Καιγομαι να τους δω και επειδη τους παρακολουθω στα σοσιαλ, η μηχανη μου πεταει κατι του στυλ “αδειες κερκιδες στην περιοδεια των LP στην Αμερικη κτλ”. Εδω εγιναν sold out πριν καν προλαβω να ασχοληθω. Θεωρω το στοιχημα τους βγηκε (εμενα μου αρεσουν τα video που εχω δει), αλλα εχει πεσει ΠΟΛΛΗ ονλαην γκρινια, ειδικα στην αλλη μερια του Ατλαντικου
1 Like
Μα δεν υπάρχει και τίποτα κακό σε όλο αυτό. Καλά κάνει/κάνουν. Απλώς κάθε μπάντα έχει άλλες ισορροπίες και έτσι στο τέλος :
Υπαρχει και κατι ακομα ομως. Αν ο Anselmo και ο Rex Brown περιοδευαν με τον Benante και τον Zakk, ειχαν ΑΚΡΙΒΩΣ το ιδιο setlist και ΔΕΝ λεγοντουσαν Pantera, αλλα ειχαν αλλο ονομα, παιζει να εκοβαν και τα μισα εισιτηρια. Οποτε, ναι, ειναι και ενα θεμα οτι το κοινο κοιταζει και τη μαρκιζα, ο,τι και να λεμε.
5 Likes
Πάντως για εμένα το ζουμί της όλης κουβέντας το έθιξε ο Black League, δηλαδή κατά πόσον μία μπάντα είναι διατεθειμένη να ρισκάρει κάτι καινούριο με τον νέο της τραγουδιστή (βλέπε Sabbath το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα) ή παραμένει σ’ ‘ενα safe πεδίο. Το κατά πόσο η συνέχεια αυτή καθαυτή είναι “βλασφημία” κλπ. τ’ ακούω βερεσέ.
Αυτό που είχα πραγματική απορία είναι αν υπήρχε άλλη μπάντα που να ανέκαμψε μ’ επιτυχία έπειτα από τον θάνατο του κλασικού της τραγουδιστή (και όχι μόνο αποχώρηση). Ο Παντελής άμεσα έβαλε τους Alice in Chains στην κουβέντα που είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τώρα μου ήρθαν και οι Mayhem στο μυαλό -και μάλιστα με τον Attila να αποστασιοποείται πα-ντε-λώς και με ρίσκο από το στυλ του Dead. Αλλά παραδείγματα υπάρχουν;
2 Likes
Sepultura - χωρίς να πέθανε κάποιος - αλλά η αλλαγή στη φωνη με κάποιον τελείως διαφορετικό σίγουρα τους κόστισε.
3 Likes
2 Likes
AC/DC ωρέ
9 Likes
1 Like
Καλά σαφώς, αλλα τι το κακο εχει αυτο ουσιαστικα ?
Τιποτα, απλως το λεω. Για αρκετο κοσμο μετραει τι θα γραφει η μαρκιζα.
Βέβαια αν πραγματικά σε νοιάζει η μουσική και μόνο η μουσική, κανονικά δεν θα έπρεπε να καθορίζει η μαρκίζα το αν θα πας ή όχι, αλλά τέλος πάντων
3 Likes
νομιζω βρηκαμε το inception point μας - μας ενδιαφερει πιο πολύ η μουσική ή η μαρκίζα ;
ερώτημα !
1 Like
Σε ό,τι με αφορά έχει απαντηθεί νομίζω. Και τι ισχύει και τι θα έπρεπε να ισχύει.
Συμφωνω. Ανεφερα ενα γεγονος 
Soulfly 
1 Like
Νομίζω ότι όταν ένα όνομα που δεν υφίσταται πια στα δρώμενα, μπαίνει στη μαρκίζα, αυτόματα εκλαμβάνεται απο το ευρύ κοινό ως μια φυσική συνέχεια του εκάστοτε καλλιτέχνη που έχει άμεση σχέση με το παρελθόν.
Θα πας με το σκεπτικό ότι θα ζήσεις κάτι που είναι το αντικειμενικά πλησιέστερο σε εμπειρία που μπορείς να ζήσεις σήμερα σε σχέση με τον Χ καλλιτέχνη.Σαν να πηγαίνεις και να παίρνεις ένα κομματάκι απ’ το τίμιο ξύλο.
Τώρα αν το κομματάκι αυτό είναι απο κανά πόδι καρέκλας, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο…
1 Like
Είμαι πολύ μεγάλη φαν των Νevermore,ο Warrel είναι ο αγαπημένος μου τραγουδιστής και πιστεύω πως είναι από τις λίγες περιπτώσεις που φωνητικά είναι απλά αναντικατάστητος. Συν που όταν πρωτοβγήκε η είδηση για το reunion των Nevermore μετά απο τόσα χρόνια από την διάλυσή τους (που προηγήθηκε του θανάτου του Warrel), εμένα μου φάνηκε σαν ένα cashgrab με “επίκληση στο συναίσθημα”- και ακόμα έτσι μου φαίνεται.
Το γεγονός που όλον αυτόν τον καιρό κρατούσαν επτασφράγιστο το όνομα του νέου τραγουδιστή, ενώ παράλληλα ανακοίνωναν εμφανίσεις σε μεγάλα φεστιβάλ, μας προϊδέαζε ότι ο αντικαταστάτης δε θα ήταν κάποιος γνωστός,αλλιώς θα το αποκάλυπταν από την αρχή, γιατί (καλώς ή κακώς) η “πρώτη μούρη στο Καβούρι” πουλάει και τα περισσότερα εισητήρια.
Εμένα πολύ μου αρέσει αυτή η επιλογή ενoς σχετικά άγνωστου frontman, αφού προσωπικά έχω μπουχτίσει λίγο να βλέπω τις ίδιες αλλαξοκωλιές μελών να γίνονται αναμεταξύ πολλών συγκροτημάτων. Άλλωστε έτσι δίνεται η ευκαιρία και σε κάποιον άγνωστο να μαθευτεί το όνομά του, ειδικά άμα έχει και τέτοια φωνάρα όπως έχει ο συγκεκριμένος (απ’ ότι είδα/άκουσα σε IG και YT). Και φυσικά, όπως και για κάθε τραγουδιστή/μουσικό, την πραγματική του αξία μένει να την αποδείξει live και στο (καινούριο;) studio υλικό.
2 Likes
Μόλις προχθές κατάφερα να ολοκληρώσω το βιντεάκι και ήρθα να γράψω κι εγώ το μακρύ μου. Είναι κάμποσα που ήθελα να γράψω αλλά δε νομίζω να τα θυμηθώ όλα.
Οι Nevermore ήταν από τις αγαπημένες μου μπάντες και είχαν κι αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό να είναι από τα συγκροτήματα που ακολουθώ σχεδόν από την αρχή της δισκογραφίας τους, δλδ από περίπου 30 χρόνια πριν.
Παράλληλα με αυτό το topic, υπάρχει ένα για τους αγαπημένους μας κιθαρίστες. Ο Loomis θα ήταν σίγουρα στο τοπ 5 μου. Είναι από αυτούς που καθιέρωσαν την επτάχορδη κι επηρέασαν πάρα πολλούς μεταγενέστερους κιθαρίστες του ήχου.
Οποιαδήποτε μπάντα τέτοιου βεληνεκούς (δλδ μικρομεσαίου κι αν), θα ήταν τρισευτυχισμένη αν είχε ένα τέτοιο ταλέντο στις τάξεις της. Οι Nevermore είχαν τον Jeff και είχαν και τον καλύτερο metal ερμηνευτή και στιχουργό της γενιάς του. Beat that.
Τώρα, μετά από αυτήν την αποθεωτική εισαγωγή, έχω να πω ότι τους είχα δει 2 φορές και ήταν hit or miss λόγω των γνωστών καταχρήσεων. Μακάρι να τους είχα δει στην περιοδεία του politics απ όπου και το παρακάτω φανταστικό βίντεο (ίσως έχει ξανανεβει εδώ).
Όπως είπαν και οι Van και Jeff στο βίντεο, υπήρχαν πολλές κακές αναμνήσεις από τον Warrel αλλά επικρατούν οι καλές. Σε αυτή τη λογική, εγώ βάζω το πρώτο επιχείρημα υπέρ του να επαναδραστηριοποιηθούν.
Εκτός κι αν είναι σούπερ καλοί ηθοποιοί, βλέπω 2 μουσικούς που θέλουν να ξαναπαίξουν τα κομμάτια τους με ειλικρινή διάθεση και κατασταλαγμένη αναδρομή προς τον θανόντα και πρώην συνεργάτη τους. Για το οικονομικό σκέλος, δε με νοιάζει καθόλου. Συνεισέφεραν στην κληρονομιά αυτής της μπάντας και δικαιούνται να βγάζουν τα προς το ζην, χρησιμοποιώντας το όνομα αυτό και την ισχύ του legacy του. Όπως έχουν δικαίωμα να εισπράξουν την τεράστια αγάπη και το δέσιμο που έχει αυτή η μπάντα με τους οπαδούς της.
Για την επιλογή του τραγουδιστή: Ο συμπαθής μπουνταλάς φαίνεται καλή επιλογή για τη στουντιακή απόδοση των παλιών κομματιών. Μακάρι να τον αντέξει το σανίδι (sic, εν τω μεταξύ είδα παλιότερο δικό του YouTube upload και ήταν άλλος άνθρωπος, ρίξτε μια ματιά αν θέλετε) κι αυτόν και τους άλλους 2 που φαίνονται πολύ καλά «παιδιά» αλλά αυτό ακριβώς είναι και το πρόβλημα… (δλδ αμίλητοι-ψαρωμένοι και πολύ νεαροί, ειδικά ο κιθαρίστας μιας κι ο μπασίστας δε μίλησε καν σε 30 λεπτά βίντεο). Δεν έχει μεγάλη σημασία βέβαια, καθώς τα φώτα θα πέσουν στους 2 παλιούς και τον τραγουδιστή.
Προσωπικά προτιμώ έναν κλώνο Dane γιατί το συγκρότημα θα είναι μάλλον nostalgia act κι επομένως καλύτερα να είναι - τουλάχιστον - πιστό. Προφανώς λείπει η δραματουργία του Dane αλλά αυτό δε γίνονταν να το έχουμε ξανά, έτσι κι αλλιώς, αφού πήγαν σε επιλογή «ερασιτέχνη» κι όχι σε αντικαταστάτη με δικό του στιλ και προσωπικότητα.
Εκτός απ αυτό, η θεατρικότητα του Dane είχε και την άλλη πλευρά του νομίσματος με τα καλλιτεχνικά (κι όχι μόνο) σκοτάδια του, τελικά να τον παρασέρνουν. Συν την κακή συναυλιακή απόδοση που ανέφερα παραπάνω. Επομένως, ας επικεντρωθούμε στα θετικά.
Στουντιακά, δεν ελπίζω πολλά. Σίγουρα θα ακούσουμε φοβερά ριφ αλλά είναι αντικειμενικά αδύνατο να προκύψει κάτι που θα μπορεί να συγκριθεί με το παλιό δημιουργικό δίπολο.
Συμπερασματικά: έλαβα καλά vibes από το βίντεο, στηρίζω την προσπάθεια και θα προσπαθήσω να τους πετύχω κάπου ζωντανά.
Από τη στιγμή που υπάρχει σεβασμός στην αυθεντική ενσάρκωση (κι αυτό εγώ το βλέπω να υπάρχει από όλους τους), για μένα είναι ΝΑΙ και the sky has opened (again).
9 Likes