Απ’ το “may your sword stay wet like a young girl in her prime” μέχρι το “my pussy tastes like Pepsi Cola”, ένα τσιγάρο δρόμος, εγώ πιστεύω ότι ο Αρχηγός εγκρίνει
6 Likes
Εχει μεσα το single της δεκαετιας παντως.
2 Likes
Και πού ήτανε στους όφερμοντ, τους τέιτανμπλαντ και τους μιτοχόνδριον οι πρώην/νυν μεταλλάδες;
Οταν τα γραφει ο Αρχηγος, ειναι σεξιστης. Οταν τα γραφει η κυραΛανα, ειναι Τριτη. Ασε που στοχοποιει και την pepsi, ποιος ξερει γιατι… Να πειτε και για τη Μαρφιν. Ο Αρχηγος σάς βλεπει και σας κρινει.
1 Like
Μακάρι όντως το επόμενο παιχνίδι να είναι “52 years of pop in 52 weeks”
Να ακούσουμε και κάνα καινούργιο δίσκο δηλαδή, όχι τίποτα άλλο
Αυτό είναι άλλο θέμα μετά.
Σαν να λέμε γιατί στα 80s κάποιος ψήφισε Μεηντεν κι όχι Angel Witch.
Γιατί έτσι.
Καλά, οι DSO δεν έχουν τίποτα που να κλικάρει στο 99% των μεταλλάδων, πολύ πιο πιθανό να κλικάρει η Χ λάνα, αλλά δεν το συνεχίζω.
Πείτε περί ακριβής ποπ για τον λαό να μάθουμε και τίποτα.
1 Like
Έλα ντε 
2 Likes
Αν σε παραξένεψε που ψηφισα εγω DsO, μπορώ να το εξηγήσω.
Αν δεν αναφεροσουν σε εμενα, αποσύρομαι.
Ρε δεν έχω ιδέα πού αναφερόμουν, μια μαλακία είπα (οκ παραπάνω από μία) στο πνεύμα της βραδιάς! 
3 Likes
Δύσκολη εβδομάδα.
Αφού πρώτα πω ότι οι Mgla θα ήταν σίγουρα πεντάδα αλλά δεν για τους γνωστούς λόγους, συνεχίζω με τιμητικές αναφορές:
Δύο πολύ καλοί ελληνικοί thrash δίσκοι από τους Bio cancer και τους Suicidal angels. Biocancer με την ιδιαίτερη φωνή και τα τσίτα γκάζια τότε μου αρεσαν πολύ. Gang vocals όπου χρειάζεται. Έχουν ωραία ριφ και live είναι όλεθρος. Δεν άκουσα τίποτα άλλο μετά. Βασικά δεν ξέρω αν δισκογραφουν ακόμα.
Suicidal Angels με το Bloodbath συνεχίζουν σε κορυφαίο επίπεδο όμως είναι σε όλα ένα κλικ πιο κάτω από το Dead again. Εστω κι αν εδώ υπάρχουν κάποια από τα “χιτακια” τους.
Επίσης thrash δισκάρα με ηχο Metallica των καλών καιρών είναι το Tantara - Based on evil. Καλά τραγούδια και γενικά πολύ προσεγμένο σε όλα. Τα φωνητικά ώρες ώρες είναι καρφί James. Αξίζει μια αυτιά.
Κλείνοντας με τα thrash metal εκτός λίστας βαζω και το Being and Nothingness των Hexen. Πιο progressive και λιγότερο tech/thrash και δε φτάνει το ντεμπούτο αλλά είναι εξαιρετικό.
Kawir - Isotheos . Ίσως έπρεπε να μπει παραπάνω Απλά δεν το έχω ακούσει αρκετά.
Συνεχίζουν να είναι πολύ καλοί οι My sleeping Karma με το Soma στο stoner/psych rock τους.
15 Nightstalker - Dead rock kommandos. Με φορά από την ανερχόμενη ελληνική stoner rock σκηνή οι “Πατεράδες” όλων αυτών βγάζουν ένα πολύ καλό ροκ δισκάκι γίνονται πιο σοβαροί (λέμε τώρα) και ανεβαίνουν στο κύμα. Πολλά καλά τραγούδια στο άλμπουμ.
14 Mark lanegan band - Blues funeral. Αυτό το άλμπουμ το ακούω τα τελευταία δύο χρόνια στη δουλειά μιας και κάπως βρέθηκε σε ένα αρχείο που είχα. Πολύ καλό. Με τη ζέστη φωνάρα του Lanegan
Ξεκινώντας από το Gravedigger’s song μέχρι τέλους είναι καθηλωτικο ροκ.
13 Stoned jesus - Seven thunders roar. Είχα φάει γερό κόλλημα τότε με τους Ουκρανούς. Ωραία τραγούδια “ταξιδιαρικα” και αρκουντως βαριά μιας και που και που πατάνε σε κάτι θεοβαρα doom riff που εντυπωνονται στον ακροατή.
12 Gojira - L’ enfant savauge Ασταμάτητοι οι Γάλλοι βγάζουν άλλο ένα εξαιρετικό άλμπουμ με το L’ enfant savauge, το οποίο είναι λίγο χειρότερο από τα προηγούμενα στα αυτιά μου. Ίσως δεν το έχω ακούσει αρκετά.
11 Alcest - Voyages de l’ ame. Ότι λέει ο τίτλος. Δεν φτάνει το προηγούμενο στα σημεία αλλά είναι εξαιρετικό. Όταν μπεις στον κόσμο τους δε βγαίνεις εύκολα. Ακόμα λιγότερο ακραίο περισσότερο.post και shoegaze.
10 Pharaoh - Bury the light . Το us power metal του μπλε κολλαρου. Από τύπους που παίζουν με απληστία τα ριφ και ένα τραγουδιστή με ιδιαίτερη και πολύ καλή φωνη. Έχουν μόνο πολύ καλες κυκλοφορίες μέχρι τέλους (δυστυχώς ήρθε νωρίς)
9 Razorwyre - Another dimension. Αυστραλοί που παίζουν heavy/speed metal,με φοβερές συνθέσεις και ασυγκράτητη ορμή. Δυσεύρετο δισκάκι που το αγόρασα πριν κάνα τεσσαρι χρόνια.
8 Toundra - III. Post rock από τα καλύτερα που μπορείς να ακούσεις. Οι Ισπανοί είναι φοβεροί και εδώ πιανουν την κορυφή τούς.
7 Nekromantheon - Rise,vulcan sceptre. Thrash metal, σκοτεινό, με αναφορές στην Αρχαία Ελληνική μυθολογία, στον Πόλεμο, τον Άδη, με την ορμή και τη δύναμη των πρώιμων Sepultura , αλλά με τη Σκανδιναβική ακρίβεια και ποιότητα. Μεγάλος δίσκος.
6 Deathhammer - Onward to the pits. Άλλη μια τρομερή thrash δισκάρα. Πιο χύμα, θυμίζουν τους Antichrist, μπουνταλαδες, ώμοι, speed- άριστοι, προσκυνούν το Show no mercy. Έχει κολλητικά κομμάτια. Από τις αγαπημένες μου μέχρι σήμερα σύγχρονες thrash μπάντες.
5 Panopticon - Kentucky. Το πρώτο που άκουσα από αυτούς και κόλλησα. Αγάπη μόνο.
4 Striker - Armed to the teeth. Άλλη μια μεγάλη αγάπη που ίσως το έκοψε κι αυτή το άθλημα φέτος, αν και κάτι ακούστηκε ότι ετοιμάζονται για νέα κυκλοφορία. Καναδοί speed metalers, με εξαιρετική αίσθηση της μελωδίας και μια ικανότητα να βγάζουν αβίαστα κολλητικά ρεφρέν heavy metal. Εργάτες του underground και για εμένα η καλύτερη NWOTHM μπάντα αν και νομίζω υπερβαίνει τη σκηνή αυτή.
3 Witchcraft - Legend. Από τους καλύτερους ροκ δίσκους της δεκαετίας. Τελεία.
2 Graveyard - Lights out. Μπορεί να είναι το άλμπουμ που έχω ακούσει περισσότερο από όλα αυτή τη χρονιά. Οριακά χειρότερο από το προηγούμενο, καθως σιγά σιγά χάνουν τη blues μαγκιά που τους ξεχωρίζει αλλά μιλάμε για δεκαρι.
1 Rush - Clockwork angels. Μόνο και μόνο επειδή είναι το τελευταίο θα το έβαζα ψηλά. Μετά σκέφτηκα ότι αν οι Dream theater αυτού του κόσμου έβγαζαν ένα τέτοιο άλμπουμ, εδώ μέσα οι μισοί θα το είχαν πρώτο χωρίς πολλά πολλά. Οι Rush μετά από τόσα χρόνια καριέρας παίρνουν αντιδάνεια από τα καλλιτεχνικά παιδιά τους και βγάζουν ένα σύγχρονο άλμπουμ που τιμά και μεγενθυνει τον Μύθο τους.
Εξώφυλλο
30 Likes
45’ λεπτά ακόμη!!
@ARIAN @Chaos @bostonflesh @DarthVader @drenie @intrance @Leper_Jesus @LesAnTz @martian @nikatapi @Moonchild92
Άσχετο, για κάποιον λόγο νόμιζα ότι το swans θα βγει πρώτο με ευκολία και μάλλον καμία σχέση
4 Likes
- Gojira - L’enfant sauvage
- Baroness - Yellow and green
- Royal Thunder - CVI
- Deftones - Koi No Yokan
- Napalm Death - Utilitarian
Άξια αναφοράς:
Mothlite - Dark Age Μπάντα που ακούγεται σαν τους ύστερους Ulver άλλα πριν τους Ulver; Η εξήγηση ίσως βρίσκεται στο πρόσωπο του Daniel O’Sullivan που από τους Mothlite ορμώμενος προσχώρησε στους Νορβηγούς και απ’ότι φαίνεται άφησε το στίγμα του.
Corrosion of conformity - S/T Η επανένωση της σύνθεσης του Animosity δεν πολυδιαφημήστηκε. Κακώς, γιατί εδώ οι αγαπημένοι Αμερικανοί κάνουν, ώς συνηθως σε περιπτώσεις ομώνυμων άλμπουμ, μια επισκόπηση της καριέρας τους και κυρίως, παραδίδουν εξαιρετικούς μπαρουτοκαπνισμένους heavy ύμνους.
Agent Side Grinder - Hardware Electronic Post Punk από τη Σουηδία που στηρίζονται στον μινιμαλισμό και ξεχωρίζουν
The Jon Spencer Blues Explosion - Meat and Bone Δυνατό blues rock παιγμένο με punk attitude
Cauldron - Tomorrow’s Lost Προσωπικά, κοντράρονται με τους Enforcer στις προτιμήσεις μου σε αυτό που ονομάστηκε New wave of traditional heavy metal
Mutilation Rites - Empyrean Από την (Black Metalομάνα) Νέα Υόρκη, όχι με αγάπη αλλά με πορωτικό συνδυασμό black metal και hardcore στοιχείων
Horseback - Half Blood Ιδιαίτερη περίπτωση αυτή η μίξη μαστουρο-stoner ατμόσφαιρας και black metal φωνητικών.
24 Likes
Κανονίστε να ΜΗ βγει η Λάνα, για να δείξετε ποσο ΤΡΟΥΜΕΤΣΑΛ είστε εδώ μέσα.
4 Likes
Πλέον με δέκα ψήφους κάτι χτυπάει δεκάδα, μην ανησυχείς ;p
4 Likes
Εντελώς λογικό για τους περισσότερους ανθρώπους μια εκτός έδρας νίκη, έστω και στο Ουέφα, να έχει μείνει αλησμόνητη, πόσο θέλατε ακόμα από τότε 5 χρόνια?
Για τα περί Λάνας, θα ακουστούν μόνο αλήθειες τώρα, για όλα τα σκληροπυρηνικά μέταλλα, ο μόνος λόγος που το άκουσαν ήταν γιατί τους έσερναν να δούνε Παπακαλιάτη οι δικές τους
5 Likes
Πω-πω, ακριβώς στην εκπνοή.
Πεντάδα:
Summary
Ατοπία “Ατοπία”
Χμμμ, αν κρίνω από τις μηδαμινές αναφορές που έχει (όχι μόνο στο παιχνίδι, αλλά και γενικά), νομίζω ότι με άνεση κερδίζει τον τίτλο του πιο υποτιμημένου ελληνικού hardcore δίσκου που βγήκε ποτέ. Και του πιο μεταλλικού επίσης. Κι αυτού με τον πιο καλογυαλισμένο ήχο. Γάμα το, ας ψάξει ο Ktn το post του στο Album Exchange που τα έλεγε ωραία για να δείτε κι οι υπόλοιποι το φως το αληθινό. Είπαμε, η πορεία που ξεκινά με Ανάσα Στάχτη και εξελίχθηκε σε Ανατέλλων Τρόμος, κάπου εδώ συνεχίζει.
Amenra “ Mass V”
Η πρώτη μου επαφή μαζί τους. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι υπήρχε μπάντα που να καταφέρνει να κοντράρει του Neurosis σ’ αυτό το αίσθημα ασφυξίας που σου δημιουργούν. Πολλές κορυφές η δισκογραφία τους, δύσκολα να τις κατατάξεις, αλλά αυτή πρέπει να ‘ναι στις 2-3 πρώτες, δε γίνεται να πέσει πιο κάτω.
A Forest of Stars “A shadowplay for yesterdays”
Εξελίσσονται ακόμα περισσότερο, απομακρύνονται από το black ακόμη παραπάνω, αλλά καθόλου δε μας χαλάει. Πραγματικός οργασμός ιδεών, ενώ ο συνδυασμός μουσικής-εικόνας στο video-clip του “Gatherer of the pure” παραμένει ένα από τα highlights της προηγούμενης δεκαετίας και, προσωπικά, μία εμπειρία που με βρήκε απροετοίμαστο και με στιγμάτισε.
Antimob “ Antimob”
Ο καλύτερος ελληνόφωνος hardcore δίσκος που κυκλοφόρησε ποτέ; Αν αναλογιστεί κανείς ότι το ελληνόφωνο hardcore είχε (μέχρι τότε) ιστορία 20-25 χρόνων, και μάλιστα με μνημειώδη συγκροτήματα και κυκλοφορίες, τότε κάτι κάνανε καλά αυτοί οι τύποι εν έτη 2012. Βασικά για ‘μένα υπήρχε το momentum: το εξώφυλλο, οι στίχοι, το κλίμα των αντιμνημονιακών αγώνων του ’10-’12, η επιστροφή στα βασικά. Γιατί κάτι τέτοιο δηλώνει το album. Αδιάλλακτα μέχρι σήμερα.
Jungbluth “ Jungbluth”
Είπαμε, με το μελωδικό neo- crust (που όμως δε γλυκαίνεται από τις post- metal τσαχπινιές) έχουμε ένα θέμα, part I. Για όσους δε γνωρίζουν, εδώ έχουμε την άτυπη συνέχεια των Γερμανών Alpinist, η οποία….εμ… είναι αρκετά καλύτερη από τις τελευταίες δουλειές των Alpinist!
Λοιπά:
Summary
Crippled Black Phoenix “(Mankind) the crafty ape”
Το ξαναέβαλα σήμερα. Λοιπόν, τι μαλακίες λέγαμε ότι η χρυσή περίοδός τους τελειώνει στο “I, vigilante”; Ο δίσκος ΣΠΕΡΝΕΙ από την αρχή μέχρι το τέλος -ΟΚ μπορεί να εμφανίζονται τα πρώτα ενοχλητικά μουσικά déjà vu, αλλά υπάρχουν ξανά στιγμές (μπόλικες μάλιστα) που σου ξεσκίζουν τα εσώψυχα… Τελεία και παύλα, οι τύποι κατάφεραν να βγάλουν μέσα σε λίγα χρόνια 4 albums-κοσμήματα (τα δύο εκ των οποίων διπλά!) και παρ’ όλα αυτά ποτέ δε γεύτηκαν (θεωρώ) την υστεροφημία που θα άξιζαν γι’ αυτά. Τιτάνιο κατόρθωμα και τους αποχαιρετώ εδώ.
NOFX “ Self/ entitled”
Χαίρομαι που το είδα το album ν’ αναφέρεται κάμποσες φορές, γιατί δε μιλάμε απλά για «άλλο ένα NOFX album». Κατά τη γνώμη μου είναι ό,τι καλύτερο βγάλανε από εποχής “So long and thanks for all the shoes”, με την πλειοψηφία των κομματιών να έχουν πολύ πιο έντονο (σε σχέση με άλλα albums τους) αυτό το μινόρε χρώμα, ενώ τα υπόλοιπα απλά έχουν γαμάτα ρυθμικά ή riffs! Τρομερή έμπνευση ξαφνικά στα γεράματά τους.
Terrible Feelings “ Shadows”
Εντάξει, αυτός ο δίσκος έχει κομματάρες που θα άξιζαν να ονοματιστούν «ιστορικές», και αν προέρχονταν από τα 70’s και κάποιους Jefferson Airplane π.χ., ακριβώς αυτό θα ήταν. Πλέον στο ντεμπούτο τους έχουν απωλέσει το μεγαλύτερο ποσοστό το punk παρελθόντος τους κι έχουν αφεθεί σ’ ανανεωτικό παύλα παλιομοδίτικο rock αέρα που απλά σε κάνει να μελαγχολείς.
Hail Spirit Noir “ Pneuma”
Πώς να το χαρακτηρίσεις; Prog, black, heavy, art, δεν ξέρω. Μοναδικός, προσωπικός ήχος, απίστευτα ώριμος ήδη από το ντεμπούτο που μπολιάζει τόσες πολλές επιρροές και ήχους. Μεγάλο όπλο (τι άλλο; ) η απλότητά του, καθαρές μελωδίες που τις τραγουδάς, ευκρινείς ήχοι από τα keyobards και τις μη-παραμορφωμένες κιθάρες και μία αύρα σατανιασμένου Χατζηδάκι να πλανάται στον αέρα.
Neurosis “Honor found in decay”
Δεν ξέρω γιατί αυτό δεν το εκτιμούμε και τόσο. Μπορεί να έχει τις 2-3 αμήχανές στιγμές του, αλλά οι Neurosis μάς παρουσιάζονται πιο άμεσοι και μελωδικοί από ποτέ και το καταφέρνουν ξανά, σε λυγίζουν. Είχα να το ακούσω από τότε είναι η αλήθεια κι απόλαυσα κάθε επαναληπτική ακρόαση.
Tardive Dyskinesia “Static apathy in fast forward”
Επ, αυτό γιατί το ξεχάσαμε; Άντε, εγώ δεν είμαι φίλος του djent, αλλά ακόμα και τα προηγούμενα albums τους τα γούσταρα πολύ. Εδώ, όμως, γίνεται μία υπέρβαση: οι Tardive Dyskinesia τολμάνε να κάνουν μία εντυπωσιακή μελωδική στροφή προσθέτοντας αυτά τα χαρακτηριστικά anthem-ικά καθαρά φωνητικά και τις έντονες μελωδίες που πάνε το πράγμα εντελώς αλλού, ή, τέλος πάντων, το κάνουνε πολύ πιο φιλικό και για ακροατές σαν κι εμάς που δεν έχουμε και πολύ σχέση με τέτοιους ήχους.
Deftones “ Koi no yokan”
Από το “Diamond eyes” φάνηκε η επιστροφή σε πιο metal φόρμες, αλλά εδώ αυτό γίνεται πιο έντονο κι ακόμα καλύτερα. Πολύ δυνατό σημείο, φυσικά, τα αχτύπητα refrain 5-6 κομματιών που «σηκώνουν» όλο τον δίσκο.
The Mars Volta “Noctourniquet”
Το μοναδικό Mars Volta album που κατάφερε να μπει σε λίστα μου! Θαύμαζα πάντα κάποιες πιο μελωδικές ιδέες τους, με απωθούσαν οι πιο στριφνές στιγμές τους, και νομίζω ότι απλά εδώ η πλάστιγγα γέρνει στον πρώτο παράγοντα. Κάτι τα ηλεκτρονικά, κάτι τα πιο γήινα φωνητικά, κάτι οι πιο συναισθηματικές μελωδίες -αυτό είναι το μοναδικό τους album που μπορώ ν’ απολαύσω από το να εκτιμήσω απλά.
EPs:
Summary
Warsong “The caravan” EP
Ιστορικό post-punk 7’’ με τέλεια Wipers διασκευή κι ακόμα πιο τέλεια δικά τους κομμάτια.
Autarch “Autarch” EP
Είπαμε, με το μελωδικό neo- crust (που όμως δε γλυκαίνεται από τις post- metal τσαχπινιές) έχουμε ένα θέμα, part II. Απλά αυτοί φάγανε το post-metal τυράκι τελικά. Δεν πειράζει, εδώ βαράνε καλά ακόμα.
Εξώφυλλο: Propagandhi “Failed states”
17 Likes
2012
Yes, Gary, written in the stars indeed
The Best of the Rest
(25 in total)
Tier B
- 3 Inches of Blood - Long Live Heavy Metal
Ο επίλογος της πρώτης φάσης της πορείας αυτού του τιμιότατου καναδικού συγκροτήματος γράφτηκε με ιδανικό τρόπο: Με το καλύτερο άλμπουμ τους μετά το Advance & Vanquish. Ο τίτλος απολύτως κατατοπιστικός, μια μεγάλη γιορτή της μουσικής για την οποία ζουν και αναπνέουν. Riffs βγαλμένα από τη φαρέτρα των Metal Gods, λατρεμένες δισολίες χωρίς έξτρα ζάχαρη, φωνητικά τύπου “το Painkiller στα άκρα” (ώστε να πωρώνουν τον σωστό κόσμο και να διώχνουν τους τουρίστες), ακόμα και 70s - epic metal πινελιές όπου πρέπει. Ούτε μισό ψεγάδι.
- Angel Witch - As Above, So Below
Άλλο ένα επικό comeback, από τα κάμποσα που ήμασταν τυχεροί που βιώσαμε εκείνα τα χρόνια. Το συγκρότημα που - ως γνωστόν - δημιούργησε το απόλυτο αριστούργημα του NWOBHM, και κάνα δυο χρόνια πριν είχε ισοπεδώσει το An σε εκείνο το ιστορικό, αξέχαστο live, το 2012 ολοκλήρωσε το παζλ της ευτυχίας (μας) με ένα άλμπουμ πραγματικά αντάξιο του θρυλικού ονόματος Angel Witch: Στιβαρό, εμπνευσμένο, άλλοτε δυναμικό και άλλοτε doomy/αργόσυρτο, και κυρίως ποτισμένο από την κορφή ως τα νύχια με εκείνη την τόσο χαρακτηριστική μελαγχολία που κανένας δεν εξέφρασε ποτέ τόσο όμορφα όσο ο μεγάλος Kevin Heybourne.
- Arkham Witch - Legions of the Deep
Στα early 10s δεν νομίζω ότι υπήρχε συγκρότημα πιο διασκεδαστικό από τους Arkham Witch. Προφανώς όχι με την έννοια “γελάω μαζί τους” αλλά "τους ακούω και περνάω καλά". Heavy metal? Doom metal? (μέτρα τους κι αυτούς @Aldebaran) Just rock’n’roll? Όπως και να τους πεις, η όλη φάση “ασχολούμαστε με σκοτεινά / μακάβρια θέματα αλλά χωρίς ποτέ να παίρνουμε τους εαυτούς μας στα σοβαρά” (λίγο σαν τους κοντοχωριανούς τους - not really - Venom) είναι ό,τι πρέπει για ακατάσχετο καβλάντισμα, ξίδια και κοπάνημα μέχρι τελικής πτώσης. Κι ας μη φτάνει το Legions of the Deep τα επίπεδα του On Crom’s Mountain.
- Asphyx - Deathhammer
Για μεγάλο διάστημα κανένας μα κανένας δεν ασχολιόταν με το τι έκαναν οι Asphyx, και γιατί να το κάνει άλλωστε - no Martin, no party. Έλα όμως που (και αυτό) το reunion έγινε πράξη στα late 00s και, μετά από ένα ας πούμε “αναγνωριστικό” άλμπουμ, ήρθε το Deathhammer να τα σαρώσει όλα, γυρίζοντας για άλλη μια φορά την πλάτη στο “δόγμα” του υπερτεχνικού death metal και αντ’ αυτού εστιάζοντας στη μακάβρια ατμόσφαιρα: Ασχήμια, φανταστικές εναλλαγές μεταξύ Motorhead-ικού γκαζώματος και θανατερού doom, τα.απόλυτα.κάφρικα.φωνητικά, όλο το πακέτο. Και μια διασκευάρα σε Celtic Frost (και μάλιστα από το Monotheist!), για το σάπιο κερασάκι στη σκουληκιασμένη τούρτα.
- Aura Noir - Out to Die
Ξενέρωσε κανείς από την προ τετραετίας πιο ύπουλη/mid-tempo προσέγγιση των Aura Noir με το Hades Rise; Κακώς! Επειδή όμως οι Νορβηγοί blackthrash ηγέτες χατίρια δεν χαλάνε, πάρτε ξανά και την πιο προφανή/καταστροφική τους πλευρά με το Out to Die. Διάολε, ευτυχώς που υπάρχει κι αυτό το συγκρότημα και βγάζει δίσκους, έστω αραιά και πού. Γιατί καλές οι ατμοσφαιρικές εισαγωγές και τα ιντερλούδια και οι ακουστικές κιθάρες και όλα αυτά με τα οποία πειραματίζονται πλέον τα περισσότερα thrash συγκροτήματα, αλλά εξίσου καλό και να θυμόμαστε πότε πότε τι πραγματικά εστί thrash: Βία και μόνο βία. Riffs, riffs και λίγα ακόμα riffs, που αν είναι ΣΩΣΤΑ δεν βαριέσαι ποτέ. Όπως στα 80s.
- Borknagar - Urd
Τι ωραία όταν ένα αγαπημένο συγκρότημα, από κει που είχε ψιλορίξει τους τόνους για κάμποσα χρόνια, κάποια στιγμή επιστρέφει σε φουλ φόρμα και με ανανεωμένη διάθεση να υπενθυμίσει τους λόγους για τους οποίους ακριβώς καταχωρίστηκε στις συνειδήσεις ως αγαπημένο. Στην περίπτωση των Borknagar, φυσικά, έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό και με το ότι ένας από εκείνους τους λόγους έκανε την επανεμφάνισή του: Πόσο μας είχε λείψει η μαγική χροιά του Simen Hestnæs πάνω στο 70s-flavoured-blackened-folk/prog metal του Brun; Και πόσο τελειότητα είναι η φάση της φωνητικής τριανδρίας Vortex / Vintersorg / Lazare; Ο κύβος ερρίφθη.
- Ereb Altor - Gastrike
– Ρε συ, το The End το έγραψε στην καραπουτσακλάρα του ο κόσμος. Ούτε το 1/5 θετικού feedback σε σχέση με το By Honour ξέρω γω.
– Το πρόσεξα. Τι να πήγε στραβά;
– Ίσως θεώρησαν ότι δεν ήταν αρκετά διαφορετικό, ότι ήταν λίγο μια απ’ τα ίδια, τι να πω;
– Άμα θέλουν κάτι διαφορετικό, ε ας τους το δώσουμε.
– Ναι αλλά υποτίθεται ότι φτιάξαμε το γκρουπ για να τιμήσουμε τον Quorthon και τη μουσική του.
– Και λοιπόν; Μόνο ένα μουσικό πρόσωπο είχε ο ψηλός;
– Εννοείς αυτό που υποψιάζομαι;
– Fuck yeah. Πάμε να μαυρίσουμε λίγο τον ορίζοντα. Βουτιά στο Blood Fire Death και στις πιο ανίερες στιγμές του Hammerheart!
- A Forest of Stars - A Shadowplay for Yesterdays
Μετά το δέος που προκάλεσε το Opportunistic Thieves of Spring, οι AFOS δεν ήταν πια το obscure συγκρότημα που είχε όλο το περιθώριο να κάνει τα δικά του ανενόχλητο - πλέον είχαν πολλά βλέμματα πάνω τους. Και μάλλον το είχαν καταλάβει. Εμφανείς οι δομικές διαφορές στο A Shadowplay for Yesterdays. Περισσότερα κομμάτια, μικρότερες διάρκειες, πιο “ορθολογικές” ενορχηστρώσεις. Και τι μ’ αυτό βέβαια; Το βασικό ζητούμενο ήταν η ατμόσφαιρα του Opportunistic… και αν την έφεραν μαζί τους και στο νέο άλμπουμ. Όλα καλά - την έφεραν. Once again, nobody plays like them.-
- Hail Spirit Noir - Pneuma
Το πάντρεμα black metal ήχων με progressive rock τεχνοτροπίες είναι από τις πιο λαμπρές ιδέες που έχουν υπάρξει - καθότι, εκτός των άλλων, λόγω του τεράστιου εύρους του prog πεδίου, δίνει στα συγκροτήματα που έχουν την ποιότητα (και την καλαισθησία) να το κάνουν σωστά ένα σωρό επιλογές μουσικής κατεύθυνσης, αυξάνοντας την εκφραστική ποικιλία: Αλλιώς το κάνουν οι Arcturus, αλλιώς οι Enslaved, αλλιώς οι Borknagar, αλλιώς οι Solefald …και αλλιώς οι Hail Spirit Noir! Τρομερός δίσκος από τα καρντάσια, με απίστευτη πυκνότητα ιδεών και ακόμα πιο εντυπωσιακή - ειδικά για ντεμπούτο - συνοχή.
- Killing Joke - MMXII
Ναι, το ξέρω, εντελώς ανάπηρη η διαχείριση που έχω κάνει στη δισκογραφία των Killing Joke: 1980-1996 μαύρα μεσάνυχτα, 2003-σήμερα… συστηματική αποθέωση! Συνεπώς, (και) αυτό το κείμενο έχει τη συμπληρωματική ιδιότητα του note-to-self “ασχολήσου κάποτε επιτέλους με τα κλασικά άλμπουμ των KJ ρε τυρέμπορα”, για να μην ξεχνιόμαστε όμως η βασική του ιδιότητα είναι αυτή της επιβεβαίωσης “τι γκρουπάρα είναι αυτή γαμώ τα σύμπαντα”. Δεν με νοιάζει καν πόσο πλησιάζουν το metal ή πόσο απομακρύνονται απ’ αυτό, ανάλογα με τα κέφια του Jaz πάντα. Η Τέχνη της σύνθεσης σκοτεινών, ουσιαστικών, πιασάρικων ροκ ύμνων είναι πάντα κτήμα τους.
- Natur - Head of Death
Άλλο ένα καλά κρυμμένο μυστικό εκείνης της περιόδου, που περιμένει να το ανακαλύψει κάθε λάτρης του πατροπαράδοτου ατσαλιού και να πάθει τη δέουσα ζημιά. Το ωραίο με τους Natur είναι ότι υπενθυμίζουν κάτι που πρέπει να έχει γίνει βίωμα σε κάθε μυημένο: Όσο κι αν μας αρέσουν οι κλασικές μεϊντενικές δισολίες, αν ακολουθούσαν αυτό το στυλ όλοι θα ήταν λίγο αφόρητη η φάση και συνεπώς άλλο τόσο μας αρέσει να βρίσκουμε συγκροτήματα που κάνουν και λίγο κράτει, που είναι πιο λιτά σε εκφραστικό επίπεδο - κάτι που όμως τα κάνει να ακούγονται ακόμα πιο επιβλητικά.
- Witch Mountain - Cauldron of the Wild
Οι Witch Mountain παίζει να είχαν άνθρωπο μέσα στο φόρουμ, να τους φέρνει εικόνα τι λέει ο κόσμος και να δουν τι μπορούν να κάνουν: Ο χρήστης που μας τους γνώρισε - ο γνωστός και μη εξαιρετέος Bleedin - τους αποθέωνε μεν για τον πολύ ιδιαίτερο, doom-meets-soul ήχο που κατάφεραν να φτιάξουν, αλλά και γκρίνιαζε (λίγο) για το ότι το South of Salem δεν είχε κάποιο κομμάτι στο επίπεδο του Veil of the Forgotten (από κάποιο split, compilation, κάτι, δεν θυμάμαι τώρα). Έναν χρόνο μετά, το Veil… περιλαμβάνεται στο Cauldron of the Wild! Τυχαίο; …ναι εντάξει, προφανώς τυχαίο, anyway: Το προαναφερθέν είναι μόνο η μία από τις έξι κομματάρες του νέου δίσκου, τις οποίες για άλλη μια φορά απογειώνει η απίστευτη φωνάρα της Uta. Αλντεμπαράν περιμένω γνώμη ε.
- Witchcraft - Legend
Hands down το καλύτερο Witchcraft, εξ ου και ανταμείβεται με πλασάρισμα στη λίστα ενός όχι-ακριβώς-οπαδού-τους. Μπορεί η vintage αύρα των πρώτων δίσκων να έχει ουσιαστικά χαθεί, κάτι που σίγουρα θα δυσαρέστησε αρκετούς, το στοίχημα όμως κερδίζεται καθώς ο “νέος” ήχος, φέρνοντας το χθες σε επαφή με το σήμερα, αποδεικνύεται ξεχωριστός και απόλυτα ταιριαστός. Εξαιρετική κιθαριστική δουλειά, ακόμα καλύτερες συνθέσεις, δύναμη, συναίσθημα, όλα σωστά. Μακάρι να έπαιζαν έτσι από την αρχή, θα είχαμε γλιτώσει από πολλούς απατεώνες. Χαλάλι όμως.
- Wrathblade - Into the Netherworld’s Realm
Συνήθως όταν ένα συγκρότημα είναι να βγάλει το πρώτο του άλμπουμ, αυτό το γεγονός το ξέρουν τα ίδια τα μέλη του, οι φίλοι τους, οι μανάδες τους, η δισκογραφική (αν υπάρχει) και αν μετά τους μάθει και κάνας άλλος κόσμος, έχει καλώς. Δεν ίσχυε κάτι τέτοιο με τους δικούς μας Wrathblade. Η ανυπομονησία για το full-length ντεμπούτο τους περισσότερο σε καθιερωμένο συγκρότημα με 5-6 δίσκους θα ταίριαζε, παρά σε μπάντα που είχε βγάλει 2-3 ντέμο και σινγκλς. Περίεργο; Όχι, απολύτως λογικό, καθότι οι Wrathblade έπαιζαν και παίζουν το πιο αγέρωχο, στεντόρειο, αντρίκειο epic metal στην πιάτσα.
- Year of the Goat - Angels’ Necropolis
Το προ δεκαετίας “occult rock” φαινόμενο μπορεί - απ’ ό,τι έχω καταλάβει - να μας τη δίνει στα νεύρα των περισσότερων, αλλά δεν είναι χωρίς εξήγηση: Σε μια εποχή (ευρύτερη εννοώ, από το γύρισμα της χιλιετίας και μετά πάνω κάτω) που τα πάσης φύσης revivals δίνουν και παίρνουν, ε δεν θα γινόταν κάποια στιγμή κάτι αντίστοιχο και με εκείνη τη φάση Coven, Black Widow κ.λπ.; Εξ ου και όλοι αυτοί οι Devil’s Blood, Goat, Blood Ceremony κ.ο.κ. “Ναι αλλά κι εσύ βάζεις - πάλι - τούτους δω στη λίστα σου”. Βεβαίως. Γιατί οι Year of the Goat μπορεί να μην πρωτοτύπησαν σε καμία περίπτωση, αλλά για μένα το έκαναν καλύτερα από όλους τους υπόλοιπους. Τόσο απλά.
- Züül - To the Frontlines
Δεύτερο και δυστυχώς τελευταίο άλμπουμ γι’ αυτό το εξαιρετικό συγκρότημα, το οποίο στα λίγα χρόνια ύπαρξης και δράσης του έκανε εμάς τους λίγους που ασχοληθήκαμε να αναρωτιόμαστε αν είμαστε στα 2010s ή κάπου στα αγγλικά Midlands γύρω στο '80-‘81. Ναι, τόσο πειστικό είναι το take τους στο διαχρονικό NWOBHM. Heavy metal βρώμικο, street, μες στην αλητεία, το οποίο ακόμα κι όταν δείχνει τι μπορεί να κάνει (βλ. τεχνική) δεν αφήνει ούτε στιγμή την αίσθηση ότι παίζεται από τίποτα νέρντουλες όπως τόσο συχνά συμβαίνει σ’ αυτή τη σκηνή (όχι ότι είναι κακό αυτό αλλά λέμε).
Tier A
- Christian Mistress - Possession
Κάποιες φορές αναρωτιέμαι, για κάποιον σαν κι εμένα, που η αγαπημένη του μουσική είναι ξεκάθαρα το heavy metal το αγνό, το ανόθευτο, τι είναι προτιμότερο; Να την ψάχνει με ξεχασμένα γκρουπς από τα 80s, που σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό είναι επηρεασμένα από την ξεκωλιάρικη ατμόσφαιρα της εποχής αλλά φέρουν και ατόφιο το feeling, ή με πιο σύγχρονα, όπου η φάση είναι ομολογουμένως “second hand” αλλά απ’ την άλλη έχουν αποβάλει το κιτσαριό; Η προφανής απάντηση είναι το “why not both”, αυτό όμως υπογραμμίζει ακόμα πιο εμφατικά το “άλλο επίπεδο” των Christian Mistress. 100% γνήσιο feeling, αλλά μόνο με το ύφος που θέλουμε και ψάχνουμε. Και, φυσικά, με την Κριστινάρα.
- Converge - All We Love We Leave Behind
Αυτό εδώ είναι σίγουρα το #6 της χρονιάς, μόνο και μόνο επειδή έκρινα ότι είχε έρθει η ώρα να ψηφιστεί και κάποιο άλλο συγκρότημα και όχι πάλι οι Converge (scroll down for more). Κατά τα λοιπά τίποτα δεν έχει αλλάξει, όταν βγάζουν οι Converge καινούργιο άλμπουμ, πάντα ή σχεδόν πάντα είναι από τους δίσκους της χρονιάς. Αυτό δε που κάνει συγκεκριμένα το All We Love… έξτρα μεγαλειώδες έργο είναι ότι έπεται ενός instant classic της ακραίας μουσικής (Axe to Fall) κι όμως δεν αισθάνεται παρακατιανό πλάι του, φέροντας (σχεδόν) εξίσου αβάσταχτη ένταση μέσα από το πλήθος ύμνων που περιλαμβάνει, ανάμεσα στους οποίους ξεχωρίζει ως πρώτο μεταξύ ίσων το ομότιτλο κομμάτι, τόσο επικό που (κρατηθείτε) άρεσε μέχρι και στον @hopeto μια φορά που το άκουσε, απόρροια ποιος ξέρει τίνος συμπαντικού λάθους / ανωμαλίας.
- Dawnbringer - Into the Lair of the Sun God
Perfect water / Silence in waves / Quiet as a grave / Enter darkness / Take a deep breath / My destiny is death / And so it is done / I am the one / To murder the sun… Αυτοί οι αλλόκοτοι στίχοι σηματοδοτούν το ξεκίνημα ενός “παράξενου ταξιδιού”, μιας ιστορίας “αφέλειας και τραγωδίας” που αφηγούνται οι Dawnbringer (δικές τους οι περιγραφές btw) μέσα από 9 άτιτλα μέρη στο - ίσως - κορυφαίο τους άλμπουμ. Ένα από εκείνα τα άλμπουμ που σε προ(σ)καλούν να βυθιστείς στο σύμπαν τους, αινιγματικό όσο και μεγαλοπρεπές στα πάντα, από το εξώφυλλο μέχρι τα ατέλειωτα riffs που εξαπολύει σαν βέλη με το τόξο του ο χαρισματικός αυτός τύπος που λέγεται Chris Black. Άχαστο.
- Kawir - Ισόθεος
Δεν ήταν εύκολος ο δρόμος που διάλεξαν να περπατήσουν οι Kawir. Κατά μήκος του κλήθηκαν χρόνια ολόκληρα να αντιμετωπίσουν χλεύη, καχυποψία, τις δικές τους αδυναμίες, ακόμα και να αποδράσουν από τη φυλακή του gimmick, της μπάντας που κινδύνευσε να θεωρηθεί ένα απλό αξιοπερίεργο και τίποτα περισσότερο. Εν τέλει όμως τα κατάφεραν. Και κέρδισαν την αναγνώριση και τον σεβασμό με αυτό το μαύρο διαμάντι, ένα έργο από πολλές απόψεις εφάμιλλο (ισόθεο θα έλεγε κανείς) των καλύτερων δίσκων των Rotting Christ, Necromantia και Varathron - ταιριαστά, μάλιστα, έφτασαν στο δικό τους ζενίθ την εποχή που οι καλύτερες μέρες των “big 3” είχαν πια παρέλθει. Ελληνικό black metal, υποδέξου τους νέους σου ηγέτες.
- Meshuggah - Koloss
– Δεν είναι δυνατόν να τσουβαλιάζονται οι Meshuggah με όλο αυτό το “djent” σινάφι. Δεν λέω ότι είναι του πεταματού όλοι, απλά από άποψη έμπνευσης είναι λίγο ό,τι φάνε, ό,τι πιούνε κι ό,τι αρπάξει ο Koloss τους.
– Ενώ οι ίδιοι οι Meshuggah με τις Θεές της Ποιότητας, της Συνέπειας και της Καλαισθησίας είναι Koloss και βρακί.
– Όχι ότι μπορείς ποτέ να διαπεράσεις 100% το τείχος της αινιγματικής μουσικής τους, μόνο κλεφτές ματιές σου επιτρέπουν, οπότε το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι απλά να αφεθείς - να “πιεις” το παραισθησιογόνο τους μπρούσκο μέχρι να γίνεις Koloss.
– Όσο δε πια για εκείνους που “απογοητεύτηκαν” από τον διάδοχο του obZen, κατανοητό μεν αλλά στην τελική ο Koloss τους τα ξέρει.
– Τέλος, καταγγέλλω φράσεις περί εννιάμερων, μύγας που έχεσε τον κόσμο όλο, μεταξωτών βρακιών κ.λπ., που περιέχουν την επίμαχη λέξη σε διαφορετικές πτώσεις, χαλώντας το μοτίβο και στερώντας την ευκαιρία να συνεχιστεί αυτό το ανώριμο κείμενο.
- Moonspell - Alpha Noir / Omega White
Είπαμε, οι Moonspell διανύουν την καλύτερη, την πιο ώριμη και γόνιμη εποχή τους. Οι διάφορες αποπροσανατολιστικές στροφές ανήκουν πλέον στο μακρινό/αμφιλεγόμενης αισθητικής 90s παρελθόν, ο ΦερνάντοΥ και οι άλλοι είναι στοχοπροσηλωμένοι στο να γράφουν και να παίζουν το ατμοσφαιρικό metal το σωστό, το μη γλυκανάλατο, και το αποτέλεσμα είναι η μία δισκάρα να διαδέχεται την άλλη. Σοφή δε η επιλογή τους να διαμοιράσουν το καινούργιο τους υλικό με απόλυτη ακρίβεια και πολύ ωραία ποιητικότητα: Μαύρο Α / Λευκό Ω, οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Όποτε γουστάρεις βάζεις να ακούσεις αγριάδες, με κιθάρες που γκρεμίζουν κάστρα και με τους απαράμιλλους βρηχυθμούς του ψηλού, όποτε πάλι είσαι σε πιο ρομαντική διάθεση απλά πιάνεις την αλφαβήτα ανάποδα μέχρι να φτάσεις στο ίδιο σημείο τομής: M for Moonspell.
- My Dying Bride - A Map of all our Failures
Αυτό το άλμπουμ έχει περάσει λίγο ως “η μεγάλη επιστροφή των My Dying Bride” ή κάτι τέτοιο, γεγονός που με φέρνει σε αμηχανία και σύγχυση. Ποια επιστροφή ρε παιδιά; Οι MDB; Πότε πήγαν και πού; Εγώ ξέρω ότι δεν σταμάτησαν ποτέ να “ζωγραφίζουν”. Εντάξει ούτε εγώ μπορώ να ακούσω το Evinta (δεν νομίζω ότι μπορεί και κανένας δηλαδή) αλλά μιλάμε για ένα άλμπουμ ξέρω γω, και ούτε καν κανονικό. Και μην ακούσω για το For Lies I Sire… Γκρρρρ με πιάνει ταραχή, είμαι πάλι στο σωστό mood να ακούσω A Map of all our Failures. Χώσε! Θα ρίξω το κοπάνημά μου στις οργισμένες τους στιγμές (που όσο πιο μετρημένες είναι τόσο πιο συντριπτικό καταλήγει το impact τους), θα πλεύσω σε πελάγη ευτυχίας με τα ασύγκριτα ελεγειακά τους περάσματα, μέχρι να λυγίσω εκεί που θα σκάσει μύτη εκείνο το βιολί… Αχχχ εκείνο το βιολί… Πώς νομίζαμε τόσα χρόνια ότι μπορούσαμε να ζήσουμε (βλ. να ακούμε MDB) χωρίς αυτό, ένας θεός ξέρει. Ή μάλλον - εν προκειμένω - πέντε θεοί.
- Paradox - Tales of the Weird
Όπως ανέφερα τις προάλλες, αν υπάρχει ένα συγκρότημα που έχει ανέβει κατακόρυφα στην εκτίμησή μου μέσα από το παιχνίδι είναι οι Paradox, που ειδικά στη reunion εποχή τους επικρατούν του γερμανικού (και όχι μόνο) thrash ανταγωνισμού με “δυσκολία” παρόμοια με αυτή που αντιμετωπίζει η Μπάγερν στα περισσότερα ματς της στην Μπουντεσλίγκα (obvious joke about their Bavarian origins). Σκεφτόμουν λοιπόν πώς εξηγείται αυτή η εκτόξευσή τους στη συνείδησή μου, μέχρι που ήρθε η επιφοίτηση: Οι Paradox ξεχωρίζουν επειδή είναι το πιο “70s” thrash συγκρότημα. Μισό, hear me out, δεν τρελάθηκα (τελείως) (ακόμα). Ως γνωστόν έχουν πολύ heavy metal μέσα τους, σωστά; Ε, όλο και περισσότερο πείθομαι ότι πρόκειται για το “αρχαίο” heavy metal, όχι σε ήχο προφανώς αλλά σε νοοτροπία: Αχαλίνωτο, νεανικό, ανήσυχο, αεράτο. Όπως (και) στο Tales of the Weird. Πώς; Αν όλο αυτό το σκέφτηκα έτσι απλά από μόνος μου; Φυσικά, δεν καταλαβαίνω τον υπαινιγμό.
- Threshold - March of Progress
Πόσο χαίρομαι που είδα αυτή τη βδομάδα να εισπράττουν οι Threshold (λίγη από) την εκτίμηση που αξίζουν, με την παρουσία του March of the Progress σε κάμποσες έστω λίστες. Φυσικά, τίποτα δεν είναι τυχαίο: Ο μακαρίτης ο McDermott ήταν αγαπητός για τη φωνή του σε όλους όσοι τέλος πάντων ασχολήθηκαν με εκείνα τα “ενδιάμεσα” άλμπουμ, αλλά μεταξύ μας, όλοι λίγο πολύ έχουμε συνδέσει τη μουσική των Threshold με τη φωνή του Δαμιανού του Wilson, και η νέα επιστροφή του (για την τρίτη Threshold θητεία του!) είναι πραγματικά χαράς ευαγγέλιο. Καλώς ήρθες σπίτι λοιπόν Αηδόνι, να χρωματίσεις τις ως συνήθως υπέροχα ουσιαστικές συνθέσεις του West όπως μόνο εσύ ξέρεις. Και όλα αυτά σε συνδυασμό με ένα πολύ σοβαρό, thought provoking περίπου-concept, που έχει πολύ ψωμί και σίγουρα πάει πολύ πιο βαθιά από ένα απλό “σώστε τον πλανήτη”.
The Top 5
NUMBER FIVE
.............
Ε ναι διάολε, κάποτε έπρεπε να πάρουν την ψήφο μου και οι Napalm Death, τόσους τεμενάδες που τους έχω ρίξει. Έμελλε λοιπόν αυτό να γίνει με τον …14ο δίσκο τους, το Utilitarian. Awkward? Όχι!
Το έχουμε πει ήδη αλλά δεν βλάπτει να το επαναλάβουμε: Οι Άγγλοι grindcore πρωτοπόροι, κατά τρομακτικό τρόπο, σε κάθε άλμπουμ τους γίνονται και καλύτεροι. Πιο εξελιγμένοι, πιο προκλητικοί, πιο καινοτόμοι. Η μετάβαση από ένα “κοινό” grind συγκρότημα στους Napalm Death είναι σαν να πηγαίνεις από τη λίθινη εποχή στον 21ο αιώνα. Και σαν να μην ήταν αρκετά όλα τα φοβερά και τρομερά που είχαν φτιάξει τα προηγούμενα χρόνια, το 2012 με το Utilitarian μας δίνουν τη χαριστική βολή, προχωρώντας στο απόλυτο απονενοημένο διάβημα: Συνεργασία με τον John Zorn!
Αλήθεια τώρα ρε Napalm Death; Μα καμία τσίπα πια; Δηλαδή δεν μας φτάνανε όλες οι κιθαριστικές επιδρομές, τα δολοφονικά grooves, ο Τσαμπουκάς ο ίδιος στο πρόσωπο (και το λαρύγγι) του Barney, τα ψυχωτικά ατμοσφαιρικά περάσματα κ.λπ., τώρα μας ξηγιέστε και αβανγκάρντ;! No regard for human life?
NUMBER FOUR
.............
Μία από τις μεγαλύτερες προσωπικές εκπλήξεις του 2012 ήταν το ομώνυμο ντεμπούτο (και μοναδικό άλμπουμ μέχρι σήμερα) των El Doom & The Born Electric. Ποιος ήρθε;;;;;
I know, I know… Ας κάνουμε τις συστάσεις. Εεεε @@ τι συστάσεις να κάνω ρε, δεν ξέρω κανέναν τους, κοιτάω σε τι άλλες μπάντες έχουν παίξει και επίσης δεν ξέρω καμία! Το μόνο που μου λέει κάτι είναι ότι είναι Νορβηγοί - always a good sign… Θαρρείς από το πουθενά, λοιπόν, ξεπετάχτηκαν το 2012 αυτοί οι μυστήριοι τύποι με το αλλόκοτο όνομα και έτσι απλά έβγαλαν έναν από τους δίσκους της χρονιάς. Σε τι ύφος; Ετοιμάσου: Progressive heavy rock με avant-garde τάσεις και φωνητικά σε στυλ David Bowie! It gets weirder and weirder…
Όσο αταίριαστο όμως κι αν φαντάζει στα χαρτιά αυτό το μείγμα, αλλά τόσο βγάζει νόημα μόλις πατήσεις play. Σε αφήνει με ανοιχτό το στόμα η έμπνευση των ED&TBE, το πόσο αβίαστα μεταπηδούν από κάποιο riff που θυμίζει Virus (!) σε ένα πληθωρικά μελωδικό σημείο α-λα Deep Purple, από κει στους Rush, από κει στους Captain Beyond… Απανωτοί ηχητικοί οργασμοί, μόνο τραγουδάρες, μία ανεξήγητη one-off στιγμή στην πρόσφατη underground rock ιστορία, απ’ αυτές όμως που τις έχουμε ανάγκη κάθε τόσο, για να μας θυμίζει ότι τα πιο ωραία στη μουσική είναι - ενίοτε - τα πιο απρόσμενα.
NUMBER THREE
.............
Μεταξύ μας, το #1 της χρονιάς κανονικά είναι αυτό εδώ, το Portal of I των Ne Obliviscaris, απλά μίλησε το συναίσθημα για τις δύο πρώτες θέσεις, αλλιώς… Από τα νταουνάντερ μέρη τα παλικάρια και παίζουν κάτι που στις μέρες μας περιγράφεται πια ως progressive metal (άντε και extreme progressive metal για ένα πιο σαφές στίγμα), αφενός επειδή ο κόσμος όσο να 'ναι ήθελε να αποφύγει προσδιορισμούς που παίρνουν κάνα μισάωρο να τους πεις, αφετέρου επειδή …ε εδώ που τα λέμε αυτό ακριβώς είναι.
Είναι heavy, είναι περιπετειώδες, έχει πολύ black/death μέσα του, έχει wild εναλλαγές διαθέσεων και τεχνοτροπιών σε κάθε κομμάτι χωρίς αυτό να γίνεται χοντροκομμένα, έχει μεγάλη ποικιλία στα φωνητικά στυλ και στα λοιπά εκφραστικά μέσα, και, για το coup de grâce ή το pièce de résistance ή ό,τι άλλο κουλτουριάρικο θέλετε, εκείνο το βιολί… Και εντάξει η προσθήκη βιολιού είναι πάντα ο πιο σίγουρος τρόπος να νοστιμίσει ένα heavy “πιάτο”, ετούτοι οι Αυστραλοί όμως το κάνουν με τελείως προσωπικό στυλ. Δεν είναι γοτθικό/λυρικό βιολί τύπου My Dying Bride, ούτε τραγικό/κατάμαυρο τύπου A Forest of Stars, ούτε καν ανθεμικό/πανηγυρτζίδικο τύπου Skyclad - είναι folky αλλά με έναν ιδιαίτερο τρόπο, ταξιδιάρικο, γλυκόπικρο, σχεδόν τσιγγάνικο (!) και δίνει μοναδικό χρώμα ρε, το άτιμο.
Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμα γι’ αυτό το αριστούργημα, αλλά θα κλείσω με την ουσία: Όποιος δεν το έχει ακούσει, να το κάνει άμεσα.
NUMBER TWO
.............
Συναισθηματική-αλλά-όχι-και-παράλογη-ψήφος-πρώτη. Φυσικά και είναι οι Accept με το Stalingrad.
Τα έχουμε πει για την μπαντάρα, best reunion ever (OK, top 3) και αυτή η πενταετία 2010-2015, όσο εξωφρενικό κι αν ακούγεται, δεν έχει και πολλά να ζηλέψει από τη “βαρβάτη” τους, τη 1980-1985, όταν έβγαλαν τους πιο κλασικούς τους δίσκους. Μήπως όμως και αυτή η μαγική πρώτη τριπλέτα με Τορνίλο δεν θα θεωρείται κλασική στο μέλλον; Εγώ προβλέπω πως ναι. Δες π.χ. πώς μπαίνει το Stalingrad. Hung, Drawn and Quartered. Και μόνο αυτή η εισαγωγική μελωδία (που την επαναφέρουν άλλη μία φορά στο κομμάτι, γιατί ο παλιός είναι αλλιώς) σβήνει από τον χάρτη δισκογραφίες ολόκληρες. Συνέχεια με το ομότιτλο, και έτσι να το αφήνανε πάλι ύμνος θα 'τανε, με αυτές τις ρωμαλέες, Accept-μέχρι-το-μεδούλι χορωδίες, αλλά επειδή - επαναλαμβάνω - ο Λύκος ο Χόφμαν ξέρει, στη γέφυρα παίρνουμε δώρο και μια στιγμή που με αγγίζει όσο λίγες στη μουσική (δεν χρειάζεται καν να εξηγήσω).
Πόση λατρεία πια να εκφράσω γι’ αυτή την μπάντα; Πόσο μέλι να στάξω για τις μελωδίες του Shadow Soldiers, του Revolution, του Twist of Fate; Πόσο περισσότερο να παραδεχτώ τον Μαρκ και την πληθωρική φωνάρα του, με την οποία κάνει ό,τι θέλει;
За Волгой для нас земли нет!
NUMBER ONE
.............
Συναισθηματική-αλλά-όχι-και-παράλογη-ψήφος-δεύτερη. Φυσικά και είναι οι Paradise Lost με το Tragic Idol, φυσικά και είναι το #1 της χρονιάς.
Έχω περιγράψει κάμποσες φορές στο παιχνίδι την προσωπική μου σχέση με τους Lost, για την ακρίβεια με μια πολύ συγκεκριμένη περίοδό τους, από το 1991 μέχρι το 1995 και, ακόμα πιο ειδικά, με τα iconic (pun once more intended…) έργα τους μεταξύ 1993 και 1995, οπότε ας μην επεκταθώ. Ας περιγράψω απλά το Βίωμα.
Δύσκολη χρονιά το 2012, το πρώτο μισό της στον ΕΣ και το δεύτερο στην απραξία. Και ξαφνικά κάπου παίρνει τ’ αυτί μου ότι βγάλανε λέει καινούργιο δίσκο οι Paradise Lost και είναι λέει “σαν τα παλιά”. Η πρώτη αντίδραση, κυνισμός. Καλά εντάξει, αυτά τα παπατζιλίκια τα ξανακούσαμε (θυμίζω ότι τότε δεν είχα εκτιμήσει ακόμα τα In Requiem και Faith Divides Us…). Έτσι όπως πλήθαιναν όμως τα θετικά έως αποθεωτικά σχόλια, και καθώς στην αποθήκη πυρομαχικών στην Κω, ε, δεν είχε και τα άπειρα πράγματα να κάνεις, άρχισα να κάνω δεύτερες σκέψεις, μέχρι που τελικά το πήρα απόφαση. Τι έχω να χάσω; Αν προκύψει απογοήτευση, η πρώτη θα 'ναι;
Και ήρθε λοιπόν η στιγμή που άκουσα κι εγώ το Tragic Idol… Ω, θεοί… Συμβαίνει στ’ αλήθεια αυτό τώρα ή ονειρεύομαι; Κάτσε να με τσιμπήσω… Συνεχίζει έτσι! Δεν έγινε ξαφνικά heavy dark electro or whatever! Δεν ονειρευόμουνα! Ο Νικ βρυχάται, ο Γκρεγκ κλαίει με την πένα του, τα riffs είναι απλά και στιβαρά, μα την πίστη μου είναι αλήθεια! Οι Paradise Lost έβγαλαν δίσκο στο ύφος του Icon και του Draconian Times! Ορκίζομαι ότι μέχρι το Honesty in Death είχα δακρύσει, μέχρι το ομότιτλο τα δάκρυα είχαν γίνει λυγμοί και στο τέλος πια, στο όνομα-και-πράγμα The Glorious End (το αγαπημένο μου στον δίσκο btw και πλέον από τα all-time αγαπημένα μου των Lost γενικά), οι λυγμοί γίνανε αναφιλητά, γοερό κλάμα. Πώς να σας ευχαριστήσω γι’ αυτή την εμπειρία;
Από κει και μετά η φάση ήταν, και τώρα παιδιά κάντε όοοοο,τι θέλετε. Παίξτε darkwave, παίξτε death metal, παίξτε και τσιφτετέλια άμα λάχει, δεν με πειράζει καθόλου. Το Μεγάλο Απωθημένο έφυγε απ’ τη μέση.
Εξώφυλλο της χρονιάς
Σε ποιον είπες ότι δεν είναι παρά ένας κοινός θνητός; Τίποτα το ιδιαίτερο; Κοίταξε να ασχοληθείς με κάτι άλλο στη ζωή σου και άσε τις μαλακίες; Σε μένα; Σε μένα ρε; Τώρα θα σου δείξω εγώ. Νομίζεις ότι σε φοβάμαι; Νομίζεις ότι δεν ξέρω ότι σ’ αυτό που πάω να κάνω με περιμένει σίγουρος θάνατος; Εκεί πόνταρες, ότι δεν θα το τόλμαγε κανένας. Η Ασφάλεια του Φόβου. Αυτό μόνο σε προστάτευε. Τώρα όμως την πάτησες. Γιατί εγώ δεν έχω τον Φόβο. Και θα σε βρω. Ετοιμάσου, πούστη θεέ Ήλιε.
33 Likes
