Λοιπόοοοον, λοιπόν, λοιπόοοοοοον… Μετά απ’ αυτό το, πώς ακριβώς να το περιγράψω τώρα, ας πούμε το δερματόδετο του @hopeto, κανονικά όχι σεντόνια δεν πρέπει να πέσουν - ούτε ένα παραπάνω ποστ δεν θα 'πρεπε να γίνει, μόνο να γράψει ο θρεντμάστερ “τέλος τα ποστ μάγκες, μπορείτε απλά να ψηφίσετε τα αγαπημένα σας άλμπουμ του '69 και την Κυριακή θα σας πω εγώ ποιο βγήκε”. Αφού δεν πρόκειται να γίνει κάτι τέτοιο όμως, ε ας γράψουμε και μερικοί ακόμα ό,τι άλλο μπορεί να αξίζει να γραφτεί, λέμε τώρα. Και ας κάνω εγώ την αρχή!
First things first:
Είθισται (?) να παρατίθεται μια - more often than not - μακροσκελής λίστα με τις πολυθρύλητες honourable mentions. Here’s the thing though. Αυτό το ποστ είναι σαν π.χ. εκείνη την μπάντα από τα 70s που είχε την ατυχία να παίζει μετά τους Queen στους λίγους μήνες που οι τελευταίοι δεν είχαν ανακαλυφθεί ακόμα. Και όταν η εν λόγω μπάντα πήρε είδηση τι είχε παιχτεί, προσπαθούσαν να τους φέρουν στη σκηνή σηκωτούς. “Άντε λοιπόν! Είστε το τελευταίο όνομα στο line up! Έχετε υποχρέωση να βγείτε να παίξετε για τον κόσμο που πλήρωσε εισιτήριο!”. “Άντε γαμήσου ρε φίλε! Δεν θέλουμε να βγούμε να παίξουμε μετά απ’ αυτούς! Με το ζόρι μωρέ; Μη μ’ αγγίζεις σου λέω!”.
Τι μπορεί να κάνει όμως αυτή η καημένη η μπάντα όταν την έχουν υποχρεώσει να βγει σ’ εκείνο το σανίδι; (ΟΚ εμένα δεν με υποχρεώνει κάποιος, τέλος πάντων). Ένας τρόπος να σώσει την τιμή της είναι να πει, oh I don’t know, “λοιπόν παιδιά λέμε να μην παίξουμε κανονικό σετ, ας κάνουμε κάτι διαφορετικό, ας παίξουμε π.χ. μερικά ακουστικά κομμάτια και μετά ας πούμε καμιά ιστορία, κάνα ανέκδοτο, τίποτα τέτοιο, δείτε το δηλαδή ως επιδόρπιο αυτό που θα ακολουθήσει”.
Στο μπλαμπλάδικο αντίστοιχο του παραπάνω σεναρίου, λοιπόν, αυτό που ακολουθεί είναι αναφορά σε κάποιους δίσκους που δεν έχει μνημονεύσει ήδη η χοπετάρα - για τα περισσότερα που είχα διαλέξει έτσι κι αλλιώς τα είπε όλα και με τρόπο πολύ πιο γεμάτο απ’ όσο είμαι σε θέση να κάνω εγώ αυτή τη στιγμή, που ομολογώ ότι μου έχει περάσει εδώ και κάμποσες μέρες η κάψα με 60s μουσικές την οποία είχα τους τελευταίους μήνες.
Όπως πάντα με αλφαβητική σειρά:
The Chieftains - 2: Επιτέλους ο διάδοχος του ιστορικού ντεμπούτου τους από το '64, και είναι every bit as brilliant για όσους ξέρουν να εκτιμούν την καλή ιρλανδική folk μουσική, θυμίζω, στην αποκλειστικά ορχηστρική της εκδοχή.
At Home with The Dubliners: Άιντε, και χάρη σας κάνω που δεν τους ψηφίζω πάλι τους αγαπημένους μου. Κάποια πρώτα σημάδια κόπωσης άλλωστε έχουν ήδη αρχίσει να γίνονται αισθητά, και τα επόμενα χρόνια θα γίνει ξεκάθαρο ότι η μπαντάρα είχε πιάσει το peak της και ο χρόνος μετρούσε αντίστροφα (για το πικρό φινάλε του κλασικού line up). Και πάλι βέβαια στα καλύτερά τους σκορπούν ρίγη συγκίνησης, όπως π.χ. στο θεόρατο High Germany - που εννοείται ότι το τραγουδάει ο ένας και μοναδικός Luke.
Fairport Convention - τα δύο πριν το Liege and Lief που δεν αναφέρθηκαν ήδη. Είναι λιγότερα διάσημα αλλά γαμάνε κι αυτά. Το '69 δεν ξηγιόσασταν threesome μόνο εσείς, κύριοι CCR.
Davy Graham - Hat: Δεν ξέρω τι άλλο να γράψω για τον Davy. Ο Davy είναι θεός, τελεία.
Roy Harper - Folkjokeopus: Ίσως ο καλύτερος δίσκος του Ρόι απ’ όσους έχω ακούσει (έχει και ψιλοτεράστια δισκογραφία πανάθεμά τον). Η Τέχνη του εδώ φτάνει σε ιλιγγιώδη επίπεδα, μιλάμε για prog rock χωρίς το rock αλλά και χωρίς να του λείπει τίποτα άλλο, ψυχεδελικό, folky, jazzy, μικρή σημασία έχει, HATS OFF ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΛΕΜΕ.
Love - Four Sail: Arthur Lee isn’t just Forever Changes… Μετά το Έπος εκείνη η μπάντα διαλύθηκε, ο Arthur έστησε καινούργια και μέσα σε λίγα sessions τον Σεπτέμβρη του ‘68 ηχογράφησαν 27 (!) νέα κομμάτια. Ποιο ήταν τώρα το θέμα. Οι Love πριν φύγουν για άλλη δισκογραφική είχαν συμβόλαιο για έναν ακόμα δίσκο. Μπήκε λοιπόν στο στούντιο ο τύπος από την Electra και, όπως ήταν η συμφωνία, διάλεξε 10 απ’ αυτά τα 27 κομμάτια “και τα άλλα 17 κάντα ό,τι θες μάγκα μου”. Τα 17 που έμειναν αποτέλεσαν το διπλό Out Here που κυκλοφόρησε λίγους μήνες μετά το Four Sail (εμφανές και το λογοπαίγνιο). Μαντέψτε ποιος δίσκος είναι ποιοτικά ανώτερος. Αλλά πρώτα σκεφτείτε το καλά.
Pentangle - Basket of Light: Η καλύτερη ίσως psychedelic folk μπάντα από Βρετανία εκείνη την εποχή, ναι, πιθανώς σπουδαιότερη ακόμα και από τους Fairport Convention. Απλά αυτοί εδώ δεν ροκάρανε. Τουλάχιστον όχι τυπικά - μόνο οι παραμορφωμένες κιθάρες τούς λείπουν.
Steppenwolf - Monster: Από εκείνο το ιστορικό, Heavy Metal Thunder of a debut album, έναν χρόνο πριν, είχαν μεσολαβήσει ένα καλό αλλά λίγο “μια απ’ τα ίδια” δεύτερο και ένα επιεικώς απαράδεκτο τρίτο ονόματι At Your Birthday Party, ε, καιρός ήταν να επιστρέψει ο Λύκος της Στέπας με μια πολύ δυνατή κυκλοφορία, και αυτή ήταν το proverbial Τέρας, που για τον John Kay ήταν απλά η ίδια η Αμερική…
Strawbs S/T: Απαστράπτον electric folk διαμάντι. Κάποιοι λογικά τους ξέρετε (και, ελπίζω, τους εκτιμάτε) από τις 70s δουλειές τους, οι ομορφιές όμως, επίσημα, ξεκινούν από δω. Αξίζει να έρθετε σε επαφή με αυτούς τους θορυβώδεις τροβαδούρους στα πρώτα τους τρανά βήματα.
Πάμε τώρα και στο Top 5.
NUMBER FIVE
.............
King Crimson - In the Court of the Crimson King
Moonchild: Do I mean shit to you?
ΟΚ πέρα από την πλάκα δεν έχω να προσθέσω κάτι γι’ αυτό το κοσμοϊστορικό ντεμπούτο, εκτός ίσως από το ότι το ομότιτλο έπος στα χασομέρια του άλμπουμ έχει μία από τις πιο μαγευτικές ατμόσφαιρες που έχω βιώσει στη ζωή μου σε μουσικό πλαίσιο. Γενικά τι να πούμε για King Crimson τώρα…
NUMBER FOUR
.............
Jethro Tull - Stand Up
Χμμμμ για το φανταστικό δεύτερο άλμπουμ του Ian και της παρέας του τι να προσθέσω; Α, ναι. Το Fat Man ρε αλήτες! Μόνο εγώ ταυτίζομαι μ’ αυτό το κομμάτι; Και αν ναι, γιατί; Αντώνη μην απαντήσεις…
NUMBER THREE
.............
The Beatles - Abbey Road
Χαχαχαχαχαχαχαχα. Εδώ κι αν δεν έχω κάτι ουσιαστικό να προσθέσω. Το έχω πει ήδη, για μένα η φάση είναι Revolver / Abbey Road ΚΑΙ ΜΕΤΑ συζητάμε όλα τα υπόλοιπα. Η καλύτερη δεύτερη πλευρά στην ιστορία της μουσικής; Ίσως…
AND THE OBVIOUS 1-2
.............
Χο χο.
Λοιπόν @anhydriis άκου λίγο τώρα παιχταρά μου πώς θα τη φτιάξουμε την κατάσταση. Το πρωί που θα σηκωθείς (μεσημέρι, απόγευμα, δεν ξέρω πότε σηκώνεσαι) θα παρατηρήσεις ότι δεν έχει περαστεί στη φόρμα η πεντάδα του χρήστη Γράκχου. ΜΗΝ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕΙΣ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ. Θα το κάνω εγώ. Απλά δεν θα το κάνω ακόμα. Θα περιμένουμε μέχρι την Κυριακή εκεί κατά τις 11.30 - 12 παρά. Τότε θα σου στείλω μήνυμα και θα σου ζητήσω ευγενικά να με ενημερώσεις για την πορεία της εκλογικής διαδικασίας. Θα σου πω ευχαριστώ πολύ αγαπητέ για τις πληροφορίες και τότε θα συμπληρώσω τη φορμίτσα.
Συμφωνάμε;
Ωραία.
Αυτά. Σιγά μην κάτσω τώρα να γράψω κείμενο για την αγαπημένη μου μπάντα και τους δύο από τους τέσσερις πρώτους δίσκους της, που εννοείται ότι είναι παράλληλα οι κορυφαίοι δίσκοι των 60s (όπως και οι δύο επόμενοι είναι οι κορυφαίοι των 70s - μέσα σε τρία ημερολογιακά έτη όλα αυτά παρακαλώ). Ο χοπέτο αποτόλμησε να το κάνει για τη δική του καψούρα και καλά έκανε, εγώ δεν μπορώ, σόρι.
καταθεσατε 
