Βάζω κάτω τον εαυτό μου, κάνω τις επιλογές υπεύθυνα και σταράτα και πάμε:
1) Fates Warning - “Darkness in A Different Light”: Όλοι ήμασταν άγρυπνοι φρουροί, μήπως και εμφανιζόταν από το βάθος του ορίζοντα ο αγγελιοφόρος για το ένα νέο. Σε συνεντεύξεις όλα έδειχναν πως ο ευσεβής πόθος ήταν πια προ των πυλών. Κάνει την εμφάνισή του το εξώφυλλο, κάνει την εμφάνισή του και ο δίσκος από την καλή πρόθεση ενός γνωστού, υπό άκρα μυστικότητα και κλείστηκα. Έχω μία ιδιαίτερη σχέση μ’ αυτόν το δίσκο. Τον αγαπώ πολύ, γιατί είναι μία τεράστια επιστροφή μ’ ένα εμπνευσμένο υλικό, τη στιγμή που ο Jim είχε ήδη παραδώσει τον prog metal δίσκο της δεκαετίας. Η εισαγωγή στο δίσκο θυμίζει στιγμές “Programmed” από Lethal και γενικά η συνέχεια είναι ανυπέρβλητη για μένα. Ο Ray είναι εξαιρετικός (και ναι, συμφωνώ ότι στο “Theories…” μέχρι και σήμερα έχει ξεπεράσει τον εαυτό του) και την ίδια στιγμή συγκλονιστικός. Βασικά, όλοι τους -μέχρι και η αδυναμία μας, ο Kevin- δίνουν τον απίστευτό τους εαυτό, αλλά πρέπει κάποια στιγμή να πλέξουμε ένα εγκώμιο για τον Frank Aresti. Δηλαδή, ο άνθρωπος στα τραγούδια των Fates έχει τόσο αναγνωριστικό παίξιμο, που προσωπικά, περιμένω πως και πως τα σημεία που μπαίνει ως κεραυνός εν αιθρία και αφήνει αυτή την ανεξίτηλη σφραγίδα του. Με το “Kneel and Obey” δεν τα έχω βρει ακόμη, αλλά μπρος το υπόλοιπο σώμα, αυτό το αιμοσφαίριο δε με εμποδίζει να το αγαπώ. “Dreaming drifting, no direction, destination unknown”.
2) No Clear Mind - “Mets”: Με κεκτημένη ταχύτητα και με μία παγκόσμια έγνοια, η μπάντα συνεχίζει να ποιεί τέχνη και να προσφέρει ακόμη και στο χώρο του post rock μία υφή, που μέχρι πρότινος υπήρχε μονάχα ως επισήμανση. Οι όποιες ατέλειες του προκατόχου εδώ μέσα είναι καλοκαιρινή ωρίμανση, οι King Crimson μεταγγίζονται ενδοφλεβώς και το “Escher’s Waterfall Carried Us away” είναι η πιο γλυκιά αγκαλιά απ’ τη μουσική σκηνή. Και αυτό είναι μόλις το δεύτερο βήμα πριν μία υπέροχη και ανιδιοτελή κορύφωση.
3) Steven Wilson - “The Raven that Refused to Sing”: “Όταν ήμουν μικρός, άκουγα κάτι μακροσκελείς δίσκους απ’ τα '70s και πάνω στις ακροάσεις, σκεφτόμουν και ονειρευόμουν να τους είχα δημιουργήσει εγώ”. Ας μην είναι είμαστε κρυψίνοι. Πόσοι το έχουμε σκεφτεί αυτό για το οτιδήποτε μας ενέπνευσε και μας άσκησε δημιουργική επιρροή; Αρκετοί. Και ο Steven το ίδιο. Αδιαφορώ για το αν ακούγεται τέλεια ως το απομεινάρι μιας άλλης εποχής και κάποιων προπατόρων. Αδιαφορώ για το αν δεν πρωτοτύπησε. Είναι αμίαντο, υπέροχο, τέλειο και τόσο μα τόσο ευγενικό proggy.
4) Jex Thoth - “Blood Moon Rise”: Ας μιλήσουμε για το “Keep Your Weeds” μόνο. Από τα πιο ερωτικά άσματα ασμάτων από τότε που κυκλοφόρησε. Είναι η θελκτική και σαγηνευτική φωνή και χροιά τούτης της μούσας. Είναι όλο το μουσικό ξεδίπλωμα. Και είναι το υπέρτατο σημείο στα πλήκτρα, που κάνει τη θάλασσα να λαδώνεται, να μαλακώνει, να στερεύει από δύναμη και ορμή. Να ξαπλώνεις στη γη και να κοιτά τα απαλά σύννεφα να περνούν από πάνω σου, δίχως σταθμούς και ξεφορτώματα βροχών. Είναι, βέβαια, και τ’ άλλα τραγούδια, όπως και το ανεπανάληπτο εξώφυλλο, αλλά αυτό το άσμα… Jex, αγάπη της καρδιάς μας, πάντα θα σε περιμένουμε για το επόμενο…
5) Leprous - “Coal”: Όλο το έξυπνο και μεταλαμπαδευμένο λυρικό prog με τις Queen ιδεολογίες του savoir vivre και της τάσης των Νορβηγών να μη σταματήσουν πουθενά μέχρι να ξεπεράσουν κάθε στερεοτυπικό όριο. Και μπορεί ο Einar στο μέλλον και πλέον παρόν να κάνει απίστευτα πράγματα με τη φωνή του, εντούτοις όμως, οι ερμηνείες του μέσα στο “Coal” είναι αξιοζήλευτες ακόμη και σήμερα, ειδικά με τα πολυφωνικά επαναλαμβανόμενα μοτίβα του. Η καλλιτεχνική φιλοσοφία του Ihsahn είναι φανερό, πως καρποφορεί εκεί που τα φώτα της δημοσιότητας είναι στραμμένα αλλού, και καλύτερα έτσι.
(*): Ήρθε η στιγμή ν’ αναφερθώ και σ’ ένα τραγούδι αυτούσιο και απομονωμένο απ’ τον υπόλοιπο δίσκο, που πέραν του ότι είναι απλά εντάξει, δε θα τον άγγιζα ούτως ή άλλως. Οι ιδιαίτεροι Watain αποφασίζουν εν μια νυκτί να φτιάξουν αυτό που κι εκείνοι κάποτε ονειρεύτηκαν ως το δικό τους δημιούργημα. Και εγένετο το “They Rode on”. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, αυτό θα μείνει σαν σημαία με το έμβλημα των Bathory και των Dissection. Λυρικότατο, άκρως επικό και φυσικά, ποιητικό.
Εξώφυλλο, Jex καταλαβαίνεις ότι υπάρχει αυτό, έτσι;
