Ποσο για πεταμα το εξώφυλλο, αντιδιαμετρικως αντιθετο ως προς το περιεχόμενο. Καποιες μερες για μενα αυτος ειναι ο καλυτερος τους δισκος. Σημερα ειναι μια τετοια μερα…
7 Likes
So true…
Ως φαν του Fry and Lowry ήξερα πως ξέρει να παίζει μουσικούλα κι από περιέργεια το είχα ακούσει αλλά προέκυψε δισκάρα. Ωραιος! 
2 Likes
χαχαχα θα πούμε αλήθειες αυτή τη χρονιά!
Εξήγηστε και σε μένα που δεν κατάλαβα Χριστό 
1 Like
Εκπληκτικό. Επίσης, τι γαματος δίσκος, πρώτη φορά τον ακούω, σου χρωστάω χάρη
1 Like
Kακή απόπειρα αστείου για τα black metal ακούσματα του ΚρισΠ, συν 2η ακόμα χειρότερη απόπειρα αστείου για το συνδυασμό παρουσιαστικό/γούστο. Αγνόηστε και τα 2 
, όλοι έχουν μια κακή μέρα 
3 Likes
4 Likes
Έρχεται track-by-track χείμαρρος αλήθειας.
5 Likes
Ξεκινώντας την πρώιμη ψακτική για το 2011, η πρώτη αντίδραση ήταν ότι δεν βγάζω καν 10άδα. Πόσο λάθος έκανα τελικά, καθώς όλη τα album της 20άδας μπορώ να τα βάλω 5άδα -οπότε ναι, η 5άδα είναι εντελώς shuffle- και μερικά είναι και all time αγαπημένα μου.
1. YOB - Atma
2. Sólstafir - Svartir Sandar
3. Uncle Acid & The Deadbeats - Blood Lust
4. This Will Destroy You - Tunnel Blanket
5. Russian Circles - Empros
- SubRosa - No Help for the Mighty Ones
- Sigur Rós - Inni
- 40 Watt Sun - The Inside Room
- Earth - Angels of Darkness, Demons of Light I
- Weedeater - Jason… The Dragon
- Mogwai - Earth Division
- Tombs - Path of Totality
- Björk - Biophilia
- Chickenfoot - Chickenfoot III
- Radiohead - The King of Limbs
- Lykke Li - Wounded Rhymes
- Socos & The Live Project Band - Αντάρτικο Πόλεων
- David Lynch - Crazy Clown Time
- Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Ο Ελάχιστος Εαυτός
- Grails - Deep Politics
Cover
Soundtrack
Θα έβαζα το Horse of Turin γιατί το θεωρώ το legit καλύτερο soundtrack της χρονιάς -από πολλές απόψεις- αλλά θα πάω με fan favourite γιατί έχω καλές αναμνήσεις -και ας φανώ λίγο φασαίος 
37 Likes
Και έκτη θέση και καλύτερο εξώφυλλο?
Και τους Uncle Acid τρίτους*?
Αστέρι μου✨
*fixxxed
2 Likes
Πάλι προδόθηκα από τις χρονολογίες του Spotify που δίνει το δίσκο 2012!!! Δεν ήταν για πεντάδα σε μένα, ούτε το 2012 θα είναι αλλά θα ήταν στη λίστα και θα ήθελα να πω δυο λόγια για αυτό και θα τα πω, κατά παράβαση, το 2012.
1 Like
2011
- Trivium - In Waves
- Machine Head - Unto The Locust
- Havok - Time Is Up
- Dream Theater - A Dramatic Turn Of Events
- Insomnium - One For Sorrow
30 Likes
νικ επιγραμματικα ειναι εδω
το σεντόνι άργησε μια μέρα… ή και δύο
3 Likes
Α, οκ. Περιμένουμε το ποστ δλδ. Είπα κ εγώ… . Ευχαριστώ.
2 Likes
–2011–
20 Likes
Μη με πιέζεις!
It will be ready when it’s ready
6 Likes
α ναι ξέχασα να προσθέσω…λοιπόν ακόμη μια φορά που δεν έβαλα mastodon… 
Έτσι λίγο πληροφοριακά…
| ΕΙΔΟΣ | ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ |
|---|---|
| Heavy Metal | 8 |
| Progressive Rock | 5 |
| Progressive Metal | 5 |
| Hard Rock / Heavy Metal | 2 |
| Thrash Metal | 2 |
| Progressive Metal / Heavy Metal | 2 |
| Heavy Metal / Hard Rock | 2 |
| Alternative Metal | 2 |
| Classic Rock / Hard Rock | 1 |
| Extreme Metal (Death/Thrash) | 1 |
| Power Metal | 1 |
| Gothic Metal / Doom Metal | 1 |
| Alternative Metal / Progressive Metal | 1 |
| Progressive Metal / Thrash Metal | 1 |
| Alternative Rock / Post-Grunge | 1 |
| Nu Metal / Alternative Rock | 1 |
| Post-Metal / Experimental Metal | 1 |
| Extreme Metal (Doom/Death/Thrash) | 1 |
| Groove Metal / Thrash Metal | 1 |
| Progressive Metal / Death Metal | 1 |
| Progressive Metal / Sludge Metal | 1 |
17 Likes
Νομίζω ότι κάποια μπορείς άνετα να τα συμπτύξεις
1 Like
Η χρονιά του πτυχίου, η χρονιά που είδα τους Cathedral για πρώτη και τελευταία φορά στην τελευταία τους εμφάνιση σε μια βραδιά πολύ δυνατή και η χρόνια, στο καλοκαίρι της οποίας ο Rob o Halford έδωσε μία απίστευτη ερμηνευτική παρουσία στο Καυταντζόγλειο.
1) Arch/Matheos - “Sympathetic Resonance”: Ο καλύτερος prog metal δίσκος μιας ολόκληρης δεκαετίας. Έτσι έπρεπε να ξεκινήσει, έτσι κι έγινε. Στην άφιξη των νέων, πως Arch και Matheos επανενώνονται για έναν ολοκληρωμένο δίσκο, όλοι ήμασταν προετοιμασμένοι για νέα παραμύθια, αλλά φάνηκε πόσο καλά δεν ξέραμε τον Jim. Ο άνθρωπος δεν κοιτάει πίσω και δε νοσταλγεί. Προχωρεί μπροστά, συνεχίζοντας από ‘κει που το άφησε με το “FWX”. Μόνο που εδώ το τελειοποιεί. Ένα παρ’ ολίγον νέο album των Fates “αρνείται” να ενταχθεί σε μία άκρως πλουσιοτάτη δισκογραφία και βγαίνει ως μπροστάρης ν’ αναδείξει τα κάλλη του. Ο δε Arch μοιάζει σα να μην πέρασε ούτε μία μέρα απ’ το χθες. Ακροβατεί στα δικά του ξεχωριστά ύψη και δένει άριστα με τις συνθέσεις. Για να είμαι, όμως, ειλικρινής, αυτό το “Incense and Myrrh” είναι κομμένο και ραμμένο αποκλειστικά για τον Ray. Φωνάζει τ’ όνομά του, αλλά και κάποτε ο Ray τραγούδησε συνθέσεις για τον Arch. Τέλος, μας συστήνεται ο άνευ συγκρίσεως και συναγωνισμού Bobby μέσα σε αυτή την ομάδα. Τα διέλυσε όλα.
2) Gravitysays_i - “The Figures of Enormous Grey and the Patterns of Fraud”: Η περίπτωση ενός καλλιτεχνικού δημιουργήματος, όπου δε γίνεται να χωρέσει σε λέξεις και όπου ο δημιουργός του δεν στόχευε σε αναδείξεις, φώτα και δημοσιότητες. Η τέχνη είναι προσωποποιημένη εδώ μέσα. Δίχως όρια και δίχως γραφικές συντεταγμένες, ταπεινό, αλλά όχι καταφρονημένο. Μεγαλειώδες, πάντα γεμάτο έμπνευση και μέσα σε μία διαχρονική και αέναη άνθιση υπό τα κλαδιά των ήχων του. Και μέσα σε όλα αυτά το σαντούρι να κατέχει τη θέση του παππού, οι ιστορίες του οποίου σε κάνουν να συνειδητοποιείς το πόσο ζωντανός είσαι, επειδή εκείνος έζησε για να φτάσει στη δύση του και ν’ ανατείλεις εσύ. Καίριο και κυριαρχικό, αλλά όχι εξουσιαστικό. Αν δεν υπήρχε ο καλύτερος prog metal δίσκος, θα ήταν από πάνω ως πραγματικό νο1 που του αξίζει να είναι σε όλες τις λίστες που το αφορούν.
3) Θανάσης Παπακωνσταντίνου - “Ο Ελάχιστος Εαυτός”: Ένας αναρχικός των κατεστημένων ήχων. Ένας προσκυνητής μιας άλλης μουσικής βιωτής, έξω απ’ τα λερωμένα νερά. Μακριά από κανονιστικές διατάξεις και ενδεδυμένος το πνεύμα μιας άλλης σκέψης, όπου το ζητούμενο είναι να χρησιμοποιήσεις ό,τι διαθέτεις και να δημιουργήσεις πάνω στη δημιουργία. Και πάνω σ’ αυτό είναι avant, είναι και prog. Δεν είναι, όμως, βαρεμένος έντεχνος για να εκπροσωπήσεις κοσμικές ιδεολογικές διατάξεις. Είναι μουσικός, επειδή είναι καλλιτέχνης και επειδή μοιράζει ευφορία. Μπορεί με τη φωνή του να μη συντάσσομαι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της, αλλά οι τόνοι μουσικής καλαισθησίας που υπάρχουν εδώ μέσα, ξεπερνάνε τις όποιες κλειστοματιές μου.
4) Opeth - “Heritage”: Ο καπετάνιος είναι τρελός, ίσως και τυφλός σαν τον πρωταγωνιστή του “Σουέλ”. Η Λίτσα του είναι η διέξοδός του και θέλει να συναντηθεί μαζί της ό,τι και να γίνει, αλλά το σουέλ (prog) δεν τον αφήνει. Αφήνει πίσω του τα όσα δε θέλει, πλέον, να σηκώσει και αφήνεται σε νερά αβαθή, χωρίς να τον νοιάζει για τους Μαγγελάνους που τα πρωτοανακάλυψαν και τα έφεραν στην επιφάνεια. Θαυματουργεί και πάλι, έστω και με το prog rock, χωρίς τις death metal αστραπές. Όλη, βέβαια, η αποκάλυψη έγκειται στο “Folkore” και στο σημείο, όπου τα πάντα σωπαίνουν πριν γεννήσουν τα πάντα. Martin είμαστε ερωτευμένοι με το μπάσο σου.
5) Symphony X - “Iconoclast”: Εδώ τα πράγματα ζορίστηκαν. Έπρεπε να επιλέξω ανάμεσα σε αυτό το μενίρ και στον ογκόλιθο που ακούει στ’ όνομα “Redemption at the Puritan’s Hand”, αλλά στηρίζω την επιλογή μου. Εδώ, οι Αμερικάνοι σκληραίνουν όσο μπορούν τις συνθέσεις τους και κάθε άσμα μέσα στη μοναδικότητά του υπάρχει για ένα και μοναδικό λόγο: για να οδηγήσει τα πάντα και τους πάντες στην Εδέμ του “When All is Lost”. Μία σύνθεση υπερτέλεια και διαμαντένια. Δεν αδικώ τον οπαδικό εαυτό μου, που κάθε φορά που το ακούω, το θεωρώ ως ό,τι καλύτερο έχουν συνθέσει. Έχει όλες τις δυναμικές του progressive όλων των εποχών συγκεντρωμένες μέσα στα αυλάκια του. Έχει με το μέρος του την καλύτερη παραγωγή. Έχει την καλύτερη (και ίσως πιο γλυκιά) ερμηνεία του Allen. Έχει τη μοναδική πινελιά του καθενός και την έκρηξη του Romeo. Και στο πραγματικό φινάλε αυτού του δίσκου έχει το “Reign in Madness”. Τα ρέστα μου παίδες.
Εξώφυλλο:
34 Likes