Let's Play II : 52 Χρονια Μουσικης σε 52 Εβδομαδες

[Rebel]

2019

από τις χρονιές που άκουσα πολλή μουσική και ήταν πραγματικά φανταστική χρονιά για το heavy metal όσον αφορά την ποσότητα και ποιότητα νέων μπαντών . Δεχθήκαμε ανελέητη επίθεση . Τα περισσότερα εν τω μεταξύ θα τα βλέπαμε UTH αλλά ο κοβιντ είχε άλλα σχέδια και όχι τις μπαντάρες , ούτε τη μάνα μας δεν βλέπαμε

Με εξαίρεση τα 2 πρώτα , οι υπόλοιπες επιλογές ήταν ζόρι

HONOURABLE MENTIONS

• White Ward - Love Exchange Failure

είναι τόσο παρανοϊκό που στο τέλος μου άρεσε

• Mgla - Age of Excuse

μέχρι και σ’ εμένα που δεν μου αρέσει το μπλακ , το εκτίμησα

• Hypno5e - A Distant (Dark) Source

• Dream Theater - Distance Over Time

• King Gizzard & The Lizard Wizard - Infest The Rats’ Nest

• Devin Townsend - Empath

• Borknagar - True North

• Blood Incantation - Hidden History of the Human Race

πόσο ωραίο τεχνικό death !!

• Enforcer - Zenith

τελικά δεν έκατσε καλά στην πλειοψηφία, εμένα μου άρεσε και τότε αλλά και σήμερα

• Leprous - Pitfalls

είναι ένας πολύ καλός δίσκος με το Sky is Red να δεσπόζει

• Sacred Reich - Awakening

δισκάρα και αναπάντεχη

• Reignwolf - Hear Me Out

παλιομοδίτικο blues rock , ακούς να μικροφωνίζει ο ενισχυτής , το fuzz τους μου βγάζει μια βρετανίλα για αμερικάνικη μπάντα του Σιατλ , δεν ξέρω γιατί

• Spirit Adrift - Divided By Darkness

• Jinjer - Macro

• Chevalier - Destiny Calls

φοβερό speed metal , old school και " υπόγειο " , νιώθεις ότι το ηχογράφησαν σε κανά κελάρι

• Vulture - Ghastly Waves & Battered Graves

ομοίως πολύ δυνατό speed metal , επιθετικό , ξύνουν ωραία και αυτοί και οι Chevalier απο πάνω

• Tanith - In Another Time

αυτός εδώ είναι ένας εξαιρετικός σε όλα του μελωδικότατος με έντονα 70ς στοιχεία δίσκαρος

• Smoulder - Times Of Obscene Evil And Wild Daring

το μεταλ του 2019 δίνει καυτό επικό ατσάλι

• Critical Defiance - Misconception

ανακάλυψη του τρομερού σκάουτερ στο thrash @Alejandro.m που με κέρδισε με την μια . Το ωραίο ΜΟΝΟΘΡΑΣ

• Crypt Sermon - The Ruins of Fading Light

εκπληκτικό doom , σε σημείο να απορείς που βγήκε μπάντα το 2013 και με 2 δίσκους το '15 ( παίζει και να το ξέχασα τότε ) και το '19, γίνεται να παίζει τόσο τέλειο ΝΤΟΥΜ . 5δατο

TOP 5

5. Green Lung - Woodland Rites

Στη λίστα του rocking.gr για το 2019 μπήκε στην 30η θέση , ψήθηκα να το ακούσω . 4 χρόνια μετά είναι πολύ αγαπημένη μπάντα και αυτό το ντεμπούτο ένα διαμάντι σαμπαθικού stoner/doom φολκλορικού χαρακτήρα και σε αυτό το στυλ για τα αυτάκια μου ΤΙΠΟΤΑ δεν μπορεί να πάει λάθος αν έχεις ωραίες ιδέες

4. Traveler - Traveler

Η επίθεση ήρθε από τον Καναδά και ήταν καταιγιστική , αυτοί μειντενίζουν σε κάποια ριφφάκια τόσο όμορφα ( χωρίς τις χαρακτηριστικές δισολίες ώστε να σε ξενίσει κάποια ομοιότητα ) . Μεγάλος δίσκος και ντεμπούτο

3. Riot City - Burn The Night

Έχουμε ακούσει κι αν έχουμε ακούσει ωραίο Heavy metal από νέες μπάντες στα 10’ς, αλλά τέτοιο πράμα δεν βγαίνει και κάθε μέρα , Όλεθρος και βαλλόμεθα πανταχόθεν και από πάσα κατεύθυνση από καναδικό ατσάλι , αυτή τη φορά Priestικο . Βγάζει και μια speedια helloweenική να το πω ; Σα να τραγουδάει ένας πολύ καλύτερος Hansen του 1985 ; Μπορεί να λέω και βλακείες τώρα . Ωραία καθαρή παραγωγή αλλά ακούγεται και παλιακό , δεν ξέρω πιο σιχαμένο μυαλό το πέτυχε σε τόσοκαλό βαθμό αυτό . Σα να έκαναν ένα τέλειο remaster κάποιον 80’ς δίσκο . Μνημειώδες ντεμπούτο , σωστά τα έγραψε ο @GRACCHUS_BABEUF . Δεν πεθαίνει το Heavy Metal όσο υπάρχουν άνθρωποι και βγάζουν τέτοια μουσική

2. Rival Sons - Feral Roots

Oh my, oh my baby
Devil’s gonna get you if I don’t first
Take my body, take my body and do your worst

Μεγάλε Scott Holiday , είσαι σύγχρονος guitar hero

1. Atlantean Kodex - The Course Of Empire

Δεν βρίσκω καλύτερη μπάντα σε αυτό το είδος , σήμερα . Προσωπικό γούστο , φυσικά . Από τότε μου άκουσα αυτή τη μπάντα που τίναξε τα μυαλά στον αέρα , τα μάζεψε και τα πέταξε και στο μπλέντερ με το πόσο επικολυρική μπορεί να γίνει , με το πως συνδυάζει manowar , candlemass , bathory , δλδ όλα τα στυλ επικού ντουμ μεταλ και να βγάζει κάτι τόσο δικό της παράλληλα . Και αν με εντυπωσιάζει κάτι περισσότερο από αυτά που προανέφερα είναι ότι η μπάντα αποτελείται από ανθρώπους όπως εμείς , που δεν φαίνεται να μπορούν ή να επιδιώκουν και κάτι εξωπραγματικό σαν καριέρα , έχουν τη ζωή τους , τις δουλειές - καριέρες τους , κάνουν ένα σύντομο τουρ στα γνωστά “δικά” μας φεστιβαλ , γυρνούν και ο Manuel Trummer πχ είναι ξανά professor και είμαστε όλοι ευτυχισμένοι και η ζωή είναι ωραία . Ε, αυτοί οι άνθρωποι που κάνουν (μάλλον) απλά την καύλα τους παράλληλα με την καθημερινότητα τους , έχουν τόσο μεράκι και ταλέντο που για μένα είναι η κορυφή του παγόβουνου σε έναν ωκεανό με τρομερές και άξιες μπάντες ( σε αυτόν τον χώρο πάντα)

ΕΞΩΦΥΛΛΟ

[Ktn]

Κανένα παράσιτο

2019

1. Brutus - Nest
   I was never ever there.

2. Cult Of Luna - A Dawn To Fear
   Μπήκα χωρίς να περιμένω κάτι λόγω πρότερου σερί. Πήρα μία ξεγυρισμένη όλη δική μου.

3. King Gizzard & The Lizard Wizard - Infest The Rats’ Nest
   Προκλητικά χαμογελαστό. Ακομπλεξάριστα οπαδικό. Κλείσιμο με Self-Immolate & Hell υπέρτατο γλέντι.

4. La Dispute - Panorama
   Χρωματιστό όσο το εξώφυλλό του. Κάθε γύρισμα κι ένα χτύπημα. Κάθε γραμμή και μία αλήθεια.

5. Karen O & Danger Mouse - Lux Prima
   Λιγότερο φαντεζί απ’ όσο προδιαθέτουν τα ονόματα στη μάρκιζα, τόσο κι άλλο τόσο δροσερό.

+5(*2):

• Cellar Darling - The Spell
  Μια ιστορία γεμάτη αγάπη, πόνο, θάνατο, και ξόρκια. Και hurdy-gurdy.
  Ή: Devin Townsend - Empath – Why? Because Devin. That’s why.
• Chelsea Wolfe - American Darkness
  Τίποτα το αναπάντεχο, τίποτα το παράξενο. Η Τσέλζι δεν χρειάζεται κάτι περισσότερο από μία ακουστική για να μαυρίσει τον ήλιο.
  Ή: Reignwolf - Hear Me Out – Όπως λέει η γνωστή προφητεία, ‘it’s never gonna die, never gonna die’.
• Lana Del Rey - Norman Fucking Rockwell!
  Μέχρι και σήμερα απορώ με τον εαυτό μου που ενώ είχα χαζολιώσει Venice Bitch έκανα μήνες για να ακούσω ολόκληρο το δίσκο.
  Ή: Frank Carter & The Rattlesnakes - End Of Suffering – Γεμάτες αρένες - ιδρωμένα κλαμπ, σημειώσατε Χ.
• Leprous - Pitfalls
  Τόσο θεότητες που ανάμεσα στον υπέροχο προγκ πανικό, έχωσαν κι ένα μικρό ποπ έπος.
  Ή: Bent Knee - You Know What They Mean – Πανέξυπνα στριφνό, στριφνά πανέξυπνο. Genre: ναι.
• Sleep Token - Sundowning
  Ψηλά στη λίστα με τα πιο ύπουλα ντεμπούτα της δεκαετίας. Κι όχι μόνο γιατί βγήκε 21/11/19.
  Ή: Blood Youth - Starve – Το λένε nü-metalcore και είναι απλό.

Μπόνους:

• Jinjer - Micro / Macro & Swallow The Sun - Lumina Aurea / When A Shadow Is Forced Into The Light
  Κινήσεις μεγάλων παίκτων. Πρακτικά τελείως διαφορετικές περιπτώσεις, από το πώς προέκυψαν και πώς παρουσιάστηκαν οι 2 + 2 κυκλοφορίες, μέχρι το ίδιο το ηχητικό κομμάτι, αλλά όπως και να 'χει η σύμπτωση παραείναι ταιριαστή.

Εξώφυλλο:

+1:

[Curehead]

2019
Last year of the “old normal”.
I am hangovered, βλαχοδημάρχεψα χτες μετά από χιλιετίες. Made me on time, μολοταύτα!

TOP FIVE

1. She Past Away - Disko Anksiyete
2. Manowar – The Final Battle I
3. Atlantean Kodex - The Course Of Empire
4. Riot City - Burn The Night
5. Vulture - Ghastly Waves & Battered Graves

[38aris]

Το 2019 μου φαίνεται χθες κι έτσι είναι πολλά τα άλμπουμ που δεν έχω ακούσει όσα θα ήθελα για να μπουν στη λίστα μου. Πολλά καλά heavy/doom metal album βγηκαν όμως παραδόξως έχω δύο thrash metal διαμάντια από Χιλή στα αγαπημένα μου.
Έστω κι έτσι όμως στα γρήγορα:

1. Bewitcer - Under the witching cross
2. Critical defiance - Misconception
3. Riot city - Burn the night
4. Parkcrest - …And that blue will turn to red
5. Rival sons - Feral roots

Στην απέξω σήμερα αύριο μπορεί μέσα στην πεντάδα
Xoth - Interdimensional invocations
Atladean kodex - The course of empires
Smoulder - Times of obsene evil snd wild daring
Memoriam - Requiem for mankind
Horizon’s End - Skeketon keys
Soen - Lotus
Arch/Matheos- Winter Ethereal
Borknagar - True North
Vulture vengeance - Knightlore
Blazon stone - Hymns of triumph and death
Beast in black - From hell with love
Antioch - Antioch IV: Land of no kings
Chain cult - Shallow grave
VIC - Age of aquarius
Chevalier - Destiny calls
Chemikil - Edge of the wasteland
Altar of oblivion - The seven spirits

Εξώφυλλο

[unreal]

1. Deafkids - Metaprogramação
2. Föllakzoid - I
3. Bus - Never Decide
4. Camp Orchestra - Dog Whistle
5. Rue Obercampf - Christophe-Philippe
   5+1. Pinkish Black - Concept Unification

[jonkyr]

Tool - fear innoculum
Atlantex Kodex - The Course of Empire
King Gizzard & the Lizard Wizard - Infest The Rats’ Nest
Rival Sons - Feral Roots
Villagers Of Ioannina City - Age Of Aquarius

Είμαι εκτός, πάλι καλά που μπόρεσα να γράψω τους δίσκους. Επίσης, έγραψε ο lupin νομίζω ότι δεν βγαίνουν εύκολα λίστες πια και συμφωνώ. Αυτή η χρονιά είχε μια πεντάδα που πραγματικά λάτρεψα, αλλά δεν ξέρω αν σε 10 χρόνια θα τις λέω διαχρονικές επιλογές. Ίσως σταματήσω τις τελευταίες εβδομάδες, αλλά 2019 here it is.

[Leper_Jesus]

Πεντάδα:

Leprous “Pitfalls”
Πολύ χαίρομαι που πάνε στην κορυφή albums που πρωτάκουσα μόλις πριν λίγο καιρό, part I. Τα ‘γραψα κάπου αλλού πρόσφατα για τους Leprous, οπότε απλά να πω ότι εδώ είναι που για πρώτη φορά χτυπάνε συναισθηματικό κρεσέντο οι συνθέσεις τους για το προσωπικό μου γούστο, με πιο δυνατές και άμεσες μελωδίες, δίχως πολλές-πολλές prog-ιές και τον pop εαυτό τους πιο έντονο από ποτέ. Θες Eurovision-ικά refrain (“Below”, “Alleviate”); Θες κάτι pop/rock/πώς-να-τα-πούμε έπη (“Distant bells”, “At the bottom”, “I lose hope”); Θες λίγο από Radiohead (“Observe the train”); Θες και μία πιο metal σύνθεση αν ξενέρωσες (“Foreigner”); Απ’ όλα έχει ο δίσκος, ακόμα κι ένα τραγούδι που δεν καταλαβαίνω γιατί το αναφέρετε όλοι (“The sky is red”), μιας και βρίσκω ακόμα και το bonus track (“Golden prayers”) καλύτερο από αυτό.

Lankum “The livelong day”
Πολύ χαίρομαι που πάνε στην κορυφή albums που πρωτάκουσα μόλις πριν λίγο καιρό, part IΙ. Η έκπληξη της χρονιάς για εμένα προσωπικά (αν το σοκ των Turnstile το χρωστάω στον Ktn, ο λογαριασμός για αυτούς πάει στον Aldebaran). Βάζω σίγουρα αυτόν τον δίσκο τους στην κορυφή, μιας και τον βρήκα πιο σκοτεινό και πιο θλιμμένο απ’ όλα τους τα albums. Προσωπικά τον ακούω και με διαπερνούν ανατριχίλες απ’ την αρχή μέχρι το τέλος. Συμβουλεύω όποιον/α τη βρίσκει με doom/epic ακούσματα να του ρίξει μια αυτιά, αποκλείεται να μη νιώσει με την ατμόσφαιρά του!

Borknagar “ True north”
Τα ‘γραψε ωραία ο Γράκχος. Απ’ τις μπάντες που ενώ ποτέ δεν κυκλοφόρησαν πατάτα, είχαν μία απροσδιόριστη «άνοδο» στα τελευταία 3-4 albums, και μία ακόμα πιο απροσδιόριστη κορυφή με αυτό το συγκεκριμένο. Προσωπικά (ας μην πω «χάρηκα», αλλά) δε λυπήθηκα με την αποχώρηση του Vintersorg, μιας και αυτό άφησε ακόμα περισσότερο χώρο σε δύο απ’ τους πιο αγαπημένους μου τραγουδιστές, τον Vortex και τον Lazare. Τα τραγούδια είναι πραγματικά ένα κι ένα, με το “Voices” προφανώς να ξεχωρίζει, χάρηκα τόσο μα ΤΟΣΟ πολύ που τους είδα πρώτη φορά live γι’ αυτό το album και περιμένω εναγωνίως το επόμενο, γιατί πιστεύω ότι απλά ΘΑ ΓΑΜΑΕΙ.

Nightfell “ A sanity deranged”
Ψόφος κακός. Νομίζω η πιο επική/μελωδική διάσταση του ήχου τους εδώ κάνει λίιιγο πιο πίσω για να βγει μπροστά περισσότερο σκοτάδι (ακόμα και black-ίζον), αλλά και πάλι δεν μπορείς να μην λατρέψεις το αποτέλεσμα. Οι φίλοι του mid-tempo death metal, του αργόσυρτου crust και των γενικότερων ατμοσφαιρικών (ναι) ακουσμάτων, θα γουστάρουν.

Storm of Sedition “Howl of dynamite”
Θέλω απλά ο Γράκχος να βάλει τα πρώτα δευτερόλεπτα του πρώτου τραγουδιού, του “Red laughter”. Να μη διαβάσει τους στίχους (μιλάμε για μηδενιστές, φτου κακό, ούτε εγώ τους γουστάρω), αλλά να αφεθεί στη Melechesh-ίλα που τόσο γουστάρει. Οι Storm of Sedition χρησιμοποιούν πολύ ανατολίτικη κλίμακα στο black metal τους, χώνουν κι ό,τι θυμούνται από crust ή death/thrash, γενικά ο ήχος τους είναι ένα αμάλγαμα των καλύτερων στοιχείων όλου του extreme ήχου, με μία ΑΔΙΑΝΟΗΤΗ παραγωγή, κι εσύ απλά απορείς: «μα, γιατί δεν έχω ξανακούσει γι’ αυτούς;». Εμ, ίσως γιατί οι ίδιοι επιλέγουν να παίξουν σε Βιολογικά και Υπόγες, ίσως γιατί προέρχονται κι από παλιότερες πολιτικοποιημένες μπάντες και θα συνεχίσουν σε τέτοιες. Όπως και να ΄χει, Γράκχε:

+1 που άξιζε, αλλά δε χώρεσε:

Swordwielder “System overlord”
Βαρύ crust, κάτι ανάμεσα σε Amebix και stenchcore, με μπόλικο metal όγκο κι επική, πολεμική αισθητική. Κάποιοι τυχεροί τους είδαμε και φέτος!

Εξώφυλλο το Atlantean Kodex

[Aldebaran]

Μόνο άρχοντες βάζουν Lankum στις λίστες τους, εύγε!

[GRACCHUS_BABEUF]

@Leper_Jesus

Storm of Sedition “Howl of dynamite”

Τους ακούω τώρα. Πολύ καλοί, αν και περισσότερο crust (because, well, you).

Εννοείται βέβαια ότι τσέκαρα και στίχους, και με έφεραν σε σύγχυση. Τι τους λέμε αυτούς ρε συ Λέπερ; Αναρχοπρωτογονιστές ή κάτι τέτοιο; Η μόνη καλή κοινωνία ήταν 30.000 χρόνια πριν, όταν δεν υπήρχαν τάξεις, κράτη κλπ επειδή απλά δεν είχαν προλάβει ακόμα να αναπτυχθούν;

[Sevek]

Ξεκάθαρη prog-οχρονια, όπου η deathcorια μπαίνει για ξεκάρφωμα. Καλά όχι, είναι φοβερός δίσκος. Αν και οι Leprous δεν είναι εκπληξη, καθώς ήδη είχαν σερί φοβερών δίσκων (βέβαια η εμφανής διαφοροποίηση τους, τους κάνει πάλι να ξεχωρίζουν), το ν.2 είναι τέραστια έκπληξη, καθώς οι Βρεττανοί μοντέρνοι/djent/pop μας δίνουν τα μυαλά στα κάγκελα. Όπως και ο θεούλης ο Καναδός που κάνει ότι του ρθει στο κεφάλι. Oι Maraton για μένα είναι τα μικρά πιο-αlt-rock αδερφακια των Leprous.

1. Leprous - Pitfalls
2. Ihlo - Union
3. Devin Townsend - Empath
4. Maraton - Meta
5. Whitechapel - The Valley

Port Noir - The New Routine
Blood Incantation - Hidden History of the Human Race
Sons of Apollo - MMXX
Memoriam - Requiem for Mankin
And You Will Know Us By The Trail Of Dead - X:The Godless Void And Other Stories
Periphery - Periphery IV:HAIL STAN

[apostolisza8]

Πετάγομαι λίγο άκυρα, αλλά μπορώ και σορρυ

@GRACCHUS_BABEUF

επειδή απλά δεν είχαν προλάβει ακόμα να αναπτυχθούν;

Αρχικά κρατιέμαι να μην το σχολιάσω αυτό γιατί κρίμα είναι να εκτροχιαστούμε, ας πούμε πως διαφωνώ επιστημονικά και πολιτικά, και θα πω πως οι SoS στο πολυσέλιδο μανιφέστο που συνόδευε το δίσκο επικαλούνται κατά βάση τους Renzo Novatore και Max Stirner, με αναλύσεις υπέρ του αναρχοατομικισμού και ενάντια της χριστιανικής ηθικής, κατά τα λεγόμενά τους, που ταλανίζει την αριστερά και τον κοινωνικό αναρχισμό / αναρχοσυνδικαλισμό.

Θα μου πεις, πόσο μακριά είναι η “μαύρη” τους ιδεολογία από τον πρωτογονισμό εντός του αν. κινήματος (που σε tl;dr φάση λέει περίπου αυτό που λες - ναι μεταφυσική, συμφωνώ), θα σου πω όχι πολύ, αλλά υπάρχουν σημαντικές διαφορές, και στην κριτική, και στο πρόταγμα. Υπάρχει θα πω ιστορικά όμως ένα ενδιαφέρον στο πως από τα πρώτα Iskra (μην πω και τα Black Krostandt - τιμημένα '90s) σταδιακά οι στίχοι έγειραν προς πιο ατομικιστικές αναλύσεις. Κακώς, για μένα, αλλά τσπ.

Συμβαίνει σε αρκετές μπάντες της σκηνής θα πω, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα ίσως για κάποια μελλοντική ώρα.

Σε κάθε περίπτωση, δισκάρα, λαιβάρα εκείνη τη βροχερή νύχτα. Πάντα τέτοια.

[GRACCHUS_BABEUF]

Ναι κοίτα δεν το ψείρισα κιόλας, διάβασα τους στίχους σε δύο κομμάτια και μου φάνηκε ότι η φάση τους είναι “γαμώ την οργανωμένη κοινωνία, κάτω ο πολιτισμός”. Αντιλαμβάνομαι ότι θα λένε κι άλλα πράγματα, αλλά δεν ενδιαφέρομαι και αρκετά ώστε να τα μάθω.

@apostolisza8

Αρχικά ρατιέμαι να μην το σχολιάσω αυτό γιατί κρίμα είναι να εκτροχιαστούμε, ας πούμε πως διαφωνώ επιστημονικά και πολιτικά

Δεν κατάλαβα βέβαια πού είναι η διαφωνία, στο ότι οι πρωτόγονοι άνθρωποι συνυπήρχαν σε κοινότητες όπου δεν είχε επέλθει ακόμα ο ταξικός διαχωρισμός και δεν είχε εμφανιστεί η ιστορική κατηγορία που λέμε κράτος - και κάποια στιγμή έγιναν και τα δύο;

Ή στον τρόπο που το διατύπωσα;

[apostolisza8]

Αρχικά, για να συνεισφέρω χώθηκα, όχι τόσο για να σε “διορθώσω”, apologies αν βγήκε ξερολίαση. Ναι, το “κάτω ο πολιτισμός” είναι βασική ιδέα, απλά από την ατομικιστική σκοπιά. Τρέχα γύρευε. Ή και όχι, αν δεν σε ενδιαφέρει (λογικό). Σε κάθε περίπτωση, τρομερός δίσκος με τα όλα του.

Προσωπικά θα (σου) πρότεινα Dawn Ray’d πχ, αν έχει κάποια σημασία.

Ας πούμε για να μην μακρυγορώ, στον τρόπο που το διατύπωσες κατά βάση.

[pantelis79]

Με τα ίδια σχόλια, με άλλη σειρά @Aldebaran μια χαρά τα είχες γράψει για το Fear Inoculum

1. Rival Sons - Feral Roots
Αν με τη μέχρι τώρα καριέρα τους οι Αμερικανοί χτυπούσανε την πόρτα του δωματίου με τα μεγάλα κλασικά rock συγκροτήματα, με αυτόν τον δίσκο μπήκαν στο δωμάτιο.

2. Spidergawd - V
Πολυακουσμένος από μένα hard rock δυναμίτης από τους Νορβηγούς, που παραμένουν συνεπείς στις φανταστικές κυκλοφορίες.

3. Tanith - In Another Time
Ωραίο, παλιακό rock που με έκανε να νιώσω δονήσεις πρωτόγνωρες για το είδος πλέον.

4. Tool - Fear Inoculum
Με την παραδοχή ότι οι κορυφές του παρελθόντος είναι αξεπέραστες, οι Tool μας δίνουν έναν δίσκο τον οποίο οι περισσότεροι θα σκότωναν για να έχουν γράψει.

5. Motorpsycho - The Crucible
Οι Νορβηγοί αποτελούν ίσως τον ορισμό της προοδευτικής μπάντας, εμπλουτίζοντας τον πολύ πλούσιο κατάλογό τους με άλλη μια φοβερή κυκλοφορία.

Hoborable mentions:
The Dream Syndicate - These Times
Πολύ το χαίρομαι όταν ιστορικές μπάντες βγάζουν σπουδαίους δίσκους μετά από πολλά χρόνια στο κουρμπέτι.

Bad Religion - Age Of Unreason
Στα ποιοτικότατα χνάρια του εξαιρετικού προηγούμενου δίσκου τους, οι Καλιφορνέζοι έβγαλαν μια από τις καλύτερες δουλειές της καριέρας τους.

Swans - Leaving Meaning
Στο λυκόφως μιας εποχής και στο λυκαυγές μιας νέας, οι Swans μετά από σχεδόν τέσσερεις δεκαετίες εξακολουθούν να ακούγονται επίκαιροι.

Baroness - Gold & Grey
Η αξία του νέου, σπουδαίου δίσκου των Αμερικανών επιστεγάστηκε από μία εξαιρετική συναυλία. ΞΑΝΑΕΛΑΤΕ.

Crobot - Motherbrain
Ή πώς ένας ιδιαίτερα καλός τραγουδιστής μπορεί να σε ανεβάσει κατηγορία, ειδικά αν έχεις και ωραία κομμάτια.

King Hobo - Mauga
Ο “δύσκολος δεύτερος δίσκος” τους πήρε πάνω από δεκαετία να τον φτιάξουν, όμως η αναμονή άξιζε και με το παραπάνω. (project του drummer των Clutch με τον πληκτρά Per Wiberg)

The Claypool Lennon Delirium - South Of Reality
Πρώτης ποιότητος χαρμάνι ψυχεδέλειας και funk σε συνέχεια του ντεμπούτου. (project Sean Lennon με Les Claypool, το λέει και το όνομα αυτό )

Big Business - The Beast You Are
Ντουέτο και πάλι οι πρώην των Melvins και μεγαλουργούνε!

King Gizzard And The Lizard Wizard - Infest The Rats’ Nest
Μια μέρα ξύπνησαν, είπαν να αλλάξουν εντελώς ύφος και απλώς το έκαναν με τη γνωστή τους ποιότητα.

Green Lung - Woodland Rites
Νέα είσοδος, νέα αγάπη.

Ελληνικό:
Bus The Unknown Secretary - Never Decide
Με έβγαλαν από την άνεση του σπιτιού μου για να πάω να τους δω να παίζουν σε παρακείμενο υπαίθριο χώρο μόνο και μόνο γιατί με ενθουσίασε αυτό που άκουγα.

[Leper_Jesus]

@GRACCHUS_BABEUF

Τι τους λέμε αυτούς ρε συ Λέπερ; Αναρχοπρωτογονιστές ή κάτι τέτοιο;

Η αλήθεια είναι ότι δε θυμάμαι αν είχαν και τέτοιες επιρροές, κυρίως θυμάμαι αυτά που παρατήρησε κι ο Αποστόλης, δηλαδή έντονες μηδενιστικές/ατομικιστικές τάσεις. Παρ’ όλη την αποστροφή που μου προκαλούν οι συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις, εκτίμησα το γεγονός ότι οι τύποι ήταν στρατευμένοι ως εκεί που δεν πάει: όταν κατέβαζες τον φάκελο από το bandcamp, εκτός από τη μουσική σου 'ρχότανε πακέτο και κείμενα/βιβλία κλπ. μαζί -προπαγάνδα, όχι αστεία! Δε θυμάμαι άλλο συγκρότημα που να έδινε (πέρα από τη μουσική του) κι ένα τόσο ολοκληρωμένο ιδεολογικό πακέτο.

@apostolisza8

Σε κάθε περίπτωση, δισκάρα, λαιβάρα εκείνη τη βροχερή νύχτα.

Πρώτο παιδί, μηνών, το αφήνουμε στη γιαγιά, πάμε, βλέπουμε την πρώτη τοπική μπάντα, αγοράζουμε το βινύλιο των S.o.S. σαν κύριοι, ευχαριστούμε, καληνύχτα. Υποθέτω καλά θα παίξανε.

[anhydriis]

15λεπτο το γνωστό για όσους ξεχάστηκαν…

και μιας και είπα ξεχάστηκαν… φλασιά… τι απέγιναν οι Amon Amarth, οι Nightwish, οι Sabaton κτλ κτλ ???

[OwlKitty]

2019

Μια λίστα με ό,τι μου έμεινε από μια εποχή που δεν πολυάκουγα μουσική.

1. Swallow the sun - When a Shadow Is Forced into the Light
Όχι μόνο άλμπουμ από μια αγαπημένη μπάντα, αλλά ένα άλμπουμ με ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση, αφού είναι αφιερωμένο στην Aleah Stanbridge, που έφυγε τόσο νέα. Άλμπουμ με το οποίο συνδέθηκα και προσωπικά. Εκφράζει με πολύ επιτυχημένο τρόπο το συναίσθημα της απώλειας όσο είναι νωπό.

2. October Tide - In Splendor Below
Από τις λίγες κυκλοφορίες που μου είχαν κάνει εντύπωση εκείνο το διάστημα. Ένα βήμα ανώτερο από το προηγούμενό τους, το “Winged Waltz”. Αγαπημένο κομμάτι: “Stars Starve Me”

3. Mother of Millions – Artifact
Το πόσο καλό είναι αυτό το άλμπουμ μας το υπενθύμισε η εμφάνιση των Mother of Millions στο Gagarin πριν από μια εβδομάδα. Η μπάντα όσο περνούν τα χρόνια παραμένει σταθερά σε πολύ υψηλό επίπεδο και το δείχνει τόσο με τις πολύ προσεγμένες δισκογραφικές της δουλειές όσο και με τις ζωντανές εμφανίσεις της. Το 2019 δυστυχώς έφυγε από τη ζωή πολύ ξαφνικά ο Μάκης Τσαμκόσογλου, που ήταν στα πλήκτρα του συγκροτήματος, μια είδηση που μας είχε αφήσει όλους άφωνους. Από τότε οι εμφανίσεις της μπάντας έχουν αναπόφευκτα πολύ παραπάνω συναίσθημα, ειδικά όταν παίζονται κομμάτια από το Artifact.

4. Soen – Lotus

5. Insomnium – Heart Like a Grave

Bonus: Tool – Fear Inoculum

[GRACCHUS_BABEUF]

Για Amon Amarth και Nightwish δεν ξέρω, αλλά οι Sabaton σε όλο το παιχνίδι ήταν ανύπαρκτοι, με βάση μια γρήγορη αναζήτηση - μπράβο φόρουμ

[ChrisP]

Μπράβο που κλάσατε ΝΟΚΤΟΥΡΝΟΥΣ επίσης

[nikosPL]

Το φόρουμ έτσι κ αλλιώς είναι χαμηλού επιπέδου.