Το 2016 σημαδεύτηκε από τις πολλές αποχωρήσεις μουσικών από τον μάταιο τούτο κόσμο, φαινόμενο που συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια. Το γεγονός ότι το βιολογικό τέλος όλων αυτών των rock/metal/whatever “ηρώων” (μεγαλύτερης ή μικρότερης εμβέλειας) οφείλεται πλέον κατά κύριο λόγο σε παθολογικά αίτια, έχει και αυτό την σημειολογία του.
Πέραν των θανάτων, το 2016 ξεγέννησε και αρκετές σπουδαίες κυκλοφορίες. Για πάμε να δούμε κάποιες από αυτές:
1. Vektor - Terminal Redux
Οι Vektor φτάνοντας στον τρίτο τους δίσκο – κατά κανόνα κομβικό σημείο σε μια δισκογραφική καριέρα – απέδειξαν γιατί ήταν, αν όχι η καλύτερη, σίγουρα η συναρπαστικότερη μπάντα της γενιάς και τους είδους της.
Κατ’ αρχήν, αυτό καθεαυτό το ύφος τους παρότι εντάσσεται στο tech thrash (ανιχνεύονται επιρροές από τους Coroner, την λύσσα της πρώιμης γερμανικής σκηνής αλλά και τους Voivod – όχι πάντως όσο το logo και το sci-fi concept μαρτυρούν!) έχει επίσης γερές death και black δόσεις, χωρίς να λείπουν τα 70s progressive περάσματα και αναφορές (έλα τώρα, “Cygnus, bringer of balance”!). Ο συνδυασμός όλων αυτών σε ένα ταχύτατο αλλά και ακριβέστατο την ίδια στιγμή αποτέλεσμα, συν τα εντελώς “ιδιαίτερα” φωνητικά του David DiSanto προσδίδουν τον πολυπόθητο προσωπικό χαρακτήρα για να ξεχωρίσουν σε ένα κορεσμένο είδος. H πλειοψηφία των τραγουδιών τραβάνε πάνω από το επτάλεπτο ή για όσο χρειάζεται προκειμένου να αναπτύξουν τις περιπετειώδεις δομές τους, τις απρόσμενες πολλές φορές αλλαγές, και τα ευφάνταστα solos.
Τα συντομότερα κομμάτια που βρίσκονται στην καρδιά του δίσκου (Ultimate Artificer, Pteropticon) είναι τα πιο παραδοσιακά thrashers, ενώ το Pillars of Sand έχει το πιο… catchy refrain! Όλα αυτά μέχρι να μπει το Collapse, μια…power ballad (μέχρι κάποιο σημείο τουλάχιστον) όπου ο DiSanto φτάνει στο σημείο να τραγουδήσει για πρώτη φορά κανονικά και το Recharging the Void ένα επικό, 13,5 λεπτών κλείσιμο, που συνοψίζει και περιέχει όλα όσα περιγράφηκαν παραπάνω, γυναικεία χορωδιακά φωνητικά κλπ.
Το θέμα είναι ότι, όπως αποδείχτηκε, αυτό ήταν και το υψηλότερο σημείο της πορείας των Vektor, με τα πράγματα έκτοτε να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο!
2. David Bowie - Blackstar
Το Blackstar θα κέρδιζε τον ανεπιφύλακτο θαυμασμό ακόμη κι αν ήταν μια συμβατική κυκλοφορία, πολλώ δε μάλλον όταν πρόκειται για ένα εγκάρδιο κατευόδιο, έναν διακριτικό αποχαιρετισμό από έναν, με όλη την σημασία της λέξεως, καλλιτέχνη.
3. Eternal Champion - The Armor of Ire
Στο κύμα της αναβίωσης του παραδοσιακού (traditional) metal εντάσσονται οι Eternal Champion από το Austin του Texas. Το όνομα τους προέρχεται από τον χαρακτήρα των βιβλίων του Michael Moorcock (ο οποίος μάλιστα συνεισφέρει και κάποιους στίχους). Αυτό, σε συνδυασμό με το απολύτως ταιριαστό εξώφυλλο και τους τίτλους των τραγουδιών, δίνουν σαφώς το στίγμα των συγκεκριμένων.Επικό metal θα ακούσουμε στο “The Armor of Ire”, με επιρροές από Manilla Road, Cirith Ungol, Omen, αλλά και USPM, συν τους κλασικούς Judas Priest (εποχής Painkiller) και Maiden.
O τραγουδιστής Jason Tarpey (με προϋπηρεσία στο thrash/crossover σχήμα Iron Age), ένας “ένρινος Mike Scalzi” αναδεικνύεται σε ατού των Eternal Champion με τα ψυχωμένα φωνητικά του και τις ιστορίες που αφηγείται μέσα από τους στίχους του. Επίσης εδώ υπάρχουν τρεις κιθαρίστες, ενώ μπάσο και drums έπαιξε το παιδί – θαύμα της NWOTHM σκηνής, o Arthur Rizk, που ανέλαβε και την παραγωγή (είναι άλλωστε η βασική του ασχολία), ενώ σαν να μην έφταναν όλα αυτά (και οι… 3 κιθαρίστες), παίζει και lead κιθάρα σε τρία κομμάτια!
Με κομμάτια όπως το μεγαλοπρεπές mid tempo εναρκτήριο I Am the Hammer το φρενήρες ομώνυμο, ή την επανεκτέλεση του The Last King of Pictdom από το demo τους, οι Eternal Champion κατέφεραν με το The Armor of Ire να γοητεύσουν τους οπαδούς ενός ιδιώματος όπου ο κίνδυνος να ολισθήσεις στο κιτς ελλοχεύει πίσω από κάθε “στροφή”!
4. Fates Warning - Theories of Flight
Το Theories of Flight φαντάζει σαν η φυσική – πλην όμως εξόφθαλμα ανώτερη - συνέχεια του προηγουμένου του. Κορωνίδα του δίσκου αποτελούν τα δύο δεκάλεπτα κομμάτια που δικαιολογούν στο έπακρο τη διάρκεια τους. Ο λόγος για το εξαιρετικά φορτισμένο συναισθηματικά The Light and Shade of Things, και το The Ghosts of Home όπου ο Μαθιός καταφέρνει να σου δώσει την αίσθηση του απρόβλεπτου – και αυτό για κάποιον με καριέρα άνω των 30 ετών, συνιστά αληθινό κατόρθωμα!
Δεν ξέρω αν είναι ο καλύτερος δίσκος τους από “A Pleasant…” κι έπειτα, όπως αρκετοί έσπευσαν να το χαρακτηρίσουν (βαριά κουβέντα, όταν μεσολαβεί ένα Disconnected), όμως σίγουρα πρόκειται για μια πολύτιμη προσθήκη στη δισκογραφία των Fates.
5. Wytch Hazel – Prelude
Οι Wytch Hazel από το Lancashire όπως μας συστήνονται στο πρώτο τους LP, επιδιδόνται σε αυτό το χαρακτηριστικό hard rock - proto metal στυλ που χρωστάει πολλά στους Thin Lizzy και τους Wishbone Ash, με τις διπλές κιθαριστικές μελωδίες και τα solos, συν μια διακριτή folk ατμόσφαιρα σε στιγμές, που θα θυμίσει τους Jethro Tull, συνδυάζοντας πολλά από τα γοητευτικότερα στοιχεία εκείνης της ωραίας εποχής! Στο Prelude θα συναντήσουμε, πέραν των κέλτικων μελωδιών και των επικών καλπασμών, και κάποιες ακουστικές στιγμές (Psalm) όπως και “μεσαιωνικές” (Dark Ages) σε ένα σύνολο όπου, προφανώς στοχευμένα, κάποια κομμάτια ακούγονται συνεχόμενα χωρίς να ξεχωρίζει πότε τελειώνει το ένα και ξεκινά το άλλο.
Κατά τα λοιπά, στους στίχους διατρανώνουν την χριστιανική τους πίστη (ή, τουλάχιστον, την πίστη του ηγέτη/ κιθαρίστα/ τραγουδιστή Colin Hendra!), κάτι που, σε συνδυασμό με την μουσική, επιτυγχάνει τελικά να μεταδώσει ένα ευφορικό – θριαμβευτικό συναίσθημα στον ακροατή.
Πέρα από το σύνολο των στίχων και της μουσικής, ο Hendra πιστώνεται και την πολύ καλή συνεργασία στα διπλά leads (επιβεβλημένο!) με τον έτερο κιθαρίστα Alex Haslam, όπως και κάμποσες πανέμορφες φωνητικές μελωδίες όχι μόνο στα ρεφρέν αλλά και στα κουπλέ!
Ποιος είπε ότι ο Σατανάς έχει τα καλύτερα τραγούδια;
Σε άλλα σημαντικά νέα της εποχής, ο πολυπράγμων Arthur Rizk εμφανίζεται δισκογραφικά για δεύτερη φορά εντός του έτους αναλαμβάνοντας χρέη κιθαρίστα στο ντεμπούτο των Sumerlands που έχει και τον επιβλητικό Phil Swanson στα φωνητικά, οι Blood Ceremony εξακολουθούν να φέρνουν στο φως (ή στο σκοτάδι, όπως το δει κανείς!) πραγματικά σπουδαία μουσική στο Lord of Misrule, κι όχι μια οσοδήποτε καλή ή πιστή αναπαράσταση ενός trademark ήχου, και οι εδραιωμένοι πια Gojira εμφανίζονται απογυμνωμένοι, όχι όμως λιγότερο καταπληκτικοί στο Magma.
Ακόμη, το Hardwired των Metallica είναι ανέλπιστα καλό, όπως και το Dystopia των Megadeth, οι δικοί μας Suicidal Angels κάνουν άλλη μια δυνατή δήλωση προθέσεων με το Division of Blood ενώ και η επιστροφή των Sodom με έναν δίσκο σαν το Decision Day δεν γίνεται να αφήσει κανέναν… ασυγκίνητο!
Αυτά από το 2016, να ‘μαστε καλά να το θυμόμαστε!
