2007,έτος (πρόωρων) βουλευτικών εκλογών στην χώρα μας, των τελευταίων πριν την κρίση. Αναρωτιέμαι, τώρα που το ανακάλεσα στην μνήμη μου, μήπως είναι αυτός ο λόγος που η φετινή μου λίστα έχει τόσο μεγαλη εκπροσώπηση από (επικο-) doom! Για πάμε:
1. Primordial – To the Nameless Dead
Μπορεί η “ετικέτα” των Primordial να περιλαμβάνει folk και black metal, όμως το κυρίαρχο στοιχείο στη μουσική των Ιρλανδών, το συναίσθημα αυτό που πρωτίστως σου μεταδίδει και το πρώτο που θα διάλεγες για να τους περιγράψεις, είναι το επικό. Εδώ ο ταλαιπωρημένος από την υπερχρήση όρος βρίσκει την δικαίωση του. Επικοί με την Bathor-ική έννοια, οι Primordial μας προσφέρουν πολεμικούς παιάνες μάλλον, παρά τραγούδια, το soundtrack μιας μάχης που δόθηκε, μιας πάλης που έπεται, ενός αγώνα από τον οποίο δεν μπορεί να λείψει κανείς – σίγουρα όχι εκείνοι που θα ακούσουν αυτό το κάλεσμα στα όπλα.
Δεν έχει καμία σκοπιμότητα να αναφερθεί κάποιος σε κάθε τραγούδι ξεχωριστά από όσα απαρτίζουν αυτό το (χάριν διατήρησης του αυθορμητισμού “not very produced”, όπως αναγράφεται) αριστούργημα. Ποιο το νόημα να πούμε ότι το “Empire Falls” π.χ. είναι βασανιστικά τέλειο, όταν τα υπόλοιπα ελάχιστα (έως καθόλου) υστερούν; Αυτός ο δίσκος αξίζει να ακουστεί από την αρχή έως το τέλος.
2. Candlemass - King of the Grey Islands
Η δεύτερη απόπειρα συνεργασίας των Candlemass με τον Marcolin απεδείχθη θνησιγενής, γεγονός που έφερε την προφανή επιλογή – μετεγγραφή του Robert Lowe από τους Solitude Aeturnus. Το αποτέλεσμα δικαίωσε την συγκεκριμένη κίνηση αφού, όσο κι αν ακούγεται σε στιγμές υβρίδιο των δύο συγκροτημάτων, το εν λόγω album περιέχει ουκ ολίγα συγκλονιστικά κομμάτια.
3. Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet
Το Fear of a Blank Planet (που παραφράζει τον τίτλο ενός album των Public Enemy, με την θεματική των στίχων να πραγματεύεται τις νευρικές διαταραχές των εφήβων) όντας μέρος της heavy τριάδας των Porcupine Tree, είναι heavy (ίσως λιγότερο metal) συνδυάζοντας ταυτόχρονα τα κυριότερα στοιχεία από το παρελθόν, ενώ αφήνει χώρο και για κάποιους νεωτερισμούς. Το αριστουργηματικό αποτέλεσμα δικαιώνει τους δημιουργούς του και αποτελεί για αρκετούς σοβαρό υποψήφιο για το καλύτερο ΡΤ album.
Αλήθεια, πόσοι είναι σε θέση να ισχυριστούν κάτι παρόμοιο για τον ένατο δίσκο τους;
4. Doomsword - My Name Will Live On
Το My Name Will Live On συνεχίζει την πορεία των Doomsword φαινομενικά προβλεπόμενα, έχοντας για άλλη μια φορά τίτλο παρμένο από το προηγούμενο τους, τις καθιερωμένες αλλαγές στη σύνθεση και έναν πίνακα για εξώφυλλο, που εδώ απεικονίζει τον Γαλάτη αρχηγό Βερκιγγετόριξ να παραδίδει τα όπλα του στον Καίσαρα, ηττημένος μεν, αλλά με αθάνατο στους αιώνες το όνομα του, ένα θέμα που διατρέχει το όπως πάντα ενδιαφέρον, concept του δίσκου.
Από την άλλη, έχοντας… ξεχαρμανιάσει με το Viking metal project των Gjallarhorn, ο μόνιμος κάτοικος Ιρλανδίας πια, Deathmaster, εισάγει εδώ αρκετά power στοιχεία σε ασυνήθιστα γρήγορο tempo, ειδικά στο πρώτο μισό του album.
Αυτό βέβαια δεν αποβαίνει σε βάρος της φυσιογνωμίας των Doomsword, ούτε της “ακεραιότητας” τους, μιας και ο νέος αυτός δίσκος είναι δυσπρόσιτος για τους “περαστικούς”, ενώ η θαυμαστή ικανότητα τους να χτίζουν ένα τραγούδι πάνω σε ένα “απλό” riff και μια μελωδία/ chorus είναι επίσης παρούσα, με τον Deathmaster να ακούγεται στο πνεύμα των στίχων και της μουσικής, και πάλι… εμψυχωτικός!
5. Machine Head – The Blackening
Μπορεί κάποιες επιλογές στην έως τότε πορεία των Machine Head να εγείραν αμφιβολίες για το ειλικρινές των προθέσεων τους αναφορικά με τον “επαναπατρισμό” στο συγκεκριμένο ύφος, όμως η ποιότητα του Blackening δεν άφηνε την παραμικρή αμφιβολία για τις ικανότητες αυτών των τύπων να διαπρέψουν σε αυτό, δημιουργώντας ένα, χωρίς υπερβολή, instant classic!
Μια λίστα δεν είναι ποτέ πλήρης χωρίς τις τιμητικές αναφορές της:
Atlantean Kodex – The Pnakotic Demos: Οι Atlantean Kodex από το “Βασιλείο της Βαυαρίας” ήταν εξαρχής μια ξεχωριστή περίπτωση μπάντας. Το πρώτο τους full length ήταν ένας live δίσκος (The Annihilation of Königshofen) που περιείχε την εμφάνιση τους στο Keep It True ΧΙΙ – στο μόλις δεύτερο συνολικά live τους έως τότε! Προηγουμένως, είχαν προλάβει να ηχογραφήσουν ένα demo στο οποίο, σαν πρόγευση της ακαδημαϊκής προσέγγισης που θα τους χαρακτήριζε ακόμη περισσότερο στο μέλλον, είχαν δώσει τον τίτλο The Pnakotic Demos (όνομα παρμένο από τα “Pnakotic Manuscripts”, ένα βιβλίο της Cthulhu μυθολογίας του H.P. Lovecraft), το οποίο κυκλοφόρησε κι επίσημα σαν ΕΡ.
Το ύφος στο οποίο επιδίδονταν ήταν το επικό doom metal, αυτό που αρέσκεται σε μακρόσυρτες και μακροσκελείς συνθέσεις και αντλεί έμπνευση από τους παλιούς Candlemass, τους Solstice, αλλά, πρώτα και πάνω από όλους, τους Manowar και συγκεκριμένα αυτούς του “Into Glory Ride”! Είναι τέτοια η επιρροή των “Βασιλέων” που νομίζεις ότι ακούς τον Columbus να σφυροκοπάει τα τύμπανα του στο ρυθμό του Gates of Valhalla, ή τον Ross “The Boss” να σολάρει – καλά, το τελευταίο όντως συμβαίνει, στο From Shores Forsaken!
Σε μια διάρκεια που υπερβαίνει ελαφρώς την μισή ώρα θα βρούμε τρία μεγαλύτερα κομμάτια κεραυνοβόλου, επιβλητικού doom με άκρως ενδιαφέροντες, αφηγηματικούς στίχους, και μια σύντομη ακουστική μπαλάντα που ενθουσίασαν τους ρέκτες του είδους και δημιούργησαν ταυτόχρονα μεγάλες προσδοκίες από αυτούς εδώ τους Βαυαρούς, τις οποίες φρόντισαν να μην διαψεύσουν, πάντα με τους δικούς τους όρους και ρυθμούς!
Hour of 13 – Hour of 13: Οι εν λόγω είναι το doom project που σχημάτισε ο πολυοργανίστας, πολυπράγμων και ιδιαίτερα πολυσχιδής στα μουσικά του ενδιαφέροντα, Chad Davis όπου ανέλαβε να κάνει τα πάντα, πλην των φωνητικών για τα οποία συνεργάστηκε με τον Phil Swanson (που κι αυτός με τη σειρά του είχε μεγάλο παρελθόν) εγκαινιάζοντας μια “θυελλώδη” σχέση με άπειρα… πηγαινέλα!
Στον πρώτο, ομώνυμο δίσκο τους, οι Hour of 13 κατόρθωνουν να ακούγονται παραδοσιακοί χωρίς όμως να δίνουν την εντύπωση του παρωχημένου, κάτι ενδεικτικό των προθέσεων τους όταν ξεκινούσαν. Μπορεί να μην ήταν αυτή η τελευταία τους λέξη, παραμένει όμως η εντυπωσιακότερη!
Σε άλλα νέα εκείνης της χρονιάς, οι Rush επανέρχονται μετά από μια εξόχως δύσκολη περίοδο και προσθέτουν στο ενεργητικό τους άλλη μια δισκάρα με το Snakes & Arrows, το In Requiem σηματοδοτεί την επιστροφή των Paradise Lost σε μια παλιότερη εκδοχή τους και γίνεται δεκτό με ενθουσιασμό, όπως ενθουσιασμό σκορπίζουν ξανά (και ξανά!) και οι Radiohead με το In Rainbows!
Επ’ ουδενί δεν πρέπει να παραλείψουμε τους Therion που στο Gothic Kabbalah για άλλη μια φορά παρουσιάζουν ένα μουσικό έργο που συνταιριάζει ιδανικά metal και συμφωνική και όχι metal που απλώς ερμηνεύεται από ορχήστρα, με αμφιβόλου αισθητικής αποτελέσματα!
Τέλος, ας σημειώσουμε πως όταν οι άλλοι ξεκίναγαν, οι Witchcraft κυκλοφορούσαν τον τρίτο τους δίσκο με τίτλο The Alchemist όντας ήδη καταξιωμένοι στην κορυφή του occult rock/doom/ whatever revival ρεύματος!
Και του χρόνου να ‘μαστε καλά!
