Μας έφτιαξεεεεεεεεεεεεε ο kbil!!! 
Και μόνο που το βλέπω έτσι απίστευτα ποιοτικά σκαναρισμένο, και συνεντεύξεις Stampin’ Ground από πάνω, και Primordial και το Hammer που αγαπούσα πιτσιρικάς, ααααααααααααααααααααααααααα τρελαίνομαι, θα πάω να το φωτοτυπήσω έτσι έγχρωμο μού φαίνεται, ευχαριστούμε αιώνια kbil!!! 
Τι γαμάτο που βγήκε ρε συ. Τι μηχάνημα χρησιμοποίησες? Έχω πολλά τεύχη Χάμμερ στην Ελλάδα (συν κάποια Τερροράηζερ) τα οποία σκεφτόμουν να σκανάρω κ μετά να τα δώσω αλλά δεν θέλω να φάω μια ζωή να το κάνω.
να σαι καλα φιλε!
το εχω , αλλα λειπουν σελιδες!
τωρα τρελαθηκα!
πιο καθαρο και απο το οριτζιναλ ειναι!
χιλλια ευχαριστω και απο μενα!
Λοιπόν, έψαξα κι εγώ τα κιτάπια μου και διαπίστωσα ότι εγώ έλεγα για ένα αφιέρωμα σε Death Metal, όχι Black. Πρόκειται για το πρώτο installment μιας στήλης που λεγόταν “File Under”, και σκόπευε να κάνει μια παρουσίαση ενός ιδιώματος με 30 δίσκους. Ήταν στο τεύχος 311, Νοέμβριος του 2010.
Ενα εξαιρετικό αφιέρωμα στο death metal είχε κάνει κάποτε το terrorizer. Ήταν ειδικό τεύχος εκτός κανονικής γραμμής κυκλοφορίας.
Το οποίο ήταν σε μεγάλο βαθμό άρθρα και συνεντεύξεις από προηγούμενα τεύχη μαζι με μερικά νέα κείμενα.
Το έχω σε έντυπη μορφή αλλά βρήκα, κατα λάθος, πως μπορείς να το διαβάσεις online αν και όπως κατάλαβα θα σου πετάει διαφημίσεις κάθε τρεις και λίγο.
https://www.scribd.com/document/269170770/Terrorizer-s-Secret-Histories-Death-Metal-Mar-2010#page=15
Έχει αρκετό υλικό μέσα. Ιστορία του είδους, συνεντεύξεις και ιστορικό για αρκετές μπάντες ξεχωριστά αλλά και ιστορικό ανά χώρα. Στο τέλος έχει και τους καλύτερους δισκους του είδους.
Α ναι τα θυμάμαι αυτά τα File Under
Επίσης θυμάμαι να μη μου αρέσει ποτέ κανένα τους 
δεν ξέρω μου φαινόταν σχεδόν διεκπεραιωτική η λογική τους
Μπορεί και να ήταν! Η αλήθεια είναι δεν θυμάμαι άλλο τέτοιο αφιέρωμα, έχω χρόνια να ανοίξω αυτά τα τεύχη
Ακόμα ανατρέχω σε αυτό. Υπάρχει κ για black, thrash και ένα για στην earache.
Αυτά τα terrorizer μαζί με τα special issues του decibel είναι το κάτι άλλο.
Α ρε ωραίες εποχές.
Και metal invader θυμαμαι ειχε ωραια αρθρα, ακομα θυμαμαι το μαυρο τευχος με αφιερωμα σε metal και σατανισμό!
Χαχα ρομαντικες στιγμές εε γμτ…
Εγώ έχω και αυτό εδώ
Που δεν είναι ακριβώς black metal, πιάνει γενικά τις μπάντες με σατανική θεματολογία, ξεκινώντας από τα blues του Αμερικανικου νότου για να φτάσει μέχρι τους Ghost. Πολυσέλιδο με ωραία άρθρα και συνεντεύξεις. Πολύ ωραίο τεύχος και αυτό. Νομίζω πως και αυτό υπάρχει κάπου στην σελίδα από όπου έβαλα το link προηγουμένως.
Δεν έχω ιδέα:joy:. Το έδωσα στον φωτοτυπα που συνεργαζόμαστε στη δουλειά να το κάνει 
.
Παρακαλώ πάντως, χαρά μου που «βοήθησα»!
ΥΓ: ότι πρέπει να καταλάβει κανείς για την Ελλάδα των 90s βρίσκεται σε ένα τοπ5😂
Έχω να κάνω αρκετά σχόλια διαβάζοντας το περίφημο 90’s αφιέρωμα του 2000 (σε αντιδιαστολή με τα εύστοχα σχόλια του montecristo για το επίπεδο του φετινού αφιερώματος), αλλά μέχρι να το τελειώσω έχω ακόμα καιρό. Μέχρι τότε, όμως:
Ανατρέχοντας το topic, πέτυχα τους 100 καλύτερους δίσκους που είχαν ψηφιστεί την προηγούμενη φορά (δεν θυμάμαι ακριβώς χρονιά) -τους είχε διασώσει παλιός user. Είχα περιέργεια να δω σε ποιον βαθμό ταυτίζονταν οι δύο λίστες. Μ’ έναν γρήγορο υπολογισμό (μπορεί να μου ξέφυγε και τίποτα), από την παλιά λίστα 25 albums δεν ψηφίστηκαν φέτος, τα bold:
Τα οποία στη φετινή λίστα “αντικαταστάθηκαν” από τα εξής:
Venom-Black metal
Led Zeppelin IV
Mayhem-De mysteriis
Iron Maiden-Killers
Manowar-Kings of metal
Alice in Chains-Dirt
Mercyful Fate-Melissa
Emperor-In the nightside
King Diamond-Abigail
Morbid Angel-Altars of madness
Celtic Frost-To mega therion
Iced Earth-The dark saga
Pink Floyd-The wall
Mastodon-Leviathan
Richie Blackmore’s Rainbow
Rotting Christ-Non serviam
Death-The sound of perseverance
Rage Against the Machine
Darkthrone-A blaze in the northern sky
Anthrax-Among the living
Bathory-Blood fire death
Queen-A night at the opera
Scorpions-Blackout
Nightwish-Once
Rush-2112
(Έχω μια επιφύλαξη μόνο για το “Led Zeppelin IV”. Μου φαίνεται περίεργο να μην ψηφίστηκε παλαιότερα και στη θέση του να υπήρχε το ντεμπούτο. Πιστεύω ότι πρόκειται για τυπογραφικό λάθος που έγινε στο forum, αλλά βαριέμαι τώρα να ψάξω το συγκεκριμένο Hammer)
Τέλος πάντων, αυτό που μου έκανε εντύπωση φέτος ήταν η εκκωφαντική απουσία των Anathema, ενώ σχεδόν στην πρώτη 50άδα είχαν βρεθεί και Machine Head (η μπάντα, όχι ο δίσκος) και ο Dickinson τότε, ενώ φέτος δεν φάνηκαν πουθενά.
Αυτό που σίγουρα είναι αξιοπερίεργο είναι ότι μια σειρά από κλασικούς, σχετικά “ευκολοάκουστους” δίσκους (π.χ. “Trash”, “Hysteria”, Guns n’ Roses, Twisted Sister, “The crimson idol”), έδωσε τη θέση της σε πιο ακραία ακούσματα: Mayhem, Emperor, Darkthrone, Morbid Angel, “Non serviam” και Bathory νομίζω αφήσαν ένα τέτοιο στίγμα.
Συνεχίζεται, ωστόσο, σταθερά η ανάδειξη παλαιότερων ημερολογιακά δίσκων κυρίως, με τους πιο “σύγχρονους” να είναι ξανά τα “Slipknot”, “Lateralus”, “Toxicity” και “Black water park” -δηλαδή μόνο το “Once” των Nightwish μπορεί να θεωρηθεί (λέμε τώρα) “φρέσκια” είσοδος.
Αν κάποιος πιο παλιός user έχει/θυμάται και την αρκετά πιο παλιά λίστα με το πρώτο-πρώτο δημοψήφισμα (νομίζω μέσα 90’s είχε γίνει), κι εκεί θα είχε ενδιαφέρον να δούμε τι διαφορές/ομοιότητες υπάρχουν. Π.χ. νομίζω τότε είχε κάνει αρκετή εντύπωση η παρουσία των Skyclad αν δεν κάνω λάθος;
Νομίζω ότι σε αυτό το αφιέρωμα που ανέβασες (10000 μπράβο για την ανάλυση κ συγκριση!!!) το έντυπο είχε στην αρχή κ την λίστα των 90’s. Θυμάμαι κ εγώ χαρακτηριστικά τους Skyclad. Θα το ψάξω να το βρω
Έλα, εδώ σας εχω…
Σε συνέχεια των παραπάνω σχολίων να πω μόνο ότι δεν είναι τόσο η παρουσία των Skyclad στο δημοψήφισμα του ‘95 που κάνει εντύπωση, όσο η απουσία τους στα δύο μεταγενέστερα (και…λογικοφανείς εξηγήσεις όπως το ότι δεν είναι πια στο προσκήνιο δεν λαμβάνονται σοβαρά υπ’ όψιν!)
Ωραίος!! Πολύ μικρή η λίστα από άποψη συγκροτημάτων ( όλα τα maiden μέσα, όλα τα metallica κλπ). Λογικό για την εποχή. Πολύ πρόσφατα τα 80’s , δεν είχε φτάσει το extreme ακόμα στην χώρα (no internet) , έπρεπε να ήταν αρκετά ψαγμενος κάποιος για να βρει κάτι διαφορετικό ( σαν τον φίλο ξαδέρφου μου που τότε μου είχε δώσει να ακούσω το american way - σοκ). Το metal τρελή μόδα τότε, στα σχολεία μισοί μεταλλαγές, μισοί raveαδες. Τώρα βλέπω Γυμνάσιο παιδιά με metal μπλούζες κ στο τσακ δεν τρακαρω γιατί τους κορναρω, φωνάζω κλπ.
Νταξει τώρα για skyclad είναι λίγου κουλό να είναι 4 albums τους στα καλύτερα 100 όσο κ γαμάτοι να είναι!
Death Spiritual και Leprosy μόνο μέσα. Βρίσκω κάτι πολύ ρομαντικό σε αυτό.
Διάφορα σχόλια που έχω διαβάζοντας το αφιέρωμα στα 90’s που λέγαμε:
1.Το “Dirt” των Alice in Chains στα «αμφιλεγόμενα» albums του grunge και όχι στα προτεινόμενα; 
Τι φάση, ρε Καραολίδη; Πραγματικά μού προξένησε απορία, δεν ξέρω με ποιον τρόπο μπορεί να δικαιολογηθεί κάτι τέτοιο.
2.Νίκος Αναστόπουλος (που γενικά τα γράφει καλά για atmospheric/death/black) θεωρεί ως «μεγάλες ελπίδες» του death τους Nile, Amon Amarth, Arch Enemy. Εντάξει, αφήνοντας στην άκρη το πόσο πραγματική σχέση έχουν οι δύο τελευταίοι με το ιδίωμα, είναι αξιοσημείωτο ότι ο τύπος κατάφερε όντως να ανιχνεύσει 3 εμπορικότατα extreme metal ονόματα της επόμενης δεκαετίας στις αρχές τους, χωρίς να έχουν κυκλοφορήσει ακόμα κανείς τους album-κράχτη.
3.Αγόρος-προφήτης για τους System of a Down: «Πιστεύω ότι ο δεύτερος δίσκος τους θα τους εδραιώσει σαν ένα από τα πολύ μεγάλα ονόματα του χώρου στη δεκαετία».
4.Με πίκρα διάβαζα σε 3-4 διαφορετικά σημεία σχόλια για τον Chuck Schuldiner που «δείχνει να έχει ξεπεράσει τα προβλήματα υγείας που είχε». 
5.Ακόμα δεν έχω καταδεχτεί να ακούσω το “Ichor” των Black League, αλλά μου κάνουν εντύπωση τα απίστευτα διθυραμβικά σχόλια που για άλλη μια φορά βρίσκω διάσπαρτα. Ο ορισμός της one-album wonder μπάντας; Ανάθεμα αν κανείς τούς αναφέρει σήμερα για τον οποιοδήποτε λόγο και δεν έχω δει βασικά ν’ αναφέρεται ποτέ και πουθενά κανένα άλλο album τους.
6.Άλλος προφήτης (Αναστόπουλος) θεωρεί μεγάλη ελπίδα του black τους Thorns, βασιζόμενος μόνο στα demo μιας δεκαετίας πριν και το split με Emperor! 
7.Ξανά Αναστόπουλος, προειδοποιεί τους Enslaved πως «πρέπει να εμπλουτίσουν το ύφος τους επειγόντως». Τώρα εξηγείται η τρομερή στροφή από το “Mardraum” και μετά! 
8.Ανεκδιήγητος Ζαχαρόπουλος στο section για το power metal στάζει χολή για το grunge σε τουλάχιστον 4-5 σημεία του κειμένου, με αποκορύφωμα αυτό το κομμάτι: «Δεν είναι υπερβολή αν πούμε ότι έως το 1993, οι Η.Π.Α. είχαν διαπομπεύσει το metal όπως το γνωρίζαμε έως τότε, σημειώνοντας συντριπτική επιτυχία σε αυτό το ανήθικο και ποταπό κυνήγι μαγισσών που εξαπέλυσαν στο πλαίσιο των μακαρθικών τακτικών, τις οποίες έχουν πρόχειρες δια παν ενδεχόμενο. Το σχέδιο πέτυχε…». Μαλάκες, τι γράφει;;; 
Στη συνέχεια κάνει αναφορά σε «καθεστώς Χιτών», κι αν απορήσατε κι εσείς σαν εμένα, ευτυχώς επεξηγεί: «χίτες, οι της generation X». Το αστείο, βέβαια, είναι ότι ο ίδιος αναιρεί την ίδια του την αφήγηση όταν για το 80% των συγκροτημάτων που αναφέρει, αποφαίνεται πως «ηχογράφησαν μέτριες δουλειές», «έχασαν τον μπούσουλά τους», «έβαλαν νερό στο κρασί τους», «ξέφυγαν από τα όρια του power», «κινούνται μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας», «παίρνουν διαζύγιο από την έμπνευση», «κυκλοφόρησαν αμφιλεγόμενες δουλειές», «κυκλοφόρησαν μετριότατες δουλειές» και μόλις σταχυολόγησα μόνο 1 παράγραφο από τις τόσες. Συγγνώμη, αλλά κανένα «κακό grunge» δεν ευθύνεται αν ένα ιδίωμα πήρε την κατιούσα ποιοτικά. ΟΚ, δεν ισχυρίζομαι ότι κατέχω το power τόσο καλά, αλλά αν ο ίδιος ήθελε να σκιαγραφήσει μία πραγματικότητα που λέει πως ένας σκασμός από συγκροτήματα έβγαζε διαμάντια, αλλά παρ’ όλα αυτά αδυνατούσε να υπογράψει συμβόλαιο ή να περιοδεύσει κλπ. κλπ. (περιπτώσεις στυλ Jag Panzer ή Sanctuary ξέρω ‘γώ; Διορθώστε με αν κάνω λάθος), δεν το καταφέρνει. Αντιθέτως, δείχνει μία εικόνα από συγκροτήματα που παρήκμασαν ανεξαρτήτως της εμπορικής κυριαρχίας του grunge.
9.Σακελλαρίου μαντεύει τα reunion που θα δούμε στο μέλλον και (αν δεν κάνω λάθος) πέφτει σε όλα μέσα: Frost, Van Halen με Roth (γι’ αυτό δεν είμαι σίγουρος, δεν το γνωρίζω), Twisted Sister, Anthrax με Belladonna, Priest με Halford.
Και σ’ ένα γενικότερο σχόλιο τώρα:
Μέσα στα χρόνια έχω αναρωτηθεί πολλές φορές εάν η αρνητική μας κριτική στο επίπεδο συγγραφής των πρόσφατων αφιερωμάτων, βασίζεται όντως σ’ ένα χαμηλό επίπεδο έμπνευσης/ικανοτήτων των συντακτών ή στη δική μας εξιδανίκευση των αφιερωμάτων που διαβάσαμε (και από τα οποία όντως μάθαμε) όταν ήμασταν 15. Για ‘μένα αυτό το αφιέρωμα ήταν ένα καλό τεστ: όντως, από άποψη γνώσεων νομίζω ότι δεν μου έδωσε τίποτα. Όντως, ο τρόπος ανάγνωσης, η όρεξη, η ευχαρίστηση που εξέλαβα από αυτό δεν συγκρίνεται με τα αντίστοιχα που είχα όταν π.χ. διάβασα το αφιέρωμα για τα 80’s όταν είχε κυκλοφορήσει ή οποιοδήποτε άλλο από εκείνη την εποχή. Δηλαδή θεωρώ, τελικά, ότι ο παράγοντας «terra incognita», μιας άγνωστης γης που ανακαλύπτεις σελίδα στη σελίδα, παίζει κρίσιμο ρόλο. Έχω βάσιμες αμφιβολίες αν θα μπορούσε ο οποιοσδήποτε από εμάς να διαβάσει ένα τέτοιο αφιέρωμα σήμερα και να λάβει το ίδιο αίσθημα πληρότητας με κάποιον που τώρα ξεκινάει ν’ ακούσει αυτήν τη μουσική.
ΠΑΡ’ ΌΛΑ ΑΥΤΑ, δεν μπορώ να μη διαπιστώσω και το προφανές: ναι, ο τρόπος γραφής σαφώς και παίζει ρόλο. Και ναι, συγκρίνοντας το αφιέρωμα για τα 90’s με οποιοδήποτε αφιέρωμα των τελευταίων 10-15 χρόνων, είναι σαν συγκρίνεις τη μέρα με τη νύχτα. Στην προκειμένη κιόλας, δεν θα έλεγα καν ότι οι συντάκτες των 90’s είναι από τους αγαπημένους μου. Παρ’ όλα αυτά, ο οποιοσδήποτε μπορεί να αναγνωρίσει πως εδώ έχει γίνει μία γενναία προσπάθεια να αναλυθούν κάποια υποείδη του metal όχι μέσω του ανελέητου name dropping, αλλά μέσω δομημένων κειμένων που επιχειρούν να δώσουν τη γενεαλογία και υφολογία του κάθε είδους μέσα από αναφορές στο παρελθόν (70’s, 80’s), μέσα από συγκρίσεις με άλλα σύγχρονα είδη, με τολμηρές προβλέψεις για το μέλλον, με προσωπικά πάθη να βγαίνουν μπροστά (π.χ. προτιμώ ακόμη και τη μανία του Ζαχαρόπουλου ενάντια στο grunge και την ταμπέλα του stoner παρά ουδέτερα, και καλά «αποστασιοποιημένα», κείμενα που μπορεί μεν να «κρατούν τα προσχήματα», αλλά στην τελική νιώθεις ότι διάβασες κάτι που θα μπορούσε να σου βγάλει σαν αποτέλεσμα μια αναζήτηση στο AI της Google), με σαφή, «εκλεκτική» διάκριση στο τι αξίζει να αναφερθεί και τι όχι, με όμορφες διαφοροποιήσεις από συντάκτη σε συντάκτη όσον αφορά τον τρόπο εξιστόρησης (άλλος π.χ. χρονολογικά, άλλος γεωγραφικά ανά σκηνές κλπ.), ε γενικά φαίνεται, ρε παιδάκι μου, ότι το αφιέρωμα αυτό γράφτηκε μια εποχή που ο κόσμος μάλλον ακόμη διάβαζε βιβλία, εφημερίδες, περιοδικά. Δεν είχε κυριαρχήσει, δηλαδή, αυτή η εφήμερη σχέση με τα social media που δεν σου επιτρέπει να συγκεντρωθείς σε τίποτα πέρα από το προσωρινό, αυτή η γενικευμένη διάσπαση προσοχής. Υπήρχε μία άλλα σχέση με τον λόγο γενικότερα.
Για Black League πάντως το Ichor είναι όντως μεγάλη δισκάρα. Το ακούω και σήμερα με μεγάλη ευχαρίστηση. Το δεύτερο άλμπουμ Utopia A.D είναι επίσης πολύ καλό, για πολλούς μάλιστα ίσως και καλύτερο (not for me). Κινείται στο ίδιο ύφος με το πρώτο. Ωραίο και το EP που βγήκε κάπου εκει κοντά. Από το 3ο άλλαξαν αρκετά ύφος και δίχασαν αλλά ακόμα και εκεί τους αξίζει μια… αυτιά.
Ωραία τα λες.
Για περισσότερες λεπτομέρειες επί του θέματος, παρακάτω:
Μαλάκα, αν σου πω ότι για κάποιον λόγο δεν έκανα το connect με το username σου, παρά μόνο όταν έφτασα στο τέλος του post σου που λες να τιμήσεις το όνομά σου;
