Πάλι δεν με έχεις στους συμμετέχοντες ε
3 Likes
Εμ, όποιος λέει βαρετό το Stream of Consciousness αυτά παθαίνει
3 Likes
Είχα διαβάσει για τον #1 δίσκο του 2004 πως έχει μέσα σαξόφωνο και κρατούσα μια πισινή. Πήγαινε αλλού το βλαμμένο το μυαλό.Το εξώφυλλο όμως δεν μου άφησε πολλά περιθώρια. Το καθυστέρησα τόσο όσο. Στα πρώτα 30’’ έφαγα σφαλιάρα. Στον υπόλοιπο δίσκο δεν ήθελα να μου μιλάει άνθρωπος, ούτε ν ακούω τον παραμικρό ήχο πέραν της μουσικής και της βυζαντινής φωνής.
Το έχω ακούσει άπειρες φορές και λογικά δεν θα χει τελειωμό ο εξαιρετικός συνδυασμός όλων αυτών που είχε στο μυαλό του το παληκάρι με τα ψυχολογικά του, που πάλι καλά ξεκίνησε δειλά δειλά τα live ξανά.
Την επόμενη χρονιά τους είδαμε στο Underworld καμιά 50ριά νοματαίοι και χτυπιόμασταν στο κάγκελο με πλαστικό μπουκάλι τσίπουρα παραμάσχαλα. Priceless.
Οι υπόλοιπες θέσεις 2-5 είναι μόνο για την φόρμα.
Δεν υπήρχε περίπτωση να μη μπει κι εξώφυλλο χρονιάς:
22 Likes
2004
1. Mastodon - Leviathan: Είναι κάποιοι δίσκοι που από την πρώτη φορά που τους ακούς σου πέφτει το σαγόνι. Το Leviathan ήταν ένας από αυτούς, 19 χρόνια μετά ακόμα είναι ακατεβατο 10αρι από την αρχή μέχρι το τέλος. Τρομερά ριφ, μουσικα περάσματα, τύμπανα, πολύ ταιριαστά φωνητικά και ένας προσωπικός ήχος που έχει ανέβει ακόμα περισσότερο από το (εξαιρετικό) remission.
2. Pig destroyer - Terrifyer: ο αγαπημένος μου δίσκος τους και επίσης ο πρώτος τους που άκουσα. 32 λεπτά παράνοιας, υπερπορωτικων ριφ, καταπληκτικων (για grind πάντα!) φωνητικών, thrashy περασμάτων. Ανατριχιλα πάντα στο towering flesh. Δισκαρος.
3. Mayhem- Chimera: οι Νορβηγοί Τιτάνες ξανααλλαζουν στυλ και παραδίδουν έναν ακόμα καταπληκτικό δίσκο με την trademark ψυχρότητα τους και κομμάταρες όπως τα dark night of the soul, my death, impious devious leper lord και το ομότιτλο, με τα υπόλοιπα τέσσερα να μην υστερούν καθόλου. Ηγέτες.
4. Slipknot- Vol.3 the subliminal verses: ο τελευταίος τεράστιος δίσκος τους για εμένα, μια συλλογή από μεγάλα χιτ και (ως επί το πλείστον) καταπληκτικά deep cuts.
5.Therion- Lemuria: αλλού επιβλητικό και μεγαλειώδες, αλλού πιο εύθυμο, αλλά πάντα εμπνευσμένο και το σερί συνεχίζεται απο τη μπανταρα. Και δε σταματάει ούτε με το Sirius B που κυκλοφόρησε μαζί, αλλά στο Lemuria έχω λίγο περισσότερη αδυναμία.
Δεύτερη πεντάδα - όλα δισκαρες
6.Enslaved- Isa: Φυσική συνέχεια του καταπληκτικου below the lights, στο ίδιο υψηλό ποιοτικό επίπεδο από την αρχή το τέλος. Με κορυφες όπως τα καταπληκτικα lunar force, isa, neogenesis και όχι μόνο συνεχιζει την εξέλιξη του ήχου αυτής της μπανταρας στη νέα χιλιετία.
7.Exodus- Tempo of the damned: Απίστευτη επιστροφή, μεγάλη δισκάρα
8.Sum41- Chuck: εξαιρετικό pop/skate punk με εξαιρετικές συνθέσεις και πάθος.
9.Aura noir- the merciless: πολύ δυνατό black/thrash από συνήθεις υπόπτους
10. Megadeth- The system has failed: δισκαρα ο πρόεδρος. Η τελευταία φορά δυστυχώς που θα το πω αυτό (τα επόμενα άλμπουμ, με καλύτερο για εμένα το dystopia, εχουν κάποιες καλές ή και κορυφαίες στιγμές, αλλά στο σύνολο υστερούν του TSHF)
Εξώφυλλο
37 Likes
Top 5 2004
Στον έβδομο ουρανό όλοι, αδέρφια!
- Pain of Salvation - BE
- Omar Rodríguez-López - A Manual Dexterity: Soundtrack Volume One
- Devendra Banhart - Rejoicing in the Hands
- The Veils - The Runaway Found
- Buckethead - Population Override
28 Likes
Έτσι, καλα του τα είπες του Black League.
3 Likes
3 Likes
Συνηθισμένο λάθος αυτό, αντί να πατησω το reply στο κάτω μέρος του νήματος πάταω κάποιο από τα πιο πάνω.
Είχαμε κοινό #1 βέβαια με τον μπίστη κομισάριο!
3 Likes
Καλα εμενα νομιζω δεν με εχει βαλει ποτε 
2 Likes
Παναγιώτης Μαντεμλής R.I.P.
Φωνάρα και πολύ καλό παιδί.
Συμφωνώ σε όλα για τους ROT, εκτός φυσικά από το ότι ο δίσκος είχε ηχάρα… Σε καμία περίπτωση.
Αυτο το ειδα γραμμενο γενικα αυτην την εβδομαδα με 3-4 διαφορετικους λανθασμενους τροπους 
Office Of Strategic Influence λεγεται ο δισκος (και η μπαντα)
2 Likes
Ξέρεις τι, ίσως έχεις δίκιο. Είχα στο νου μου διάφορες στιγμές με τα τουμπερλέκια, τις μπασογραμμές κ.ά. που τονίζονταν και δημιουργούσαν μία τέλεια ατμόσφαιρα, αλλά τώρα που το σκέφτομαι, ιδίως στις distortion κιθάρες έβγαινε ένα περίεργο μπούκωμα που δεν παντρευόταν αρμονικά με τις ήρεμες στιγμές (και συνήθως αυτός ήταν ο συνδυασμός). Όπως και ο ήχος των τυμπάνων. Μάλλον παρασύρθηκα απ’ τον ενθουσιασμό μου ή απλά έτυχε ν’ ακούσω “Eight moons” και “Enemies of reality” μέσα σε μία 'βδομάδα.
1 Like
Ρε άκου το remix σου λέω
2 Likes
@anhydriis και λοιποί, πείτε μου ότι θα με αφήσετε να ψηφίσω εκ των υστερων, δε νομιζω οτι επηρεαζω καν δεκαδα, απλως εχω παρει τα βουνα και ξεχάστηκα. Δεν φτανει που είμαι ασυνεπης στα υπόλοιπα, δεν θα αντεξω και μπομπ :“”"((((
8 Likes
1 Like
και να αλλαζει παλι τα γραφικα?
1 Like
Λύκαινα κλείσε ραντεβού να κάνουμε κάνα ντου στο Καπιτώλιο τώρα που γυρίζει
1 Like
Εσυ δεν ησουν που ηθελες να βαλεις στοιχημα οτι θα εχεις τελειωσει ολες τις εκρεμμοτητες μεσα στο 2023 οταν σου ελεγα για 2025? Παιζει ακομα το στοιχηματακι?
2 Likes
Άρρωστη χρονιά, θα μείνω σε 5άδα όμως και πάλι, γιατί είναι πρώτη μέρα δουλειά σήμερα και δεν παίζει πολύ όρεξη
1. Isis - Panopticon
2. Neurosis - The Eye of Every Storm
3. Mastodon - Leviathan
4. Arcade Fire - Funeral
5. Βαλπουργία Νύχτα - Βαλπουργία Νύχτα
Soundtrack
Cover
35 Likes
2004
Honourable mentions: Ryan Adams, Angra, Arcade Fire, Ayreon, Bjork, Converge, Disillusion, Fates Warning, Fennesz, Jan Garbarek, Green Day, Jesu, Kaada & Mike Patton, Lamb Of God, Lugubrum, Mono, Necrophagist, Neurosis, Max Richter, Secret Chiefs 3, Skyclad, Sunn O))), The Tea Party, The Thing, Tomasz Stanko Quartet, Vintersorg, Tom Waits
Παραλίγο λίστα: Enslaved, The Ex, Orphaned Land, Tinariwen
TOP 15
15. Human Touch - Movin’
Ίσως δεν είμαι πολύ αντικειμενικός γιατι λατρεύω ν’ ακούω τον παλιό μου δάσκαλο (Κιουρτσόγλου), και πάλι όμως, πρόκειται για πανέμορφο fusion από το πάνω ράφι.
14. Witchcraft - Witchcraft
Με μια πρόχειρη σκέψη, οι Witchcraft είναι η αγαπημένη μου revival μπάντα. Ντεμπουτάρα.
13. Melvins & Lustmord - Pigs Of The Roman Empire
Αν και οι αισθητικές τους σπάνια συναντώνται, οι αυξομειώσεις αυτού του άλμπουμ έχουν κάτι το εθιστικό.
12. Magma - K.A
Η επιστροφή των Magma μετά από 68 εκατομμύρια χρόνια ήταν ακριβώς η κλωτσιά που χρειαζόταν το avant-prog απλώς για να συνεχίσει να υπάρχει. Αμίμητοι και ανεκτίμητοι.
11. Wovenhand - Consider The Birds
Ο Dave Eugene Edwards συνεχίζει με φόρα, ο κόσμος που έφτιαχνε με την μουσική του τότε ήταν απολύτως μεθυστικός. Θα καούμε όλοι στην κόλαση αλλά τουλάχιστον εκεί θα απαγγέλουμε ποίηση.
10. mewithoutYou - Catch For Us The Foxes
Για πολλούς το αριστούργημα τους, για μένα η πρώτη απόδειξη για το πόσο εκπληκτικό γκρουπ υπήρξαν οι mewithoutYou. Εδώ γίνεται το πρώτο καλό πάντρεμα ανάμεσα στις post-hardcore ρίζες τους και το alt παρόν τους.
09. Slipknot - Vol. 3: The Subliminal Verses
Αυτό είναι το μόνο άλμπουμ Slipknot που αγάπησα αρκετά για να μπει σε 15άδα μου. Ποτέ επίσης δεν θα ξεχάσω ότι σε αυτή την περιοδεία είδαμε κι εμείς για πρώτη φορά τους Slipknot ζωντανά σε εκείνη την ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ συναυλία στον Λυκαβηττό. Στο μυαλό μου, εκείνο το live - όπως και η συναυλία των Isis στο Ρόδον - ήρθε για να ωριμάσει μια ολόκληρη 90s metal γενιά.
08. Deathspell Omega - Si Momvmentvm Reqvires, Circvmspice
Μιλώντας για ωρίμανση, να εδώ οι DsO αποφασίζουν να γίνουν η πιο επιδραστική black metal αυτού του αιώνα… Αρκετά στοιχεία εδώ είναι ακόμα υπό κατασκευή, αρκετά άλλα έχουν ήδη παρουσιαστεί από τους Blut Aus Nord το 2003, και πάλι όμως, αυτό το άλμπουμ βρωμάει σπουδαιότητα.
07. Indukti - S.U.S.A.R
Unpopular opinion νο 716.324: τα δύο άλμπουμ των Πολωνών Indukti είναι τουλάχιστον ισάξια με τις καλύτερες στιγμές των Riverside. Με παρόμοια εσωστρέφεια στις διαθέσεις αλλά και με πιο ενδιαφέρουσες ανατροπές και παρεκκλίσεις, το S.U.S.A.R είναι αλμπουμάρα από τις λίγες για το μοντέρνο prog εκείνης της δεκαετίας.
06. Sleepytime Gorilla Museum - Of Natural History
Δεν μπορώ να διαλέξω ανάμεσα στο ντεμπούτο και αυτό αλλά δεν έχει σημασία. Εξακολουθώ να πιστεύω πως οι SGM αποτέλεσαν ένα από τα εξυπνότερα avant prog γκρουπ, πως είναι γνήσιοι απόγονοι των 70s θεών - κι ας μην τους φαίνεται - και πως το στυλ τους ήταν εντελώς μοναδικό. Για μένα, το οτι ενεργοποιούνται ξανά και βγάζουν άλμπουμ το 2024 είναι ίσως το νέο της χρονιάς!
TOP 5
05. The Dillinger Escape Plan - Miss Machine
Εδώ οι Dillinger εισάγουν μπόλικα alt στοιχεία στις φρενήρεις math τεχνοτροπίες τους και δημιουργούν το, κατ’ εμέ, καλύτερο άλμπουμ τους. Ορμητικό και πολύχρωμο, εγκεφαλικό όσο δεν πάει και με υγιείς δόσεις πειραματισμού, το Miss Machine είναι ένα άλμπουμ που θα μπορούσε να κυκλοφορήσει αύριο.
04. Mastodon - Leviathan
Το “Remission” ήταν φοβερός δίσκος, εδώ όμως οι Mastodon ανεβαίνουν 28 επίπεδα και παραδίδουν ένα πραγματικό αριστούργημα για το κλασικό - ναι, κλασικό - metal των 00s. Φυσικά, για να συμβεί αυτό παίζει μεγάλο ρόλο και η βιβλιάρα, το γκρουπ όμως εκπλήσσει με το πόσες αφηγηματικές ικανότητες έχει η μουσική τους. Το Leviathan δεν ήταν απλώς φρέσκος αέρας. Ανοίξαμε το παράθυρο και μας πήρε και μας σήκωσε.
03. Lamented Souls - The Origins Of Misery
Ποτέ και κανείς δεν πάντρεψε το επικό με το θρηνητικό doom τόσο καλά όσο οι Lamented Souls. Άσε που είναι ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ το σχήμα που αναδεικνύει καλύτερα την φωνή του κυρίου Vortex. Διαμάντι από τα πολύ λίγα, doom αριστούργημα για τους αιώνες, τί δεν θα εδινα για ένα follow-up…
02. Isis - Panopticon
Όσο κι αν αγάπησα το “Oceanic”, το “Panopticon” είναι άλλο level. Για μένα, στο παραδοσιακό post rock δεν χτυπιούνται οι GYBE κι οι Sigur Ros, στο post-metal όμως αυτό το άλμπουμ στέκεται δίπλα στις καλύτερες δουλειές των Neurosis και των Cult Of Luna, είναι όμως πιο cinematic και λίγο πιο παιχνιδιάρικο. Κάθε γαμημένη νότα είναι τέλεια.
1. Pain Of Salvation - Be
Μετά το “Promised Land” και το “A Pleasant Shade Of Grey”, ήρθε η ώρα για το τρίτο μετά-prog αριστούργημα!
Όλα γύρω από το “Be” είναι τόσο μεγαλεπήβολα και φιλόδοξα - ακόμα και υπερφίαλα, αν προτιμάτε - που καταλήγει να σε κερδίζει και μόνο για την πρόθεση του. Κανένα ανθρώπινο μνημείο δεν δάμασε τελικά τον θάνατο και την φθορά - και το “Be” φυσικά δεν διδάσκει τίποτα για το τί είναι ο θεός. Και τα δύο όμως ανήκουν στην ίδια κατηγορία γιατί τουλάχιστον προσπάθησαν!
Δεν πρόκειται απλώς για το αγαπημένο άλμπουμ της αγαπημένης μου μπάντας αλλά και για ένα από τα αγαπημένα μου άλμπουμ γενικώς, σίγουρα στα top 10. Είναι η στιγμή που οι Pain Of Salvation φτάνουν στο απόγειο τους ΩΣ ΜΠΑΝΤΑ, όλοι οι απίστευτοι μουσικοί αφήνουν ελεύθερο το ταλέντο τους, η κινηματογραφική αφηγηματικότητα της μουσικής εκπλήσσει κι εντυπωσιάζει, το concept συγκινεί, όλα είναι στο maximum. Πάρε κι ένα Iter Impius - ένα από τα πιο συγκλονιστικά πράγματα που έβγαλε αυτός ο αιώνας δηλαδή - και κλείσαμε.
Οι Pain of Salvation έκτοτε δεν έχουν βγάλει δίσκο που να μην είναι 8.5-9 αλλά δεν έχουν ξαναβγάλει και τέτοιο δεκάρι. Αιώνιο, άφθαρτο άλμπουμ.
Best cover: Mastodon
40 Likes