1. Foo Fighters - Wasting Light
Από τα πιο σίγουρα νο.1 μου. Το απώγειο των Foo Fighters σε μια πορεία που μετά το Wembley του 2008, έλεγες ότι δε θα μπορούσε να γίνει καλύτερη. Ε, έγινε. Ο Grohl έβγαλε έναν φανταστικό rock δίσκο που είναι για να τον ακούς και να περνάς καλά, χωρίς πολλά-πολλά. Τρομερά τραγούδια, τρομερά video clips (White Limo με Lemmy, Walk με tribute στην ΤΑΙΝΙΑΡΑ “Falling Down”), η κορωνίδα στη φοβερή καριέρα του Grohl μετά τους Nirvana.
2. 1000mods - Super Van Vacation
Μου αρέσει πάρα, πάρα πολύ το ντεμπούτο των Χιλιομόδηδων. “Ναι, αλλά μοιάζουν με Kyuss”, χεστήκαμε , έχει μέσα κομμάτια που ακόμα και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, ακούω σα να είναι η πρώτη φορά.
3. Graveyard - Hisingen Blues
Το τεμπεσίρι λείανε τη στέκα τους και οι Σουηδοί πετύχανε διάνα με τον δεύτερο, και μακράν καλύτερό τους, δίσκο. Προφανώς οι επιρροές απο τα '70s ακούγονται, αλλά εδώ υπάρχει και δική τους προσωπικότητα (όπως και στους παραπάνω). Και εξωφυλλάρα!
4. Twilight Singers - Dynamite Steps
Ο υπεραγαπημένος Greg Dulli συνεχίζει να βγάζει δισκάρες με την τότε μπάντα του. Δυστυχώς ο κόσμος μάλλον δεν συμμεριζόταν τη δική μου αγάπη και μάλλον γι’ αυτό παραμένει μέχρι και σήμερα ο τελευταίος τους studio δίσκος. Και στο Gagarin τότε, ελάχιστοι ήμασταν. Μάθετε μπαλίτσα μωρέ…
5. Mastodon - The Hunter
Άλλος ένας λόγος που τους κράζω που είναι τόσο άχρηστοι live. Δηλαδή, άλλος ένας πραγματικά σπουδαίος δίσκος. Έχουν μαλακώσει λίγο περισσότερο τον ήχο τους, αλλά το songwriting εξακολουθεί να βρίσκεται στα ύψη κι αυτό είναι που μετράει πρώτα απ’ όλα. Άχρηστοι μαλάκες, ελάτε και παίξτε ένα καλό live επιτέλους!
Honorable mentions:
Opeth - Heritage
Για να είμαι ειλικρινής, ο τελευταίος πολύ καλός δίσκος τους. Και καλύτερο εξώφυλλο.
PJ Harvey - Let England Shake
Από τις καλύτερες επιστροφές στη φόρμα που θυμάμαι.
Steven Wilson - Grace For Drowning
Όταν είχε βγει δεν το είχα εκτιμήσει, στην πορεία αυτο άλλαξε.
Planet Of Zeus - Macho Libre
Μεγάλη δουλειά που την ίδια χρονιά βγήκε και αυτό και το ντεμπούτο των 1000mods. Αυτοί βέβαια από τότε, σε κάθε δίσκο είναι και αισθητά λιγότερο καλοί.
Monovine - Cliche
Ναι, μοιάζει με Nirvana. Ναι, γαμάει. Πατρινοί είναι!
Arkham Witch - On Crom’s Mountain
Πολύ ωραίο δισκάκι vintage αισθητικής σε όλα του.
Blood Ceremony - Living With The Ancients
Νομίζω το καλύτερό τους και έξοχο δείγμα occult rock.
Screaming Trees - Last Words (The Final Recordings)
Αν δεν ήταν παλιές οι ηχογραφήσεις, θα το είχα νο.2. Δίσκος αντάξιος του ονόματός τους. Όταν είχε διαρρεύσει ένα κομμάτι από εκεί, πολλά χρόνια πριν το 2011, θυμάμαι το είχα ακούσει 42 φορές στο repeat …
The Black Keys - El Camino
Γίνονται πιο εμπορικοί, που καθόλου δε με χαλάει αφού εξακολουθούσαν να γράφουν τόσο καλά.
Warren Haynes - Man In Motion
Κάνει διάλειμμα από τους Gov’t Mule και βγάζει δισκάρα. Τον είχα δει τότε στην Αμερική και αυτό που θυμάμαι ακόμα είναι πως εκτός του Warren όλη η μπάντα ήταν μαύροι, ενώ το κοινό ήταν κατά 99% λευκό. Μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση.