ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ
1. Ulver - Neverland
Οτι και να πουμε για τους Λυκους απο την Νορβηγια πλεον εχει ειπωθει. Θα περιοριστω στο οτι ενω οι προηγουμενοι τρεις δισκοι για τον Garm ειναι ακριβως οι τελειοι δισκοι που ηξερα οτι ηθελα, το Neverland ειναι ο τελειος δισκος που δεν ηξερα οτι ηθελα. To Elephant Trunk ειναι ηδη απο τα αγαπημενα μου κομματια και το ακουσα για πρωτη φορα σημερα το πρωι. Το People Of The Hills σε ενα ιδανικο συμπαν παιζει μαζι με ολα τα κλασικα chill lounge χαουζακια σε καποιο μπιτσομπαρο στον Σχινια και το απολαμβανω με κοκτεηλακι αναμεσα στις βουτιες στην θαλασσα. Μεχρι και επιρροες (οχι απαραιτητα εκουσιες) απο Ozric Tentacles ακουω. Παντως στα δικα μου τα αυτια ο συγκεκριμενος δισκος ακουγεται ως η απολυτα φυσιολογικη και λογικη συνεχεια του Liminal Animals. Μαλιστα το Liminal Animals ειναι σιγουρα πιο κοντα στο Neverland απο οτι στον Καισαρα και τα Λουλουδια.
2. Lady Gaga - MAYHEM
Δεν πιστευα πως ειναι δυνατον για μια καλλιτεχνιδα με τοσο τεραστια παρακαταθηκη να βγαλει το καλυτερο της αλμπουμ με τον 7ο της δισκο, ποσο μαλλον μετα απο τις οχι-και-εξαιρετικες κυκλοφοριες στα προηγουμενα δεκα χρονια (Joanne & Chromatica για σας λεω), αλλα here we are. Ουτε η πρωτη βεβαια ειναι ουτε η τελευταια. Το songwriting στο MAYHEM ειναι οσο καλο οσο ποτε, και οι μπασογραμμες σχεδον σε ολα τα τραγουδια κανουν την διαφορα. Τα Disease και Abracadabra κονταροχτυπιουνται με οποιοδηποτε μυθικο χιτ εχει βγαλει ποτε, τα Perfect Celebrity και Garden Of Eden θυμιζουν NIN με τον πιο περιεργο τροπο, το Vanish Into You εχει ηδη μπει στα αγαπημενα μου 10 τραγουδια της, ενω το Lovedrug ειναι το καλυτερο τραγουδι του δισκου, κι ας ειναι οξυμωρο σχημα αυτο. Δε θα μπορουσε να λειψει και μια αψογη αφιερωση στους Prince, Madonna και Michael Jackson αντιστοιχα με τα Killah, Don’t Call Tonight και The Beast, ενω η μοναδικη παραφωνια ειναι η παπαρια με τον Bruno Mars που κλεινει τον δισκο και μπηκε μονο και μονο για να μην ειναι ορφανο το τραγουδι. Αντιθετως, το The Dead Dance που μπηκε τσοντα στην ειδικη εκδοση λογω του Wednesday θα μπορουσε να κρατησει δισκο μονο του, κι εδω μπηκε για να παει την τελειοτητα σε ακομα πιο μεγαλα υψη. Ορισμος του 10/10 δισκου, χανει απο τον Garm μονο στα σημεια.
3. The Protomen - Act III : The City Made Us
Καποια στιγμη ισως παιξει μεγαλο σεντονι στο “Με Λιγα Λογια”. Μεχρι τοτε θα περιοριστω σε λιγα λογακια για αυτο το αριστουργημα των 8 πλανητων και 421 φεγγαριων. Δυστυχως, η ιστορια και το παρασκηνιο για αυτον τον δισκο κλεβουν την προσοχη και την εστιαση απο την μουσικη καθεαυτη, αλλα ευτυχως η μουσικη καθεαυτη ικανοποιει ακομα και το πιο υψηλο ταβανι απαιτησεων. Οι Protomen σε ενα εναλλακτικο συμπαν θα μπορουσαν (και θα επρεπε) δυνητικα να εκμεταλλευτουν το momentum που ειχαν χτισει με τους πρωτους δυο τους δισκους το 2005 και το 2009, και να συνεχισουν να βγαζουν αριστουργηματα καθε 2-3 χρονια, κανοντας sold out σε γηπεδα και σταδια. Σε αυτο το συμπαν, ξεκινησαν ως μια indie rock μπαντα με 2 τρομερους δισκους, συνεχισαν ως μια indie rock μπαντα με αψογα live, τελειες διασκευες, και αρκετα ενδιαφεροντα projects, και πλεον συνεχιζουν ως μια indie rock μπαντα με εναν εξισου αψογο τριτο δισκο. Τα Hold Back The Night και The City Made Us τα ειχαμε ηδη ακουσει απο το 2015, και γνωριζαμε ποσο τραγουδαρες ειναι. Τα No Way Back και Calling Out επισης τα ειχαμε ακουσει απο καποιες bootleg live εκδοσεις το 2019 και το 2020, και γνωριζαμε επισης ποσο τραγουδαρες ειναι. Αυτο που δεν ξεραμε ειναι το πως αυτες οι τραγουδαρες θα πλαισιωνονταν με υπεροχα ιντερλουδια οπως τα The Calm, The Trainyard και A Show Of Force, και με μνημειωδεις συνθεσεις οπως τα Light’s Last Stand, The Good Doctor - Part 2, και The Fate Of Thomas Light. Ο Megaman συνεχιζει το ταξιδι του μεσω της μουσικης των Protomen, και το 2026 αυτος ο δισκος εκτος απροοπτου θα βρισκεται στην κορυφη του Tidal Wrapped Up μου.
4. Dream Theater - Parasomnia
Τον Ιανουαριο που μας περασε, εδινα μηδαμινες πιθανοτητες να εκτοπιστει απο την πρωτη θεση η ΔΙΣΚΑΡΑ των Dream Theater. Λιγο η επιστροφη του μοναδικου groove που εχει ο Portnoy, λιγο το καλυτερης ποιοτητας εδω και πολλα χρονια songwriting, λιγο οι δυο φορες που τους ειδα live μεσα σε 7 μηνες, λιγο το οτι απλα ο δισκος εχει μεσα τραγουδαρες οπως τα Night Terror, Dead Asleep, Bend The Clock και Shadow Man Incident, ε δε θα μπορουσα να ειμαι πιο ικανοποιημενος ως φαν των Dream Theater απο το Parasomnia. Κι ομως, αναγκαζομαι να ριξω αυτον τον δισκο στο νουμερο 4. Το να βγαλουν οι Protomen δισκο μετα απο 16 χρονια δεν το περιμενα για κανεναν λογο, το να βγαλει επισης ο Garm δισκαρα εντελως υπουλα και υποχθονια τοσο συντομα μετα το προηγουμενο επισης δεν το περιμενα, ενω το να βγαλει η Lady Gaga τον καλυτερο της δισκο μετα απο τοσα χρονια εδινε αποδοση 300 στο στοιχημα. Οπως και να χει, για μια μπαντα που εχει 17 δισκους η 4η θεση εν ετει 2025 ειναι πολυ τιμητικη.
5. Testament - Parabellum
Το Parabellum είναι οι Testament στην πιο άγρια, εκλεπτυσμένη και αδιαμφισβήτητα δυνατή τους μορφή—ένα masterclass στο σύγχρονο thrash metal που αποδεικνύει ότι το συγκρότημα δεν επιβιώνει απλώς δεκαετίες στην καριέρα του, αλλά κυριαρχεί. Από τις πρώτες στιγμές, οι Testament χτυπούν με ακρίβεια και αποφασιστικότητα. Τα riff είναι κοφτερά, οι ρυθμοί αμείλικτοι και η παραγωγή είναι τεράστια χωρίς να θυσιάζεται το σθένος. Οι Eric Peterson και Alex Skolnick προσφέρουν μερικά από τα πιο αξιομνημόνευτα κιθαριστικά έργα της καριέρας των Testament—ισορροπώντας την εκρηκτική ταχύτητα με τη σκοτεινή, μελωδική κομψότητα που απογειώνει κάθε κομμάτι. Ο Chuck Billy ακούγεται απολύτως ασταμάτητος. Τα φωνητικά του είναι επιβλητικά, δηλητηριώδη και γεμάτα πειστικότητα, εναλλάσσονται αβίαστα μεταξύ της κλασικής thrash επιθετικότητας και των βαθύτερων, πιο απειλητικών τόνων. Στιχουργικά, το Parabellum ανταποκρίνεται στον τίτλο του («προετοιμαστείτε για πόλεμο»), αντιμετωπίζοντας θέματα σύγκρουσης, διαφθοράς και ανθεκτικότητας με ευφυΐα και οξύτητα — χωρίς ποτέ να ακουγονται ξεπερασμένοι ή αναγκασμένοι. Εν ολίγοις, το Parabellum είναι ένα άλμπουμ των Testament που πυροδοτεί τα πάντα—ένα συναρπαστικό, έξυπνο και άρτια δημιουργημένο άλμπουμ που εδραιώνει την κληρονομιά τους ως μία από τις πιο διαρκείς και επικίνδυνες δυνάμεις του thrash metal. Ένα άλμπουμ που πρέπει οπωσδήποτε να ακούσουν παλιοί και νέοι θαυμαστές.
Η ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ
Το Ascension των Paradise Lost. Το ακουσα 15 φορες και μετα το παρατησα. Δεν μου κινει καθολου το ενδιαφερον.
ο ήχος είναι αψογος
