2015
1.Ghost - Meliora
2.Enforcer - From Beyond
3.Black Trip - Shadowline
4.Adele - 25
5.Clutch - Psychic Warfare
27 Likes
2015
Καθώς έψαχνα στη Wikipedia για κάποια από τα άλμπουμ της χρονιάς, θυμήθηκα το τραγικό δυστύχημα στο Club Colectiv στο Βουκουρέστι, όπου έχασαν τη ζωή τους τέσσερα μέλη της μπάντας Goodbye to Gravity και πολλά άτομα από το κοινό. Μοιάζει σαν χτες που είχα ακούσει την είδηση.
Επίσης, σαν σήμερα, 13 Νοεμβρίου του 2015, είχε γίνει η τρομοκρατική επίθεση στο Bataclan.
Με αφορμή αυτή την ανασκόπηση λοιπόν, ας μην ξεχάσουμε τα θύματα αυτών των δύο τραγωδιών. Θα ευχόμαστε πάντα να μην επαναληφθεί κάτι αντίστοιχο.
Πάμε και στη λίστα:
1. Swallow the sun - Songs from the North I, II & III
Ίσως η καλύτερη κυκλοφορία των Swallow the sun, όπου κυκλοφόρησαν σε 3 δίσκους τις καλύτερες ιδέες που είχαν εκείνη την εποχή. Από τα πλέον αγαπημένα μου, το ακούω συχνά. Εδώ ανήνουν τα κομμάτια “Lost and Catatonic”, “10 silver bullets”, “The gathering of black moths” και τόσα άλλα αριστουργήματα.
2. Draconian - Sovran
Άλμπουμ που ακούσαμε πολύ, με τη γλυκιά φωνή της Heike Langhans. Το “Pale Tortured Blue” ήταν μία κορυφαία στιγμή της μπάντας, όπως και ολόκληρο το άλμπουμ, το οποίο ακούσαμε λάιβ στο Κύτταρο το 2016, όταν έπαιξαν μαζί με τους Immensity, τους Caelestia και τους Elysion. Τέλειος συνδυασμός symphonic και doom.
3. Tribulation – The Children of the Night
Μία στιγμή melodeath από τους Σουηδούς. Τραγούδια που το ένα μετά το άλλο έκαναν επιτυχία, καθώς συνδύασαν goth στοιχεία μέσα στον μέχρι τότε death ήχο τους. Τόλμησαν και κέρδισαν το στοίχημα. Η αισθητική θυμίζει ασπρόμαυρες goth ταινίες, το ίδιο το εξώφυλλο με τον άνθρωπο-νυχτερίδα έχει μία goth διάθεση.
4. Mgła-“Exercises in Futility
Το άλμπουμ που είχαμε λιώσει όλοι εκείνη τη χρονιά. Όταν το ακούσαμε, έκανε ένα μεγάλο hype, καθώς ήταν απόλυτα black, μακριά όμως από την κλασική black αισθητική. Δηλαδή, καθαρή παραγωγή, κρυστάλλινος ήχος, συνθέσεις άρτια δομημένες, όπου η κάθε μελωδία είχε τη θέση και το σκοπό της. Όλοι είχαμε πάει να δούμε τη μπάντα που βγήκε με τα μαύρα καλσόν (έτσι θα τα λέω πάντα) να κρύβουν τα πρόσωπα των μελών, κι ας μας ήταν παράταιρη αυτή η σκηνική παρουσία. Οι φήμες για συνδέσεις των μελών με ακροδεξιούς κύκλους με κάνουν να εκτιμώ σε βάθος χρόνου καθαρά και μόνο το μουσικό κομμάτι, όπως και πολλοί άλλοι φαν. Ωστόσο, δεν έχει βγει κάτι τέτοιο από την σκηνική παρουσία τους, (ολιγομίλητοι στις συναυλίες) γι’ αυτό και είμαι κατά του πεσίματος στη συναυλία τους - άσχετα αν δεν θα ξαναπήγαινα να τους δω λάιβ. Ήταν ένα πράγμα ωραίο για τον καιρό εκείνο, σίγουρα άλλες μπάντες επηρεάστηκαν μετά από αυτούς και άφησαν μία παρακαταθήκη σ’ αυτόν τον ήχο.
5. Paradise Lost - The Plague Within
Η επιστροφή των Paradise Lost σε death/doom μονοπάτια, χωρίς να ξεφεύγουν από τον ήχο των προηγούμενων κυκλοφοριών τους. Έχει κομμάτια που ακούω μέχρι σήμερα γιατί μου έχουν μείνει, όπως το “Return to the Sun”.
Bonus/honorable mentions:
Ahab - The Boats of the “Glen Carrig”
My Dying Bride - Feel the Misery
Να δώσω κι εγώ τα credits μου σ’ αυτά τα παιδιά που τόσο το αξίζουν. Πραγματικά underrated μπάντα, που αποδίδει εξίσου καλά και λάιβ.
Εξώφυλλο:
Tribulation - The Children of the Night
37 Likes
Κι εγώ δύσκολα να βγάζω πεντάδες από εδώ και πέρα.
1 Like
2015
- Mgla - Exercises In Futility
- Enforcer - From Beyond
- Parkway Drive - IRE
- Amorphis - Under The Red Cloud
- Moonspell - Extinct
32 Likes
2015
- Arcturus - Arcturian
- A Forest of Stars - Beware the Sword You Cannot See
- Luciferian Light Orchestra - Luciferian Light Orchestra
- Kauan - Sorni Nai
- Tribulation – The Children of the Night
Κενοτάφιον
- Bathuska- Litourgiya
- Panopticon - Autumn Eternal
- Terrible Feelings - Tremors (kudos @Ktn for the reminder)
- Enforcer - From Beyond
- Nechochwen - Heart of Akamon
- Dead to a Dying World - Litany
- Swallow the sun - Songs from the North I, II & III
- Enslaved - In Times
- Amorphis- Under the red cloud
- Thy Catafalque - Sgurr
- Downfall of Nur - Umbras de Barbagia
Cover Art
38 Likes
Έχω παρατηρήσει ένα μοτίβο ότι από το 2009 και μετά τα μονά έτη είναι γεμάτα πιο καλές κυκλοφορίες. Μπορεί να συμβαίνει σε εμένα μόνο.
3 Likes
2015
καλό σας βράδυ
31 Likes
Τι εννοείς Βίρνα, ότι κάποτε στις πεντάδες δεν ξέραμε τι να πρωτοβάλουμε και τώρα δεν ξέρουμε τι… να βάλουμε; Μίλα καθαρά!
(Μάζι σου, οι πεντάδες/δεκάδες πλέον δεν αποτελούνται από τρελά αγαπημένους δίσκους - όχι στο σύνολο τους, τουλάχιστον. Που να φτάσουμε και στα πολύ προσφατα χρόνια, από το 2020 και εδώ!)
5 Likes
Δεν είναι τίποτα, απλά γερνάτ(μ)ε 
2 Likes
2015
στα γρήγορα
Baroness-Purple
Ghost-Meliora
Enforcer-From Beyond
Paradise Lost-The Plague Within
Disturbed-Immortalized
ωραία χρονιά τελικά αν και για προσωπικούς λόγους θα ήθελα να μην υπήρχε καν. Anyway.
εξώφυλλο
29 Likes
2015
Arcane Roots - Heaven & Earth
EP, για πρώτη μου φορά, αλλά το αξίζει. Είδα παραπάνω ένα Arcane και χάρηκα, όμως κόπηκε εκεί, σαδ. Δεν ξέρω τα διάφορα υποείδη του μέταλ κλπ, ίσως λίγο prog, λίγο metalcore, λίγο math, αλλά αν σας αρέσουν οι Muse (η φωνή είναι ένρινη εκνευριστική, δηλαδή ό,τι καλύτερο) στο πιο βαρύ, εδώ είστε. Προτελευταία κυκλοφορία τους, προτού τη μεγάλη αλμπουμάρα του 17 και τη διάλυση. Αν τίποτα από όλα αυτά δε σας πείθει, ακούστε απλά το Slow Dance, 5 λεπτάκια είναι
Ghost - Meliora
Άλμπουμ εδραίωσης και “το βγάλαμε το καλό το μέταλ για τις μάζες, μη μας τα πρήζετε, έχουμε και έναν κόσμο να κατακτήσουμε”. Κυκλοφορία με τη λέξη Absolution εντός της δεν μπορεί να είναι λιγότερο από 10.
Cage The Elephant - Tell Me I’m Pretty
Ξανά χαλαρά στην 5άδα μου, το αγαπημένο μου album τους, Cold Cold Cold, Punchin’ Bag και Trouble χτυπούν όλα εκεί που πρέπει.
Muse - Drones
Μέτριος προς καλός δίσκος, τιμής ένεκεν γιατί Dead Inside, Mercy, Reapers και Handler κατ’ ουσίαν. Πόσες φορές έχουμε απογοητευθεί όταν μεγάλες μπάντες λένε “θέλουμε να επιστρέψουμε στα παλιά”? Αφήστε το ρε παιδιά, κάντε ό,τι θέλετε να κάνετε και αφήστε εμάς να γκρινιάζουμε ότι δεν είστε όπως παλιά. Συναισθηματική σχέση με το δίσκο επίσης, αφού το 14-16 είχα πέσει σε τρελά φανμποιλίκια, βγήκα 2 φορές έξω για να τους δω, έπιασα drumstick, φαίνομαι στο Drones Tour dvd, έφαγα τλχστν 20 ώρες στην online ουρά για να βρω εισιτήρια σε Psycho Tour και SBE μπας και ακούσουμε κάτι διαφορετικό, αλλά δεν. Ωραίες εποχές.
Tame Impala - Currents
Όσο τρέντι χρειάζεται, μόνο vibezzz
Summary
Κόπηκαν στο τσακ
Børns - Dopamine
Kendrick - To Pimp a Butterfly
Twenty One Pilots - Blurryface
BMTH - That’s The Spirit
Nothing but Thieves - Nothing but Thieves
Calexico - Edge of the Sun
32 Likes
Ίσως ο καλύτερος τους από το 2008 έως το 2021 ε 
Το καλύτερο τραγούδι της χρονιάς που είναι μέσα στον όχι καλύτερο δίσκο του 2015:
2015
παρε 5
- NOAH GUNDERSEN - Carry the Ghost
- JOE SATRIANI - Shockwave Supernova
- FUTURE USER - #SteroidsOrHeroin
- BLIND GUARDIAN - Beyond The Red Mirror
- WINERY DOGS - Hot Streak
6-10
-
WASP – Golgotha
-
MUTEMATH – Vitals
-
RIVERSIDE - Love, Fear And The Time Machine
-
DAVID GILMOUR - Rattle That Lock
-
SKINDRED – volume
11-15
-
KATATONIA - Sanctitude
-
INFECTED MUSHROOM - Converting Vegetarians II
-
THE NIGHT FLIGHT ORCHESTRA - Skyline Whispers
-
EUROPE - War Of Kings
-
ANNIHILATOR - Suicide Society
16-20
-
JORN LANDE & TROND HOLTER – Dracula(Swing Of Death)
-
MICHAEL SCHENKER’S TEMPLE OF ROCK - Spirit on a Mission
-
HELLOWEEN - My God-Given Right
-
THERAPY? - Disquiet
-
LEPROUS - The Congregation
21-25
-
DISTURBED - Immortalized
-
SAMAVAYO – the lost album
-
ARMORED SAINT - Win Hands Down
-
UGLY KID JOE - Uglier Than They Used Ta Be
-
MY SLEEPING KARMA – Moksha
φτου ξελευτερια για ολους
Summary
- UDO - Decadent
- STEVEN WILSON - Hand.cannot.erase
- TRANS-SIBERIAN ORCHESTRA - Letters From The Labyrinth
- ROYAL THUNDER - Crooked Doors
- FAITH NO MORE - Sol Invictus
- SYMPHONY X – Underworld
- MARK KNOPFLER - Tracker
- THE DEAD WEATHER - Dodge and Burn
- GRAVEYARD - Innocence & Decadence
- MOTORHEAD - Bad Magic
- HALESTORM - Into The Wild Life
- TURBOWOLF - Two Hands
- MUSE - Drones
- BUDDY GUY - Born To Play Guitar
- KAMELOT – haven
- NIGHTWISH - Endless Forms Most Beautiful
- PARADISE LOST - The Plague Within
- IRON MAIDEN - The Book of Souls
- METAL ALLEGIANCE – s/t
- VOODOO HILL - Waterfall
30 Likes
What a lovely day!
2015
-
Wolf Alice - My Love Is Cool
Το «αριστούργημα» δεν αρκεί για να περιγράψει τι συμβαίνει εδώ μέσα. Στη μία άκρη βρίσκεται αυτή η εκδοχή του Bros. Στην άλλη, αυτή του Giant Peach. Ανάμεσά τους, όλη η αλήθεια για όλα. -
Parkway Drive - Ire
Μοντέρνο; Προφανέστατα. Heavy; Σαφώς. Γενναίο; Απόλυτα. Ξεδιάντροπο; Βεβαίως. Εμβληματικό; Αμέ. Core; Χα! -
Steven Wilson - Hand. Cannot. Erase.
I’m feeling kind of drowsy now, so I’ll finish this tomorrow.
-
Rolo Tomassi - Grievances
Μαύρο όσο το εξώφυλλο του. Τα μαθηματικά στέκονται ακόμα μπροστά, αλλά με διαφορετική υφή. Κλείσιμο Funereal & All That Has Gone Before αξεπέραστο. -
Terrible Feelings - Tremors
Τα γνωστά.
+5(*2):
-
Chvrches - Every Open Eye
Μόνο σύνθια. Δροσερό σαν το ομορφότερο ανοιξιάτικο πρωινό. Φωτεινό όσο ο πιο γαλάζιος ουρανός. Bury It με Hayley ντουέτο χρονιάς, εύκολα.
Ή: Nothing But Thieves - Nothing But Thieves – Στυλάτο, πιασάρικο, ξεχωριστό, σούπερ. -
Frank Carter & The Rattlesnakes - Blossom
Το κοκκινοτρίχικο καλόπαιδο των Gallows ξανάπιασε μικρόφωνο και τα πήρε όλα παραμάζωμα. A juggernaut, indeed.
Ή: Muse - Drones – O Bellamy τσίτωσε κιθάρες και η φάση πέταξε. Ποιος να το περίμενε. -
Lamb Of God - VII – Sturm Und Drang
Ξύλο και ιδρώτας απευθείας από τα μέσα των 00ς. Κι εκεί που πας να πεις προς το τέλος για κοιλιά, σκάει ο Greg ο Puciato.
Ή: Bring Me The Horizon - That’s The Spirit – Don’t you feel so much better?
-
Myrkur - M
Μαύρο στην ψυχή. Γνώριμες σκανδιναβικές ατμόσφαιρες, που δεν περιορίζονται στο ένδοξο παρελθόν. Αυστηρά πακέτο με Mausoleum.
Ή: Ghost - Meliora – Πρακτικά greatest hits. Βοήθειά μας. -
Swallow The Sun - Songs From The North
Δυόμισι ώρες σκοτάδι και παγωνιά. Τα ακουστικά στο δεύτερο μέρος και η κηδεία στο τρίτο * καίει πτυχία *.
Ή: Amorphis - Under The Red Cloud – Εκεί πάνω με τα καλύτερα της δεύτερης ζωής των Φινλανδών. Only the stars are gone.
Μπόνους:
-
Ólafur Arnalds & Alice Sara Ott - The Chopin Project
Τα τρία ονόματα λένε μόνο μέρος της αλήθειας. Από τις αρτιότερες υλοποιήσεις και τους τελειότερους ορισμούς του σύγχρονου κλασικού ως ταμπέλα. Και εδώ σε εφτά λεπτά με τέρμα πειραγμένο hue. -
Susanne Sundfør - Ten Love Songs
Ιδιοφυές μέχρι εκεί που δεν πάει. Οι pop καταβολές ξεχωρίζουν χωρίς κόπο. Οι κανόνες έρχονται στα ίσα τους μόνο στιγμιαία. Το κλινκ πριν τη γέφυρα του Fade Away δεν θα πάψει ποτέ να με λυγίζει.
Εξώφυλλο:
35 Likes
3 Likes
Πως γινεται να μην εβαλες πενταδα εσυ αυτο το αριστουργημα (!)
Στην δικη μου μπαινει σιγουρα, και ισως αρκετα ψηλα, οχι ομως στην κορυφη.
2 Likes
Μια χαρά μπορούν να ισχύουν και τα δύο ταυτόχρονα ε
1 Like
2015
5. Strung Out - Transmission.Alpha.Delta
Ατυχήσαντες Millencolin, κυκλοφορούν τον καλύτερό τους δίσκο (True Brew) την χρονιά που κυκλοφόρησε κάτι απλά πιο ολοκληρωμένο. Άλλος ένας ωραίος crossover πανκ δίσκος από τους αμερικανούς, μελωδικός, τεχνικός, στοχευμένος. Το διάστημα που ξεκίνησαν να αφήνουν από το 2009 ανάμεσα στις κυκλοφορίες μεγαλώνει και νομίζω πως τους πάει αυτή η μουσική αγρανάπαυση.
4. Parkway Drive - Ire
Δίσκος τίγκα στις χιτάρες, κάτι σαν best of ιδιώματος φτιαγμένο από ένα συγκρότημα. Δεν είναι τυχαία η πορεία των Αυστραλών, με αυτόν τον δίσκο γίνονται αμεσότεροι, διευρύνουν το κοινό τους, αρχίζουν να λοξοκοιτάν τις κορυφές των billings στα φεστιβαλ. Μπορεί να μην είναι η αγαπημένη μου μπάντα στο τσαρδάκι τους, αλλά είναι ξεκάθαρα το μεγαλύτερο και ισχυρότερο brand. Το απέδειξαν άλλη μια φορά στο release φέτος.
3. Lamb of God - VII: Sturm und Drang
Μια λάθος κίνηση και μπορεί να καταλήξεις από frontman στις φυλακές της Τσεχίας. Αληθινή ιστορία και πλέον μέρος των στίχων του καλύτερου δίσκου των Lamb of God. Έχω λιώσει τα παλιότερα τους, μερακλίδικα και τα επόμενα, εδώ όμως είναι το ιδανικό breaking point για κάποιον που δεν έχει ασχοληθεί μαζί τους. Έχει και guest Chino, τι άλλο θες; Release, μήπως;
2. Marilyn Manson - The Pale Emperor
Η στροφή στον ήχο που επιχειρείται σε αυτό εδώ το album θα μπορούσε να είναι βγαλμένη μόνο από σενάριο ταινίας. Ο ωχρός αυτοκράτορας απαρνιέται όλα του τα φρου φρου και παρουσιάζεται γυμνός. Και γαμωτο του πάει γάντι. Γαμώτο για όλο το μετά που δεν είναι σενάριο ταινίας. Αποκαθήλωση.
1. While She Sleeps - Brainwashed
Δεν μπορώ να διανοηθώ τα χιλιόμετρα που έχει γράψει μαζί μου αυτός ο δισκός. Μόνο 8 ετών δίσκος και είναι αδιανόητα τα συναισθήματα που αναδεικνύει κάθε φορά που παίζει. Ναι, ήρθε η ώρα να δοξάσουμε τα πιο diy παιδιά της σκηνής. Τον τρελάρα τον Loz που το 2019 έκανε βουτιές από τον εξώστη του gagarin με το ένα πόδι μπανταρισμένο, την πιο πανκ αλήτικη φωνή της σκηνής (Mat), τα παραδεισένια leads του Sean. Αν θες ωραία αποφθέγματα για να ζήσεις την ζωή σου, τράβα στα νεκροταφεία, έχει άπειρα στις επιτύμβιες στήλες. Bro Metal στα καλύτερά του.
Εξώφυλλο της Χρονιάς
Τιμής ένεκεν στα καλύτερα που έρχονται…
Svalbard - One Day All This Will End
37 Likes
2015
1)Baroness - Purple
Mετά το πολύ καλό Yellow & Green του 2012, πολλές ατυχίες και αλλαγές μελών, το Purple ήρθε για να ταράξει τα νερά με την φρεσκάδα του, την ενέργεια του, αλλά και μια απροσδόκητη ευαισθησία, η οποία διακρίνεται σε πολλές από τις συνθέσεις του. Το Morningstar ξεκινά τον δίσκο με Μastodon-ικές διαθέσεις. Τα Shock Me και Τry to Disappear που ακολουθούν παίζει να ήταν τα δύο πιο πολυακουσμένα μου κομμάτια εκείνη την χρονιά. Εδώ πηγαίνει η ευαισθησία που έγραψα παραπάνω, μια ευαισθησία σε δυναμικό περιτύλιγμα. Ο John Baizley ξέρει να γράφει ρεφρέν που δημιουργούν ανάταση στον ακροατή ανεξαρτήτως περιεχομένου. Το Κerosene κάνει και αυτό Μastodon-ικά τερτίπια, αλλά ακόμη καλύτερο είναι το Chlorine & Wine που το αριστοτεχνικό χτήσιμο του μας πηγαίνει σε πολλά μέρη ταυτόχρονα, με prog και folk περάσματα, φοβερό drumming και μια δόση από Τhin Lizzy-ικές δισολίες. Θα σταθώ και στο Desperation Burns που σπέρνει στην κυριολεξία ειδικά από την μέση και μετά. Μικρό σε διάρκεια album, 40 και κάτι λεπτά, αλλά χωρίς τίποτα το περιττό, το Purple ακούγεται το ίδιο φρέσκο και σήμερα.
2)Mgla - Exersises in Futility
Ίσως το καλύτερο αμιγώς black metal album από το καλύτερο αμιγώς black metal συγκρότημα της δεκαετίας. Δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν που να είναι έστω και λίγο μέσα σε αυτήν την μουσική και να μην το έχει ακούσει. Αν υπάρχει αυτός ο τύπος, δεν ξέρει τι χάνει. Έχει κάτι από την μελωδικότητα των Dissection παράλληλα με την επιβλητικότητα των DSO. Και έχει έναν από τους καλύτερους ντράμερς της σκληρής μουσικής γενικότερα με αποτέλεσμα ο ήχος τους παρότι σε πολλά σημεία πιάνει υστερικές ταχύτητες καταφέρνει να ισορροπεί στην κόψη του ξυραφιού. Τα γεμίσματα που κάνει ο Darkside στα αργόσυρτα μέρη είναι από άλλο πλανήτη. Blessed be…
3)Chelsea Wolfe - Abyss
Το Abyss μπορεί και να 'ναι το πιο σκοτεινό album της Chelsea - υπάρχουν ωστόσο και άλλα υποψήφια για αυτόν τον τίτλο - σίγουρα όμως είναι το πιο heavy. Το ασταμάτητο βουητό στο εναρκτήριο Carrion Flowers από τα πρώτα δευτερόλεπτα προκαλεί ανησυχία και τρόμο. Πρέπει να διάβαζε τα Άνθη του Κακού του Μπωντλαίρ - και να άκουγε το THIRD των Portishead και τα δύο σε μεγάλες δόσεις. Ιron Moon, Maw, Grey Days, After the Fall μερικά από τα σκοτεινά διαμάντια της Αβύσσου. Και την ομορφιά Crazy Love ανάμεσα τους γιατί Έρωτας και Θάνατος πάνε πακέτο.
4)Low - Ones And Sixes
Αφού μαλακίστηκα και ξέχασα στις ψηφοφορίες τα εκπληκτικά I Could Live in Hope του 1994 και Things We Lost in the Fire του 2001, είχα τώρα το νου μου για το Ones And Sixes τον τρίτο πιο αγαπημένο μου δίσκο των Low, του Alan Sparhawk και της συζύγου του Mimi Parker δηλαδή. Aν κάποιος παρακολουθήσει την πρόοδο της μουσικής του συγκροτήματος από την αρχή της καριέρας του μέχρι το τέλος - που ήρθε πρόωρα δυστυχώς με τον θάνατο της Mimi το 2022- θα αντιληφθεί την αργή αλλά σταθερή τους πορεία σε πιο πειραματικά και απαιτητικά ηχοτοπία, διατηρώντας πάντα το slow χαρακτηριστικό της μουσικής τους. Για εμένα η φωνή της Mimi περισσότερο και του Αlan λιγότερο είναι σαν ένας μακρινός φίλος που τον βλέπεις αραιά και που και γεμίζει για λίγο η ψυχή σου με φως, μέχρι την επόμενη φορά. Μέχρι την επόμενη φορά Mimi…
5)Ghost - Meliora
Σε σχέση με τα υπόλοιπα albums των Ghost, το Meliora μου ακούγεται περισσότερο δεμένο και λιγότερο απλά μια σειρά από τραγούδια που έτυχε να γραφτούν την ίδια εποχή και να μπουν στο άλμπουμ. Αν βάζαμε και το Square Hammer μέσα πιθανότατα θα ανέβαινε ψηλότερα στην λίστα. Ακόμη και έτσι όμως η αξία του είναι αδιαμφισβήτητη. Ο Tobias έχει το χάρισμα να περνά τις επιρροές του μέσα από το προσωπικό του φίλτρο, ενώ η θεατρικότητα στις ερμηνείες του είναι αδιαπραγμάτευτη.
special mentions σε ζευγαράκια:
The Children of Quorthon.
a)Macabre Omen - Gods of War - At War Bathory-κής αισθητικής Black Metal με Ηellenic-ες ριφολογικές πινελιές. Εμπνευσμένη δουλειά σε όλους τους τομείς. Η περιρρέουσα πατριδολαγνεία είναι αρκετά μετρημένη για να καταντήσει ενοχλητική. Επικές ατμόσφαιρες εναλλάσσονται με πορωτικά Black περάσματα, αλλά όλα κάνουν στην άκρη μπροστά στο From Son to Father, μια συγκινητική ωδή στον πατέρα που έφυγε για πάντα.
b)Enslaved - In Times Η μπάντα που ποτέ δεν απογοητεύει. Το In Times ίσως στις λεπτομέρειες να μην είναι τόσο δυνατό όσο το Riitiir που προηγήθηκε, δεν παύει να είναι ένας από τους πιο καλοδουλεμένους δίσκους των Νορβηγών.
Πώς τολμάτε να μην παίζετε metal;
a)Kamasi Washington - The Epic Ένα επικό στην κυριολεξία τριπλό άλμπουμ, αρκετά “φιλικής” προς τον απαίδευτο ακροατή jazz μουσικής, που ανανέωσε σε μεγάλο βαθμό το ενδιαφέρον μου με το συγκεκριμένο είδος. Το υπέροχο Askim είναι το κομμάτι που με κάνει συχνά να επιστρέφω εδώ.
b)Wolf Alice - My Love Is Cool Ένα indie διαμάντι που ανανέωσε σε μεγάλο βαθμό το ενδιαφέρον μου με το συγκεκριμένο είδος. Η Ellie Rowsell είναι αναμφίβολα μια πολύ χαρισματική front-woman. Το υπέροχο Your Love’s Whore, με τα παιχνιδιάρικα stop-start του, είναι το κομμάτι που με κάνει συχνά να επιστρέφω εδώ.
Εδώ το καλό, το ατμοσφαιρικό.
a)Paradise Lost - The Plague Within Μαμάει το No Hope In Sight, από κοντά και το Terminal. Εκείνο το Beneath Broken Earth είχε κάνει αίσθηση σε πολλούς. Κάπου τα μισά κομμάτια δεν θυμάμαι καν πως πάνε…αλλά Lost είσαι, έστω memorables θα μπεις! Άσε που με αυτό το album τους είδα live τελευταία φορά.
b)Moonspell - Extinct Στο Εxtinct είναι η gothic πλευρά των Μoonspell αυτή που κυριαρχεί και εμείς δεν έχουμε (σχεδόν*) κανένα παράπονο, καθώς περιέχει αρκετές δυναμικές στιγμές. Ίσως λείπει το μεγάλο τραγούδι που θα το ανεβάσει επίπεδο, κατά τ’ άλλα αποτελεί άλλη μια σπουδαία κυκλοφορία από τους Πορτογάλους φίλους μας.
*another shitty album cover from SETH
WTF ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΙΚ ALBUMS.
a)DHG - A Umbra Omega Kάθε πολλά χρόνια επιστρέφουν με μια μοναδική από όλες τις απόψεις δουλειά και μας παίρνουν τα μυαλά. Δεν μπαίνει πεντάδα γιατί έχω καιρό να το ακούσω με την απαιτούμενη προσοχή. To φετινό τους άλμπουμ ακόμα το μελετάω. Κρίμα για το live που δεν έγινε. (Μαλάκα διοργανωτή μας πήρες τα λεφτά και εξαφανίστηκες!)
b)Arcturus - Arcturian Ομοίως με τους παραπάνω. Μεγάλη δισκάρα δέκα χρόνια μετά το μάλλον μέτριο Sideshow Symphonies. Ξεκινά μουδιασμένα με το Αrcturian Sign αλλά ανεβάζει ρυθμούς στα εκπληκτικά Crashland και Angst χάρη στον ICS Vortex που δεν πιάνεται. Τα ηλεκτρονικά στοιχεία εδώ και εκεί δεν ξενίζουν διόλου, αντίθετα προσθέτουν στην ποικιλομορφία του δίσκου.
Παλιές Power/Prog καραβάνες.
a)Kamelot - Haven Δεν υπάρχει καλύτερος οιωνός για ένα album από το να ξεκινάει με ένα κομμάτι όπως το Fallen Star. Ο Τommy δίνει εδώ μια από τις καλύτερες ερμηνείες του (αν και προτιμώ ένα κλικ παραπάνω την διασκευή της Miniva). Το Insomnia που ακολουθεί είναι άλλη μια κομματάρα και καλά το καταλάβατε, το Haven είναι ο καλύτερος Κamelot δίσκος εδώ και χρόνια. Λείπουν βέβαια οι ανατριχίλες που μόνο ο Roy Khan ήταν ικανός να δημιουργήσει, αλλά μιλάμε για έναν πραγματικά απολαυστικό δίσκο από την αρχή μέχρι το τέλος.
b)Symphony X - Underworld Στο κάπως concept album τους Underworld, με θέμα τον Κάτω Κόσμο, την Κόλαση ή γενικότερα τον ίδιο τον Θάνατο, οι Symphony X συνεχίζουν στο more metal/less prog στυλ του Paradise Lost και του Iconoclast. Tα riffs του Romero ξυρίζουν ασταμάτητα, ενώ ο Russel Allen μοιράζει καρδιακά με τις ερμηνείες του για άλλη μια φορά. Καλά τα σόλο albums του Romero, αλλά μας λείψατε ρε τύποι.
εξωφυλλάκι
38 Likes