παραδίπλα, ίσως γιατί το δικό τους metalcore, αν και τεχνικά άψογο κι αυτό, ρίχνει όλο το βάρος στην ηχητική βία, χωρίς πολλές πολλές jazz/prog τσιριτσάντζουλες. Βασικά είναι ό,τι πιο κοντινό στο grindcore μπορεί να ακούσει κανείς από εκείνη τη σκηνή, αποδεικνύοντας κατ’ εμέ τη στενή συγγένεια μεταξύ των δύο παρακλαδιών. Κι απ’ αυτούς, όμως, ακόμα δεν ακούσαμε τίποτα…
- Cathedral - The VIIth Coming
Το 2002 το κοσμούν τουλάχιστον πέντε καταπληκτικές για τα αυτιά μου doom metal κυκλοφορίες, από τις οποίες κατάφερα να χωρέσω σ’ αυτή τη λίστα τις τέσσερις (για την Ιστορία, δεν τα κατάφεραν στο τσακ οι Place of Skulls του μεγάλου Victor Griffin με το υπέροχο Nailed). Πρώτη αλφαβητικά, από το σημαντικότερο doom συγκρότημα των 90s, τους Cathedral, οι οποίοι μπήκαν ορμητικά στη νέα χιλιετία με το Endtyme και συνεχίζουν στους ίδιους ρυθμούς με το VIIth Coming, ένα διαμάντι μαύρο σαν πίσσα, με τον Gaz να ανασύρει μερικές δεκάδες τεμάχια από το αστείρευτο μυστικό του riff-οπηγάδι (true story) και τον Lee να ζωντανεύει εικόνες Αποκάλυψης όπως μόνο αυτός ξέρει (ναι ρε, κι ας μην έχει φωνή).
- Fragile Vastness - Excerpts…
Από τις μεγαλύτερες και πιο ευχάριστες εκπλήξεις της ελληνικής metal σκηνής το 2002 ήταν για μένα το ντεμπούτο των Fragile Vastness. Ένα μικρό progmetal έπος, ακόμα πιο εντυπωσιακό δεδομένων των ισχυρισμών του μπασίστα και βασικού συνθέτη του γκρουπ, Βαγγέλη Γιαλαμά, ότι …δεν ακούει progressive (βέβαια υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να μας δουλεύει ψιλό γαζί). Επιρροές από όλα τα γνωστά - μεγάλα συγκροτήματα του είδους αφομοιώνονται στην εντέλεια, με αποτέλεσμα το Excerpts… να έχει τον δικό του χαρακτήρα, ενώ έχει και έναν πραγματικά φανταστικό τραγουδιστή στο πρόσωπο του Ζαχαρία Τσούμου - όχι τυχαία, στις μέρες μας τενόρου στη Λυρική. Έπρεπε να τον χάσουμε εμείς βέβαια, τέλος πάντων…
- The Great Deceiver - A Venom Well Designed
Βλέποντας τους παλιούς του bandmates στους At the Gates να επιστρέφουν πανηγυρικά στο προσκήνιο, ο Tomas Lindberg δεν μπορούσε να μείνει με σταυρωμένα χέρια και το 2002 συμμετείχε ούτε λίγο ούτε πολύ σε ΤΡΕΙΣ (3) δισκάρες, από τις οποίες προκρίθηκε εδώ το ντεμπούτο των Great Deceiver (sorry, Lock Up - Hate Breeds Suffering και The Crown - Crowned in Terror). Μικρή σχέση βέβαια το A Venom Well Designed με death metal καταστάσεις, καθώς πέρα από το trademark δολοφονικό λαρύγγι του Tomas κυριαρχούν groovy industrial ήχοι, με ένα σωρό όμως κομματάρες και έναν κατσαρολέ ήχο στα ντραμς, ακριβώς δώδεκα μήνες νωρίτερα απ’ ό,τι σε ένα κατά τι πιο γνωστό συγκρότημα και άλμπουμ - με τη διαφορά ότι εδώ κολλάει.
Λοιπόν, δεν ξέρω αν το Crucible είναι όντως ανώτερο του Resurrection όπως υποστηρίζει ο @hopeto, σίγουρα όμως όταν το άκουσα τότε τα είχα κάνει πάνω μου από τη χαρά μου για το νέο έπος του Metal God. Ισχύει ότι ηχητικά το άλμπουμ παρεκκλίνει αισθητά από το “χρώμα” του προκατόχου, εννοείται χωρίς να θυσιάζει την αειθαλή χεβιμεταλλιά - απλά, και τα παραδοσιακού ύφους κομμάτια δίνονται εδώ μέσα από ένα επικαιροποιημένο για την εποχή πρίσμα. Τολμώ να πω ότι φέρνει στο μυαλό τη μετάβαση από το Accident of Birth στο Chemical Wedding - ίσως βέβαια αυτοεκπληρούμενη προφητεία ελέω Roy Z. Κατά τ’ άλλα, χρίζω κι εγώ ως highlights τα πιο “πειραματικά” κομμάτια. Άντε τώρα προχωρήστε το reunion να τελειώνουμε!
Θυμάμαι ότι τότε το ομώνυμο άλμπουμ των Krux χαιρετίστηκε από μερίδα του μουσικού Τύπου και οπαδών ως η πολυαναμενόμενη / πολυπόθητη επιστροφή του Leif στα οικεία epic doom metal εδάφη, αφήνοντας πίσω του τους “αποτυχημένους” ψυχεδελικούς πειραματισμούς του με τους Candlemass στα 90s. Η ειρωνεία είναι ότι στην πραγματικότητα το πρώτο Krux μάλλον ηχεί πιο κοντά σε ένα Dactylis Glomerata παρά σε ένα Nightfall! Άμα θες να περάσεις ένα αφήγημα με το στανιό… Τέλος πάντων, η ουσία είναι ότι το πάντρεμα του space rock, του prog, του heavy/psych και λοιπών 70s λιχουδιών με ένα doom βαρύ σαν μαύρη τρύπα εδώ αποθεώνεται, και ναι αρχηγέ μου, θα συμφωνήσω μαζί σου, φέρτε μου το κεφάλι του Νικίτα του Χρουστσόφ!
- Metal Inquisitor - The Apparition
Το πιο ωραίο πράγμα στα 00s ήταν να ανακαλύπτεις κάθε τόσο μπάντες “ξεροκέφαλες”, που έκλειναν μάτια και αυτιά στις τάσεις και τα κελεύσματα των καιρών και έπαιζαν τη μουσική που μίλαγε στην καρδιά τους: Αγνό, ανόθευτο heavy metal. Μια τέτοια περίπτωση, που μάλιστα προηγήθηκε κάμποσα χρόνια του γνωστού αναβιωτικού κινήματος από Σκανδιναβία μεριά, ήταν οι Γερμανοί Metal Inquisitor. Στο ντεμπούτο τους, The Apparition, βαράνε με τέτοιο ενθουσιασμό, με τόση κάβλα και ειλικρίνεια, που δεν σε νοιάζει καν αν το τάδε riff είναι επικίνδυνα κοντά στους Priest, αν η δείνα δισολία θυμίζει κάποιο Maiden (αλλά δεν μπορείς να καταλάβεις ποιο), αν ο Robert “El Rojo” Zerwas αντικειμενικά δεν έχει και την καλύτερη φωνή, κ.λπ.
- Napalm Death - Order of the Leech
Είπαμε: Καλοί οι πειραματισμοί με γκρούβες και λαμαρίνες και δεν συμμαζεύεται, αλλά οι Napalm Death είναι στο στοιχείο τους όταν παίζουν αμιγές grindcore. Άλλη μια τρανή απόδειξη γι’ αυτό είναι το Order of the Leech, όπου συνεχίζουν ακάθεκτοι από εκεί που είχαν σταματήσει στο τρομερό Enemy of the Music Business και το αποτέλεσμα για άλλη μια φορά είναι πωρωτικό σε σημείο φρενίτιδας. Μεγάλος Barney το 'χει βρει πια το κόλπο και οι κραυγές του πετυχαίνουν διάνα, Mitch οργώνει με non-stop ριφάρες (ο Pintado δεν έπαιξε εδώ) και, μια που δεν το ανέφερα την προηγούμενη φορά, ακόμα και τη (συνήθως) μαλακία με τα “hidden tracks” οι ND την έχουν αναγάγει σχεδόν σε (ξεκαρδιστική) τέχνη.
- Pentagram - First Daze Here
Θυμάστε που πριν κάνα δίμηνο σας έλεγα ότι ο Bobby αν ήθελε θα μπορούσε να βγάζει για χρόνια Pentagram δίσκους με μίνιμουμ προσπάθεια, βασισμένος μόνο στο 70s αρχείο του, αλλά προς τιμήν του απλά έπαιρνε δυο-τρία παλιά κάθε φορά και τα υπόλοιπα καινούργια; Πού να θυμάστε, κουφάλες. Anyway, το 2002 ήρθε επιτέλους η στιγμή να βουτήξουμε σ’ αυτόν τον αρχαίο proto-doom πλούτο, με την πρώτη First Daze Here συλλογή (που σπάει και τον σχετικό προσωπικό κανόνα). Αρκετά κομμάτια η αλήθεια είναι ότι οι οπαδοί των Pentagram τα ήξεραν ήδη από προηγούμενους δίσκους για τους οποίους είχαν επανηχογραφηθεί, άλλη γοητεία όμως να τα ακούς στην ορίτζιναλ μορφή τους. Ειδικά τα θεϊκά Forever My Queen και Starlady…
- Reverend Bizarre - In the Rectory of the Bizarre Reverend
Από όλα τα συγκροτήματα που έχουν παίξει ποτέ doom με επιτυχία, οι πιο σκληροπυρηνικοί πρέπει να είναι οι Φινλανδοί Reverend Bizarre. Μέχρι και “doom μανιφέστο” είχε ανεβάσει κάποτε στο νετ ένας απ’ αυτούς, αν δεν απατώμαι… Το όλο πράγμα, το καταλαβαίνω, βρωμάει πιουρισμό από χιλιόμετρα, έλα όμως που είναι 100% επιτυχημένη η προσπάθεια αυτή να παίξουν το πιο αγνό doom που μπορεί να υπάρξει: Ούτε επικούρες, ούτε στονεριές, ούτε ψυχεδελισμοί, τίποτα λέμε ρε, μόνο doom, σκέτο, μονολιθικό, να νιώθεις ότι όπου να ‘ναι το στομάχι σου θα καταρρεύσει απ’ αυτό το αβάσταχτο βάρος. Και, βέβαια, το σημαντικότερο, ΜΟΝΟ κομματάρες. Α, και το εξώφυλλο της χρονιάς.
Εξομολόγηση: Έχω βαρεθεί να βάζω RC στις λίστες μου. Τι να κάνω όμως που ακόμα δεν με αφήνουν να τους προσπεράσω. Βάζω τις προάλλες το Genesis και σχεδόν ελπίζω να μου φανεί λιγότερο καλό απ’ ό,τι το θυμόμουν, μπας και ανοίξει χώρος να γράψω και για τίποτα άλλο. Αρχίδια καλυβιώτικα. Ήδη από τις πρώτες στιγμές αυτή η παράνοια που ξεχύνεται από τα ηχεία, αφομοιώνοντας ό,τι πιο εκλεκτό υπήρχε διαθέσιμο ως επιρροή από τον χώρο του symphonic black και παράλληλα τιμώντας (αλλά και εξελίσσοντας) 100% το hellenic bm, με βάζει στη θέση μου. Συνέχεια με Lex Talionis, εντάξει… Για να μην τα πω όλα, μια ερώτηση μόνο: Είναι δική μου ιδέα ή και κανενός άλλου ότι εδώ υπάρχει κάποια συγγένεια με το Prometheus των Emperor;
Πάμε λοιπόν: Υπάρχει ζωή έξω από τους Angra; Ο Andre λέει ΝΑΙ και ακούγοντας τον πρώτο δίσκο του νέου του σχήματος, των Shaman, δεν έχει κανείς άλλη επιλογή από το να συμφωνήσει. Το Ritual είναι μάλλον το τελευταίο αριστούργημα που δημιούργησε ο Matos, δείχνοντας τα δόντια του με το “καλημέρα” ή αλλιώς με το εξαιρετικό Here I Am, όπου κάνουν την (επαν)εμφάνισή τους τα στοιχεία κλασικής μουσικής που είχαμε λατρέψει από τους Viper και τους Angra, ανοίγοντάς μας την όρεξη. Ακολουθεί μια σειρά αψεγάδιαστων ασμάτων σε prog/power ύφος, ανάμεσα στα οποία για μένα ξεχωρίζει ο εκτυφλωτικής ομορφιάς ύμνος For Tomorrow, που σε ξαναβάζει νοερά σε εκείνη τη βάρκα στη μέση του Αμαζονίου. Όπως τότε…
- Stygma IV - The Human Twilight Zone
Για άλλη μια φορά στέκομαι πιστός στο ραντεβού μου με τους εγκληματικά παραγνωρισμένους Stygma IV, κατά τον ίδιο τρόπο με τον οποίο και εκείνοι στέκονται πιστοί στο ραντεβού τους με την ποιότητα. The Human Twilight Zone η τέταρτη κατά σειρά δουλειά τους, πάντα με πεσιμιστικούς - καταγγελτικούς στίχους, πάντα με τέλεια ισορροπία στο ηχητικό τους μείγμα μεταξύ μελωδικότητας, βαρύτητας και ενέργειας, και πάντα με φωνητικά που δεν χορταίνεις να ακούς από τον Ritchie. Όποτε ακούω αυτό το μαύρο διαμάντι (μεταλλαγμένου) ευρωπαϊκού power/prog σκέφτομαι μέχρι και μήπως είναι ισάξιο ή και καλύτερο του The Court of Eternity - και μακάρι να είχατε ακούσει Stygma IV περισσότεροι, να καταλαβαίνατε την αξία αυτής της υπόνοιας.
– Τι ώρα είναι;
– Ώρα να τα κάνουμε όλα πουτάνα!
Μόλις τα τελευταία χρόνια, έχω την αίσθηση, έχουν αρχίσει οι Σουηδοί Wolf να εισπράττουν το credit που δικαιούνταν για τον κρίσιμο ρόλο τους στην αναβίωση του κλασικού μέταλ κατά τη νέα χιλιετία. Υπήρχε μια εποχή, όχι πολλά χρόνια πριν, που θεωρούνταν άλλο ένα συγκρότημα του λεγόμενου NWOTHM, σε κουβέντες με φίλους και γνωστούς έξω από διάφορα Up the Hammers συμφωνούσαμε στο “μα γιατί δεν φέρνει ποτέ Wolf, πολύ υποτιμημένο συγκρότημα…” και τέτοια. Τώρα λοιπόν που έχει αρχίσει σιγά σιγά να διορθώνεται αυτό, ώρα να τους μάθετε κι εσείς. Και αν θέλετε κάποιο σημείο εκκίνησης, μπορείτε να διαλέξετε στην τύχη (!). Ή ξεκινήστε από το Black Wings ξέρω γω.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον bonkers metal brother @Aldebaran που μου θύμισε ότι βγήκε την εν λόγω χρονιά το πρώτο άλμπουμ των Yakuza, το οποίο πραγματικά είχα λιώσει τη διετία '02-‘03. Στην πορεία ομολογουμένως ψιλοχαθήκαμε αλλά επειδή οι παλιές αγάπες δεν ξεχνιούνται, ξεθάβοντας το Way of the Dead αυτές τις μέρες συνειδητοποίησα ότι θυμόμουνα τα πάντα - μέχρι και κάμποσες φράσεις από το κατά τ’ άλλα αψυχολόγητο 43λεπτο (!) instrumental jam στο τέλος του δίσκου έχουν εντυπωθεί στο μυαλό μου! Εύκολη επιλογή λοιπόν η ένταξή του σε αυτή τη λίστα, throwback σε μια εποχή που έψαχνα και άκουγα ό,τι πιο σαλεμένο έβρισκα. Και τι πιο σαλεμένο από το υπέρβαρο, ομιχλώδες, sludgy jazzcore (!) των Yakuza;
Tier A
- Botch - An Anthology of Dead Ends
To 2002 βγήκαν δύο αριστουργηματικά EP στον χώρο του mathcore. Και αν το εκρηκτικό Irony is a Dead Scene των Dillinger Escape Plan (με τον Mike Patton στα φωνητικά παρακαλώ) μετά πόνου ψυχής θυσιάστηκε για να μπει ένα παραπάνω “κανονικό” άλμπουμ σ’ αυτή τη λίστα, δεν μου πήγαινε καρδιά να αφήσω απέξω και το An Anthology of Dead Ends, το τελευταίο πράγμα που έκαναν ποτέ οι Botch αλλά και το πρώτο που άκουσα εγώ απ’ αυτούς. Η αμηχανία της ανάγνωσης των τίτλων (μια θεωρία είναι ότι η αντικατάσταση των “n” από “m” είναι παραπομπή στη military presence των ΗΠΑ στις χώρες που αναφέρονται 
) σύντομα δίνει τη θέση της στον θαυμασμό για την απαράμιλλη jazz metal τέχνη των Botch, στα χνάρια του We Are Romans - η μεγάλη έκπληξη όμως έρχεται προς το τέλος, με το καθαρά μελωδικό, ανυπέρβλητο Afghamistam, ένα από τα πιο ανατριχιαστικά κομμάτια της τελευταίας 25ετίας, με ένα αλλόκοτο feeling που για κάποιο λόγο μου φέρνει στο μυαλό το κινηματογραφικό indie ορόσημο Donnie Darko…
Λείπετε, παίδες. Λείπετε πολύ…
- DoomSword - Resound the Horn
I am your god and you must obey / I am your king, war I will bring / Follow me or be my prey… be my prey… be my prey! DoomSword… Μεγάλη μέρα ξημέρωσε για το επικό μέταλ στις 24/6/2002. Οι Ιταλοί DoomSword, έχοντας καταλήξει πλέον στο σωστό line up (ναι το ξέρω ότι κάποιοι αγαπάτε και το πρώτο, με Grilli - εγώ not so much), κυκλοφορούν την πρώτη από τρεις διαδοχικές κορυφές τους και εισέρχονται στο πάνθεον του ήχου. Όπως έχει ειπωθεί, μάλιστα, το καθένα από τα τρία αυτά αριστουργηματικά άλμπουμ έχει και τον χαρακτήρα ενός “love letter” προς καθεμιά από τις μεγαλύτερες - κατά τους ίδιους - επιρροές τους, κάτι που βρίσκω απίστευτα cool. Η αρχή λοιπόν γίνεται με το Resound the Horn, το “Candlemass” άλμπουμ των DoomSword, όπου η πολεμική διάθεση συνδυάζεται με το μελαγχολικό/θρηνητικό χρώμα της φωνάρας του Deathmaster και το ιταλικό ατσάλι καμαρώνει, μετά τους Dark Quarterer και τους Domine, την τρίτη τιτάνια μπάντα του.
- Flogging Molly - Drunken Lullabies
Το celtic/folk punk των Flogging Molly, πιο επιθετικό απ’ αυτό των Pogues αλλά και πιο ξέγνοιαστο απ’ αυτό των Dropkick Murphys, βρίσκει το peak του (μάλλον) στο δεύτερό τους άλμπουμ, Drunken Lullabies, το οποίο άλλωστε περιέχει και τα πιο χαρακτηριστικά τους ίσως τραγούδια - το ομότιτλο, το What’s Left of the Flag (δάκρυα συγκίνησης), το Rebels of the Sacred Heart. Σαγηνευτική και η θεματολογία του δίσκου, με τον Dave King να σχολιάζει με μοναδικό τρόπο, μέσα από ποιητικές - αλληγορικές εικόνες, την ιρλανδική Ιστορία, τα βάσανα του λαού του, τη βαριά σκιά του καθολικισμού, αλλά και τη ναυτική παράδοση της χώρας του, όπως στο - και δικό μου, φυσικά - αγαπημένο Cruel Sea. Λίγο - πολύ πεζές περιγραφές, αλλά πώς ακριβώς να εκφράσω την αγάπη μου για ένα συγκρότημα που ενώ πριν κάτι χρόνια όλοι λέγανε “ω μαλάκα Prodigy και Monster Magnet, αυτό είναι Rockwave!”, εγώ ξορίστηκα Μαλακάσα γι’ αυτούς. And no regrets either, you bastards. It must take a life for hateful eyes to glisten once again…
- Lost Horizon - A Flame to the Ground Beneath
Χωρίς να χάσουν καιρό μετά την κυκλοφορία του υπέρτατου Awakening the World και λίγο πριν μας αφήσουν στα κρύα του λουτρού, οι Lost Horizon μέσα σε έναν χρόνο έχουν έτοιμο και τον διάδοχο, A Flame to the Ground Beneath, που μπορεί να μη φτάνει τα ύψη του ντεμπούτου αλλά τα πλησιάζει αρκετά, και αυτό είναι το μεγαλύτερο παράσημο που θα μπορούσε να του δοθεί. Η επανάληψη της μαγικής συνταγής του Awakening… ήταν μονόδρομος και παράγει για άλλη μια φορά έναν σκασμό δυναμικούς αλλά ακραία συγκινητικούς ύμνους, που σφραγίζονται από τους πανέμορφους ήχους της μπάντας και την ασύγκριτη φωνάρα του Daniel. Οι ουράνιες μελωδίες ξεκινούν με το Pure και δεν σταματάνε παρά μόνο 50 λεπτά μετά, όταν τελειώνει ο δίσκος. Επειδή όμως αυτό είναι το αντίο, έπρεπε να συνδυαστεί με το μεγαλύτερο δώρο όλων. Και το πήραμε: Highlander (The One), το magnum opus των Lost Horizon. Όταν ένα κομμάτι γίνεται meme σε σχόλια στο YouTube (πάντα αποθεωτικά όμως, ποτέ ειρωνικά - αν το φαινόμενο δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή σας, ψαχτείτε), κάτι έχει γίνει σωστά.
- Madder Mortem - Deadlands
Στον απόηχο του αριστουργηματικού All Flesh is Grass οι Madder Mortem, έχοντας βρει πλέον τον ήχο τους, το δικό τους χαρακτηριστικό στυλ, αναλαμβάνουν με το Deadlands το δύσκολο έργο να επαναλάβουν τον περσινό τους καλλιτεχνικό θρίαμβο και (σχεδόν) τα καταφέρνουν. Μιλάμε τώρα σαν να είσαι μπροστά σε δύο πανύψηλες βουνοκορφές και να σε ρωτάνε ποια είναι πιο ψηλή. Πού να ξέρω ρε μεγάλε, κάτσε να ανέβω έστω τη μία και βλέπουμε. ΟΚ, ανέβηκα, η άλλη είναι λίγα μέτρα ψηλότερη, big deal. Το θέμα είναι πόσες μπάντες μπορούν να δουν οποιαδήποτε από τις δύο κορυφές. Ελάχιστες, είναι η απάντησή μου. Οι Madder Mortem ήταν και είναι one of a kind μπάντα. Δεν έχει βρει άλλος τον τρόπο να βγάζει τόσο σκοτάδι, τόση απελπισία, τόση πίκρα, κι όμως κάπου να παρεισφρέει και μια αίσθηση ότι το φως δεν έχει χαθεί ολότελα, κάπου εκεί μέσα βαθιά είναι κρυμμένο και περιμένει τη σειρά του να ξεπροβάλει. Απλά ακούστε το συνταρακτικό Jigsaw (το ένα από τα δέκα έπη του Deadlands), αρκεί. Agnete, σου είπα ότι περιμένω να με περιλάβεις και να με κάνεις ό,τι θες, τι περιμένεις;
- Pain of Salvation - Remedy Lane
Ω ρε φίλε, πώς έγινε αυτό… Εκτός πεντάδας το Remedy Lane; Το γαμημένο Remedy Lane;;;;;;; Ο έφηβος εαυτός μου, αν είχε καμιά μηχανή του χρόνου και μπορούσε να δει τι ψηφίζω στο παιχνίδι, θα με πέρναγε γενεές δεκατέσσερις γι’ αυτή τη βδελυρή προδοσία. Όπως πιθανώς υποψιαστήκατε, στα νεανικά μου χρόνια οι Pain of Salvation και ειδικότερα αυτός ο δίσκος ήταν ο προσωπικός μου βωμός, όπου προσκυνούσα τη μεγαλοφυία του Gildenlow και προσευχόμουν σε όλους τους θεούς του progressive τε και του metal να τον έχουν γερό και μάχιμο, να δημιουργήσει άλλο ένα, έστω, ανάλογου συναισθηματικού φορτίου έργο. Πού να φανταζόμουν τότε πώς θα έρχονταν τα πράγματα… Τουλάχιστον, όσες φορές έχω ξαναεπισκεφτεί το Remedy Lane από τότε, έχω ζήσει έστω και εν μέρει αυτό το γλυκό ντεζαβού φουλ συγκινησιακής αντίδρασης απέναντι στον αγαπημένο μου PoS δίσκο. Έφηβε εαυτέ μου, αν ορκιστούμε ότι είναι χωρίς δεύτερη κουβέντα το #6, το #5+1, όπως θες πες το, το σώζουμε καθόλου;
- Shadowkeep - A Chaos Theory
Έχει πλάκα που κάποτε κορόιδευα τους Άγγλους για την και καλά ανύπαρκτη σχέση τους με το progressive metal, μέχρι που αναγκάστηκα να βουλώσω το βρωμόστομά μου κατόπιν της συνειδητοποίησης ότι τελικά, ρε κοίτα να δεις, το Νησί έχει βγάλει τουλάχιστον τρεις (αν όχι τέσσερις) αγαπημένες για μένα μπάντες στο είδος. Τσεκάραμε το μποξ του πειραματικού / obscure prog με τους The Beyond και τους Seer’s Tear, τσεκάραμε και το άλλο μεγάλο μποξ, αυτό του μεγαλόπνοου / πληκτράτου prog, με τους Threshold, ένα κενό έμενε να καλυφθεί: Αυτό του power prog. Και το κάλυψαν οι φανταστικοί Shadowkeep, τουλάχιστον σ’ αυτόν εδώ τον δίσκο, ο οποίος είναι εντελώς “αμερικανιά” με τον καλύτερο δυνατό τρόπο: Λυρικό, τεχνικό power στα πρότυπα των Helstar, των Crimson Glory, των πρώιμων Queensryche. Απίστευτα riffs, απίστευτα σολίδια, απίστευτη φωνάρα (δυστυχώς όμως όχι στα επόμενα), συνολικά ένα μικρό αριστούργημα που κάθε φορά που το βάζω να παίξει με κάνει να παραμιλάω. Όποιος είναι φαν του είδους αλλά …δεν, να ασχοληθεί ΧΘΕΣ.
Τα ίδια Russell-άκη μου, τα ίδια Russell-ή μου… Ή μήπως όχι; ΟΚ, αυτό το εμπνευσμένο (?) λογοπαίγνιο αφορά κατά βάση το ζήτημα της διατήρησης ή μη του ποιοτικού επιπέδου στο οποίο μας είχαν συνηθίσει / καλο(κακο)μάθει οι Symphony X - που βέβαια στην πραγματικότητα δεν είναι καν ζήτημα, καθότι ως γνωστόν η δισκογραφία τους διαχωρίζεται σε 10άρια και …11άρια (καθόλου ενθουσιώδης). Το ύφος όμως είναι άλλη ιστορία. Όχι, δραματικές αλλαγές (ευτυχώς) δεν υπάρχουν. Απλά οι Symphony X κάνουν και εδώ ό,τι κάνουν σε όλη τους τη σχεδόν τριακονταετή πια πορεία: Διατηρούν κάποια κρίσιμα στοιχεία αναλλοίωτα και από κει και πέρα προσθέτουν - με πολύ προσεκτικό και μετρημένο τρόπο - πινελιές που ανανεώνουν το ενδιαφέρον του πιστού ακροατή. Εδώ, ας πούμε, αισθητά πιο βαριές κιθάρες και παράλληλα πολύ πιο άγρια διάθεση από τον Allen στις ερμηνείες του (που δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιους τους χαλάει). Κατά τ’ άλλα, οι γνωστές μελωδιάρες, ρεφρενάρες, ριφάρες, σολάρες, πληκτράρες κ.ο.κ., με αποκορύφωμα το ομότιτλο, 24λεπτο, πέρα από κάθε φαντασία έπος. Διαλέξτε λέμε: 10άρι ή 11άρι;
- System of a Down - Steal This Album!
Δεν ξέρω αν πιάνεται για hot take, αλλά το Steal This Album! παίζει και να είναι πλέον το αγαπημένο μου SOAD… Όχι για κάποιον άλλο λόγο απαραίτητα, απλά επειδή με τα χρόνια έχει καταλήξει να είναι τούτο δω που με ψήνει περισσότερο να ακούσω από δαύτους όταν μου έρχεται όρεξη για τη μουσική τους. Ίσως είναι για κομμάτια όπως τα Innervision, Boom!, Nüguns, American Dream Denial (ειδικά αυτό!), I-E-A-I-A-I-O, Highway Song, Ego Brain, Thetawaves, Streamline, όλα τους υπερλατρεμένα στο πλαίσιο της - έτσι κι αλλιώς όχι ακριβώς τεράστιας σε όγκο - δισκογραφίας των System. Ή ίσως είναι κάτι πιο γενικό, π.χ. οι απίθανες φωνητικές αρμονίες των Serj - Daron, που σε στιγμές πιάνουν δυσθεώρητα ύψη. Ή η συνθετική δεινότητα του δεύτερου, ο οποίος καταφέρνει μέσα σε ολιγόλεπτα κομμάτια να συμπυκνώσει τρομερό πλούτο εκφραστικότητας - όποτε θέλει ανάλαφρος και χιουμοριστικός, όποτε θέλει σκοτεινός και πένθιμος, όποτε θέλει ό,τι θέλει γενικώς. Δεν είμαι σίγουρος τι είναι. Α, ψέματα - ξέρω. Είναι εκείνο το πέρασμα του Ιππότη της Ασφάλτου διάολε!
The Top 5
NUMBER FIVE
.............
Πώς τα κατάφερε λοιπόν το Deus Diabolus Inversus των Horrified να βάλει κάτω τόσα μεγάλα ονόματα και να χωθεί σ’ αυτή την πεντάδα; Είναι πολύ απλό. Χωρίς καλά - καλά να το καταλάβω, τα τελευταία χρόνια έχει γίνει το άλμπουμ που πιθανότατα έχω λιώσει όσο κανένα άλλο και συνάμα ο αγαπημένος μου δίσκος ελληνικού μέταλ όλων των εποχών.
Έχουμε και εδώ αυτό το εθιστικό black/death/gothic/prog μείγμα, το οποίο αυτή τη φορά εμπλουτίζεται με γενναίες δόσεις γκρούβας, παραπέμποντας ακόμα και σε πολύ (ΠΟΛΥ όμως) εμπορικά πράγματα - όχι τυχαία, σε συνεντεύξεις τότε τα μέλη του συγκροτήματος δήλωναν θαυμαστές των Slipknot!
Η ουσία όμως βρίσκεται στις συνθέσεις, στα παιξίματα, στις ερμηνείες. Εκεί κι αν με αφήνουν με το στόμα ανοιχτό. Όλα μα όλα τα κομμάτια διακρίνονται από μια διαολεμένη ένταση, μια καταχθόνια μεγαλοπρέπεια, το πινγκ πονγκ ανάμεσα στους death βρυχηθμούς και στα black σκισίματα δουλεύει και πάλι στην εντέλεια, και τον μεγαλύτερο έπαινο τον έχω φυλάξει για τον Αντώνη “Gore” Κοτζιά. Δεν έχει αναγνωριστεί ακόμα ευρέως, ελπίζω να γίνει κάποια στιγμή στο μέλλον αλλά και να μη γίνει σκοτίστηκα, για μένα παραμένει αυτός που έχει δώσει εδώ ίσως την κορυφαία, πιο επιβλητική, πιο ανατριχιαστική brutal ερμηνεία στα χρονικά της μέταλ μουσικής. Ναι, το είπα.
Κρίμα κι άδικο που δεν συνέχισαν. Ποιος ξέρει πόσο πιο ψηλά θα έφταναν την extreme metal Τέχνη τους.
NUMBER FOUR
.............
We Are Valiant Men… We Wear The Devil’s Mask…
Η Δύναμη της Φύσης που ακούει στο όνομα Primordial, μέχρι και στα 2002 μάλλον δεν είχε αποκαλυφθεί πλήρως στο μέταλ κοινό. Μόνο ίσως κάποιοι πονηρεμένοι είχαν αρχίσει να υποψιάζονται τι σιγόβραζε κάτω από τη μελαγχολική, doomy επιφάνεια των δύο προηγηθέντων δίσκων, είχαν αρχίσει να παίρνουν το μήνυμα που προσπαθούσαν να στείλουν κάποια μεμονωμένα ακόμα σκιρτήματα έντασης. Έπρεπε να φτάσουμε στο Storm Before Calm για να απελευθερωθεί αυτή η Δύναμη, για να εκραγεί το Ηφαίστειο.
Και τι έκρηξη ήταν αυτή. Heretics Age. Λυσσαλέο ξέσπασμα που αν θες μπορείς να το πεις και black metal, απλά θα έχεις χάσει το νόημα. Στη λογική των Primordial το θέμα δεν είναι να γίνει επίκληση σε κάποιο μεταφυσικό Κακό, αλλά να μελετηθεί με πικρό τρόπο η πολύ πιο τρομακτικά απτή ανθρώπινη συμπεριφορά που προδίδει ξανά και ξανά ό,τι ευγενές και θεϊκό χαρακτηρίζει δυνητικά το είδος μας. Fallen to Ruin. Πατέρα, δεν είμαι έτοιμος να γίνω μάρτυρας. Cast to the Pyre. Έχει υπάρξει άραγε πιο καθαρτήριο φινάλε σε μέταλ κομμάτι, μετά από όλη εκείνη τη μαυρίλα που είχε προηγηθεί; What Sleeps Within. Ναι, δεν είναι αρκετό να ανάψεις τη φωτιά - κάποιος πρέπει να ΕΙΝΑΙ η Φωτιά. Sons of the Morrigan. Εεεε… Χωρίς λόγια…
Και κάπως έτσι, το 2002 οι Primordial έπαιξαν το πιο γνήσια πολεμικό, ασυμβίβαστο, εξεγερτικό μέταλ που ακούσαμε στη ζωή μας.
NUMBER THREE
.............
Πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι για μένα τα δύο πρώτα άλμπουμ των Arcturus είναι απλησίαστα. Με διαφορετικούς τρόπους μεν - ας πούμε, το πρώτο όπως έχω γράψει ήδη είναι στα δικά μου αυτιά ο πιο όμορφος μπλακμέταλ δίσκος που δημιουργήθηκε ποτέ, ενώ το δεύτερο αποτελεί το πιο εμβληματικό avant-garde metal έργο στα χρονικά - αλλά και τα δύο in a league of their own. Συνεπώς, κάθε προσπάθεια να τα διαδεχθεί κανείς έμοιαζε/μοιάζει καταδικασμένη σε αποτυχία.
Κι όμως, το The Sham Mirrors υπάρχει πολύς κόσμος, πάρα πολύς όμως, που το θεωρεί ό,τι καλύτερο έκαναν ποτέ οι Arcturus. Και αυτό από μόνο του τα λέει όλα για το μεγαλείο του.
Πώς το κατάφεραν; Φέρθηκαν έξυπνα. Απέφυγαν κάθε απευθείας σύγκριση είτε με τη Μασκαράτα είτε με τη Χειμερινή Συμφωνία, αλλάζοντας δραστικά το ύφος. Φυσικά, τα χαρακτηριστικά στοιχεία του ήχου τους δεν πήγαν πουθενά, όλα εδώ είναι: και οι space ατμόσφαιρες, και η έντονα θεατρική χροιά, και τα ψαρωτικά παιξίματα - απλά τώρα παρουσιάζονται υπό ένα σχεδόν hard rock πρίσμα (!). Πώς αλλιώς να περιγράψει κανείς π.χ. το Nightmare Heaven και ειδικά προς το τέλος. Ή το διαστρικό μπαλέτο Kinetic. Ή το ξεφάντωμα του Ad Absurdum. Καλά, κάτι bm παρεμβολές τύπου Collapse Generation και Radical Cut απλά επιβεβαιώνουν αυτό που κάθε σοβαρός οπαδός των Arcturus όφειλε ήδη να γνωρίζει: Ότι, τελικά, αυτή η μπάντα απλά κάνει την τρέλα της.
Παρεμπιπτόντως, τελευταίο άλμπουμ με Garm. Κάποιοι ξενέρωσαν, το ξέρω, εγώ πάλι - όσο κι αν τον θαυμάζω - όχι τόσο. Ξημερώνει η Εποχή του Παγερού Στρόβιλου.
NUMBER TWO
.............
Λίγα χρόνια πριν έρθει η στιγμή να καβαλικέψει τον Σλάιπνιρ με προορισμό τη Βαλχάλα, ο μέγας Quorthon φρόντισε να κάνει ένα τελευταίο μεγάλο δώρο σε όλους τους πιστούς των Bathory: Να συνθέσει, να ηχογραφήσει και να κυκλοφορήσει άλλα δύο Έπη, που θα περιείχαν αυστηρά και μόνο βαρύ, ηρωικό, ανατασιακό μέταλ, απαλλαγμένο από αυτές τις awkward - άκυρες απόπειρες να παίξει κάτι σαν θρας, ούτε καν μπλακ, στα μέσα των 90s (αλλά και σε πάνω από το μισό Destroyer of Worlds του 2001, ψιλοκαταστρέφοντάς το σαν δίσκο).
Είχε έρθει η ώρα των δύο Nordland.
Το 2002 βγήκε το πρώτο, σηματοδοτώντας την πλήρη πλέον και όχι μερική επιστροφή στον ήχο του Blood on Ice κατά πρώτο λόγο και δευτερευόντως των Twilight of the Gods και Hammerheart. All the magic words have already been said… Από την αρχή κιόλας, με το ομότιτλο κομμάτι, η ψυχή κλαίει από χαρά και παρακαλάει να συνεχίσει ξανά και ξανά να σκάει στα μούτρα αυτό το φανταστικό riff, σαν απανωτές υπενθυμίσεις ότι ο Quorthon είναι εδώ. Ακόμα μεγαλύτερη αγαλλίαση στο Vinterblot που ακολουθεί με το τελετουργικό του ύφος και τις θεϊκές του μελωδίες, γαμώ την πουτάνα μου κανένας άλλος δεν έπαιξε ποτέ τόσο επικό μέταλ, κανένας. Μετά στο Dragon’s Breath ο ουρανός σκοτεινιάζει επικίνδυνα, για να γίνει πάλι πιο φωτεινός στο ακουστικό Ring of Gold, νέο υπερ-highlight στο Foreverdark Woods και κάπως έτσι πάμε μέχρι το τέλος, μόνο ύμνοι, μόνο συγκίνηση, μόνο σφιγμένες γροθιές.
Μόνο Bathory.
NUMBER ONE
.............
Επειδή δεν θέλω να κάνω χειρότερες σκέψεις για τους καλούς μου συμφορουμίτες, περί ακραίας κακογουστιάς κ.λπ., θα επιλέξω να αποδώσω το επιδεικτικό ΚΛΑΣΙΜΟ στο Nothing των Meshuggah (ούτε καν μία αναφορά μέχρι τώρα ρε…) σε επιδημία αμνησίας την οποία έχει κολλήσει όλο το φόρουμ εκτός από μένα, για κάποιο λόγο. Ή στο ότι σκοπεύετε όλοι να τιμήσετε αυτό το μνημείο του ακραίου ήχου καταπώς του αρμόζει …αλλά μόνο τις τελευταίες μέρες της τρέχουσας εβδομάδας. Κάτι τέτοιο.
Εντάξει, κάπως τα δικαιολόγησα στο μυαλό μου και ηρέμησα. Πάω να ξανακούσω το Nothing, να μου διαλύσει πάλι κάθε ηρεμία.
Πολύ λίγους δίσκους έχω λιώσει στη ζωή μου όσο αυτόν εδώ. Οι Meshuggah, ούτως ή άλλως το απόλυτο ακραίο συγκρότημα του αιώνα που διανύουμε, έχουν βγάλει πολλά θηριώδη, αποκρουστικά έπη που το καθένα ανήκει στους κορυφαίους δίσκους όχι μόνο της χρονιάς του αλλά και της δεκαετίας του, αλλά ψηλότερα ανάμεσά τους στέκει το Nothing. Σε κανένα άλλο έργο τους δεν έχουν πετύχει τόσο αδιανόητη αρμονία μεταξύ δολοφονικού groove (…κι όμως, έχουν groove οι Meshuggah - απλά πρέπει να το ψάξεις), συντριπτικής βαρύτητας και αποστομωτικών jazz-ίστικων μελωδιών και solos. Δεν υπάρχουν λόγια για το πόσο ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ το Stengah, το Rational Gaze, το Closed Eye Visuals - fuck, όλα θα τα πω πάλι, στοπ.
Θα περιοριστώ στο αυτονόητο: Το Nothing είναι το extreme metal album του αιώνα. Και κατά πάσα πιθανότητα θα είναι και της 200ετίας. Και της 300ετίας. And so on.
