Η ποιότητα ζωής φίλε είναι κάτι πολύ υποκειμενικό. Στο λέω επειδή και εδώ που είμαι βλέπω συνέχεια κάτι πράγματα του στυλ “Καναδάς πρώτος στον τάδε δείκτη ποιότητας ζωής, τσιμπάτε, είμαστε γαμάουα χοχοχό” και γελάω μετά όταν βλέπω ότι έχουμε τις διπλάσιες και βάλε αυτοκτονίες αναλογικά με τον πληθυσμό σε σχέση με Ελλάδα ξέρω 'γω (στοιχεία OECD)… 6 μήνες χειμώνα με ψωλόκρυο, όλοι περηφανεύονται για το σύστημα υγείας και ψάχνεις οικογενειακό γιατρό 100 χρόνια, αν σου τύχει να πρέπει να πας σε νοσοκομείο και δεν έχεις ιδιωτική ασφάλιση περιμένεις 100 ώρες κλπ. κλπ., όλα αυτά ενώ σε ξετινάζουν στους φόρους, ειδικά στο Quebec. Στο οποίο Quebec η διακυβέρνηση είναι μικρογραφία ελληνικού μοντέλου, διαφθορά σε πολλά επίπεδα, ανικανότητα κλπ.
Οπότε, πάνω-κάτω τα ίδια προβλήματα έχουμε στη δημόσια διοίκηση, απλά δεν το 'χουμε ξεμπουρδελέψει εντελώς όπως εκεί (ακόμα;). Το θέμα είναι τι συμβιβασμούς είσαι διατεθειμένος να κάνεις για να μείνεις κάπου. Ξέρεις πόσο κόσμο ξέρω που ήρθε να μείνει Μόντρεαλ από Ελλάδα και στα 2-3 χρόνια γύρισε πίσω επειδή απλά έχει μάθει αλλιώς; Φυσιολογικό είναι.
Καναδά το ίδιο θέμα έχουμε, για τους ίδιους λόγους
Ναι, και ειδικά με το δεύτερο συμφωνώ αλλά αυτή η λογική του “η πολιτεία τους αντιμετωπίζει όλους ισότιμα” θα έπρεπε ήδη να υπάρχει σε πολλά άλλα πράγματα όπως συντάξεις γνωστών ταμείων που δεν δικαιολογούνται με τίποτα και παρ’ όλ’ αυτά τσοντάρει ο προϋπολογισμός ακόμα μετά από 2 πτωχεύσεις (ΜΕ το PSI, για να μην ξεχνιόμαστε, στο οποίο πολλοί έχασαν αποταμιεύσεις σε συνταξιοδοτικά), τις φορολογικές κλίμακες κλπ. Γενικά όσο υπάρχουν ομάδες συμφερόντων στων οποίων τις πιέσεις υπουργοί και λοιποί είναι Yes Men, το ίδιο θέμα θα έχουμε, με διαφορετικές εκφάνσεις.
Καλά και ο Sowell μαρξιστής ήταν στα κολεγιακά του χρόνια, ουδείς άσφαλτος (sic) 
.