Let's Play II : 52 Χρονια Μουσικης σε 52 Εβδομαδες

Διάφορα
#14404

Κατι θα ελειπε χωρις αυτο το υπερ-thread. :+1:

Ψηφισα, να και το κατεβατο που εγραψα παραδιπλα

Ας συνεισφερω και εγω τι ακουσα περισσοτερο φετος. Μια χρονια που μπορει να μην ειχε τοσο πολλα εντυπωσιακα αλμπουμ στις κορυφες της, αλλα ειχε αρκετο βαθος και ενδιαφεροντα πραγματακια, ιδιως στα πιο πειραματικα genres.

  1. Turnstile- Never enough: Εχεις βγαλει το Glow on και 4 χρονια μετα βγαζεις ενα ακομα υπερδισκαρο, εισαι ηδη στο πανθεον των 20s στο ευρυτερο ροκ και επεται συνεχεια. Εξαιρετικη και η αποδοση των κομματιων (και) του νεου δισκου σε εκεινο το φοβερο live (μονο ψεγαδι η διαρκεια) το καλοκαιρι στην Τεχνοπολη.

  2. Igorrr- Amen Τι εχουμε εδω, extreme metal, baroque συμφωνικα, περιεργα ηλεκτρονικα τυπου venetian snares (κορυφαιοι btw), ανατολιτικη μουσικη, και ολα αυτα οχι μονο δεν ειναι αχταρμας αλλα ειναι ενα οχημα που επιτρεπει στον καλλιτεχνη να ξεδιπλωσει καθε παρανοικη πτυχη της μεγαλοφυιας του? Φανταστικος δισκος, εντυπωσιακος στην αρχη, απολυτα απολαυστικος αργοτερα που τα κομματια του παζλ αρχιζουν να ενωνονται. Ακομα και οι οποιες τρολιες εχουν νοημα.

  3. Hypomanic Daydream- The yearning: παρανοια, πειραματισμος που δεν μενει σε τεχνοκρατισμους αλλα παραγει μουσικη με ψυχη (εστω και διαταραγμενη!) και εναν κορυφαιο δισκο avant garde extreme metal.

  4. Kostnateni- Prilisnost (Excess) Μετα τo θερμικο σοκ του Upal, ακολουθει το χαος, και δεν το εννοω ποιοτικα, αφου τηρουν στο απολυτο τα standards τους, αλλα μια στροφη προς πιο χαοτικο ηχο, βασισμενο στην υπερβολη και με πιο εντονη επιθετικοτητα και μουσικη εξωστρεφεια. Μπανταρα.

  5. Messa- The spin: Δεν εχω και πολλα να προσθεσω για αυτο το δισκο για τον οποιο τοσα πολλα εχουν ειπωθει φετος. The dress μπαινει στη συζητηση για ενα απο τα καλυτερα κομματια που ακουσα.

  6. Grey Aura- Zwart Vierkant Slotstuk: Στριφνος και δυσκολος δισκος απο αυτους που χρειαζονται αρκετες ακροασεις για να μπει καποιος στο νοημα, αλλα ο χρονος ανταμειβει. Παρανοια, χαος, καποιες απαραιτητες ηρεμες στιγμες, φανταστικες κιθαρες σε περιεργα μοτιβα και ριφς, μια φωνη που δινει πολλους ποντους σε αμεσοτητα και ενας δισκος που μαλλον θα ακουω για χρονια.

  7. Black sword thunder attack- S/T: Αν λατρευεις τους Warlord και τις υμνικες μελωδιες τους, αν οταν τους ακους κατι σκιρταει μεσα σου, B.S.T.A. ειναι για σενα. Αλλιως προσπερασε. Εξυψωτικη μουσικη που ακουγεται μονο σε φουλ ενταση, οχι φλωριες.

  8. Uulliata Digir- Uulliata Digir Black metal, jazz, τρομπετες, και ενας avant garde δισκος σκετη μαγεια με αποκορυφωμα το τελευταιο κομματι του, το Eldrvari, που ειναι απο τα καλυτερα πραγματα που ακουσα φετος

  9. Ereb Altor- Halsingemorker: Πυρωμενο, τσιτωμενο και υμνικο με εμπνευσμενες φωνητικες γραμμες, γκιθαρες και μελωδιες που θες να σηκωσεις τη γροθια στον αερα να τις τραγουδησεις δυνατα.

  10. Geese- Getting killed: Κινηση μεγαλου παικτου αυτος ο δισκος, ισορροπωντας αναμεσα στο πειραματικο και το (εν δυναμει, τουλαχιστον) mainstream. Εμπνευση, πρωτοτυπια, αφθονο genre-blending και ενας φανταστικος δισκος συνολικα.

  11. Teitanblood- From the visceral abyss: δυστροπο, χαοτικο και ανελεητο, το νεο εργο τους θελει αρκετες ακροασεις για να εκτιμηθει, αλλα μεσα στο χαος του κρυβει τρομερες στιγμες, καταπληκτικα τυμπανα και μια υποβοσκουσα ατμοσφαιρα που μετα απο αρκετες ακροασεις ειναι αρκετα εθιστικη. Το κλεισιμο με το tomb corpse haruspex εντεινει την τελετουργικη χροια του δισκου, κλεινοντας τον υποδειγματικα.

  12. Paradise lost- Ascension Τι εκαναν εδω οι αρχοντοι, απλα πραγματα, επαιξαν λιγο παραπανω απο την θεϊκή '93-'05 περιοδο τους, εδωσαν ποικιλια στον ηχο που κυριαρχει στους τελευταιους 5 (με αυτον) δισκους τους, το ντουμ τεθ, ειχαν περισσοτερη εμπνευση ακομα και οταν προκειται για αυτο τον ηχο, και εδωσαν τον καλυτερο δισκο τους μετα την κυκλοφορια του (φανταστικου) tragic idol.

  13. Lambrini Girls- Who let the dogs out: Τι δυναμιτης ηταν αυτος? Τσαντισμενο, σκληρο πανκ με αντικαπιταλιστικο/αντι-πατριαρχικο στιχο και ενας δισκος που δεν κανει κοιλια πουθενα.

  14. Dax Riggs- 7 songs for spiders Επεστρεψα αρκετες φορες στα σκοταδια αυτου του δισκου, συνηθως ακουγοντας τον 2-3 φορες γιατι μια δεν φτανει. Συνδυαζει αρκετα πραγματα, ρεει αψογα, και εχει και τρομερα ταιριαστη παραγωγη.

  15. 1914- Viribus Unitis: Πανε τρενο οι Ουκρανοι blackmetallers, με 4 πολυ αξιολογους δισκους στη σειρα. Αν δεν ειναι ο καλυτερος τους τοτε ειναι ο δευτερος καλυτερος (μετα το where fear…), λειπει η φρεσκαδα σε καποιο βαθμο αφου η κατευθυνση και των 4 δεν εχει παρα μικροαποκλισεις, αλλα οι συνθεσεις ειναι πολυ εμπνευσμενες και η συνθεση με τα εμβατηριακα περασματα αρκετα ταιριαστη.

  16. Century- Sign of the storm HEAVY METAL καλοπαιγμενο, εμπνευσμενο και παθιασμενο, με ωραιες φωνητικες γραμμες και σολαρες. Δοξα και τιμη.

  17. Amorphis- Borderland Καθε φορα που βγαινει ενας δισκος τους ξερεις πως θα ειναι καλύτερος απο τα περισσοτερα πραγματακια που κυκλοφορουν εκει εξω. Και εδω λοιπον, χωρις να εντυπωσιαζουν- τελευταιος δισκος τους που θα χαρακτηριζα εντυπωσιακο ηταν το Queen of Time του '18- δινουν σε ολους τους φανς μια πολυ ωραια συλλογη απο 10 αξιολογα τραγουδια, στο υφος που εχουν συνηθισει απο το Eclipse μετα. Ωραιες μελωδιες παντου, Joutsen σταθερη αξια, πολλα μικρα περασματακια που διανθιζουν τη μουσικη τους, ποτε θα τους ξαναδουμε live?

  18. Helloween- Giants and monsters: Ας ξεκαθαρισω πως Helloween ειναι, σιγουρα η καρδουλα θα σκιρτησει και αφου το ξεκαθαρισαμε αυτο θα πω οτι με αγγιξε λιγοτερο απο το προηγουμενο, μεγαλο δισκαρο για εμενα και αλμπουμ που ακουω συχνα. Ενα κλικ πιο παλιομοδιτικο ευρωπαικο power λοιπον απο τον νομιμο κατοχο του ορου με δοσεις glam/hard οπως και το προηγουμενο, ενα κλικ λιγοτερο εμπνευσμενο και φρεσκο ομως, αλλα ναι σολαρες δωστε μου και παρτε μου την ψυχη. Δεν μπορω να ειμαι αντικειμενικος, προσπαθω. Δεν εντυπωσιασε οπως το προηγουμενο, αλλα ικανοποιησε με το παραπανω

  19. Coroner- Dissonance Theory Η ανελπιστη επιστροφη της χρονιας, τουλαχιστον για οσους λατρευουμε το παλιοτερο υλικο τους. Κραταει την ψυχροτητα και τις χαρακτηριστικες τους κιθαρες και ατμοσφαιρες, δινει κομματαρες οπως τα sacrifical lamp,the law, transparent eye και trinity. Θα ηταν αδικο να τους κρινουμε με βαση τη φρεσκαδα που εδιναν στον ηχο καποτε, αλλα ισως οχι αδικο με το αν διαθετει τα στοιχεια που θα θελαμε να εχει ενας δισκος coroner εν ετει 2025, και αυτα τα εχει με το παραπανω. Και εχει και τρομερη ροη.

  20. Violator- Unholy Retribution Old school αμερικανικο thrash απο το πανω ραφι. 40 λεπτα σφυροκοπημα γεματο ριφαρες.

+Μερικα ακομα αλμπουμ που μου αρεσαν αρκετα

Dream Theater- Parasomnia
Sodom- The arsonist
Agriculture- The spiritual sound
Sleep Token- Even in Arcadia
Ghost- Skeleta
In the woods…- Otra
Anna von Hausswolff- Iconoclasts
Squid- Cowards
Deathhammer- Crimson Dawn
Imperial Triumphant- Goldstar
Pyre- Where obscurity sways

Εξώφυλλο: Grey Aura- Zwart Vierkant Slotstuk

22 Likes
#14405

Top 5 2025

τα λέμε του χρόνου

  1. Marina Satti - POP TOO
  2. Maruja - Pain to Power
  3. Rosalía - Lux
  4. The Lathums - Matter Does Not Define
  5. Darja Kazimira & Zura Makharadze - Minotaur - Ananke
εξώφυλλο

Calyces - Fleshy Waves of Probability

a4102120431_10
a4102120431_101200×1200 284 KB

18 Likes
#14406

μύστης. Και νόμιζα πως μόνο εγώ το είχα ακούσει.

#14407

Να’μαι κι εγωωωωωω.

1. Propagandhi - At peace
Δεν φανταζομουν οτι θα ακουγα τοσες πολλες φορες αυτον τον υπερδισκο. Απορησα μαλιστα επειδη τον ειδα σε λιγες -σχετικα- λιστες του φορουμ ως τωρα. Βασικα ειδα να μην ειναι καν σε αυτες.
2. Black sword thunder attack - Black sword thunder attack
Τους ειχα για πρωτια, αλλα θελουν λιγο παγκο για να μην παρουν αερα τα μυαλα τους. Δ-Ι-Σ-Κ-Α-Ρ-Α, αλλα αντικειμενικα τους εφαγαν οι αποπανου.
3. Helloween - Giants and monsters
Ενταξει, χασατε απο BSTA, αλλα μην τρελαθουμε. Ωραιο δισκο βγαλατε, νοσταλτζια μοουντ ον, κλπ κλπ. Ελπιζω να παραμεινει το hype για καιρο, διοτι τωρα ειναι πολυ ωραιος δισκος.
4. Messa - The spin
Σπουδαια δουλεια. Δεν τους παρακολουθω οσο θα ηθελα ή οσο θα πρεπει ή οσο τους αρμοζει ή ολα μαζι, εχουν και τις κακες στιγμες τους (στα ευαισθητα αυτακια μου).
5. Green Carnation - A Dark Poem I: The Shores Of Melancholia
Ισως τα περισσοτερα back-to-back που ακουσα απο μια μπαντα φετος.

Σε μια χρονια που κι εγω, οπως κι αλλοι, δεν ξεχωρισα πολλα σπουδαια πραγματα, πεταξα εκτος ακομη και Testament ή Sodom (καλα, δεν ειμαι μεγαλος φαν των Γερμανων, αλλα οκ). Παμε λοιπον με μια συμπληρωματικη δεκαδα, για το καλο:

Παραλιγο πενταδατα:

Turnstile - Never enough
Phantom Spell - Heather & Hearth
Dream Theater - Parasomnia
Coroner - Dissonance Theory
Deftones - Private Music

“Ειμαι κι εγω εδω”:

Paradise lost - Ascension
Lambrini Girls - Who let the dogs out
Ghost - Skeleta
Architects - The Sky, The Earth and all between
Fer de Lance - Fires on the Mountainside

Καλη χρονια να εχουμε, ευχομαι να ειμαστε ξανα του χρονου ολοι εδω.

26 Likes
#14408

2020-2025

  • Black Sword Thunder Attack - Black Sword Thunder Attack

2025

  • Paradise Lost - Ascension
  • Messa - The Spin
  • Anna von Hausswolff - Iconoclasts
  • Helloween - Giants & Monsters

Κενοτάφιον

  • TOWER - Let There Be Dark
  • Hexvessel - Nocturne
  • Idmon’s Aegis - Under the Auspices of Idmon
  • Wings of Steel - Winds of Time
  • Darklon - Mind Reaper
  • Vigilhunter - Vigilhunter
  • Aquilla - Sentinels of New Dawn
  • Century - Sign of the Storm
  • Fer de Lance - Fires on the Mountainside
  • Bloody Valkyria - In our Home, Across the Fog

Χωνευτήριον

  • Dolmen Gate - Echoes of Ancient Tales
  • Robert Plant - Saving Grace
  • Angelo Perlepes’ Mystery - Spelled by Fire

Cover Art

image
image676×676 84 KB

20 Likes
#14409

2025 THREE STRIKES OUT

  1. BLACK SWORD THUNDER ATTACK -S/T
    Με οδηγό τους Lordian Guard, η υπόσχεση ότι το ΧΕΒΙ ΜΕΤΑΛ είναι εδώ υπογράφεται με τον πιο συγκλονιστικό υμνικό τρόπο, ιδίως στις πιο ατμοσφαιρικές συνθέσεις. Ό,τι καλύτερο έχει βγει στον σκληρό ήχο την τελευταία πενταετία. Ασύλληπτη τρομπονοβεντούζα που αδιαφορεί για το εφήμερο και κατακτά το επέκεινα.

  2. SUEDE - Antidepressants
    Ασταμάτητοι και υπέροχοι, αγέραστοι, εκπλήσσουν με κάθε νέα δισκάρα, σε ενα σερί γαμιστερής τελειότητας και έμπνευσης.

  3. HELLOWEEN - Giants and monsters
    Όταν το “μαζευτήκαμε όλοι εδώ μαζί” μεταφράζεται σε τούμπανο ήχο και ριφάρες με φρεσκάδα. Εύγε.

12 Likes
#14410

Οι δυο αποπανω, των οποιων τα μουσικα γουστα σεβομαι παρα πολυ, μου κινησαν την περιεργεια και εβαλα να ακουσω αυτο το BSTA… περα απο ολα τα υπολοιπα, τα οποια προφανως αναγονται στο “οκ απλα αυτο δεν ανηκει στα ακουσματα μου εδω και 30 χρονια οποτε δεν υπαρχει και λογος να το κρινω σε οποιοδηποτε context”, εχω την περιεργεια να ρωτησω οσους ανθρωπους εδωσαν το πρασινο φως για να κυκλοφορησει αυτος ο δισκος με αυτον τον ηχο.

Μπουκωμενες κιθαρες, μπουκωμενο μπασο, τα φωνητικα δεν ακουγονται σχεδον καθολου, και γενικα τι φαση? Καταλαβαινω πως η μπαντα πιθανοτατα στοχευε σε πολυ συγκεκριμενη ατμοσφαιρα, αλλα θαρρω πως θα μπορουσε να την εχει πετυχει καλυτερα αν ειχε καλυτερο ηχο τουλαχιστον ποιοτικα. Κι ας επελεγαν αυτο το νοσταλγικο παρωχημενο στυλ, αλλα τουλαχιστον με καλη παραγωγη.

6 Likes
#14411

Hey man. Nice talking to you μετα από τοσο καιρο.
Σε ευχαριστω για την καλη σου κουβεντα!

Αναφορικα με τους Black Sword Thunder Attack… δεν ειμαι ο καταλληλος ανθρωπος διοτι λατρευω πχ το Into Glory Ride και για τον “αλλοκοτο” εξω-κοσμικο ηχο του, “διαφορετικο” ακομα και απο εκεινα τα “πρωτοκολλα” που κατεκτησε ο σκληρος ηχος (και εκτοτε ανεπτυξε πολυ περισσοτερα). Βλεπεις, για μενα, ο ηχος ειναι μερος της ατμοσφαιρας.

Δεν εχω αποψη για τις συνθηκες ηχογραφησης και το σκεπτικο της μπαντας. Ως προσωπικη αποψη, δεν θα μπορουσα να φανταστω αυτες τις συνθεσεις με “more polished sound”. Το καθετι που κρυβει ενα καλα θαμμενο μυστικο, που αξιζει να ανακαλυφθει, μου φαινεται ευλογο να ειναι περα και εξω απο το αμεσα ορατο και καθαρα δοσμενο. Σιγουρα προβαλλω το συναισθημα που μου βγαζει πχ το Last Flight of the Eagle αλλα… that’s the whole point, isnt it? To be unable to discern the “external trigger” (song) from the emotional turmoil it produces and eventually… identify the two?

It’s the imperfection that makes the diamond.

9 Likes
#14412

Θα πω κι εγω οτι ειμαι στο ιδιο μηκος κυμματος με τον Curehead, ο ηχος αυτος ταιριαζει γαντι στο υφος της μουσικης και το στιλ των παιδιων. Οταν ακουσα το ΕΡ τους πριν χρονια νομιζα οτι μιλαμε για τπτ πιτσιρικια που ηχογραφουσαν σε κασετοφωνο στο υπογειο του σπιτιου τους. Αλλα με αυτη την κυκλοφορια, αν δεν κανω λαθος, πηγαν εσκεμμενα σε lo-fi aesthetics στην παραγωγη.

Αρεσει σε ολους; Οχι. Βγαζει ατμοσφαιρα 80ιλας; Ναι. Εξυπηρετει τον σκοπο της μπαντας; Δεν ξερω, ισως εγινε κατα λαθος ή απο απειρια, τι να πω. Το αποτελεσμα ομως εμενα μου κανει. Δεν ειναι ξυραφι οι κιθαρες; Δεν ειναι. Βγαινει μπασαδουρα; Βγαινει. Θα “καθαρισουν” ηχο καποια στιγμη αν συνεχισουν να ηχογραφουν; Νομιζω πως ναι.

Θα κριθουν οι τυποι στο (σχετικα συντομο) μελλον; Θα κριθουν. Εκτος αν επιλεξουν να γινουν μια mystery band που δεν θα μαθουμε ποτε το potentional, αλλα φαινεται να υπαρχει και θα ειναι κριμα να χαθουν. Για εμενα, αν απερριπτα το προϊον εξαιτιας της συσκευασιας, θα ηταν σαν να απορριπτω ολα οσα ακουσα και συνεχιζω να ακουω απο τα τελη του 1980 ως σημερα επειδη η τοτε παραγωγη ηταν γτπκ. Και δεν ισχυει αυτο :slight_smile:

7 Likes
#14413

Συνέντευξη που ξεκαθαρίζει (ή και όχι) κάποια από τα ερωτήματα που θέτεις.

6 Likes
#14414

Υπάρχουμε κ εμεις που έχουμε βαρεθει την μηχανικη πλαστικουρα στον ηχο των συγκροτηματων κ ο ηχος των BSTA (δεν σας χαλασε) μιλησε στην ψυχουλα μας.

Επικη συνέντευξη. Στο τοπ 5. Θα μπορούσε να αρχίσει κ να τελειώσει με μια φραση

“Δε ξέρω τιποτα. Μουσικη παίζω. Εχω μια μετακόμιση να κανω. Γεια σας”

5 Likes
#14415

Συμφωνώ κ επαυξάνω. Η συνέντευξη δείχνει περισσότερα για τους φανς, όχι μόνο του εν λόγω συγκροτήματος αλλά γενικά. Οι οπαδοί τείνουν να ψυρίζουν τα πάντα, να βρίσκουν κρυμμένες λεπτομέρειες κ μηνύματα ενώ πολλές φορές οι καλλιτέχνες απλά παίζουν μουσική ή απλά όλο αυτό είναι ένα θέατρο, ένας καλογραμμένος ρόλος. Γάμησε…

3 Likes
#14416

Συμφωνώ με τον Quintom εδώ. Μιλάμε για αδύναμη παραγωγή. Υπάρχει παραγωγή που πιάνει την αισθητική των 80s και είναι καλή, υπάρχει και κακή παραγωγή.

Για μένα αυτό που το κάνει αρκετά δύσκολο άκουσμα είναι τα φωνητικά που είναι αρκετά χαμηλά στη μίξη με reverb, οπότε τα κάνει να ακούγονται βαθειά αντί για vintage.

Σε μικρότερο βαθμό οι κιθάρες και το μπάσο δεν διαχωρίζονται σωστά (EQ separation δηλαδή - εκεί μια καλή παραγωγή θα τις ισοσάθμιζε σε ελαφρώς διαφορετικές συχνότητες, π.χ. ρυθμικές σε low-mids για όγκο και lead κιθάρες πιο ψηλά) με αποτέλεσμα να είναι ελαφρώς συμπιεσμένες / λιγότερο ευκρινείς. Αλλά αυτό δεν είναι τόσο deal breaker για μένα.

Για να δώσω ένα παράδειγμα, στα αυτιά μου πήγαν περισότερο προς την ωμή/lo-fi παραγωγή του Paradise Lost των Cirith Ungol, ενώ με–επίσης vintage–παραγωγή τύπου Battle Cry (και πολύ παραπάνω Deliver Us) πιστεύω πως θα είχαν σαφώς καλύτερο αποτέλεσμα.

4 Likes
#14417

Αν και τα είπα τα κάλαντα σε διπλανό νήμα

Ας κάνω και το φορουμικό μου χρέος:

  1. Catharsis - Hope Against Hope
  2. The Murder Capital - Blindness
  3. Turnstile - Never Enough
  4. Sunny War - Armageddon In A Summer Dress
  5. Arm’s Length - There’s A Whole World Out There

εξώφυλλο:
image

Grey Aura - Zwart Vierkant: Slotstuk

edit:

στο νο.6 ρε μπομπο :nerd_face:

17 Likes
#14418

Θυμαμαι την (υπαρξη της) συνεντευξη(ς), ισως απο εκει να προκυπτουν και καποια συμπερασματα απο αυτα που εβγαλα στο προηγουμενο ποστ μου.

Στην τεχνη, υποστηριζω παντα οτι τα πραγματα ειναι “ο,τι καταλαβαινεις”. Δεν χρειαζεται παντα εξηγηση, αλλα αν υπαρχει βοηθαει. Η αληθεια ειναι οτι μαλλον και οι ιδιοι δεν παιρνουν σοβαρα τον εαυτο τους αυτη τη στιγμη, οποτε δεν με βοηθουν παρα πολυ οι τοποθετησεις του φιλου στα ερωτηματα που τεθηκαν. Οποτε τους κρινω για τη μουσικη (και την παραγωγη, εν προκειμενω). Και μου αρεσαν :slight_smile:

Σωστος, αλλα βαρεθηκα να κανω εντιτ οταν διαβασα ξανα τι ειχα γραψει. Ναι, υπαρχει γενικως σε λιστες, αλλα σε αρκετες απουσιαζει. Και σιγουρα δεν ειναι σε τοσες οσες εγω φανταζομουν.

Επισης το #6 θεεωρειται “εκτος λιστας” για το 52. Θα δουμε ποσα απιδια πιανει ο σακος μετα την πρωτοχρονια (δηλαδη μετα τις 7 του Γεναρη + οποια παραταση παρει η ψηφοφορια) για την τελικη θεση.

1 Like
#14419

Α, αυτο εννοούσες, οκ :stuck_out_tongue:

1 Like
#14420

Ναι. Για να ειμαι πιο ακριβης, ειδα κατω του #5 τον συγκεκριμένο δίσκο ή και καθόλου, αλλα στο νημα “καλυτερες κυκλοφοριες”. Εκανα προβολη εκεινων των λιστων σε αυτο το νημα, χωρις να σημαινει οτι ολοι θα ψηφισουν (και) εδω. Αλλα ετσι μου αρεσε να το σκεφτομαι :stuck_out_tongue:

1 Like
#14421

Πέρα από την άποψη αυτή καθεαυτή, είναι αυτά τα αυθεντικά δίγλωσσα posts του @Curehead που έχουν λείψει σε βαθμό… στέρησης!

Ον τόπικ: Δώσε μια μέρα παράταση ρε @anhydriis έχουμε ρεβεγιόν/ γιορτή/ κοπή πίτας κλπ κλπ

4 Likes
#14422

2025 και σύστημα 2-2-1:

#5

Geese - Getting Killed

Στο 2-2-1, το ένα 2άρι συμβολίζει μπάντες τις οποίες δεν γνώριζα μέχρι και το σωτήριον έτος 2025, και τις εμάθα κυρίως από εδώ. Για τους Geese ήταν η κριτική του Αντώνη αν θυμάμαι καλά, λίγο οι αναφορές σε Stones, Radiohead με έπεισαν να δοκιμάσω. Και επειδή πριν χρόνια έπαθα την πλάκα μου με το Ants from up there των Black Country New Road που είναι παρόμιου ύφους και αισθητικής, έδωσα αρκετές ευκαιρίες και δικαιώθηκα. Πολύ όμορφος δίσκος, φρέσκος, με ωραίες ιδέες, γεμάτος και χωρίς αδύναμες στιγμές. Είδα ότι υπάρχει και προκάτοχος οπότε θα επενδύσω χρόνο και σε αυτόν ελπίζοντας να πετύχω έναν ακόμα εξαιρετικό δίσκο.

#4

Maruja - Pain to Power

Εδώ είναι η 2η μπάντα την οποία αγνοούσα πλήρως. Η αρχή έγινε όταν ένας φίλος μοιράστηκε το Thunder σε ένα κοινό μήνυμα. Λίγο το ασπρόμαυρο εξώφυλλο (όπως και των άλλων eps / singles) λίγο η δομή του κομματιού που στο πρώτο μισό είναι αρκετά noise και μετά έρχεται το smooth σαξόφωνο με jazz στοιχείο, είχα την εντύπωση ότι ήταν noise κατά κύριο λόγο, με κάποια jazz περάσματα. Όταν είδα τις λίστες, είπα να δώσω μία ευκαιρία στον δίσκο και πραγματικά δεν το περίμενα αυτό. Ούτε ότι το σαξόφωνο θα έχει τέτοιο ρόλο σε κάθε διαφορετικό ηχητικό ύφος του δίσκου, ούτε ότι υπάρχουν τόσα φωνητικά και στίχοι που είναι αρκετά κοντά στο ραπάρισμα, έχοντας όμως πολλή μελωδία κρυμμένη σε σημεία. Γενικά αποκάλυψη, πολύ ενδιαφέρον πάντρεμα, νομίζω ότι θα έχουμε πολύ ωραία πράγματα να περιμένουμε.

#3

Messa - The Spin

To επόμενο 2άρι αφορά φρέσκιες μπάντες που όμως τις παρακολουθώ στενά και συνεχίζουν να μεγαλώνουν σε κάθε τομέα. Για το Spin τα έχετε πει, το Close το αγάπησα παράφορα, το Spin θεωρώ ότι είναι πρόοδος, ένα σκαλί που μεγαλώνει την μπάντα, μου λέιπουν οι πιο ethnic αναφορές ενός Orphalese ή και του ίδιου του εξώφυλλου αλλά εντάξει τι να λέμε, το Spin ρέει από την αρχή ως το τέλος με μοναδική ποιότητα. Δεν τους είδα τώρα δυστυχώς, τους είχα δει στο Κύτταρο πριν 2 χρόνια νομίζω, φαντάζομαι θα επισφραγίστηκε ότι και live τα κομμάτια του δίσκου σπέρνουν. Τρομερό σερί και μπράβο τους.

#2

Deftones - Private Music

O άσσος της λίστας, μπάντα 30έτιας και βρίσκεται εδώ και δεν είναι τυχαίο ότι έχει ένα (και δύο) τεράστια album σε κάθε δεκαετία: 90s, 00s, 10s, και τώρα. Βρίσκονται σε μία εξαιρετική φάση, καθολικής και παγκόσμιας αναγνώρισης, με τουρ και εξαιρετικά live και έναν δίσκο παρακαταθήκη στο πως εν έτει 2025 οι deftones παραμένουν φρέσκοι, relevant και μοναδικοί. Την Τρίτη 31 Ιανουαρίου έχουμε ραντεβού στο Αμβούργο, περισσότερα σε κάτι περισσότερο από ένα μήνα.

#1

Turnstile - Never Enough

Η χρονιά ήταν όλη Turnstile. Ήταν το ταξίδι στο εξωτερικό για συναυλία. Ήταν το ότι κάποιοι τρελοί τους φέρανε και εδώ αλλά ακόμα η αγορά μας είναι μικρή για αυτούς. Ήταν το τι θα ακολουθούσε το Glow On. Ήταν η σταδιακή αποκάλυψη των κομματιών και η σύνδεση του παζλ. Ήταν η περιοδεία και τα πρωτα video από το Birds και το τι γινόταν κάθε φορά. Και εν τέλει το 2025 τους μεγάλωσε όσο τους άξιζε. Όχι εδώ στα μέρη μας αλλά παντού στον κόσμο. Ακόμα και Elton John κάπου διάβασα ότι επικοινώνησε μαζί τους για να τους συγχαρεί και τους είχε στα top album του. Ναι το album πατάει πάνω στην ασφαλή βάση του τεράστιου Glow οn αλλά συνεχίζει, μεγαλώνει και κάνει μικρά βήματα διαφοροποίησης βλέπε Look out for me, Dreaming κτλ. Κατά την γνώμη μου ήταν σοφό να πατήσουν σε ότι έχτισαν και να το μεγαλώσουν στο βαθμό που το έκαναν κερδίζοντας ακροατήρια, μεγαλώνοντας ως όνομα, γεμίζοντας την σκηνή όσο λίγα συγκροτήματα σήμερα με ζωή 10-15 ετών. Δικαιωματικά λοιπόν Νο1 για μένα γιατί η χρονιά τους ανήκει και η χρονιά μου γεμίσε με πολλές στιγμές τους.

20251228_175333
20251228_1753331920×2239 734 KB

20 Likes
#14423

Δύο κιόλας :wink:

1 Like