Τί σερί έκανες, ρε φίλη;
παραξενεύτηκα που δεν τον ανέφερες καθόλου ομολογώ 
Το συγκεκριμένο έχει κομματάρες
1 Like
Για ποια λες; 
Θενκς!
1 Like
2012 και η πρωτη οφισιαλ χρονια ξενυχτιας στο Λονδινο…
Πολλες αναμνησεις καθως ξεκινωντας ένα νέο κεφαλαιο μονος σε μια νεα χωρα, μεγαλουπολη και δουλεια με απαισια ωραρια, οι περισσοτερες ηταν δυσκολες.
Εκεινη τη χρονια ακουσα πολύ μουσικη, και με συνοδευε καθημερινα στο τρενο για τη δουλεια – ειτε τις πρωτες πρωινες ωρες ειτε τα μεσανυχτα – οποτε πολλα από αυτά τα αλμπουμ τα εχω πολύ κοντα στη καρδια μου.
1. OM - Advaitic Songs
Δισκος ψυχης και σωματος και State of Non Return μολις τον πραγματικα ακουσεις.
Ένα αλμπουμ που μου αλλαξε πολύ τα ακουσματα μου, και εβαλε μια ακραια πνευματικη υποσταση στη μουσικη. Τον λατρευω.
2. Converge - All We Love We Leave Behind
Κανονικα μπορει θα το εβαζα πρωτο, αλλα παρατηρω με χαρα ότι το Advaitic Songs υπαρχει και σε άλλες λιστες, και ειπα να το μπουσταρω.
Από τις αγαπημενες μου κυκλοφοριες της μπανταρας – ναι οι περισσοτερες είναι ετσι – που χτυπαει right in the feels. Το All We Love We Leave Behind εγινε ασμα παρακρουσης, μαζι με πολλες άλλες υπερκομματαρες για να σε αφησει μλκ με το Predatory Glow.
3. Lana Del Rey - Born To Die
Ακομα θυμαμαι το ποσο ειχε σπρωχτει αυτος ο δισκος, σε σημειο που τον πουλουσαν και στα ψιλικατζιδικα ωσαν τον Πετρο Θεοτοκατο.
Ενας δισκος εξαιρετικος που εχει ακουστει εκατονταδες φορες στο ριπιτ.
Λανα της καρδιας, τα ειπε όλα.
4. Old Man Gloom – No
Ενας δισκολος δισκος για τον μεσο ακροατη, αλλα τρομερα πιασαρικος.
Ένα φασαριοζικο υπεργκρουπ με μελη από Isis, Converge, Cave In ποσο κακα να παει.
Ε … παει ταπα και τα σπαει.
5. Between the Buried and Me - The Parallax II: Future Sequence
Αλμπουμ που μπηκε στη 5αδα εντελως στο παρα πεντε – σπρωχνοντας το επομενο Pile – κυριως γιατι αντικατοπτριζει πολύ τη περιοδο του 2012 για εμενα προσωπικα.
Ηταν μια φαση τοτε που ακουγα πολύ BTBAM οποτε μονο κ μονο για τα απειρα plays που εχω το αξιζει δικαιοματικα.
Ενας prog δισκος space opera, πολύ ταξιδιαρικος, που με εκανε να ακουω περισσοτερο το genre αυτο μιας και από το Great Misdirect ειχα γινει δηλωμενος φαν.
Επομενoi πολυ αγαπημενoι δισκοι:
Pile - Dripping
Amenra - Mass V
Baroness - Yellow & Green
DIIV - Oshin
Lamb of God - Resolution
Jack White - Blunderbuss
Chelsea Wolfe - Unknown Rooms: A Collection of Acoustic Songs
Ty Segall - Slaughterhouse
METZ - METZ
Swans - The Seer
God Seed - I Begin
Unsane - Wreck
Neurosis - Honor Found in Decay
Dying Fetus - Reign Supreme
Stoned Jesus - Seven Thunders Roar
All Them Witches - Our Mother Electricity
Lebanon Hanover - Why Not Just Be Solo
Heartless Bastards - Arrow
We Lost The Sea - The Quietest Place on Earth
34 Likes
2012
1. Deftones – Koi no Yokan
Τα κατάφεραν. Ο μοναδικός δίσκος που πλησιάζει το αριστούργημα τους, χωρίς να σημαίνει ότι οι υπόλοιποι δεν είναι δισκάρες (ή στην περίπτωση του ντεμπούτου και του Saturday Night Wrist έστω αξιόλογοι). Πραγματικά είχα πάθει τεράστια πλάκα με τις πρώτες ακροάσεις και δεν πίστευα στα αυτιά μου. Με απλά λόγια, ο δεύτερος καλύτερος δίσκος τους, τέλειος από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.
2. Converge – All We Love We Leave Behind
Μόνο το ομότιτλο κομμάτι αρκεί για να βρίσκεται σε αυτή τη θέση της πεντάδας. Ε, και οι υπόλοιπες συνθέσεις καλές είναι μωρέ.
3. ΟΔΟΣ 55 – ΟΔΟΣ 55
Μinimal synth με πανκ δυναμισμό και attitude? Δίσκος μνημείο της σύγχρονης εγχώριας σκηνής με μοναδική ατμόσφαιρα. Το “Αττική Βικτώρια” θα στοιχειώνει για πάντα.
4. Propagandhi – Failed States
Φανταστική συνέχεια μετά την κορυφή του 2009. Δίσκοι-αδελφάκια σε γενικές γραμμές, ποιοτικά και υφολογικά, αν και εδώ βγάζουν συχνά έντονη χαρντκορ τραχύτητα που διαλύει.
5. NOFX – Self Entitled
Οι αγαπητοί μελωδικοί πάνκηδες καταφέρνουν να βγάλουν ακόμη μια τέρμα κολλητική δισκάρα. Μια πάνω, μια κάτω, αλλά όταν θέλουν εκπλήσσουν και είναι οι καλύτεροι σε αυτό που κάνουν.
Λοιπές Μουσικάρες:
My Turn – Athens
Εξαιρετικό εγχώριο χαρντκορ.
Antimob – Antimob
Ακόμη ένα έντονο κραστ χτύπημα από την εγχώρια σκηνή, με μεταλλικές μελωδίες που δένουν άψογα. Το “Δόγμα” είναι πλέον κλασικός ύμνος της σκηνής.
†Flesh United† – Demo Tape 2012
Ηλεκτρονικό εγχώριο σχήμα με φοβερό δυναμισμό, σκοτάδι και χαρακτηριστικές συνθέσεις.
Dephosphorus – Night Sky Transform & split w/ Great Falls
Βάζω μαζί τον φανταστικό astrogrind δίσκο (είπαμε, αν παίζεις μουσικάρες, βάζε όποια ταμπέλα θέλεις) και το σπλιτ, το οποίο έχει το απίστευτο “Stargazing and Violence”.
Wish Upon A Star – Something to Hold Onto
Απολαυστικό εγχώριο μελωδικό πανκ στα χνάρια του προηγούμενου που κυκλοφόρησε το 2010, με παρόμοια γλυκιά μελαγχολία. Το “Sleep On It” έπαιζε ασταμάτητα και τα ένιωθα όλα.
Ruined Families – Untitled 7’’
Με 4 φοβερές συνθέσεις ακραίου χαρντκορ, αρχίζουν να προετοιμάζουν το έδαφος για τα καταπληκτικά που θα κάνουν στη συνέχεια.
Dawnbringer – Into the Lair of the Sun God
Καταπληκτικό μεταλ, όπως και το προηγούμενο, αλλά εδώ με περισσότερο κλασικό χεβυ και επικό ύφος.
Napalm Death – Utilitarian
Είπαμε, πάντα καταπληκτικοί και ουσιαστικοί. Έχει και τη χιταρα “The Wolf I Feed”.
Pig Destroyer – Book Burner
Κολλητικό, πορωτικό, κορυφαίο grindcore όπως πάντα.
Dinosaur Jr. – I Bet On Sky
Από τους καλύτερους πρόσφατους δίσκους τους, με ένα από τα καλύτερα κομμάτια που έχουν γράψει, το τέλειο “Watch the Corners”, με το επίσης τέλειο βιντεοκλίπ. Δείτε το!
Spectres – Nothing to Nowhere
Αλλαγή ύφους από πανκ σε ποστ πανκ απόλαυση. Τους ταιριάζει πάρα πολύ.
Εξώφυλλο της Χρονιάς:
34 Likes
Σωστός και ήθελα, αλλά ξέχασα να το αναφέρω.
1 Like
Βιαστικα:
1. Swans - The Seer
Η δευτερη τους περιοδος ειναι σιγουρα σπουδαιοτερη απο την πρωτη. Εκπληκτικη δουλεια.
2. Rush - Clockwork Angels
Αν ολα τα κυκνεια ασματα ηταν ετσι, θα θελαμε να πεθανουν ολοι.
3. Motorpsycho & Ståle Storløkken - The Death Defying Unicorn
Κλαση. Η εξαιρετικη φορμα των Motorpsycho μπολιαζεται με σαξοφωνα και γλενταει. Ακουστε το ρε.
4. Mark Lanegan Band - Blues Funeral
Επιστροφη στους δισκους μετα απο 8 ολοκληρα χρονια και ΓΑΜΗΣΕ.
5. Nightstalker - Dead Rock Commandos
Το λατρευω. Ισως και πιο πολυ απο το “Use”, για να καταλαβετε.
Honorable mentions:
Neil Young & Crazy Horse - Psychedelic Pill
Ειναι απιστευτος δισκος.
Deftones - Koi No Yo Kan
Αξια συνεχεια του προηγουμενου. Και καλυτερο κιολας.
Dead Can Dance - Anastasis
Μια επανασυνδεση με νοημα.
Witchcraft - Legend
Τα εχετε πει.
Baroness - Yellow & Green
Επισης τα εχετε πει.
Jess And The Ancient Ones - Jess And The Ancient Ones
Η occult rock εκπροσωπηση της χρονιας.
Soundgarden - King Animal
Αλλη μια επανασυνδεση με νοημα. Κριμα ρε Chris.
The Gathering - Disclosure
Παμε μωρη Siljeαρα.
Jack White - Blunderbuss
Ο Τζακαρος ειναι εγγυηση.
Kadavar - Kadavar
Γερμανικη ψυχεδελικη επελαση.
EDIT: Καλυτερο εξωφυλλο:
39 Likes
Το μόνο κακό είναι ότι δεν υπήρχε καμία έκπληξη ως προς το νούμερο ένα σου 
Ας ριξω κι εγω μια γρηγορη καταθεση λιστας… Εντυπωσιαστηκα με οσα βρηκα σε αυτη τη χρονια, τρομεροι ηχοι απο παντου. Εμειναν εξω απο την πενταδα δισκαρες, αλλα καλα να παθω που εμπλεξα με εσας. Θελατε μονο 5, παλιομπαγλαμαδες.
1. Rush - Clockwork Angels
“The future disappears into memory, with only a moment between, forever dwells in that moment, hope is what remains to be seen”. Οι τελευταίοι στίχοι του Καθηγητη, στο τελειωμα του The Garden. Το κυκνειο ασμα της μπαντας ηταν ενα ακομη μουσικο μνημειο. Ακομη κι αν δεν ηταν για πρωτια, θα εμπαινε επειδη υπαρχει και το συναισθημα στη μεση.
2. Witchcraft – Legend
Ομολογω οτι δεν περιμενα τετοια μουσικη. Ενας μεγαλειωδης δισκος.
3. Propagandhi - Failed States
Σε καθε τραγουδι θελω να σηκωθω απο την καρεκλα μου, χωρις να ξερω αν προτιμω να σπασω τα παντα ή απλως να χορεψω. Ειμαι χαλιας στον χορο, οποτε αντιλαμβανεστε πού παει το πραγμα…
4. Parkway Drive - Atlas
Δεν τους ηξερα ως φετος την ανοιξη, αυτος ο δισκος ομως με επεισε οτι το προηγουμενο καλοκαιρι δεν θα τους εχανα.
5. Serj Tankian – Harakiri
Λατρευουμε Serj επειδη ειναι αυτος. Επιμονος, μαχητικος, κανει αυτα που του αρεσουν. Μερικες φορες δεν αρεσουν σε εμας. Δεν πειραζει, κανεις δεν εκανε Harakiri σε αυτη την περιπτωση, διοτι εχει μεσα τρομερες συνθεσεις.
Χονοραμπλ αλφαβητικα, ολοκληρη 15αδα, αλλα 5 απο αυτα σε αλλες εποχες δεν εμεναν εκτος ουτε με σφαιρες. Κι ομως…
Accept - Stalingrad
Architects - Daybreaker
Deftones - Koi No Yokan
Gojira - L ’ Enfant Sauvage
Grand Magus - The Hunt
Killing Joke - MMXII
Kreator - Phantom Antichrist
Moonspell - Alpha Noir/Omega White
Muse - The 2nd Law
Paradise Lost - Tragic Idol
Pennywise - All Or Nothing
Rival Sons - Head Down
Soundgarden - King Animal
Soen - Cognitive
Unisonic - Unisonic
32 Likes
2012
1. Lana Del Rey - Born To Die
Δισκος με Video Games, Born To Die, Blue Jeans, Summertime Sadness και Dark Paradise (ισως καλυτερο της τραγουδι?), για να μην πω και για τα υπολοιπα, αρα δικαιωματικα πρωτη θεση. Ισως η πιο σημαντικη δισκαρα της χρονιας στην μουσικη, αφου επηρεασε δεκαδες αλλους indie pop καλλιτεχνες και πηραμε μουσικαρες απο τοτε μεχρι και σημερα, ενω εβαλε την Lizzy για τα καλα στον χαρτη της παγκοσμιας μουσικης.
2. The Mars Volta - Noctourniquet
Χωρις πολλα πολλα, ο καλυτερος τους και πιο ωριμος τους δισκος. Δεκατρια αψογα τραγουδια.
3. Gojira - L’Enfant Sauvage
Η επομενη δισκαρα απο την μπαντα που καθορισε τον σκληρο ηχο μαζι με κανα 2-3 ακομα στην προηγουμενη δεκαετια. Παραδοξως μαλλον μου αρεσει λιγο λιγοτερο απο το The Way Of All Flesh, αλλα δεν εχω απολυτως κανενα παραπονο και απο αυτον τον δισκο. Ασχετα που μετα απο αυτον εβγαλαν δυο αριστουργηματα, κατ’εμε τα δυο καλυτερα τους ως τωρα, και εχουμε ακομα συνεχεια ευτυχως.
4. Muse - The 2nd Law
Ειναι χειροτερος απο σχεδον ολους τους δισκους των Muse πριν απο αυτον? Μαλλον ναι. Ειναι καλυτερος δισκος απο οτιδηποτε βγαζει οποιαδηποτε αλλη μπαντα στο alternative rock? Διχως αμφιβολια. Supremacy, Madness, Panic Station, Survival, Follow Me, και δεν συμμαζευεται. Ημουν Λονδινο τον Αυγουστο του 2012 με τους Ολυμπιακους, και αυτος ο δισκος ειχε ηδη 2 σινγκλακια που ειχαν κυκλοφορησει, οποτε τον εχω συνδεσει με αυτο το καλοκαιρι. Τελειες εποχες, με το λαθος ατομο δυστυχως.
5. Paradise Lost - Tragic Idol
Ή αλλιως Draconian Times II : We Need More Fans. Πολυ ωραιος δισκος. Η αρχη της σηψης οσον αφορα την νοοτροπια τους και το regression τους ως μπαντα. Ο συγκεκριμενος σωζεται γιατι εχει φοβερο ηχο, γιατι το γρεζι του Χολμς ειναι τελειο, και γιατι εχει πολυ καλες συνθεσεις, οπως και κλασικα μια συνθεση που επρεπε να μπει στον δισκο και δεν μπηκε. Απο κει και μετα το χαος.
Εξωφυλλο
25 Likes
Ακολουθεί επιθετικό ποστ αλλά με καλή διάθεση.
Σοβαρά τώρα, αυτή η μαλακία που 40 χρόνια δεν παίζει να ψηφίσατε έναν pop δίσκο (όχι εσύ @QuintomScenario) και το 2012 πέσατε όλοι με τα μούτρα στην καλοκαιρινή στεναχώρια της Λαναςντελρεη, τι σκατά φάση είναι πραγματικά; Φταίει η κρίση ή απλώς εκείνη τη χρονιά έτυχε να ψαχτείτε με άλλα ακούσματα;
Aκούτε και Lorde και Sia ξερωγω ή ξεχωρίζετε τη Lana;;;;
7 Likes
Οταν ενας δισκος ειναι αποδεκτος απο ακροατες της μεταλ μουσικης και αρεσει αρκετα, τοτε ειναι μεταλ, δεν ειναι ποπ
9 Likes
Από που κι ως που αυτό;
Δηλαδή ξαφνικά οι ποπ ακροατές του δίσκου γίνονται λιγότεροι και ο δίσκος παίρνει metal status επειδή αρέσει σε μεταλλάδες; Προσπαθώ να καταλάβω.
Ακολουθεί ευγενικό ποστ αλλά με κακή διάθεση.
Το να αρέσει σε κάποιον ένα ποπ άλμπουμ προϋποθέτει πρότερη ενασχόληση με το genre; Ιδιαιτέρως ένα άλμπουμ που τουλάχιστον στα δικά μου απαίδευτα αυτιά ήταν αρκετά μακριά από το mainstream ποπ ήχο της εποχής; (πχ Perry)
4 Likes
Κατά το “μέταλ είναι ό,τι μου αρέσει”?
6 Likes
Special Teams
Ποιος θα ταΐζει τον ψηλό;!! Εσύ;!
Feed Me - Feed Me’s Escape From the Electric Mountain
Απ’ τους πρωταγωνιστές της βρετανικής DnB ο Spor, κάνει “side project” (το οποίο για ένα διάστημα μόνο τέτοιο δεν ήταν) εδώ κάπου ανάμεσα σε electro house και αμερικάνικη dubstep, με ενθαρρυντικά αποτελέσματα στο πρώτο EP, πάνω στα οποία δε νομίζω ότι έχτισε ποτέ
Ταξίδι όχι-στο-κέντρο της Γης
Howard Shore - The Hobbit: An Unexpected Journey
Προφανώς τα member berries είναι δυνατά εδώ. Όπως και να ‘χει, και τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά που ήταν η ταινία και η τριλογία γενικά, το να γυρνάς στον κόσμο του Τolkien οπτικοακουστικά εκείνη τη στιγμή ήταν υπέροχο
Run down the clock
Rush - Clockwork Angels
Επειδή 15άδα δε θα χώραγε (άσχετα με το ότι είναι ποιοτικότατος δίσκος, απλά έγινε σφαγή) και τιμής ένεκεν πρέπει οπωσδήποτε να πω δυο λογάκια για τον τελευταίο δίσκο των Rush και τους Rush γενικά, ό,τι έχουμε γράψει στο παρελθόν οι πιστοί και γράφτηκε πάλι με αφορμή αυτό, ισχύει 1000%. Τρεις άνθρωποι που έκαναν πράξη τον στίχο “I can’t stop thinking big” με διαρκείς αναζητήσεις για 40 χρόνια ένωσαν στο παρατηρητήριό τους δυο και τρεις γενιές και έδωσαν ώθηση σε τόσες άλλες μπάντες μέσω των οποίων τους ανακαλύψαμε. Άλλοι φεύγουν με την ουρά στα σκέλια εντελώς ξεθωριασμένοι απ’ τον χρόνο αλλά οι Rush δεν ήταν από αυτούς. Τους ευχαριστούμε για όλα
Κατά τ’ άλλα ναι, το καμός έγινε εδώ, τρομερή χρονιά, ποιος Κουβέλης και ποιο PSI, εδώ έγινε το μεγάλο κούρεμα, για να βγει η 15άδα
Starters
1. Periphery - Periphery II: This Time It’s Personal
Bγάλανε “ωριμότερους” δίσκους αργότερα, με πιο “δουλεμένα” κομμάτια αλλά αυτό έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία. Ό,τι ήταν το Fortress για τους Protest The Hero είναι το P2 για τους Periphery: προϊόν αγνής ΓΚΑΒΛΑΣ και ωμής έμπνευσης. 100 riffs μέσα σε κάθε κομμάτι που κάπως είναι όλα καλά αλλά αυτός που ανεβάζει τη μπάντα από πολύ καλή σε world class για μένα είναι ο Spencer που με τη χροιά και το εύρος του δίνει σε κάθε κομμάτι με το μικρόφωνο ακριβώς αυτό που χρειάζεται. Με σοβαρά guests από Govan και θείου (κυριολεκτικά) Petrucci έχουμε και σφραγίδα ποιότητας
2. Converge - All We Love We Leave Behind
Έκλεισε δεκαετία απ’ το Jane Doe αλλά η εξέλιξη δεν σταματάει. Οι Converge εδώ είναι πιο χαμαιλέοντες από ποτέ (βλ. τι διακυμάνσεις έχει το Sadness Comes Home ας πούμε που στην αρχή νομίζεις ότι θα ακούσεις σαουθερνίλα και καταλήγει σε σφυροκόπημα) και συνεχίζουν να οδηγούν τις εξελίξεις. Μέσα στις πολλές δισκάρες μετά τον κατά γενική ομολογία καλύτερό τους, πιθανότατα η καλύτερη
+εξώφυλλο:
3. Exotic Animal Petting Zoo - Tree of Tongues
Είχαν κάνει αίσθηση αυτοί το 2008 με το “I Made My Bed…” ειδικά σε όσους κοιμόμασταν με το Colors κάτω απ’ το μαξιλάρι. Το follow-up εδώ είναι ακόμα καλύτερο, για την ακρίβεια θα τον έλεγα απ’ τους καλύτερους δίσκους της δεκαετίας στο προοδευτικό μέτσαλ. Χρησιμοποιώ αυτό το επίθετο με φειδώ αλλά εδώ είναι ακριβές αφού θα βρείτε από math και grind μέχρι ατμοσφαιρικά, χαλαρά περάσματα. Παραγωγάρα επίσης που βοηθάει 100% να αναδυθεί το πχιοτικό άρωμα αυτής της μουσικής
4. Pennywise - All or Nothing
Οι Pennywise με τον Lindberg να έχει χαιρετίσει κάνουν κίνηση-ματ παίρνοντας τον καλύτερο τραγουδιστή του χώρου τον οποίο αξιοποιούν στο έπακρο με φωνητικές γραμμές για να ξελαρυγγιάζεται ο κόσμος στις συναυλίες και γενικά μια δισκάρα που πιάνει επίπεδα 90s σε μεγαλείο. Όλα τραγουδάρες, τελειώνει και πάει μόνο του το χέρι στο repeat. Τρομερό one-and-done, πολλά μπράβο, αν τους είχα δει και με αυτό το lineup καλά θα ήταν
5. Every Time I Die - Ex Lives
Νομίζω ο αγαπημένος μου ETID δίσκος, σχεδόν του μισαώρου αλλά απ’ την αρχή μέχρι το τέλος είναι καταιγίδα. Στιχουργικά δε, υποψήφιο για ό,τι καλύτερο έχει κάνει ο Keith:
Every time we divide
We put zeros under the line
And we publish it as our proof
That nothingness is divine
+10:
Deftones - Koi No Yokan
Κανονικά πενταδάτο είναι το φετινό Deftones αφού είναι στα ίδια επίπεδα πχιότητας με Diamond Eyes αλλά χάνει στα tie breaks με τα υπόλοιπα εδώ. Ακάθεκτοι πάντως, χτίζουν σερί, όχι απλά έχουν επιστρέψει αλλά εκεί που η μαγεία του ατμοσφαιρικού συναντά την ψυχολογία του heavy , ηγούνται
Toundra - III
Άλλη πενταδάτη κυκλοφορία, αν μιλάγαμε για πιο αδύναμη χρονιά. Δεν έχω ακούσει καν τα Ι και II ακόμα αλλά σε αυτό και στο επόμενο οι Ισπανοί παίζουν σοβαρή μπαλίτσα στο πιο κιθαριστικό/riffy ας πούμε ποστ ροκ που ενίοτε γίνεται και μέταλ. Πέρα από τα ίδια τα θέματα, οι διακυμάνσεις στα κομμάτια ξεφεύγουν από τα τετριμμένα. Πολύ καλό και το Red Forest αλλά για δίσκο της χρονιάς στο είδος το δίνω εδώ
Between The Buried And Me - The Parallax II: Future Sequence
Αν το Silent Flight Parliament ήταν σε επίπεδα White Walls ή Swim To The Moon θα χτύπαγε στα ίσα (και να ξαναφάει™) Colors και Great Misdirect… τώρα είναι “απλά” ας πούμε του 9/10 και για μένα χωρίς να έχουν βγάλει καν μέτριο δίσκο από τότε, αυτό το επίπεδο δε θα έλεγα ότι το έχουν ξαναπιάσει. Δείχνουν εδώ ότι στο μέλλον θα μετατοπιστούν πολύ περισσότερο προς το “καθαρό” προγκ μέταλ, κάτι που σε έναν βαθμό έγινε. Κατά πολλούς οπαδούς ο καλύτερός τους δίσκος, το ακούω αλλά δε συμφωνώ
Meshuggah - Koloss
Όταν δίσκος ξεκινάει με τη φράση “I’m the great Leviathan”, γίνεται να πάει κάτι λάθος; Πέρα από τα προφανή χωρατά, άλλη μια νίκη για τους Meshuggah που πλάκα-πλάκα μετά τον φρενήρη ρυθμό της πενταετίας 2002-2008 έκαναν 4 χρόνια να βγάλουν κάτι. Απ’ τον εντελώς βιομηχανικό ήχο του Nothing πλέον έχουν περάσει σε αρκετά πιο οργανικό, ωμό ήχο αλλά παραμένει θηριώδης και φυσικά groovy
Kendrick Lamar - Good Kid, M.A.A.D City
Είπαμε ότι έρχονται οι μεγάλοι δίσκοι του Lamar, ο πρώτος είναι αυτός εδώ και ακόμα και αν βρίσκω την αποθέωση ένα τσικ υπερβολική για τα δικά μου γούστα, δε μπορώ να παραβλέψω το μεγαλείο. Άλμπουμ αντάξιο της γενέτειράς του (Compton) την οποία έρχεται να τιμήσει και ο Γιατρός στο ομώνυμο τρακ. Συμπαντικός δίσκος κατά μία έννοια αφού εδώ μέσα μπορείς να εντοπίσεις έστω και ψήγματα από σχεδόν ό,τι βγήκε στα 90s αλλά και στα 00s και υπό αυτό το πρίσμα η καθολική αποδοχή ήταν νομοτέλεια
Skyharbor - Blinding White Noise: Illusion & Chaos
Ο djent δίσκος της χρονιάς (έχουν κι απο djent οι Periphery αλλά συνολικά κάτι άλλο είναι, δεν τους κατατάσσω εκεί εντελώς) έρχεται από Ινδία (!), κατά βάση έστω, με μεταγραφή Dan από Tesseract (!!) τουλάχιστον για το πρώτο δισκάκι. Δεν το θεωρώ υπερβολή να πω ότι κοιτάει το One στα μάτια αφού ό,τι χάνει σε φιλοδοξία και heaviness το κερδίζει σε συνοχή και ατμόσφαιρα. Κόσμημα για το είδος
Gojira - L’ Enfant Sauvage
Όπως είπα νομίζω και στο FMTS με τους Gojira δεν απέκτησα τη σχέση που “θα έπρεπε” αλλά τουλάχιστον αυτού εδώ του έχω ρίξει αρκετές αυτιές και το ότι θεωρείται ακόμα απ’ τους πολύ μεγάλους δίσκους της δεκαετίας για το μέταλ είναι 100% δικαιολογημένο. Έχει και μελωδία (αυτό το tapping του Gift of Guilt ας πούμε τρομερή ιδέα) αλλά κατά βάση heavy, ισοπεδωτικά κιόλας
Trioscapes - Separate Realities
Τζαζορόκ, χωρίς κιθάρες. Γίνεται; Όχι απλά γίνεται αλλά είναι και πολύ καλό. Πολύ ενδιαφέρον side-project στο οποίο θα βρούμε τον μπασσίστα των BTBAM (Dan Briggs) μαζί τον Walter Fancourt (που ήταν και guest στο Melting City του Parallax 2) και φυσικά τον Matt Lynch (που αργότερα πήρε ο Masvidal για τους Cynic). Παπάδες με ηχόχρωμα τζαζ αλλά τεχνοτροπία σχεδόν μέταλ ειδικά στα drums, με σαξόφωνο και μπάσο να κάνουν ό,τι θέλουν
Flying Lotus - Until The Quiet Comes
Ίσως και το καλύτερο άλμπουμ του FlyLo ειδικά για όποιον τρελαίνεται για σαϊκεντέλικ, πιο εστιασμένο/λιγότερο πειραματικό απ’ το Cosmogramma (στο οποίο - είχα ξεχάσει να το αναφέρω - συμμετείχε ο Thom Yorke ο οποίος επίσης συμμετέχει εδώ) αλλά εξίσου δύσκολο θα έλεγα ειδικά αν το ακούς 100% νηφάλιος. Δε θέλω να φανταστώ πώς είναι με ναρκωτικά τέτοιοι δίσκοι. Bonus οπτικοακουστικό θέαμα:
The Algorithm - Polymorphic Code
Ένας Γάλλος συνάδελφος προγραμματιστής μπλέκει djent με synths και φτιάχνει έναν ήχο-trademark που απευθύνεται πρώτα σε geeks και ύστερα σε όλους τους υπόλοιπους. Glitches, arps και memes με Gerard Depardieu μέχρι θανάτου. Τα καλύτερα έρχονται αλλά ξεκινάμε πολύ δυνατά
29 Likes
Δισκάρα!!! Το ξεχασα… 
- Πιο mainstream πεθαίνεις. Κάπου έλεος.
- Αν αυτό αφορούσε μία- δυο ψήφους δεν θα ήταν παράξενο. Η μαζική ψήφος κάτι σημαίνει κι αναρωτιέμαι τι.
- Είναι σαφές αυτό που λέω και δεν χωράει εξυπνάδες τυπου “θέλει ενασχόληση με το genre για να μας αρέσει κάτι,νιανιανια”. Αν εδώ παίζαμε ένα παιχνίδι που στα 80s δεν είχανε χωρέσει οι Μεηντεν και οι Μεταλλικα και στα 90s οι Ντριμ Θιατερ και οι Νεβερμορ και ξαφνικά στα 10s ψηφίζαν όλοι Architects η Gojira ξερωγω, την ίδια ερώτηση θα έκανα.
Όχι όχι , inside joke ήταν για το ότι υπάρχουν συγκεκριμένοι δίσκοι από συγκεκριμένους μη μέταλ καλλιτέχνες, που χαίρουν εκτίμησης και σεβασμού από ακροατες της μέταλ παρόλο που ανήκουν σε είδη μουσικής τα οποία σχεδόν πάντα οι ίδιοι ακροατές δεν επιλέγουν ως φλιτζάνι του τσαγιου τους 
1 Like
She changed lives, αυτό σημαίνει. ;p
Στα σοβαρά, εγώ ας πούμε που ψήφισα τον δίσκο, τον άκουσα τότε που βγήκε επειδή είδα την λάνα στο born to die και έμεινα λίγο 
. Τον δίσκο τον έχω λιώσει, τον έχω ακούσει άπειρες φορές πραγματικά και δε νομίζω ότι έχω ακούσει κάτι αντίστοιχο του είδους, ούτε καν της λανα, τόσο πολύ. Δεν ξέρω για ποιούς λόγους, αλλά έκατσε η μπίλια τότε. Νομίζω ότι και εδώ μέσα υπήρχε αρκετό χαηπ. Btw, έχω αρκετά ποπ καταβολές, αλλά το 12 ήταν μια εποχή που σίγουρα προσπαθούσα να αυτοπροσδιοριστώ αλλιώς.
10 Likes